Παρασκευή, 24 Δεκεμβρίου 2010

ΤΑ ΠΕΤΡΕΛΑΙΑ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ ΝΟ 3

Ο για μια ακόμη φορά απολαυστικός Αντώνης Πανούτσος μας θυμίζει με τον δικό του μοναδικό τρόπο στην χθεσινή SPORTDAY κάθε πότε επανέρχεται στην δημοσιότητα το γνωστό έργο τα "Ελληνικά Πετρέλαια στο Αιγαίο":

"Νιος ήμουνα και γέρασα και όποτε η Ελλάδα περνάει κρίση, το γυρίζει στην πετρελαιοπαραγωγή. Το 1972 μετά την πρώτη πετρελαϊκή κρίση η δικτατορία είχε συστήσει μία εταιρεία για την εκμετάλλευση των πετρελαίων της Θάσου, είχαν ρίξει στο νερό και μία πλατφόρμα να κάνει εξορύξεις και όλοι οι Ελληνες σιδέρωναν τα σεμέν για να τα κάνουν σαρίκια και να τη βγάζουν εμίρικα. Στην αρχή υπήρχε ενθουσιασμός, μετά το θέμα έπεσε στα δεύτερα και με τη Μεταπολίτευση τα πετρέλαια και το φυσικό αέριο που θα έβγαιναν από τον πυθμένα του Αιγαίου ξεχάστηκαν, έως να φτάσουμε στη δεύτερη τετραετία του ΠΑΣΟΚ.

Το 1987 οι Τούρκοι είχαν βγάλει τσάρκα στο Αιγαίο ένα πλοίο που το έλεγαν «Σισμίκ». Το όνομα δεν ήταν καθόλου συμπτωματικό, μια και το 1976 με κυβέρνηση της Ν.Δ. είχαν βγάλει στο Αιγαίο το «Χόρα», ο Καραμανλής έκανε διαβήματα, ο Παπανδρέου έλεγε ότι αν ήταν πρωθυπουργός θα το είχε βυθίσει, οπότε το έβγαλαν «Σισμίκ» για να μη δημιουργούνται παρεξηγήσεις. Πώς λέμε «Στρωματέξ», στρώματα λοιπόν φτιάχνει. «Αταράξ», το καταπίνεις και είσαι ατάραχος. «Σισμίκ», με τους σεισμούς ασχολείται. Ελα, όμως, που το ΠΑΣΟΚ στην πρώτη τετραετία τα είχε φάει όλα. Οπότε ήτανε δεν ήτανε, αμέσως η κυβέρνηση έστειλε το μήνυμα στον λαό. «Για πετρέλαια ψάχνει το "Σισμίκ", αλλά εμείς δεν είμαστε Ν.Δ. για να καθόμαστε να τους κοιτάμε». Ο Ανδρέας είχε στείλει πολεμικά πλοία, οι Τούρκοι διαμαρτύρονταν ότι το σκάφος βρισκόταν σε διεθνή ύδατα, εμείς απαντούσαμε «στο Αιγαίο δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα και αν δεν μας πιστεύετε, να σας δείξουμε την υφαλοκρηπίδα μας» και η ιστορία κράτησε ένα-δυο μήνες, έβγαλε και δύο τίτλους επιθεώρησης με το «Υφαλοκρηπίδα» και μετά πάλι το ελληνικό πετρέλαιο πήγε περίπατο. Μέχρι χθες.

Που σε πλήρη δικαίωση της παροιμίας «κατά μάνα, κατά κύρη» ο Γιώργος Παπανδρέου βρήκε ξανά πετρέλαια στο Αιγαίο. Οπου στον Real FM ο υφυπουργός Περιβάλλοντος, Γιάννης Μανιάτης, δήλωσε ότι συγκροτείται κυβερνητικός φορέας που θα μελετήσει την εξόρυξη πετρελαίου στην Ελλάδα. Προσθέτοντας ότι υπάρχει και φυσικό αέριο στα νότια της Κρήτης και ότι πετρέλαιο δεν πρέπει να υπάρχει μόνο στο Αιγαίο, αλλά και στο Ιόνιο. Οπότε εκτός από Aegean θα έχουμε και Ionian. Συμπέρασμα; Προσωρινά είναι τώρα τα σφιξίματα με το ΔΝΤ και σε 18 μήνες θα έρχεται ο Στρος Καν όχι για να δανείσει, αλλά για να δανειστεί. Και το 18 δεν είναι δικό μου, αλλά του υφυπουργού, ο οποίος είπε αυτολεξεί ότι σε 18 μήνες θα έχουμε «ορατά οικονομικά αποτελέσματα». Και ρωτάω και εγώ με το φτωχό μου το μυαλό. Πού στον διάολο τους βρίσκει αυτούς ο Παπανδρέου; Εχει κανένα μηχανάκι η οικογένεια και τους κλωνοποιεί; Γιατί σε 18 μήνες να έχει γίνει η έρευνα και να έχουμε ορατά οικονομικά αποτελέσματα, κομμάτι δύσκολο. Το μόνο οικονομικό αποτέλεσμα που μπορώ να σκεφτώ είναι το κόστος του κυβερνητικού φορέα.

