Δευτέρα, 28 Σεπτεμβρίου 2009

ΜΠΑΣΚΕΤΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ Νο 1

Οι επερχόμενες βουλευτικές εκλογές, ίσως και λόγω της απουσίας μίας γνήσιας μεταρρυθμιστικής και φιλελεύθερης πρότασης, με βρίσκουν παγερά αδιάφορο. Το χθεσινό post του Χαρίδημου Τσούκα με τίτλο “Ένας αποτυχημένος πρωθυπουργός φεύγει, ένας ανεπαρκής πρωθυπουργός έρχεται” με βρίσκει απολύτως σύμφωνο. Γι' αυτό και εγώ από σήμερα και μέχρι την ερχόμενη Κυριακή που θα τελειώσει και αυτό το πανηγυράκι στο οποίο μας οδήγησε η ανεξήγητη απόφαση του σημερινού πρωθυπουργού δεν πρόκειται να ασχοληθώ καθόλου με τα δρώμενα.

Το ενδιαφέρον μου σήμερα το κερδίζει η κλήρωση του πρωταθλήματος της Α1 κατηγορίας στο μπάσκετ. Παρότι οι οιωνοί για ένα ανταγωνιστικό και προπαντός αξιόπιστο πρωτάθλημα (όσον αφορά κυρίως την φερεγγυότητα των ομάδων και των ΕΣΑΚΕ και ΕΟΚ) δεν είναι καλοί (ήδη ο ΠΣΑΚ έχει ανακοινώσει κάποιες προειδοποιητικές κινητοποιήσεις) η κλήρωση και η αναμονή των αγώνων με συναρπάζει. Με οδηγεί πολλά χρόνια πίσω, κάπου στις αρχές της δεκαετίας του 80 όταν ο θείος μου με πήρε πρώτη φορά στον θρυλικό “Τάφο του Ινδού” για να δούμε τον μεγάλο εκείνο Παναθηναϊκό του Κώστα Πολίτη. Παικταράδες όπως ο Κορωναίος, ο Κόντος, ο Στεργάκος, ο Κοκολάκης απάρτιζαν το ρόστερ της ομάδας και πήγαινα με ανυπομονησία για να τους δω από κοντά. Αυτός όμως που με κέρδισε από την πρώτη στιγμή ήταν ένας ελληνοαμερικανός με μουστάκι. Τον είδα αρχικά στο ζέσταμα να πετάει την μπάλα στο ταμπλό και μετά να την καρφώνει, τον είδα να σουτάρει πολύ πέρα από τα όρια του σημερινού τρίποντου και να ευστοχεί. Κατά την διάρκεια του αγώνα ο Κορωναίος μπορεί να έδινε το ρυθμό στην επίθεση, ο Κόντος να ήταν ο γνωστός δολοφόνος από την περιφέρεια, ο Στεργάκος να ευστοχούσε με το γλυκό του σουτ από τα 3-4 μέτρα, ο Κοκολάκης να μάζευε τα ριμπάουντ του και να επιδιδόταν στην θρυλική, αλά Τζαμπάρ, ραβέρσα του, αλλά ο Βίδας, περί αυτού ο λόγος, ήταν αυτός που σου έδινε αυτή την αίσθηση του ανέμελου, αυτού που θα έκανε το απρόβλεπτο, που βρισκόταν στο παρκέ γιατί χαιρόταν πρώτα και πάνω απ’ όλα το παιχνίδι. Αν θυμάμαι καλά σε εκείνο το παιχνίδι πέτυχε περίπου 20 πόντους, σκοράροντας με κάθε τρόπο. Από μακρινή απόσταση, με μπάσιμο και λέι άπ, ύστερα από ριμπάουντ. Για μία πενταετία όποτε μου δινόταν η δυνατότητα τον έβλεπα είτε από κοντά, είτε από την τηλεόραση (λίγα χρόνια μετά την πρώτη μου επαφή με την σπυριάρα το μπάσκετ άρχιζε να μπαίνει σιγά σιγά στα σπίτια μας και έγινε η σαββατιάτικη συνήθειά μας) να πρωταγωνιστεί με την ομάδα της καρδιάς μου. Τα τελευταία δύο χρόνια της μπασκετικής του καριέρας στην Ελλάδα τα πέρασε στον Ηλυσιακό που τότε είχε μαζέψει πολλούς μεγάλους έλληνες μπασκετμπολίστες που βρισκόντουσαν στην δύση της καριέρας τους, όπως τον Βασίλη Γκούμα, τον Γιώργο Καστρινάκη, τον Δημήτρη Κοκολάκη και τον Χάρη Παπαγεωργίου.

