Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2007

ΜΕ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΣΤΟ 2008

Εκτός των συνόρων συνταρακτικά γεγονότα συμβαίνουν. Η δολοφονία της Μπεναζίρ Μπούτο στο Πακιστάν, οι συμπλοκές που ξέσπασαν μετά τις κυριακάτικες εκλογές στην Κένυα, η νέα αιματηρή επίθεση των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν, η συστηματική σεξουαλική κακοποίηση παιδιών και γυναικών στην υποσαχάρια Αφρική, η αντιμετώπιση των οικονομικών προσφύγων από τις “πολιτισμένες” χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης ανάμεσα τους και η Ελλάδα, υποδηλώνουν ότι θέματα αυτονόητα όπως, ο σεβασμός της ανθρώπινης ύπαρξης και αξιοπρέπειας, η προσωπική ελευθερία και έκφραση καταπατούνται βάναυσα. Την ίδια στιγμή η ελληνική κοινωνία είναι αγκυλωμένη και αποχαυνωμένη στον μικρόκοσμο της ασχολούμενη με τις ερωτικές ανησυχίες του Ζαχόπουλου. Με το 2008 προ των πυλών o Bob Dylan και το Blowin' in the Wind, που πρωτοκυκλοφόρησε το 1963, είναι πάντα επίκαιρο.

How many roads must a man walk down,

before you call him a man?

How many seas must a white dove fly,

before she sleeps in the sand?

And how many times must a cannon ball fly,

before they're forever banned?

The answer my friend is blowing in the wind,

the answer is blowing in the wind.

How many years can a mountain exist,

before it is washed to the sea?

How many years can some people exist,

before they're allowed to be free?

And how many times can a man turn his head,

and pretend that he just doesn't see?

The answer my friend is blowing in the wind,

the answer is blowing in the wind.

How many times must a man look up,

before he sees the sky?

And how many ears must one man have,

before he can hear people cry ?

And how many deaths will it take till we know,

that too many people have died?

The answer my friend is blowing in the wind,

the answer is blowing in the wind.

The answer my friend is blowing in the wind,

the answer is blowing in the wind.

Ας κοιτάξουμε λίγο πιο μακριά από τον περίγυρο μας. Ας καταλάβουμε επιτέλους ότι δεν είμαστε το κέντρο της γης.

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

Δευτέρα, 10 Δεκεμβρίου 2007

ΠΕΡΙ ΣΟΣΙΑΛΙΖΟΝΤΩΝ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΚΑΙ … ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΩΝ

Διάβασα στην σημερινή Ναυτεμπορική το συγκεκριμένο σχόλιο του Π.Φ.Κ. το βρήκα αρκετά εύστοχο και το μεταφέρω αυτούσιο:

“Ένας τρίτος παρατηρητής των πολιτικών και οικονομικών εξελίξεων της Ελλάδας από το 1996 έως και σήμερα θα χρειαζόταν ψυχολογική υποστήριξη, εάν εντρυφούσε σε βάθος. Θα διαπίστωνε ο άνθρωπος ότι οι “σοσιαλιστές” εφάρμοζαν φιλελεύθερη πολιτική έως το 2004, ενώ στην συνέχεια οι “φιλελεύθεροι” που ανέλαβαν την διακυβέρνηση μετά την … ξεκούραση των πρώτων τριάμισι ετών εφαρμόζουν σοσιαλιστική πολιτική. Αυτά σε σχέση με την τροπολογία για εξαγορά μετοχών του ΟΤΕ και άλλων ΔΕΚΟ.”

Δευτέρα, 26 Νοεμβρίου 2007

ΑΠΟ ΤΗΝ ΧΘΕΣΙΝΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: ΟΤΑΝ Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Στην χώρα μας επικρατεί η άποψη ότι για όλα τα δεινά φταίει ο περιβόητος νεοφιλελευθερισμός. Είναι η καραμελλίτσα που πιπιλίζουν οι μπαρουφολόγοι τόσο της αριστεράς όσο και της δεξιάς. Ο εύκολος στόχος, για να κρυφτεί η σαθρότητα των επιχειρημάτων τους. Στην χθεσινή Καθημερινή αναδημοσιεύεται άρθρο από το http://www.voxeu.org/ των Alberto Alesina, καθηγητή Πολιτικής Οικονομίας στο Harvard University και Francesco Giavazzi, καθηγητή Οικονομικών στο Bocconi University, με τίτλο “Όταν παραδόξως ο φιλελευθερισμός είναι στην αριστερά”, το οποίο αποτελεί τεκμηριωμένη απάντηση στους ισχυρισμούς των απανταχού κρατιστών. (Ενδιαφέρον έχει επίσης η ομοιότητα των θέσεων και αντιθέσεων για το ασφαλιστικό σε Ιταλία και Ελλάδα). Παραθέτω το άρθρο αυτούσιο:

"Η ηπειρωτική Ευρώπη βρίσκεται εν μέσω μιας «καυτής» συζήτησης σχετικά με τα υπέρ και τα κατά –φιλικών προς την αγορά– μεταρρυθμίσεων και ενός ευρύτερου φιλελευθερισμού. Όλοι μας γνωρίζουμε ότι το πακέτο των μεταρρυθμίσεων αφορά τον ανταγωνισμό, την ευκαμψία της αγοράς εργασίας, την απελευθέρωση των υπηρεσιών, τη μείωση της φορολογίας και τις ιδιωτικοποιήσεις.

