Παρασκευή, 22 Αυγούστου 2008

ΠΛΗΓΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΕΘΝΗ ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑ ΜΑΣ Η ΚΟΝΤΟΦΘΑΛΜΗ ΚΑΙ ΣΤΕΝΟΜΥΑΛΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΣΗΜΑΝΤΙΚΩΝ ΖΗΤΗΜΑΤΩΝ

Αναρωτιέμαι πολλές φορές για την οπτική με την οποία ο Έλληνας πολίτης παρακολουθεί και κρίνει τα διάφορα γεγονότα. Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι σε σχεδόν παρόμοια περιστατικά η κρίση του, η άποψη του, η θέση του, είναι τελείως αντιφατική και εξαρτάται αποκλειστικά από το ποιοι παράγοντες εμπλέκονται. Και για να γίνω πιο κατανοητός. Στην πρόσφατη κρίση στον Καύκασο η πλειονότητα των Ελλήνων τάχθηκε αναφανδόν με την Ρωσία. Θέλετε η παραφιλολογία περί ορθοδόξου τόξου, θέλετε η παθολογική αντίθεση, σε βαθμό σχιζοφρένειας, στις Η.Π.Α., ή σε οτιδήποτε έχει να κάνει με τις Η.Π.Α. (των οποίων πάντοτε υπάρχει ένας δάκτυλος), θέλετε η αποδοχή που έχουν σε μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού πληθυσμού οι λιακουπουλειάδες περί ξανθού γένους και του ατρόμητου Βλαδίμηρου, έχουν δημιουργήσει ένα έντονα φιλορωσικό αίσθημα στην πλειονότητα των ελλήνων. Κατηγορούν τους γεωργιανούς ότι θέλουν να αφανίσουν τους άμοιρους Οσέτιους και δεν αποδέχονται την επιθυμία τους να αποσχιστούν από την Γεωργία, τους αρνούνται το δικαίωμα να έχουν διαφορετική άποψη από έναν ισχυρό γείτονα, κατηγορούν το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ που απαιτούν από τους Ρώσους να αποσύρουν τα στρατεύματα τους από την περιοχή. Αν όμως είναι τέτοια η στάση τους στο πιο πάνω ζήτημα, θα έπρεπε παράλληλα να είναι και υπέρ της ανεξαρτησίας του Κοσόβου, της διχοτόμησης της Κύπρου και για να το πάω και πιο πέρα υπέρ της αυτονομίας και της απόσχισης της Δυτικής Θράκης στην οποία μεγάλα κομμάτια τουρκογενούς πληθυσμού κατοικούν και σε πολλές περιοχές αποτελούν την πλειοψηφία.

Άλλο παράδειγμα η περίπτωση της απαγωγής Μυλωνά από τον Β. Παλαιοκώστα. Παρατηρώ και στην τηλεόραση αλλά και στα διάφορα ιντερνετικά φόρα μία έντονη συμπάθεια προς τον απαγωγέα ο οποίας εμφανίζεται ως άλλος Ρομπέν των δασών να μοιράζει τα κλοπιμαία στους φτωχούς. Αν όμως ο απαγωγέας ήταν λόγου χάρη αλλοδαπός και ιδιαίτερα Αλβανός ενώ το θύμα δεν ήταν ο εκπρόσωπος του βιομηχανικού κόσμου αλλά ένα celebrity της show biz φαντάζομαι τους κλαυθμούς και οδυρμούς που θα είχαμε στα διάφορα παράθυρα και τα πυρά που θα δεχόταν το σύνολο της αλβανικής μειονότητας στην χώρα μας από τους γνωστούς τηλεοπτικούς πατριδοκάπηλους.

Θα μπορούσα να αναφέρω και πολλά άλλα παραδείγματα όπως το θέμα του ντόπινγκ που εμφανίζεται από μερικούς (ευτυχώς από λιγότερους απ’ όσους περίμενα) σαν μία παγκόσμια συνωμοσία κατά της μικρής Ελλαδίτσας, αλλά δεν έχει νόημα. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι ο στενόμυαλος και κοντόφθαλμος τρόπος με τον οποίον αντιμετωπίζουμε τα διάφορα γεγονότα έχει φθάσει πλέον στα όρια της γραφικότητας. Αυτό δεν θα ήταν τόσο τραγικό εάν δεν αποτελούσε πληγή για την διεθνή αξιοπιστία της χώρας μας.