Σε αντίθεση με τον μεγάλο Νίκο Γκάλη που είχε έρθει και αυτός την ίδια περίπου εποχή από τις ΗΠΑ και έφερε τον επαγγελματισμό στην Ελλάδα, ο Κυριάκος Βίδας ήταν ο ορισμός της ανεμελιάς. Λάτρευα το στυλ του. Λάτρευα την cult αυτή φιγούρα που έμπαινε μέσα στο γήπεδο με το μαλλί κολλημένο από την μπριγιαντίνη, με το μουστάκι καλοχτενισμένο, με το ατσαλάκωτο look του και ακριβώς έτσι έβγαινε από το παρκέ (τρόπος του λέγειν παρκέ μια και τα γήπεδα είχαν πλαστικό τότε) 40 αγωνιστικά λεπτά αργότερα. Και ας είχε τρέξει μέσα, ας είχε σουτάρει, ας είχε σκοράρει. Λάτρευα το γεγονός ότι ενώ τα καλοκαίρια μαθαίναμε ότι ο Γκάλης κάνει επαγγελματική προπόνηση με προσωπικούς γυμναστές για να είναι έτοιμος για τις χειμερινές υποχρεώσεις, ο Γιαννάκης προσπαθούσε να κάνει το όνειρο του πραγματικότητα παλεύοντας για μία θέση στο ρόστερ των Boston Celtics, για τον Κυριάκο Βίδα διαβάζαμε σποραδικά στον τύπο ότι βρισκόταν κάπου στο Chicago και δούλευε στο restaurant της οικογένειας του!!!

Στο νέο λοιπόν πρωτάθλημα που θα ξεκινήσει σε λίγες ημέρες περιμένω να δω νέους Κυριάκους Βίδες. Παίκτες που θα μπαίνουν στο γήπεδο γιατί γουστάρουν πρώτα απ’ όλα το μπάσκετ και μετά για τις νίκες με το όποιο κόστος και τρόπο (που δυστυχώς έχουμε μάθει και μας αρέσουν τόσο πολύ στην χώρα μας) και τα συμβόλαια τους. Παίκτες που θα κάνουν πράξη το “nobody is bigger than the game”.

Υ.Γ1 Σε μία αναζήτηση που έκανα προ καιρού στο Internet βρήκα ότι ο Κυριάκος Βίδας (ή Kirk Vidas) είναι σήμερα προπονητής στην γυναικεία ομάδα μπάσκετ του Taft High School του Chicago.

Y.Γ2 Βιντεάκι στο youtube με τα κατορθώματα του Κυριάκου σε αγώνα εναντίον του Ολυμπιακού τον Μάρτιο του 1985.

Πέμπτη, 17 Σεπτεμβρίου 2009

ΟΤΑΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΑΙΖΟΥΝ (ΚΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΚΛΟΓΙΚΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ)

Το σημερινό πρωτοσέλιδο της Εστίας καταπιάνεται με την μόνιμη συνήθεια όλων των ελληνικών κυβερνήσεων να αλλάζουν τον εκλογικό νόμο προς ίδιον όφελος. Μετά και τις δηλώσεις Παπανδρέου για αλλαγή του νόμου, η εφημερίδα προτείνει το αυτονόητο, που ισχύει σε όλες τις προηγμένες και δημοκρατικές χώρες. Την αντιμετώπιση του ζητήματος με συνταγματική ρύθμιση, ώστε οποιαδήποτε αλλαγή του να απαιτεί αναθεώρηση του Συντάγματος.