Ο κλασικός διάλογος εξελίσσεται ως εξής: Αυτές είναι «δεξιάς αποκλίσεως» μεταρρυθμίσεις. Μπορεί να αυξήσουν την αποτελεσματικότητα –ίσως και την οικονομία– τείνουν, όμως, και στην αύξηση της ανισότητας, ενώ θα είναι εις βάρος και των πιο φτωχών στρωμάτων της κοινωνίας. Με άλλα λόγια, να είστε προσεκτικοί εάν κινηθείτε προς αυτή την κατεύθυνση, όπως ορίζει η ευρωπαϊκή επιχειρηματολογία. Οι κυβερνήσεις θα πρέπει να είναι πανέτοιμες και να οπισθοχωρήσουν μέχρις ενός σημείου. Τα περισσότερα από αυτά τα επιχειρήματα είναι εκ βάσεως λανθασμένα. Η ευκαμψία στην αγορά εργασίας, η απελευθέρωση του κλάδου παροχής υπηρεσιών, η μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού και του μεγαλύτερου ανταγωνισμού στη χρηματοδότηση των ανωτάτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων δεν υποστηρίζουν την ανισότητα. Τέτοιου είδους μεταρρυθμίσεις μεταφέρουν τα βάρη από τους φορολογουμένους στους ιδίους τους χρήστες, και συνεπώς περιορίζουν τα καταβαλλόμενα κεφάλαια. Και τείνουν να αυξήσουν την παραγωγικότητα, εφόσον στηρίζουν τις αξίες και όχι τους «ινσάιντερς». Τείνουν, επίσης, να αυξήσουν την παραγωγικότητα για τους νεαρούς εργαζομένους, οι οποίοι δεν έχουν ακόμη τις απαραίτητες διασυνδέσεις. Το να εφαρμόσουμε τους κανόνες της αγοράς δεν σημαίνει ότι απεμπολούμε την αποτελεσματικότητα και την κοινωνική δικαιοσύνη. Από την άποψη αυτή, οι πολιτικές της οικονομίας της αγοράς είναι «αριστεράς απόκλισης», εάν αυτό σημαίνει ότι περιορίζονται τα οικονομικά προνόμια τα οποία έχουν μόνον οι «ινσάιντερς». Όλα αυτά εμπεριέχονται αναλυτικά σε ένα βιβλίο το οποίο δημοσιεύσαμε πέρυσι, με τον τίτλο «ο φιλελευθερισμός είναι στην αριστερά». Tο νέο αυτό βιβλίο το γράψαμε έχοντας υπ’ όψιν την Ιταλία, αλλά τα περισσότερα σχόλια αφορούν εξίσου και άλλες ευρωπαϊκές χώρες, οι οποίες εφαρμόζουν μεταρρυθμιστικά προγράμματα, και ιδιαιτέρως τη Γαλλία. Η άποψή μας είναι ότι οι σκοποί που είχε θέσει η παραδοσιακή αριστερά θα πρέπει να την οδηγήσουν να υιοθετήσει πολιτικές που θα ευνοούν την οικονομία της αγοράς. Η πιο συχνή φιλοσοφία που έχει ακολουθήσει η παραδοσιακή αριστερά από τη δεκαετία του 1960 μέχρι σήμερα, όπως ο έλεγχος της αγοράς, η υψηλή φορολογία προστασίας των κεκτημένων και η πανεπιστημιακή εκπαίδευση που παράγει μετριότητες λόγω αυτών, κατέληξε να μειώνει την απόδοση και ταυτοχρόνως τη δικαιοσύνη. Ένα παράδειγμα είναι απτό στην αγορά εργασίας. Στην Ιταλία, στην Ισπανία και στη Γαλλία, η αγορά εργασίας είναι χωρισμένη. Οι νέοι προσλαμβάνονται με προσωρινές συμβάσεις και πολύ συχνά στερούνται ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, ενώ δεν έχουν καμία μελλοντική προοπτική. Όταν η σύμβασή τους λήξει ο εργοδότης τους δεν την ανανεώνει ώστε να μη μετατραπεί η σχέση εργασίας από προσωρινή σε διαρκή και να μην κατοχυρωθούν αυτά τα νεαρά άτομα από το δικαίωμα της μονιμότητας. Οι μεταρρυθμίσεις οι οποίες εξαλείφουν αυτή τη δυαρχία δεν περιορίζουν μόνον το ποσοστό της ανεργίας, αλλά κυρίως βοηθούν τα πτωχότερα άτομα και τους νέους να εισέλθουν στην αγορά εργασίας. Αυτό είναι ένα παράδειγμα που αποδεικνύει ότι η πολιτική που ευνοεί την αγορά ευνοεί τους φτωχούς.

Ας σκεφθούμε, επίσης, τον τομέα των κρατικών δαπανών και ας αναλογισθούμε ξανά την Ιταλία. Η ιταλική κυβέρνηση δεν πράττει και πάρα πολλά, ώστε να προστατεύσει τα νοικοκυριά από το να περιέλθουν σε επίπεδο κάτω της φτώχειας. Γιατί; Για το λόγο ότι η Ιταλία δαπανά πάρα πολλά χρήματα για συντάξεις και πολύ λίγα για άλλα κοινωνικά προγράμματα. Μπορείτε να μαντέψετε ποιος είναι εναντίον της μειώσεως των κονδυλίων για συντάξεις και αυξήσεως του ορίου ηλικίας συνταξιοδοτήσεως; Οι εργατικές ενώσεις, οι οποίες έχουν κατά κύριο λόγο την υποστήριξη της αριστεράς. Υιοθετώντας αυτή τη θέση οι εργατικές ενώσεις δεν βοηθούν τους φτωχούς, αλλά απλώς τα μέλη τους και συνταξιούχους ορισμένων κλάδων.

Το περασμένο καλοκαίρι η απειλή περί μιας γενικής απεργίας –στην οποία συμμετείχαν μόνο συνταξιούχοι– ήταν ικανή να πείσει την κεντροαριστερή κυβέρνηση της Ιταλίας να μειώσει το ανώτατο όριο συνταξιοδοτήσεως από τα 60 χρόνια στα 58. Το γεγονός αυτό θα διευρύνει περαιτέρω το σημερινό χάσμα των νέων. Πώς μπορεί κανείς να υποστηρίξει ότι αυτές οι εργατικές ενώσεις και οι πολιτικοί σύμμαχοί τους στην αριστερά αντιπροσωπεύουν τους φτωχούς και τους νέους;

Εφόσον, λοιπόν, δεν υπάρχει κάποια συνάφεια μεταξύ κοινωνικής δικαιοσύνης και απόδοσης, γιατί οι μεταρρυθμίσεις ακολουθούν έναν τόσο αργό ρυθμό σε κράτη, όπως η Ιταλία και η Γαλλία; Η απάντηση έγκειται στο ότι οι «ινσάιντερς» μπλοκάρουν τις μεταρρυθμίσεις ασχέτως του ότι οι πολιτικοί μηχανισμοί ποικίλλουν από χώρα σε χώρα. Αλίμονο, δεν μπορούν να πουν απλώς «όχι» στις μεταρρυθμίσεις. Χρειάζονται μία ρητορική βάσει της οποίας «υπεραμύνονται» δήθεν των φτωχών και των αδυνάτων."

Παρασκευή, 16 Νοεμβρίου 2007

GREKO MASKARA

Προσπαθώντας να βάλω σε τάξη τους παλιούς μου δίσκους χθες το βράδυ, άκουσα ανάμεσα στ’ άλλα και ένα παλιό τραγούδι του Γιάννη Μηλιώκα. Γραμμένο σχεδόν είκοσι χρόνια πριν το “Greco Maskara” είναι πάντα επίκαιρο.

Τσίρκο, παράγκα, φίρμα γκρέκα

τέμπο, μουργέλα, αγγαρεία

γκράντε μαέστρο καλαμπόρτζο

ράτσα μπαρούφα, ομελέτα, ιστορία

γκράντε μαέστρο καλαμπόρτζο

ράτσα μπαρούφα, ομελέτα, ιστορία

Μασκαρά, γκρέκο μασκαρά

μασκαρά, γκρέκο μασκαρά

Μάτσο αμάκα καπιτάλε

σκάρτο, τανάλια, πολιτσία

φράγκο, ρεζέρβα, φαλιμέντο

περκέ μαντζάρε σοσιαλίστε κομπανία

φράγκο, ρεζέρβα, φαλιμέντο

περκέ μαντζάρε σοσιαλίστε κομπανία

Μασκαρά, γκρέκο μασκαρά

Μασκαρά, γκρέκο μασκαρά

Σβέλτα, μαντόνα, μανιβέλα

φρένο, στραπάτσο, αραμπόλα

μόδα, καβάλα, ντόλτσε βίτα

τρόμπα, φιγουρα, σαχλαμάρα κι άρπα-κόλλα

Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2007

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ: “ΣΕΒΑΣΤΕΙΤΕ ΜΑΣ”

Τις τελευταίες δύο μέρες είμαι πολύ οργισμένος. Οργισμένος από συγκεκριμένα περιστατικά που αφορούν το στενό περιβάλλον μου και που οφείλονται στην ασυδοσία της κρατικής μηχανής. Είμαι οργισμένος γιατί άνθρωποι λίγοι, ποταποί κατέχουν σημαντικές θέσεις στον κρατικό μηχανισμό. Είμαι οργισμένος γιατί νόμοι καταπατούνται ενσυνείδητα από αυτούς τους σφετεριστές της κρατικής εξουσίας. Είμαι οργισμένος γιατί η λαμογιά θεωρείται ο σοφότερος δρόμος προς την κοινωνική καταξίωση. Είμαι οργισμένος γιατί ο πρωθυπουργός είναι και πάλι απών. Δύο μήνες μετά την επιστολή που του είχα στείλει, έστειλα και νέα επιστολή προς τον κύριο Καραμανλή. Γνωρίζω ότι θα έχει ανάλογη τύχη με την πρώτη αλλά παρόλα αυτά εγώ ήθελα να εκφράσω την οργή που νοιώθω.