Από πείρα τώρα ξέρω ότι έρχεται το δεύτερο μέρος. Το οποίο ξεκινάει με τους ψιθύρους ότι είναι γνωστό ότι στο Αιγαίο υπάρχει πετρέλαιο, αλλά οι Αμερικανοί δεν μας αφήνουν να κάνουμε έρευνες επειδή θέλουν να κρατηθούν οι τιμές ψηλά. Συνεχίζεται με τις διάφορες ιστορίες από πρώτο χέρι, που «ένας φίλος έκανε ψαροντούφεκο στη Μυτιλήνη και κυνηγούσε ένα ροφό. Τον ακολούθησε μέσα σε μία τρύπα, όπου όλα ήταν μαύρα. Κατάλαβε, λοιπόν, ότι η φωλιά του ροφού ήταν τίγκα στο πετρέλαιο και όχι μόνο αυτό. Μετά ένα χταπόδι μίλησε με ανθρώπινη φωνή και του είπε: «Αμόλυβδη ή Super αμόλυβδη;» και μέχρι να απαντήσει, το χταπόδι είχε πιάσει μια πατσαβούρα και του καθάριζε το γυαλί από τη μάσκα. Γιατί μέχρι και τα ψάρια έχουν πάρει πρέφα ότι το Αιγαίο είναι ένα απέραντο βενζινάδικο και οι προδότες πολιτικοί μας δεν μας λένε την αλήθεια.

Kαι πάντα όλα αυτά τελειώνουν με τους αρχαιολάτρες. Οι οποίοι πάντα λένε ότι ένας αρχαίος, ας πούμε ο Κρίτων ο Μπιπής, στο έργο του «Οι διανυκτερεύοντες» είχε αναφερθεί στην ύπαρξη πετρελαίου στο Αιγαίο και πως ο μηχανισμός των Κυθήρων, εκτός από κομπιούτερ, ήταν και αντλία. Στην εικόνα ερευνήτρια της αρχαιότητας κατά τη διάρκεια πειραμάτων."

Πέμπτη, 16 Δεκεμβρίου 2010

"Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΒΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΦΑΣΙΣΤΙΚΗ"

Βλέποντας τις εικόνες ξυλοδαρμού του Κώστα Χατζηδάκη χθες στο Σύνταγμα θέλησα να γράψω πολλά και πιθανόν πολύ σκληρά για όλους αυτούς τους ψευτοδημοκράτες που νομιμοποιούν και δικαιολογούν την δική τους βία, αλλά καταδικάζουν και επαναστατούν όταν αυτή προέρχεται από αλλού. Ξαναδιαβάζοντας όμως τα δύο άρθρα του Θανάση Τριαρίδη με κοινό τίτλο “Η Πολιτική Βία είναι Πάντοτε Φασιστική”, που παραθέτει στο εξαιρετικό post του ο Avarell, προτιμώ απλά να παραθέσω την πρώτη από τις δημοσιεύσεις του Θανάση (ο οποίος τα όσα λέει τα έχει κάνει πράξη και γι’ αυτό έχει υποστεί και τους τραμπουκισμούς διαφόρων) και το ερώτημα που θέτει στην δεύτερη με αφορμή τον θάνατο των τριών (ή τεσσάρων;;;) στην Marfin.