Τετάρτη, 13 Αυγούστου 2008

ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΔΙΑΠΡΑΞΕΙ ΤΟ ΑΔΙΚΗΜΑ ΤΗΣ ΑΠΑΤΗΣ ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΦΟΡΟΛΟΓΟΥΜΕΝΩΝ Η ΚΥΡΙΑ ΘΑΝΟΥ;;;

Διάβασα το σχόλιο του Γιάννη Φιλέρη στο sport24 και τα σχόλια που ακολούθησαν σχετικά με την απόφαση της ΔΟΕ να μην επιτρέψει στην Κατερίνα Θάνου να πάρει μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου. Πολλοί από τους υποστηριχτές της ελληνίδας αθλήτριας μιλάνε για μονομέρεια της ΔΟΕ μια και η Θάνου είχε εκτίσει την ποινή της, ενώ δεν έδειξε την ίδια ευαισθησία για άλλους αθλητές που πιάστηκαν ντοπαρισμένοι και συμμετέχουν κανονικά, αφού η ποινή τους έχει λήξει. Υπάρχουν βέβαια και αυτοί που λένε το τετριμμένο και κουραστικό πια ότι οι κακοί ξένοι, και ιδίως οι αμερικάνοι, μας έχουν βάλει στο μάτι γιατί αρχίσαμε να τους παίρνουμε την δόξα.

Προσωπικά δεν ενδιαφέρομαι ούτε για το αν η Θάνου εξέτισε την ποινή της ή όχι, ούτε για το αν μας την έχουν στήσει οι κακοί (ΔΟΕ και Αμερικάνοι). Αυτό που με εξοργίζει είναι το γεγονός ότι τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια στήθηκε ένα ολόκληρο κύκλωμα στην Ελλάδα από το οποίο κάποιοι (ομοσπονδίες, προπονητές, αθλητές, επιτήδειοι κλπ.), πουλώντας επικές νίκες και εθνική υπερηφάνεια, έβαλαν στην τσέπη τους πολλά εκατομμύρια. Εδώ είχε φθάσει το ελληνικό κράτος να κοστολογεί τα μετάλλια. Αν είναι δυνατόν. Και όλα αυτά τα εκατομμύρια έφυγαν από τις δικές σας και τις δικές μου τσέπες. Δεν έχει διαπράξει λοιπόν η κυρία Θάνου και οι όμοιοι της το αδίκημα της απάτης εις βάρος των ελλήνων φορολογουμένων;;; Για την μεγάλη αυτή απάτη της πριμοδότησης ψεύτικων μεταλλίων δεν πρέπει να πληρώσει κάποιος;;;

Όσον αφορά τον επαγγελματικό αθλητισμό, τη ντόπα, τη πρωτιά, το κύπελλο, το πληρώνει (ή πρέπει να το πληρώνει, γιατί στην Ελλάδα ακόμα και ο επαγγελματικός αθλητισμός είναι κατά βάσει κρατικοδίαιτος) ο πρόεδρος, ο σπόνσορας, ο πελάτης-οπαδός. Η διαφορά νομίζω είναι τεράστια.

Δευτέρα, 11 Αυγούστου 2008

ΘΡΙΑΜΒΕΥΕΙ Ο ΚΡΑΤΙΣΜΟΣ

Η περίοδος των διακοπών είναι μία πρώτης τάξεως ευκαιρία για την ανάγνωση πολλών εφημερίδων και βιβλίων. Από τις εφημερίδες εκείνο το οποίο ξεχωρίζω είναι το πρωτοσέλιδο της ΕΣΤΙΑΣ της 23ης Ιουλίου. Το παραθέτω αυτούσιο, ενώ η μη προσθήκη link οφείλεται στο γεγονός ότι η εφημερίδα δεν διαθέτει ιστοσελίδα.

"Θριαμβεύει ο κρατισμός

Αιφνιδίως ομολογείται ότι υπάρχει πρόβλημα στην οικονομία, το οποίο αφορά κυρίως τον δημοσιονομικό τομέα. Προαναγγέλλεται μάλιστα ότι το φθινόπωρο η κυβέρνηση θα προχωρήσει στην λήψη πρόσθετων φορολογικών μέτρων. Η αιτία είναι συνήθης: Για μία ακόμη φορά απέτυχε η εκτέλεση του κρατικού προϋπολογισμού. Όλα τα δεινά της οικονομίας αρχίζουν και τελειώνουν από το κράτος.

Αυξάνονται οι δαπάνες

Όταν το 2004 ήλθε στην εξουσία η Νέα Δημοκρατία, οι δαπάνες του Τακτικού Προϋπολογισμού ήταν 45,5 δις ευρώ, τα καθαρά έσοδα 39,3 δις ευρώ και το έλλειμμα 6,2 δις ευρώ. Κανονικά λοιπόν, από μία φιλελεύθερη κυβέρνηση θα περίμενε κανείς περιορισμό των δαπανών, έτσι ώστε ακόμη και με τα ίδια έσοδα να περιορίζεται το έλλειμμα. Άντ’ αυτού, οι κρατικές δαπάνες αυξάνονται διαρκώς. Έτσι, τον Τακτικό Προϋπολογισμό του 2008 έχουν προβλεφθεί δαπάνες 59 δις ευρώ, έσοδα 5,5 δις ευρώ και έλλειμμα 3,5 δις ευρώ. Δηλαδή αύξηση μέσα στην τετραετία, των με δαπανών κατά 30%, των δε εσόδων – για να μην διογκωθεί περαιτέρω το έλλειμμα – κατά 41%!