“Κύριε Πρωθυπουργέ

Λίγες ημέρες μετά την επανεκλογή σας στις 16 Σεπτεμβρίου σας έστειλα επιστολή με την οποία σας ζητούσα να αναλάβετε άμεσα δράση για να θέσετε ένα τέλος στην νοσηρή πραγματικότητα που ζει ο έλληνας πολίτης. Σας είχα τονίσει τελειώνοντας ότι ο έλληνας ψηφοφόρος επέλεξε αποκλειστικά εσάς, όχι το κόμμα και τα στελέχη του, και σας ζητούσα να μην τον απογοητεύσετε. Η συγκεκριμένη επιστολή πιθανότατα κατέληξε στον κάλαθο των αχρήστων του γραφείου σας, αλλά παρόλα αυτά εγώ σας ξαναγράφω σήμερα, ούτε δύο μήνες μετά, για να σας εκφράσω την αγανάκτηση μου. Να σας διατυμπανίσω ότι τίποτα δεν άλλαξε και δεν πρόκειται να αλλάξει. Οι (ηπιότερη λέξη δεν μπορούσα να σκεφτώ) καιροσκόποι εγκαταστάθηκαν και πάλι μετά βαΐων και κλάδων στις κατάλληλες θέσεις, είτε αυτές είναι διοικήσεις ΔΕΚΟ και λοιπών κρατικών φορέων, είτε διευθύνσεις δημόσιων οργανισμών, είτε γενικές γραμματείες υπουργείων, είτε υφυπουργεία είτε ακόμα και υπουργεία. Το ρουσφέτι και η αναξιοκρατία κυριαρχούν σε βάρος του απλού έλληνα πολίτη ο οποίος και υφίσταται την καταπίεση μίας όλο και αυξανόμενα αυταρχικής κρατικής εξουσίας. Μία απλή βόλτα από κάποιο υπουργείο, εφορία, πολεοδομία, ασφαλιστικό ταμείο αρκεί για να κατανοήσει κάποιος ποια είναι η καθημερινότητα που βιώνουμε όλοι μας. Ρωτήστε τον επαγγελματία για το γραφειοκρατικό Γολγοθά που έχει να αντιμετωπίσει στην καθημερινή του δραστηριότητα. Ρωτήστε τον για το αβέβαιο οικονομικό περιβάλλον μέσα στο οποίο θα πρέπει να κινηθεί (θα αυξηθεί ο ΦΠΑ ή όχι και πότε;;;). Ρωτήστε τον (επιμελή) φοιτητή για την κατάσταση μέσα στα πανεπιστήμια. Ρωτήστε τον μαθητή για το επίπεδο της μόρφωσης που λαμβάνει. Ρωτήστε έναν νοσηλευόμενο σε δημόσιο νοσοκομείο για το επίπεδο των υπηρεσιών που του προσφέρονται. Ρωτήστε τον έντιμο δημόσιο υπάλληλο για τις πιέσεις που δέχεται για να εκπληρώσει τις ρουσφετολογικές επιθυμίες των ανωτέρων του.

Ακούω πολλούς, ανάμεσα τους και υπουργούς, να καλούν όλους τους επιτυχημένους έλληνες που δραστηριοποιούνται στο εξωτερικό να επιστρέψουν και να επενδύσουν, την γνώση τους, τις ικανότητες τους, την δημιουργικότητα τους, τα κεφάλαια τους στην Ελλάδα. Αναρωτιέμαι γιατί να το κάνουν κύριε Πρωθυπουργέ. Γιατί ένας πανεπιστημιακός να αφήσει την έδρα του στο εξωτερικό και να γυρίσει στην Ελλάδα όταν αυτό σημαίνει ότι για να το πετύχει θα πρέπει να έχει τις κατάλληλες γνωριμίες και να κανακέψει τις κατάλληλες “προνομιακές” ομάδες; Γιατί ένας επιχειρηματίας να φέρει τα κεφάλαια του στην Ελλάδα όταν γνωρίζει ότι έχει να αντιμετωπίσει ένα ασύδοτο και αρπαχτικό κράτος; Γιατί ένας ερευνητής να παραμένει στην χώρα όταν για να χρηματοδοτήσει την έρευνα του θα πρέπει να περάσει από τις συμπληγάδες ανίδεων κρατικών λειτουργών όταν στο εξωτερικό η χρηματοδότηση καινοτομιών είναι υπεραπλουστευμένη;

Κύριε πρωθυπουργέ η αγανάκτησή μου (και να είστε βέβαιος ότι δεν είμαι μόνο εγώ) έχει γίνει πλέον οργή. Οργή για όλους αυτούς που καταπατούν την αξιοπρέπεια μας. Οργή για όλους αυτούς που προσβάλουν την προσωπικότητα μας. Οργή για όλους αυτούς που καπηλεύονται τα χρήματα μας. Οργή για όλους αυτούς που εκμεταλλεύονται την ανεκτικότητα μας.

Ένας Οργισμένος Έλληνας Πολίτης.

Υ.Γ. Η αγανάκτηση και η οργή που νοιώθω και εκφράζω δεν είναι τα λόγια ενός γραφικού, αλλά πηγάζουν από πολύ συγκεκριμένα παραδείγματα της καθημερινότητας μου.”

Πέμπτη, 8 Νοεμβρίου 2007

ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ ΜΑΣ

Την άποψη μου για τον Γιώργο Παπανδρέου και την πορεία του ως αρχηγός του ΠΑΣΟΚ την έχω εκφράσει παλιότερα με το post μου “Επιστολή στον Γιώργο Παπανδρέου”. Θεωρώ ότι ο Γιώργος είχε και τις ιδέες αλλά και την προηγούμενη καλή παρουσία για να οδηγήσει την ελληνική πολιτική ζωή σε μία διαφορετική κατεύθυνση. Αποδείχτηκε όμως ότι του έλειπε η απαιτούμενη θέληση, το απαιτούμενο τσαγανό αν θέλετε για να προβεί στις αναγκαίες τομές και ρίξεις δικαιώνοντάς με τελικά σε όσα έγραφα τότε. Σήμερα διάβασα στην LIFO την άποψη του Χρήστου Μιχαηλίδη για τα τεκταινόμενα στην αξιωματική αντιπολίτευση και με τα οποία συμφωνώ εν συνόλω. Παραθέτω το άρθρο αυτούσιο.