“Αny man‘s death diminishes me, because I am involved in mankind * Ο θάνατος του κάθε ανθρώπου με λιγοστεύει αφάνταστα γιατί εγώ είμαι η ανθρωπότητα * John Donne, 1624

Τις τελευταίες μέρες οι δοξολογίες του φόνου εναλλάσσονται με την πράξη του φόνου, ξαναδείχνοντας (: ξαναεπιβεβαιώνοντας) το φασιστικό πρόσωπο της πολιτικής βίας. Οι κτηνώδεις Ο.Υ.Κ. που έκαναν παρέλαση στο όνομα της… δημοκρατίας ουρλιάζοντας συνθήματα φόνου («Έλληνας γεννιέσαι, δεν γίνεσαι ποτέ, το αίμα σου θα χύσουμε, γουρούνι Αλβανέ…») απέδειξαν για μια ακόμη φορά πως ο στρατός (ο κάθε στρατός) είναι ένας θεσμός θανάτου, μια απάνθρωπη εκπαίδευση στο μίσος, στον φόνο και την κτηνωδία. Η βόμβα που διαμέλισε έναν δεκαπεντάχρονο Αφγανό μετανάστη και τύφλωσε τη δεκάχρονη αδελφή του ενώ έψαχναν στα σκουπίδια για να επιβιώσουν, ξαναϋπογράμμισε το αυτονόητο: πως όποιος φτιάχνει βόμβες (και κάθε άλλο όπλο), τις φτιάχνει για να σκοτώσει ανθρώπους – και πως στο βάθος του ορίζοντα προσδοκίας του υπάρχει ο φόνος, άλλοτε σαφώς στοχοθετημένος κι άλλοτε θαμπός και τυφλός, μα πάντοτε ζωντανός. Έτσι, ο δεκαπεντάχρονος Χαμί Νατζάφι έγινε κομμάτια επειδή ένας άλλος συνάνθρωπός του αποφάσισε πως αξίζει να υπογραμμίσει τις όποιες σκέψεις του φτιάχνοντας μια βόμβα θανάτου και σπέρνοντάς τη μέσα στο πλήθος.

Εδώ και χρόνια γράφω βιβλία και κείμενα ενάντια σε κάθε πολιτική βία από όπου κι αν προέρχεται – είτε από κτηνώδεις θεσμούς θανάτου (όπως ο στρατός), είτε από μηχανές φόνου, τρόμου και ρατσισμού (όπως οι θρησκείες και τα έθνη), είτε από φασιστικές ακροδεξιές ή φασιστικές «αντιεξουσιαστικές» ομάδες. Και πλήρωσα το τίμημα για αυτήν τη στάση με πολύπλευρες επιθέσεις, λοιδορίες και παντοειδή αποκλεισμό – ο οποίος ωστόσο μεταφράζεται μέσα μου ως η μεγαλύτερη δυνατή τιμή για κάποιον που γράφει. Ωστόσο, παρά το ότι έχω ζήσει επί αρκετά χρόνια τον τυφλό ανορθολογισμό του δημόσιου διαλόγου, συχνά προβληματίζομαι με την υποκριτική αφέλεια που συμπλέκεται με την ανυπόκριτη βλακεία: Χρειάζεται κανείς να ακούσει τα απάνθρωπα συνθήματα των Ο.Υ.Κάδων για να διαπιστώσει τον τρόμο και τον φόνο που κηρύσσει κάθε στρατός και κάθε «έθνος»; Και χρειαζόταν να διαμελιστεί ένα δεκαπεντάχρονο παιδί για να διαπιστώσουμε (περίπου έκπληκτοι) πως οι βόμβες διαμελίζουν ανθρώπους;
Τι ήταν αυτό που μας έκανε να υποθέσουμε πως μπορούν να υπάρξουν «ανθρώπινοι στρατοί δολοφόνων», «δίκαιοι φόνοι» και «καλές βόμβες»; – εν τέλει, τι ήταν αυτό που μας έπεισε πως μπορεί να υπάρξει μη φασιστική πολιτική βία σε βάρος των συνανθρώπων μας;

Κι αν η καθαρή ναζιστική ιδεολογία θεωρεί τη βία, τον τρόμο και τον φόνο μέσα απόδειξης της «φυσικής ισχύος» του «δυνατού» επί του «αδύναμου» (και άρα θεμιτή πολιτική μέθοδο στο κτηνώδες και απάνθρωπο σύστημα που ευαγγελίζεται), τι κάνει αυτούς που θέλουν να αντιπαραταχτούν στον φασισμό να χρησιμοποιούν τις ίδιες μεθόδους (τη βία, τον τρόμο και τον φόνο); Ιδίως για όσους αυτοπροσδιορίζουν την πολιτική τους δράση στην «αντι-εξουσία» και συνάμα θεωρούν τις βόμβες «μέσο αγώνα», συχνά προβληματίζομαι, πέραν των άλλων, για το μέγεθος της ευήθειάς τους: υπάρχει πιο κτηνώδης εξουσιαστική πράξη από τον φόνο του άλλου; Πώς μπορεί η πολιτική δολοφονία και ο πολιτικός τρόμος να είναι προστάδιο της «ελευθερίας» την οποία επικαλούνται; Δεν καταλαβαίνουν πως «ελευθερία» εν τρόμω και εν φόνω δεν υπάρχει παρά μόνο ως ολοκληρωτικό τέρας; Δεν καταλαβαίνουν πως έχουν γίνει νεοναζί φασίστες – απαράλλακτοι με αυτούς που υποτίθεται πως αντιμάχονται (και με τους οποίους αλληλοτροφοδοτούνται με μίσος και τρόμο);