Παραθέτω το άρθρο αυτούσιο:

ΕΚΛΟΓΙΚΟΙ ΝΟΜΟΙ:

Τα παιδία Παίζει!

Νέα αλλαγή εξήγγειλε ο κ. Παπανδρέου

Το 1975 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής διέπραξε ένα ιστορικό λάθος. Δεν περιέλαβε στο Σύνταγμα διάταξη να απαγορεύει την αλλαγή του εκλογικού νόμου ή έστω να προβλέπει ενισχυμένη πλειοψηφία για την τροποποίηση του. Ίσως διότι και ο ίδιος, κατά την οκταετία 1955-63 άλλαξε τον εκλογικό νόμο τρεις φορές. Πάντως στο Σύνταγμα του 1975 ειδικώς αυτό έπρεπε να αλλάξει.

12 εκλογές, 7 αλλαγές

Το αποτέλεσμα της θεσμικής αυτής παραλείψεως ήταν να τροποποιείται συνεχώς ο εκλογικός νόμος και μετά την Μεταπολίτευση του 1974. Στις 12 εκλογικές αναμετρήσεις που έγιναν έκτοτε, ο εκλογικός νόμος έχει αλλάξει 7 φορές, ενώ προ ημερών στην Θεσσαλονίκη ο κ. Παπανδρέου εξήγγειλε και την 8η αλλαγή!

• Στις εκλογές του 1974 ίσχυσε εκλογικό σύστημα Ενισχυμένης Αναλογικής, το οποίο ήταν κάπως διαφοροποιημένο από εκείνα που είχαν εφαρμοσθεί στο παρελθόν.

• Στις εκλογές του 1977 προσετέθη στο σύστημα αυτό το περίφημο “συν 1”, που θεωρητικά διευκόλυνε τα μικρότερα κόμματα να καλύπτουν το ανά περιφέρεια εκλογικό μέτρο.

• Στις εκλογές του 1985 η Κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου έφερε τον εκλογικό νόμο στα μέτρα της. Ενίσχυσε τις έδρες του πρώτου κόμματος σε βάρος του δευτέρου.

• Στις εκλογές του 1989 η Κυβέρνηση άλλαξε πάλι τον εκλογικό νόμο. Αυτή την φορά έκανε το αντίστροφο. Ενίσχυσε το δεύτερο κόμμα εις βάρος του πρώτου!

• Στις εκλογές του 1993 ίσχυσε ο νόμος της Κυβέρνησης Μητσοτάκη. Επρόκειτο για σύστημα Ενισχυμένης Αναλογικής, σχεδιασμένο για να δίνει αυτοδύναμες κυβερνήσεις.

Το 2001 περιελήφθη στο Σύνταγμα διάταξη που ορίζει ότι κάθε τροποποίηση του εκλογικού νόμου που έχει ψηφισθεί στην Βουλή με απλή πλειοψηφία δεν εφαρμόζεται στις επόμενες, αλλά στις μεθεπόμενες εκλογές. Από τότε λοιπόν άρχισε νέο παιχνίδι. Οι κυβερνήσεις αλλάζουν τον νόμο όχι για τις επόμενες αλλά για τις μεθεπόμενες εκλογές.

• Στις εκλογές του 2007 ίσχυσε ο εκλογικός νόμος που είχε ψηφίσει η Κυβέρνηση Σημίτη λίγο προ των εκλογών του 2004. Αναλογική με πριμ 40 εδρών στο πρώτο κόμμα.

• Στις μεθεπόμενες εκλογές (όποτε γίνουν) θα ισχύσει ο νέος εκλογικός νόμος που ψήφισε το 2008 η Κυβέρνηση Καραμανλή. Αναλογική με πριμ 50 εδρών στο πρώτο κόμμα.