“H μπερδεμένη κοινωνία μας θαυμάσια βολεύεται να κινείται μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΝΔ χωρίς τύψεις, και βρίζοντας κάθε φορά εκείνον που ψήφισε την προηγούμενη. Την ερχόμενη Κυριακή το ΠΑΣΟΚ κάνει το πρώτο του βήμα προς την εκλογή νέου αρχηγού, που μπορεί να είναι ο παλιός, εάν εκλεγεί ο Γιώργος Παπανδρέου, μπορεί και καινούργιος, εάν οι ψηφοφόροι προτιμήσουν τον Ευάγγελο Βενιζέλο. Αυτό, θα το μάθουμε. Δεν θα μάθουμε, όμως, ποιο ΠΑΣΟΚ θα αναδυθεί από αυτή την επίπονη εκλογική διαδικασία των πολλών εβδομάδων, συνέχεια μιας οδυνηρής, για το κόμμα, ήττας από τη Νέα Δημοκρατία στις εκλογές της 16ης Σεπτεμβρίου. Η αυτοκριτική του Παπανδρέου μπορεί να οδηγεί στην περιγραφή ενός διαφορετικού ΠΑΣΟΚ, εάν ξεμπλέξει με τα κακώς κείμενα και εφαρμόσει εκείνα που θα ξανακάνουν το κόμμα «ριζοσπαστικό και κοινωνικό κίνημα» - σε καμία περίπτωση, όμως, δεν το εγγυάται. Η επιμονή του Βενιζέλου ότι με αυτόν αρχηγό ο Καραμανλής θα ηττηθεί οπωσδήποτε φανερώνει, ίσως, προσωπική αυτοπεποίθηση, αλλά δεν αποκαλύπτει, σίγουρα, μια καινούργια εικόνα κόμματος.

Θα πείτε: έχει ανάγκη αυτή η κοινωνία από ένα καινούργιο κόμμα; Πόσο είναι αυτό το κομμάτι της κοινωνίας που το επιθυμεί; Και τι είδους κόμμα θα ήθελε να δει να προστίθεται στο ήδη υπάρχον... ρόστερ; Μπροστά στα δικά μου μάτια στέκεται μια μπερδεμένη, εν πολλοίς, κοινωνία. Μια κοινωνία που, μέχρι τώρα, θαυμάσια βολεύεται να κινείται μεταξύ ΠΑΣΟΚ και Νέας Δημοκρατίας δίχως τύψεις, και βρίζοντας κάθε φορά εκείνον που ψήφισε την προηγούμενη. Οι μεγάλες και «καθαρές» διαφορές, μια κοινωνία ομογενοποιημένη και δέσμια των ενοχών της, την τρομάζουν. Δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι το ΠΑΣΟΚ έχασε τις εκλογές επειδή προσέγγισε πολύ τις πολιτικές της Νέας Δημοκρατίας. Απλώς, ο κόσμος έκρινε ότι δεν έκλεισε ο κυβερνητικός κύκλος της τελευταίας. Της έδωσαν μια ακόμα ευκαιρία.

Ριζοσπαστική κίνηση, από τη μεριά του Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ, ΗΤΑΝ η επιλογή των Μάνου και Ανδριανόπουλου στα ψηφοδέλτια της προηγούμενης αναμέτρησης. Την εγκατέλειψε μισοστρατής, όχι επειδή τάχα με αυτή την πολιτική ξώκειλε από τη σοσιαλιστική γραμμή του κόμματος (σοβαροί να είμαστε, να μην ξεχνάμε και τους ορισμούς...), αλλά επειδή το ίδιο το «συντηρητικό» σώμα του ΠΑΣΟΚ δεν μπόρεσε να αντέξει αυτή την ωραία προοπτική που ανοιγόταν. Το μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας σήμερα, βολεμένο, φοβικό, ανέμπνευστο και σε μεγάλο βαθμό διεφθαρμένο, δεν αντέχει, δεν θέλει πολιτικούς που να τους λένε δύσκολες αλήθειες ή να προτείνουν λύσεις επώδυνες.

Το «παπανδρεϊκό» ΠΑΣΟΚ, που λέει σήμερα ότι οραματίζεται «επιστροφή στις ρίζες μας», παραδέχεται ανοιχτά (σε άπειρες συζητήσεις που άκουσα όλες αυτές τις μέρες στα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις), πως «κάναμε λάθος που εκχωρήσαμε τον προοδευτικό χώρο, ιδίως εκείνον που εκφράζεται από τη σπουδάζουσα νεολαία μας, στον ΣΥΡΙΖΑ». Σκέφτομαι, λοιπόν, πως εάν η έγνοια και ο στόχος του «νέου ΠΑΣΟΚ» είναι απλώς να γίνει σαν τον ΣΥΡΙΖΑ -καταγγελτικός σε όλα, απών από τη Βουλή στη συζήτηση σημαντικών θεμάτων, με θέσεις γενικές και αρεστές στα αυτιά των πολλών αυτού του χώρου, του... αορίστως αριστερού-, τότε μπορεί να κερδίσει τις επόμενες εκλογές, είτε με Γιώργο είτε με Βαγγέλη, αλλά η πατημασιά του και πάλι στον τόπο θα είναι παλιά πατημασιά.

Για την Παιδεία ξεκάθαρη θέση δεν θα υπάρχει - ήξεις αφίξεις. «Ναι μεν είμαστε υπέρ και των ιδιωτικών, μη κερδοφόρων πανεπιστημίων, αλλά με αυστηρό έλεγχο του κράτους, και αφού πρώτα φτιάξουμε το δημόσιο Πανεπιστήμιο». Τρέχα γύρευε...

Το ίδιο και για το Ασφαλιστικό... Κανείς δεν ξέρει το ΠΑΣΟΚ της 12ης Νοεμβρίου ποια έπ’ αυτού θέση σαφή θα έχει. Τονίζω το «θέση σαφή», γιατί από τις άλλες τις «θέσεις», του τύπου «είμαστε υπέρ του κράτους της κοινωνικής πρόνοιας και να μη θιγούν τα συμφέροντα των συνταξιούχων και των μικρομεσαίων», χορτάσαμε πολλάκις.

Οι μηχανισμοί άμυνας των ανθρώπων τούς σπρώχνουν πάντοτε στο συντηρητισμό. «Καλύτερα με το κακό που ξέρω και συνήθισα, παρά με το καλό που θα με βγάλει από τη βολή μου». Η «λογική» αυτή -το είδαμε τις τελευταίες εβδομάδες- κυριάρχησε σε επίπεδο στελεχών, στο ΠΑΣΟΚ, και θα το δούμε, μάλλον, να κυριαρχεί και σε επίπεδο «κοινωνίας» στην κάλπη την Κυριακή.

Η κοινωνία θέλει το flat. (Όχι το διαμέρισμα, το επίπεδο!). Γιατί flat είναι και η ίδια...”.

Y.Γ . Το άρθρο είναι δημοσιευμένο στην σημερινή LIFO με το τον τίτλο “Καλύτερα με το κακό που ξέρω”.

Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου 2007

Ο “ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΣ” ΚΥΡΙΟΣ ΑΛΑΒΑΝΟΣ

Η έννοια της συντήρησης και της προόδου στην χώρα μας είναι σχετική. Ο καθείς μπορεί να αυτοχαρακτηρίζεται όπως ακριβώς θέλει ασχέτως αν οι απόψεις του σε σημαντικά ζητήματα είναι σύμφωνες ή όχι με τον χαρακτηρισμό που αυτός προσδίδει στον εαυτό του ή στις ιδέες του. Θυμάμαι τον μακαρίτη τον Ανδρέα Παπανδρέου να μιλάει για τις προοδευτικές δυνάμεις που εκείνος υποτίθεται ενσάρκωνε, ενώ στην πραγματικότητα η ελληνική κοινωνία βίωνε κατά την πρωθυπουργία του ότι πιο αναχρονιστικό και οπισθοδρομικό έχει να επιδείξει το μεταπολιτευτικό ελληνικό κράτος. Αντίθετα η συντηρητική και οπισθοδρομική, κατά Ανδρέα Παπανδρέου πάντα, Νέα Δημοκρατία (εκείνης της εποχής) και ο ιδρυτής της είχαν την προνοητικότητα και διορατικότητα να μας εντάξουν σε έναν διεθνή οργανισμό με πλείστα ευεργετικά αποτελέσματα.