Επίσης προβληματίζομαι και για όσους επιχειρούν να αρθρώσουν δημόσιο παρεμβατικό λόγο και με τη σειρά τους αυτοπροσδιορίζονται ως διαφόρων αποχρώσεων «ελευθεριακοί», «αναρχικοί» ή ό,τι ανάλογο (σε «καταλήψεις», «στέκια», εκδοτικές ή άλλες προσπάθειες): άραγε, τι περιμένουν για να πουν πως όποιος φτιάχνει μια βόμβα είναι ένας κτηνώδης δολοφόνος (γιατί, στη βάση της χρήσης της, κάθε βόμβα φτιάχνεται για να μακελέψει ανθρώπινες ζωές) ανεξάρτητα από τα «κίνητρα»-νεφελώματα που απλώνονται στο μυαλό του; Κάποιοι από τους ανθρώπους ετούτου του χώρου σιώπησαν (και σιωπούν) επί χρόνια για τους βαθύτατα εξουσιαστές-αυτόκλητους «δικαστές»-δολοφόνους της «17 Νοέμβρη», της «Σέχτας Επαναστατών» και των λογιών άλλων ομάδων δολοφόνων, γιατί θεώρησαν πως κάτι τέτοιο θα ακύρωνε την κριτική τους για τα εγκλήματα του αστικού κράτους (ποιος πανηλίθιος τούς έπεισε για κάτι τέτοιο; – όσοι δηλαδή κάνουμε επί χρόνια κριτική για αυτά τα εγκλήματα των αστικών κρατών και ταυτόχρονα μιλάμε καθαρά για τα εγκλήματα των λογής ολοκληρωτισμών, αυτοακυρωνόμαστε;). Κάποιοι (και, αλίμονο, όχι λίγοι) φτάσανε στο σημείο να θεωρούν τα «αντιεξουσιαστικά»-ναζιστικά τάγματα εφόδου με τις βαριοπούλες ως χαριτωμένα «μπάχαλα» (δικιά τους έκφραση) και να λογαριάζουν τα γκαζάκια (μια φασιστική μαφιόζικη πράξη ακραίου πολιτικού τρόμου) ως κάτι περίπου ασήμαντο και περίπου άμεμπτο, με το οποίο συνταυτίζονται ή (στην καλύτερη περίπτωση) «απλώς διαφωνούν» (αλίμονο, οι ίδιοι άνθρωποι ενοχλήθηκαν βαθύτατα που στο βιβλίο μου Κόψε-κόψε έβαλα τους δήθεν «αντι-εξουσιαστές» να χαιρετούν ναζιστικά, γιατί όπως είπαν «τσουβαλιάζω απαράδεκτα…») Και τις τελευταίες μέρες βλέπω (με κλιμακούμενη φρίκη) πως οι ίδιοι πάνω-κάτω άνθρωποι περιμένουν να δουν τι πολιτικό πρόσημο είχε ο ηθικός αυτουργός της βόμβας που διαμέλισε το δεκαπεντάχρονο παιδί, ώστε να τοποθετηθούν για το εάν είναι φασίστας δολοφόνος (παρόμοιος με τον Κουφοντίνα, τον Κορκονέα, τους νεοναζί που μαχαιρώνουν μετανάστες, τους φονιάδες της «Σέχτας») ή κάτι άλλο (τι άραγε;). Πώς μπορούν να εκπέφτουν σε τόση απανθρωπιά; Πώς μπορούν με τη βουερή σιωπή τους να γίνονται ηθικοί αυτουργοί του πολιτικού φόνου;