Παγκόσμιο ρεκόρ

Τώρα λοιπόν ο κ. Παπανδρέου προαναγγέλλει νέα αλλαγή του εκλογικού νόμου. Προτείνει κάτι που κατ’ αρχήν ακούγεται σωστό. Την διάσπαση των μεγάλων πολυεδρικών περιφερειών, όπως είναι η Β΄ Αθηνών, σε πολλές μικρότερες. Αλλά παράλληλα μιλάει για παραλλαγή του γερμανικού εκλογικού συστήματος, το οποίο προσκρούει στο Σύνταγμα.

Επομένως αν ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ θέλει να προσφέρει πραγματικά υπηρεσία στον τόπο, αυτό που θα έπρεπε να προαναγγείλει είναι κάτι τελείως διαφορετικό. Την αντιμετώπιση του ζητήματος του εκλογικού νόμου με συνταγματική ρύθμιση, που προϋποθέτει αναθεώρηση του Συντάγματος. Να τεθούν τέτοιες ρήτρες ώστε να παύσει να αλλάζει διαρκώς ο εκλογικός νόμος. Και να καθιερωθεί ένα εκλογικό σύστημα κοινής αποδοχής, το οποίο να έχει ψηφισθεί από την συντριπτική πλειοψηφία της Βουλής.

Εφόσον δεν γίνουν τα ανωτέρω, η Ελλάς θα εξακολουθήσει να είναι το μοναδικό δημοκρατικό κράτος στον κόσμο όπου ο εκλογικός νόμος αλλάζει κατά μέσο όρο κάθε δύο εκλογές. Πουθενά αλλού δεν συμβαίνει αυτό. Κατέχουμε το παγκόσμιο ρεκόρ αλλαγής εκλογικών νόμων. Είναι κάτι που δεν τιμά την δημοκρατία μας. Δείχνει ότι τα παιδία παίζει!"

Τετάρτη, 9 Σεπτεμβρίου 2009

ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΛΑΘΟΣ Η ΧΘΕΣΙΝΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΩΝ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΤΗΣ ΑΝΑΝΕΩΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ.

Έχω γράψει και παλιότερα ότι θεωρώ την Ανανεωτική Αριστερά μία από τις δυνάμεις εκείνες που μπορούν να οδηγήσουν προς μία διαφορετική κατεύθυνση όχι μόνο την πολιτική ζωή αλλά την ελληνική κοινωνία γενικότερα. Παρότι ως φιλελεύθερος έχουμε σημαντικότατες ιδεολογικές διαφορές, κυρίως σε οικονομικά θέματα, ο διάλογος με τα στελέχη της ήταν και είναι πάντοτε εποικοδομητικός ενώ υπάρχουν και πάρα πολλά θέματα που οι απόψεις είναι κοινές. Θεωρώ επίσης ότι πάντα έχουν την διάθεση να βάλουν νερό στο κρασί τους και δεν είναι δογματικοί και μόνιμοι αρνητές (αυτό που ονόμασε στο πρόσφατο άρθρο του ως Αριστερό Μηδενισμό ο Πάσχος Μανδραβέλης). Γι’ αυτό και περίμενα ότι στην χθεσινή τους συνδιάσκεψη θα αναλάμβαναν τις ιστορικές τους ευθύνες και θα τολμούσαν την έξοδο τους από τον Συνασπισμό. Δυστυχώς όμως η απόφαση για καθολική συμμετοχή με τον ΣΥΡΙΖΑ στις προσεχείς βουλευτικές εκλογές είναι άλλη μία χαμένη ευκαιρία. Προτιμήθηκε το βραχυπρόθεσμο όφελος, ήτοι δύο - τρεις έδρες στην νέα Βουλή, ασχέτως αν αυτό σημαίνει ότι οι ανανεωτικοί χάνουν σε πολιτική αξιοπιστία μια και για μία ακόμα φορά θα είναι η ουρά των περίεργων και περιθωριακών συνιστωσών του, “φασιστικού νέο-αριστερού μορφώματος” όπως λέει και ο φίλος μου ο Δευκαλίωνας, ΣΥΡΙΖΑ. Κρίμα.