Ανάλογο είναι το παράδειγμα της σημερινής ελληνικής αριστεράς. Δεν ασχολούμαι καθόλου με το ΚΚΕ που είναι αγκυλωμένο στην λογική και την ρητορεία των πρώτων μεταπολεμικών χρόνων, ίσως το τελευταίο σταλινικό κόμμα που υφίσταται παγκοσμίως, αλλά με τον Συνασπισμό. Το κόμμα που επικαλείται την πρόοδο ακόμα και στην ονομασία του αλλά στην ουσία έχει συμπράξει με τις δυνάμεις της ακινησίας και της στείρας άρνησης. Αλήθεια ποια είναι η θέση της Κουμουνδούρου για την αναβάθμιση της παιδείας; Το μόνο που λέει είναι όχι στην αναθεώρηση του άρθρου 16. Αλλά τι ακριβώς επιθυμεί; Την διαιώνιση της αποκρουστικής σημερινής κατάστασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, με τον κομματισμό, την αναξιοκρατία, την έλλειψη αξιολόγησης, την απαξίωση των πτυχίων; Ποια είναι η θέση του κύριου Αλαβάνου στο ασφαλιστικό; Βροντοφωνάζει την διατήρηση των ίδιων ορίων ηλικίας, ασφαλιστικών εισφορών και βαρέων και ανθυγιεινών με την παράλληλη αύξηση των συντάξεων, αλλά δεν μας δίνει την πρόταση του για την βιωσιμότητα του συστήματος. Ποιες είναι οι απόψεις του για την υγεία. Προεκλογικά επισκέφτηκε αρκετά νοσοκομεία και γκρίνιαξε για την κατάντια του ΕΣΥ αλλά δεν παρουσίασε κάποια πλήρη πρόταση για την αναβάθμιση του. Μιλάει για την οικολογία αλλά μόνο σε επίπεδο ευχολογίων, χωρίς να προτείνει ούτε ένα ρεαλιστικό μέτρο για την βελτίωση του περιβάλλοντος και της ποιότητας της ζωής μας. Φωνάζει και διαμαρτύρεται για την βαναυσότητα του κράτους και των κατασταλτικών του μηχανισμών αλλά δεν τον είδα να έχει την ίδια ευαισθησία όταν η βαναυσότητα προέρχεται από κόλπους με τους οποίος ο ίδιος συμπορεύεται. Τελευταίο παράδειγμα η χθεσινή επερώτηση του στην Βουλή. Αναφερόμενος στην κοινοτική οδηγία που ουσιαστικά υποχρεώνει την Ελληνική κυβέρνηση να αναγνωρίσει την επαγγελματική επάρκεια των αποφοίτων των Κέντρων Ελευθέρων Σπουδών η τοποθέτηση του ήταν της λογικής πονάει κεφάλι, κόψει κεφάλι, απόλυτα συνεπής με τις πολιτικές της ακινησίας που κατ’ εξακολούθηση εκφράζει. Αντιγράφω από την σημερινή City Press χωρίς κανένα περαιτέρω σχόλιο.

“ Στη Βουλή με επίκαιρη ερώτηση προς τον πρωθυπουργό, φέρνει την υπόθεση των κολεγίων ο πρόεδρος του ΣΥΝ, ζητώντας να άρει την άδεια λειτουργίας τους. Ο κ. Αλαβάνος υποστηρίζει ότι η λειτουργία των κολεγίων που συνεργάζονται με πανεπιστήμια του εξωτερικού αποτελεί παραβίαση του άρθρου 16 του Συντάγματος, επισημαίνοντας, ταυτόχρονα ότι η Οδηγία 36/2005 για την αναγνώριση των επαγγελματικών προσόντων παράγει από 20/10/2007 έννομα αποτελέσματα, ανεξάρτητα από το πότε θα ενσωματωθεί στην ελληνική έννομη τάξη. Ο κ. Αλαβάνος ζητά από τον πρωθυπουργό, με βάση τα προβλεπόμενα από το άρθρο 82 του Συντάγματος, να προχωρήσει αμέσως στην άρση της άδειας λειτουργίας των Κέντρων Ελευθέρων Σπουδών που συνεργάζονται με ξένα πανεπιστήμια, δεδομένου ότι αυτό έρχεται σε πλήρη σύγκρουση με το άρθρο 16, παρ. 5 του Συντάγματος, κάτι που θεωρεί ότι λύνει κάθε πρόβλημα που προκύπτει από την εφαρμογή της Οδηγίας 36/2005.”

Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2007

ΑΠΟΧΩΡΗΣΕ ΑΠΟ ΤΟ ΛΑΟΣ Ο Π. ΘΕΟΔΩΡΑΚΙΔΗΣ

Παραθέτω χωρίς κανένα περαιτέρω σχόλιο την συνέντευξη του απόστρατου αξιωματικού και πολιτευτή με το ΛΑΟΣ Π. Θεοδωρακίδη στην χθεσινή Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία και την Μαρίνα Μάνη.

"Ταυτισθήκατε με την εικόνα του ΛΑΟΣ τον τελευταίο χρόνο. Γιατί, όμως, εξαφανισθήκατε μετεκλογικά;

Πρόκειται για συνειδητή πολιτική αποχή από το συγκεκριμένο κόμμα όπως αυτό διαμορφώθηκε μετεκλογικά. Είναι πια αποτυπωμένη στην πλειοψηφία της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησής του η επικράτηση όσων έχουν τα ίδια πιστεύω και χαρακτηρίζονται από ιδεολογική ταύτιση. Καθόλου τυχαία, αφού και προεκλογικά συνεργάστηκαν με επιτυχία. Ξεκίνησα τη συνεργασία μου αρχικά στην αυτοδιοίκηση, όπου η πολυσυλλεκτικότητα υπερβαίνει τα κομματικά στεγανά. Τη συνέχισα, όπως έγινε και με άλλα στελέχη από διαφόρους πολιτικούς χώρους, στοχεύοντας στη μετεκλογική επικράτηση καθαρών δημοκρατικών και προοδευτικών φωνών οι οποίες θα καθιστούσαν το ΛΑΟΣ μια αξιόπιστη πολιτική δύναμη με αποφασιστικό ρόλο στα πολιτικά δρώμενα της χώρας προς όφελος των πολιτών. Η κατεύθυνση αυτή, ωστόσο, δεν ευοδώθηκε.

Στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΛΑΟΣ κυριαρχούν ακραία δεξιοί βουλευτές, ενώ ο Γ. Καρατζαφέρης, μιλώντας στη Βουλή, αναφέρθηκε θετικά σε πρακτικές της χούντας και του Μεταξά. Γι' αυτήν την εικόνα συνεργασθήκατε;