Καμία Κυβέρνηση, σοσιαλιστική ή - κατ’ όνομα – φιλελεύθερη δεν τόλμησε να περιορίσει τις δαπάνες. Θεωρούνται περίπου δεδομένες και ανελαστικές, ενώ στις περισσότερες περιπτώσεις πρόκειται για αλόγιστες σπατάλες. Αυτό το διαπιστώνει ο καθένας καθημερινώς. Όπου υπεισέρχεται κρατικό χρήμα, δεν υπάρχει καμία αίσθηση οικονομίας. Από τον τελευταίο δημόσιο υπάλληλο μέχρι την κορυφή της πυραμίδας. Και μόνο το γεγονός ότι οι δημόσιες δαπάνες αυξάνονται κάθε χρόνο με τον ρυθμό που αυξάνονται, πιστοποιεί του λόγου το αληθές. Το κράτος, όποιος και αν είναι στην κυβέρνηση, δεν έχει καμία βούληση να περιορίσει τις δαπάνες του.

Από δεκαετίες έχει τεθεί ζήτημα αναθεωρήσεως των κονδυλίων του Προϋπολογισμού από μηδενική βάση, αλλά ουδέποτε έγινε πράξη. Η λογική είναι η εξής: Αντί κάθε χρόνο να αυξάνονται τα κονδύλια ανά υπουργείο βάσει κάποιου ποσοστού, να επανεξεταστεί η σκοπιμότης ενός εκάστου κονδυλίου. Αν αυτό γινόταν, είναι βέβαιο ότι πολλά κονδύλια θα κατηργούντο ως μη καλύπτοντα καμία ανάγκη. Αυτό δεν έγινε, με αποτέλεσμα τα κρατικά κονδύλια να κατανέμονται και σήμερα περίπου όπως γινόταν στην σοβιετική Ρωσία. Με τις “νόρμες”.

Το 2004 η Ελλάς ετέθη υπό ευρωπαϊκή επιτήρηση διότι ουδέποτε ελέγχθηκαν οι δημόσιες δαπάνες, με αποτέλεσμα τα ξεφύγει το έλλειμμα. Σήμερα που η χώρα κινδυνεύει να τεθεί εκ νέου σε καθεστώς επιτηρήσεως, η αιτία είναι η ίδια. Πάλι δεν ελέγχονται οι δαπάνες. Τα έσοδα είναι υπερεκτιμημένα και μοιραίως το έλλειμμα θα ξεφύγει προς τα άνω. Κατά το πρώτο πεντάμηνο του 2008, οι δαπάνες αυξήθηκαν με ρυθμό 12,1% αντί του 8,3% που είναι ο στόχος για το έτος, όταν τα έσοδα αυξήθηκαν κατά μόλις 3,5% αντί του 13% που είναι ο αντίστοιχος ετήσιος στόχος. Πως λοιπόν να εξυγιανθούν τα δημόσια οικονομικά;

Ζητούνται κονδύλια!

Η νοοτροπία δεν αλλάξει. Ακόμη και σήμερα που υποτίθεται ότι κυβερνά η φιλελεύθερη παράταξη, αν ρωτήσετε υπουργούς ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα τους, θα σας απαντήσουν η έλλειψη κονδυλίων. Κανένας δεν θα σας μιλήσει για βελτίωση της κατανομής τους. Όλοι θέλουν κονδύλια για να τα σπέρνουν ανεξέλεγκτα. Ενώ σε κάποιους τομείς τα κονδύλια που διαθέτει το κράτος είναι υψηλότερα ακόμη και από εκείνα που διατίθενται σε προηγμένες ευρωπαϊκές οικονομίες. Στην ανώτατη παιδεία λ.χ., όλοι συγκρίνουν τα διατιθέμενα κονδύλια ως ποσοστό του ΑΕΠ, ενώ το ορθό θα ήταν να συγκρίνονται ως δαπάνη ανά φοιτητή. Άραγε σκέφτηκε ποτέ κανείς πόσο επιβαρύνει τον κρατικό Προϋπολογισμό το ελληνικό φαινόμενο των αιωνίων φοιτητών;

Το γεγονός ότι η ελληνική οικονομία αντιμετωπίζει σήμερα προβλήματα, οφείλεται κυρίως στο κράτος και τις δαπάνες του. Αν ο υπουργός Οικονομίας προχωρήσει το φθινόπωρο στην λήψη μέτρων φορολογικού χαρακτήρος, αυτά θα αποβούν εις βάρος της αναπτύξεως. Ποιος λοιπόν θα ευθύνεται γι’ αυτό; Η παγκόσμια οικονομική κρίση ή το αδηφάγο ελληνικό Δημόσιο; Δυστυχώς, ο κρατισμός θριαμβεύει."