Ας είναι. Οι άνθρωποι κρινόμαστε από την επιλεκτική ή καθολική σιωπή μας όσο και από τα λόγια μας – και πρώτα από όλους σταθμίζουμε οι ίδιοι τις πράξεις μας στο όποιο ζύγι λογαριάζει ο καθένας ως δραστικότερο. Εγώ πιστεύω πως πρέπει να μιλούμε για όλους και για τα εγκλήματα όλων – πρωτίστως για τα δικά μας.
Όλοι όσοι διαβάζουν τα βιβλία μου ξέρουν πως στην κριτική μου για τα εγκλήματα των αστικών κρατών, ποτέ δεν έβγαλα τον εαυτό μου από το κάδρο των φονιάδων (το αντίθετο θαρρώ). Μα αυτό δεν σημαίνει πως θα πάψω να μιλάω για τα εγκλήματα των εθνών και των θρησκειών, για τα εγκλήματα κάθε λογής ολοκληρωτισμού (μαύρου, λευκού, γαλάζιου, κόκκινου, μαυροκόκκινου ή όπου άλλου) και κάθε φονικής ανθρωποδιόρθωσης που λογαριάζει μια ντούμπα με πτώματα ως προϋπόθεση της αγάπης.

Έτσι επιμένω στο ίδιο αμόνι – και όσο πιο καθαρά μπορώ:
Η πολιτική βία είναι πάντοτε φασιστική, από όπου κι αν προέρχεται. Όσοι την ασκούν (είτε με το ρόπαλο, είτε με την πέτρα, είτε με το πιστόλι, είτε με τη βόμβα είτε με όποιον άλλο τρόπο) είναι διαφόρων διαβαθμίσεων νεοναζί. Και όσοι σιωπούμε απέναντι σε τούτη την πολιτική βία, είτε περιμένοντας να δούμε αν αυτοί που την άσκησαν είναι οι «δικοί μας» «καλοί» δολοφόνοι ή οι «κακοί άλλοι», είτε θεωρώντας πως με τη σιωπή μας υπηρετούμε την ηθική τάξη της «ανώτερης ιδεολογίας» μας, είμαστε αδιαβάθμητοι συνένοχοι.

Και το ερώτημα που θέτει στο δεύτερο δημοσιεύμά του:

“Καταγράφω τη σκέψη μου: Είναι προφανέστατο πως η πολιτική βία, όχι μόνο δε θα σταματήσει, αλλά θα πολλαπλασιαστεί – θα ανατροφοδοτείται από τη θεσμοθετημένη βία, την προγραμματική αμορφωσιά, την κρατική καταστολή και κτηνωδία, την κοινωνική αδικία, από τη φτώχεια, την υπαρξιακή σύγχυση και τον διάσπαρτο τρόμο. Κι άλλοι νεκροί θα υπάρξουν, θύματα δολοφόνων που πιστεύουν πως έχουν το δικαίωμα να υπογραμμίζουν τις απόψεις τους με το αίμα των άλλων. Οι ιερουργοί της πολιτικής βίας θα επιμένουν πως έτσι πολεμούν το «σύστημα», θα λένε πως η βία τους είναι «αντι-συστημική» (δίχως φυσικά να γνωρίζουν καν τι σημαίνει η λέξη – ούτε ποιος και πώς την εισηγήθηκε), θα διατρανώσουν πως όσοι εναντιώνονται στην κτηνωδία τους είναι «δεκανίκια του συστήματος». Στον συγκεχυμένο κόσμο του τρόμου τους (όπου η αμάθεια θεωρείται αρετή, η βία ανδρεία και το κάψιμο ανθρώπων αγώνας), το «σύστημα», όπως το ορίζουν στο φαντασιακό τους, είναι το τέρας που τους μοιάζει απελπιστικά. Αυτοί οι ίδιοι είναι ζωτικά κομμάτια ετούτου του συστήματος: το υποστηρίζουν, το αναπαράγουν, το ανατροφοδοτούν, το ζωογονούν. Ο τρόμος και ο θάνατος που σκορπούνε είναι μια βαθιά συστημική επιβεβαίωση.

Μα οι υπόλοιποι (όσοι δεν πιστεύουμε στη βία, όσοι δε θρησκευόμαστε με αυτήν) τι θα κάνουμε; Θα μείνουμε να βλέπουμε μια ακόμη δοξολογία του επικείμενου φόνου να γίνεται συνήθεια, συγκατάβαση, κοινωνικός θεσμός; Πέρα από την όποια οπτική μας για τη ζωή, πέρα από την όποια ιδεολογία μας, πέρα από τις προφανείς ή δυσδιάκριτες διαφορές μας (που εντέλει δίνουν περιεχόμενο στη ζωή), δε θα εκφράσουμε καθαρά και ρητά την αντίθεσή μας σε τούτη την πολιτική βία; Θα προσκυνήσουμε το τέρας επειδή μάς μοιάζει; Θα γίνουμε συνένοχοι διά της σιωπής μας, διά της εκκωφαντικής μας μούγγας; Θα τους φοβηθούμε επειδή σκοτώνουν;”