Όταν η κύρια ιδεολογική συνιστώσα του ΛΑΟΣ -και αυτή θα καταδειχθεί επαρκώς και στο μέλλον- είναι των βουλευτών με τη συγκεκριμένη ιδεολογία, τότε και ο πρόεδρός του θα επικαλείται αντίστοιχα παραδείγματα. Επειδή, όμως, είναι επίκαιρη η επέτειος της 28ης Οκτωβρίου, υπενθυμίζω ότι ο λαός υπερέβη τη μεταξική συνταγή και αντιστάθηκε στο φασισμό. Κάθε άλλη, λοιπόν, ευκαιριακή και αποσπασματική υιοθέτηση αρχών και θέσεων, ακόμα και πράξεων όπως η υπερψήφιση του προτεινομένου από την Ν.Δ. προέδρου της Βουλής, δεν μπορεί να προσδώσει κανένα άλλο σταθερό και καθαρό ιδεολογικό στίγμα σε αυτό το κόμμα που βλέπουμε σήμερα. Η μετεκλογική εικόνα του κόμματος αυτού δεν με εκφράζει σε καμία περίπτωση. Εγώ αγωνίζομαι για την επικράτηση ανθρωποκεντρικών αξιών που ενώνουν και όχι ακραίων και δογματικών αντιλήψεων που δηλητηριάζουν τις ανθρώπινες ψυχές και διαλύουν κάθε έννοια κοινωνικής συνείδησης. Αυτής που ο Μακρυγιάννης, κι όχι ο Μεταξάς, εμφατικά προέβαλε ως ανάγκη κατανόησης του «εμείς» αντί του «εγώ». Η εξάλειψη της οικονομικής και κοινωνικής παθογένειας του νεοφιλελευθερισμού δεν γίνεται με προσκόλληση σε ιδεοληψίες του παρελθόντος, μισαλλοδοξίες και ρατσιστικές πρακτικές. Απαντήσεις στα μεγάλα λαϊκά αιτήματα δεν είναι δυνατόν να δοθούν με δημαγωγικό λόγο κομμάτων προσωποπαγούς εξουσίας. Επιδίωξή μου είναι να συμβάλω στην ανάπτυξη μιας δίκαιης κοινωνίας με δίκαιους και ξεκάθαρους κανόνες, που πλαταίνουν τη δημοκρατία και την κοινωνική μέριμνα σε μια αξιοπρεπή πατρίδα. Για τέτοιους αγώνες και επιδιώξεις, θέση για μένα στο συγκεκριμένο μετεκλογικό ΛΑΟΣ δεν υπάρχει.

Ως απόστρατος αξιωματικός πώς είδατε την κοινοβουλευτική εκπροσώπηση του ΛΑΟΣ από «σαραντάρη» βουλευτή που δεν πήγε στον στρατό;

Αυτό που με ενοχλεί ως ενεργό πολίτη είναι ότι όσοι ψήφισαν το ΛΑΟΣ προεκλογικά δεν γνώριζαν ότι ο συγκεκριμένος υποψήφιος δεν είχε εκπληρώσει τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις. Η συγκάλυψη ενός τόσου σοβαρού γεγονότος, που θα έπρεπε να είναι γνωστό στην ηγεσία του κόμματος, ένεκα της μακροχρόνιας συνεργασίας με αυτό το άτομο, είναι αδικαιολόγητη. Οποιαδήποτε επίκληση δικαιολογιών δεν «περιποιεί τιμή» στον πολιτικό χώρο που επενδύει και πολιτικά στην ηθική και νομική υποχρέωση της στράτευσης. Εξάλλου η πολιτική ασκείται δια του παραδείγματος, προκειμένου να έχει και παιδευτικό χαρακτήρα.

Θα παραμείνετε στο ΛΑΟΣ;

Η επιστολή παραίτησής μου βρίσκεται από χθες στο γραφείο του προέδρου του κόμματος. Εξάλλου, φαίνεται ότι έχει χαθεί και το συναίσθημα, που μαζί με την ηθική είναι απαραίτητα στοιχεία για να υπάρχει συμπόρευση. Εξέλιπε, πλέον, κάθε λόγος, λοιπόν."

Παρασκευή, 19 Οκτωβρίου 2007

19/10/1987-19/10/2007: ΕΙΚΟΣΙ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΑΥΡΗ ΔΕΥΤΕΡΑ ΤΗΣ WALL STREET

Είκοσι χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την Μαύρη Δευτέρα του Οκτώβρη του 1987 με το μεγάλο κραχ των διεθνών χρηματιστηρίων. Ο Dow Jones εκείνη την ημέρα υποχώρησε κατά 23%, συμπαρασύροντας όλα τα μεγάλα χρηματιστήρια. Το Τόκιο χάνει πάνω από 13%, το Λονδίνο 14% ενώ το χρηματιστήριο του Χονγκ Κονγκ ανέστειλε την λειτουργία του για μία εβδομάδα. Εμπεριστατωμένη παρουσίαση της κρίσης κάνει σήμερα η Ναυτεμπορική.

Τρίτη, 9 Οκτωβρίου 2007

ΠΟΛΥΤΕΧΝΙΤΗΣ & ΕΡΗΜΟΣΠΙΤΗΣ

Στα δέκα του σανέμπορας...

Μέχρι τα δεκαέξι του έκανε διανομές στο γαλατάδικο της γειτονιάς του…

Από τα δεκαπέντε του είχε μουσική εκπομπή στο δεύτερο πρόγραμμα…

Το 1966 βγήκε έκτος body builder στον κόσμο…

Από το 1969 έως το 1981 ιδιοκτήτης σχολής μανεκέν…

1981 έως σήμερα ιδιοκτήτης τηλεοπτικού και ραδιοφωνικού σταθμού καθώς και εφημερίδας…

1993 έως σήμερα βουλευτής και ευρωβουλευτής (με μικρά διαλείμματα)…

2000 έως σήμερα αρχηγός πολιτικού κόμματος.

Όχι κυρίες και κύριοι, δεν είναι ο Θανάσης ο Βέγγος στο Πολυτεχνίτης και Ερημοσπίτης. Είναι η προεδράρα (κατά δική του δήλωση)

ο Γιώργαρος ο Καρατζαφέρης.

Τετάρτη, 3 Οκτωβρίου 2007

ΠΟΥ ΤΟ ΠΑΕΙ Ο ΒΓΕΝΟΠΟΥΛΟΣ;

Διαβάζω στην σημερινή Ναυτεμπορική “ΜΙG: Εξαγορά του 49,9% της Attica Group”. Παρακολουθώ με ενδιαφέρον τις κινήσεις της Marfin και του Βγενόπουλου τον τελευταίο καιρό. Από την είσοδο του στην αγορά της πληροφορικής, της υγείας, των τροφίμων, των τηλεπικοινωνιών και τώρα της ναυτιλίας. Αναρωτιέμαι για τους σκοπούς του (επενδυτικοί ή κερδοσκοπία;). Με προβληματίζει το γεγονός ότι γίνεται κυρίαρχος παντού (μείωση ανταγωνισμού). Με τρομάζει η πιθανότητα (όποια είναι αυτή) της κατάρρευσης του (τι τριγμούς θα προκαλέσει στην ελληνική οικονομία).

Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου 2007

ΑΠΟΣΥΡΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ ΣΤ΄ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ

Η πρώτη ουσιαστική πολιτική απόφαση της νέας κυβέρνησης ήταν η απόσυρση του βιβλίου της ιστορίας της έκτης δημοτικού. Εύγε κύριε Καραμανλή και κύριε Στυλιανίδη, ειδικά από εσάς που είστε νέος άνθρωπος και ευρωπαϊστής περίμενα πραγματικά μία τελείως διαφορετική αντιμετώπιση του όλου ζητήματος. Τώρα δεν μένει παρά να αναθέσετε την συγγραφή του νέου σχολικού εγχειριδίου στους Καρατζαφέρη, Γεωργιάδη, Βελόπουλο, Βορίδη, Πλεύρη και Παπαθεμελή.

ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2007

ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ ΣΤΗΝ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ

Φθινοπωρινές ημέρες σαν την σημερινή η σκέψη μου πάει πάντα στην Νέα Υόρκη. Μπορεί να είναι όμορφη όλες τις εποχές του έτους αλλά το φθινόπωρο μου ασκούσε μία άλλη γοητεία. Μία γοητεία που δυστυχώς δεν μπορώ να την νοιώσω στην Αθήνα τα τελευταία χρόνια . Το έντονα μελαγχολικό τοπίο με τον συννεφιασμένο καιρό, με τα κιτρινισμένα, έτοιμα να πέσουν φύλλα των δέντρων, δημιουργούσαν, και δημιουργούν φαντάζομαι ακόμα, ένα μαγευτικό τοπίο. Σαν ένα πίνακα ζωγραφικής, μία πανδαισία χρωμάτων και συναισθημάτων.

Μέρες σαν και την σημερινή μου άρεσε να περπατώ στους δρόμους του Manhattan, είτε uptown στο Central Park και από εκεί στην Πέμπτη Λεωφόρο, είτε downtown στο Village και στο Soho.

Να μπαίνω σε βιβλιοπωλεία μικρά κυρίως, αλλά και μεγάλα (όπως το Barnes & Nobles), να χάνομαι στις σελίδες βιβλίων για αρκετή ώρα, μαζί με όλους τους άλλους λαθραναγνώστες, να χαζεύω τις βιτρίνες των καταστημάτων, να ψάχνω σε παλαιοπωλεία κυρίως στο Village για να βρω παλιούς δίσκους (είναι απίστευτο τι μπορείς να ανακαλύψεις σ’ αυτά τα μαγαζάκια) και κατόπιν να καταλήγεις για μία κούπα ζεστό αμερικάνικο καφέ και ένα γλυκό (ένα cheesecake ή μία ζεστή έως καυτή μηλόπιτα) σε ένα μικρό καφέ υπό την συνοδεία κλασικής μουσικής. Μετά μία βόλτα από το Museum of Modern Art ή από κάποιο σινεμά για μία μεσημβρινή προβολή και έπειτα σε κάποια μικρή trattoria για σπαγγέτι με κόκκινη σάλτσα και βασιλικό μαζί με καλό κόκκινο κρασί.

Το τέλος της φθινοπωρινής αυτής ημέρας μπορεί να σε βρει σε κάποιο jazz bar για ένα ποτό με τους ήχους του σαξόφωνου να σε γυρνά σε παλαιότερες εποχές, αυτές της Billy Holiday και του Luis Armstrong.

Κάπως έτσι μ’ έχει κάνει και νοιώθω σήμερα το (όμορφα) μελαγχολικό φθινοπωρινό πρωινό. Μ’ έχει στείλει πέρα από τον Ατλαντικό εκεί που έζησα μερικά από τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου, τα χρόνια της φοιτητικής και εργένικης ανεμελιάς. Στην Νέα Υόρκη των είκοσι μου χρόνων. Στην Νέα Υόρκη μου.

Υ.Γ. Οι φωτογραφίες είναι από το www.urban75.org και www.pbase.com

Τρίτη, 18 Σεπτεμβρίου 2007

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ

Την παρακάτω επιστολή την έστειλα στον επανεκλεγέντα πρωθυπουργό Κωστα Καραμανλή:

Αξιότιμε κύριε πρωθυπουργέ.

Προχθές λάβατε από την πλειοψηφία των ελλήνων πολιτών εντολή να συνεχίσετε για ακόμα τέσσερα χρόνια. Αυτή η εντολή όμως δεν αποτελεί λευκή επιταγή. Περιμένουμε να δούμε άμεσα εκείνες τις κινήσεις που θα βγάλουν την Ελλάδα από το τέλμα. Εκείνες τις πολιτικές που θα αλλάξουν τις κατεστημένες νοοτροπίες, που θα δώσουν ένα αέρα αλλαγής στην μίζερη πραγματικότητα μας. Οφείλω να σας ομολογήσω ότι είμαι απαισιόδοξος. Η προηγούμενη κυβερνητική σας θητεία δυστυχώς με προϊδεάζει αρνητικά. Δεν ξέρω τι ακριβώς σας λένε οι υπουργοί σας αλλά καμία βαθιά τομή δεν έγινε πουθενά. Τι να σας πρωτοαριθμήσω:

Α. Δημόσια Διοίκηση: Με την ανάληψη από την Νέα Δημοκρατία και εσάς προσωπικά της κυβέρνησης το 2004 περίμενα ότι θα δω μία δημόσια διοίκηση η οποία θα είναι φιλική προς τον πολίτη, λειτουργική και αξιοκρατική ως προς τους εργαζόμενους στον δημόσιο τομέα. Ήλπιζα ότι οι νοσηρές καταστάσεις που ζούσαμε επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ με τα ρουσφέτια, την αναξιοκρατία και την απίστευτη γραφειοκρατία θα αποτελούσαν σταδιακά παρελθόν. Πόσο έξω έπεσα. Η γραφειοκρατία βασιλεύει (αλήθεια γνωρίζετε πόσες φορές πρέπει να προσέλθει ένας πολίτης σε κάποια δημόσια υπηρεσία για να διεκπεραιώσει μία υπόθεση του εφόσον δεν έχει συμβουλευθεί πρώτα κάποιον ειδικό, λογιστή/δικηγόρο/αρχιτέκτονα, ανάλογα την περίπτωση;), ενώ η αναξιοκρατία έχει πάντα την τιμητική της. Τα γαλάζια παιδιά αντικατέστησαν τα πράσινα, σε διοικήσεις οργανισμών, γενικές γραμματείες και επιτροπές, με μοναδικό προσόν την διασύνδεση τους με το κόμμα και πολιτικούς της παράταξης. Ενώ οι άλλοι εργαζόμενοι, αυτοί που μπήκαν με το “σπαθί” τους μέσω των εξετάσεων του ΑΣΕΠ, αλλά δυστυχώς στερούνται γνωριμιών, μένουν στάσιμοι και σταδιακά χάνουν και την όποια όρεξη τους για δουλειά. Αλήθεια πως περιμένετε να αυξήσετε την παραγωγικότητα των δημοσίων λειτουργών όταν στερείτε από τους εργαζόμενους την δυνατότητα της ανέλιξης;

Β. Φοροδιαφυγή: Έχετε πολλές φορές τονίσει τόσο εσείς όσο και ο κύριος Αλογοσκούφης ότι κύριο μέλημα σας είναι η πάταξη της φοροδιαφυγής. Οι πολιτικές όμως που ακολουθείτε οδηγούν σίγουρα προς το αντίθετο αποτέλεσμα. Για ποιόν λόγο ένας πολίτης να μην φοροδιαφύγει όταν βλέπει ότι υπάρχουν ομάδες του πληθυσμού που αντιμετωπίζονται ευνοϊκότερα από ότι άλλες; Γιατί ένας εργαζόμενος των €40.000 ετησίως να πληρώνει φόρο μέχρι και 39% επί του εισοδήματος του όταν ο αθλητής (ή προπονητής) των €800.000 ετησίως πληρώνει αυτοτελές φόρο 20%; Γιατί μία επιχείρηση να μην φοροδιαφύγει όταν η αντιμετώπιση της από την πολιτεία είναι πάντα, είτε είναι σύννομη είτε όχι, αρνητική και καχύποπτη; Γιατί όταν θα μπουν οι ελεγκτές της εφορίας σε μία επιχείρηση θα πρέπει οπωσδήποτε να αντλήσουν κάποιο ποσό, το οποίο το υπολογίζουν επί του τζίρου, και αν δεν βρουν κάτι το επιλήψιμο αρχίζουν τις αλχημείες βασιζόμενοι στις ασάφειες των εκάστοτε νομοθετημάτων; Δεν είναι προτιμότερο έτσι για μία επιχείρηση να φοροδιαφεύγει, αφού ούτως ή άλλως αργότερα θα πληρώσει αυτά που της αναλογούν;

Γ. Ολυμπιακή Περιουσία: Δυστυχώς το μεγαλύτερο μέρος της Ολυμπιακής περιουσίας μαραζώνει καθημερινά. Δεν υπάρχει κανένα πλάνο όσον αφορά την αξιοποίηση τους. Εδώ βέβαια το βάρος δεν πέφτει μόνο στην κυβέρνηση σας άλλα κα στην προηγούμενη κυβέρνηση Σημίτη, αλλά 3 χρόνια τώρα να βλέπεις αυτές τις υπέροχες εγκαταστάσεις έρημες είναι πραγματικά κρίμα. Δεν καταλαβαίνω επίσης τον λόγο γιατί, αφού ούτως ή άλλως δεν έχουν εκχωρηθεί ακόμα σε κάποιον επενδυτή, να μην είναι ανοιχτές για το κοινό. Το Ελληνικό π.χ. θα ήταν ένας ιδανικός χώρος μαζικής άθλησης (και δεν μιλάω για τα στάδια αλλά για το περιβάλλοντα χώρο) ιδίως τώρα που οι εγκαταστάσεις του Αγίου Κοσμά έχουν δοθεί αποκλειστικά για τις ανάγκες των επαγγελματιών αθλητών.

Δ. Διαφθορά: Δυστυχώς και επί των ημερών σας τα φαινόμενα διαφθοράς δεν μειώθηκαν. Τόσο σε επίπεδο κυβερνητικό, κουμπάροι και επιτροπή ανταγωνισμού, ομόλογα, όσο και σε επίπεδο δημοσίων λειτουργών, φακελάκια, λάδωμα, γρηγορόσημο. Ασφαλώς και δεν πέφτουν όλα αυτά στην αντίληψη σας. Αυτό όμως που θέλουμε από τον πρωθυπουργό είναι να αντιδράει γρήγορα και με πυγμή. Ακόμα και σε περιπτώσεις που δεν είναι απόλυτα σίγουρος για την ενοχή ή όχι κάποιου. Θα δημιουργήσει όμως ενδοιασμούς σε αυτούς που θα θέλουν να παρανομήσουν, όταν θα γνωρίζουν ότι ακόμα και με την υπόνοια θα βρεθούν σε δύσκολη θέση. Η γυναίκα του καίσαρα θα πρέπει όχι μόνο να είναι τίμια, αλλά και να φαίνεται.

Κύριε πρωθυπουργέ ένοιωσα την ανάγκη να σας τα γράψω αυτά τώρα που ξεκινάτε την δεύτερη κυβερνητική σας θητεία γιατί γνωρίζω ότι οι αυλοκόλακες που σας περιτριγυρίζουν προσπαθούν να σας αποκρύψουν ή να σας ωραιοποιήσουν την πραγματικότητα που ζει ο Έλληνας πολίτης. Ελπίζω σε αυτή την δεύτερη θητεία σας να δείξετε μεγαλύτερη πυγμή, να έρθετε σε ρήξη με όλους αυτούς που αποτελούν ανασταλτικό παράγοντα στον εκσυγχρονισμό του κράτους, να βάλετε χέρι στις κατεστημένες συντεχνίες (όσο και να φωνάζουν πρέπει να ξέρετε ότι η πλειοψηφία των Ελλήνων επιθυμεί τις αλλαγές), να μην ανεχτείτε κανένα περιστατικό εκμετάλλευσης πολιτών από δημόσιους λειτουργούς, να είστε σκληρός και απαιτητικός με τους συνεργάτες σας. Όπως έδειξαν και τα αποτελέσματα των exit polls οι πολίτες ψήφισαν Καραμανλή. Δεν υπερψήφισαν ούτε τους υπουργούς σας, ούτε το κόμμα και τον μηχανισμό του. Μην τους απογοητεύσετε.

Με τιμή ένας έλληνας πολίτης

Β. Τσικνάκος

Τρίτη, 11 Σεπτεμβρίου 2007

ΕΞΙ ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ

Την Νίσυρο την επισκέφτηκα μαζί με την γυναίκα μου τον Αύγουστο του 2001. Ήμασταν φιλοξενούμενοι του κουμπάρου μου και της οικογένειας του που κατάγονται από το χωριό Νικιά στο νοτιοανατολικό τμήμα του νησιού με την θέα από την μία πλευρά προς το απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου και την Τήλο και από την άλλη προς το ηφαίστειο. Στην Νίσυρο κάθε Αύγουστο μαζεύονται οι ξενιτεμένοι από όλες τις γωνιές του κόσμου (Αμερική, Καναδάς, Αυστραλία κλπ.) και κάθε μέρα είναι μία γιορτή με αποκορύφωμα το Δεκαπενταύγουστο και την γιορτή της Παναγίας της Σπηλιανής στο Μανδράκι. Εκείνο το καλοκαίρι στο νησί είχε έρθεί και ένας ξάδελφος του κουμπάρου μου από την Νέα Υόρκη. Ο Γιάννης. Τον γνώριζα από την εποχή που έμενα και εγώ στην Νέα Υόρκη αλλά δεν είχαμε ιδιαίτερη επαφή. Γνωριστήκαμε καλύτερα ένα χρόνο πριν, όταν πήγαμε όλοι μαζί μερικές ημέρες στην Μύκονο, αλλά εκείνο το καλοκαίρι στην Νίσυρο τον γνώρισα πραγματικά. Μιλάγαμε ώρες για τα όνειρα μας, για την ζωή μας, για το αύριο μας. Έχοντας περάσει πολλά τα αμέσως προηγούμενα χρόνια (είχε χάσει τον μικρότερο αδελφό του) αυτός και η αδελφή του αποτελούσαν το στήριγμα όλης της οικογένειας. Θαύμαζα (θαυμάζαμε όλοι) το κουράγιο του, την δύναμη του, το κέφι του για την ζωή. Ήταν υπερήφανος για την ελληνική του (και την νισυριακή του πάνω από όλα) καταγωγή, ήταν πιο έλληνας από πολλούς ελληνάρες που συναντάω σήμερα. Ο Γιάννης εκείνο το καλοκαίρι έφυγε δύο ημέρες πριν από εμάς από το νησί. Θυμάμαι σαν τώρα που εγώ, η γυναίκα μου, ο κουμπάρος μου και η αδελφή του τον αποχαιρετούσαμε στην προβλήτα στο Μανδράκι καθώς έπαιρνε το καΐκι για την Καρδάμαινα της Κω και από εκεί το αεροπλάνο για Αθήνα και την ανταπόκριση για Νέα Υόρκη. Θα τα πούμε του χρόνου μας υποσχέθηκε. Σίγουρα του είπαμε. Ξέχασα να σας πω ότι ο Γιάννης χρηματιστής στο επάγγελμα δούλευε στον 106ο όροφο του βόρειου πύργου του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου στην Νέα Υόρκη. Για εκεί ξεκίνησε ένα πρωϊνό σαν σήμερα 6 χρόνια πριν.

Θα είσαι πάντα στην καρδιά μας Γιάννη

Παρασκευή, 31 Αυγούστου 2007

Ο ΕΝΑΣ, Ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ, Ο ... ΒΥΡΩΝ

Το έλαβα σήμερα στο mail μου και το ποστάρω χωρίς κανένα σχόλιο.

Πέμπτη, 30 Αυγούστου 2007

ΨΕΥΤΕΣ - ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Σε συνέχεια του χθεσινού post και για να βγάλετε καλύτερα συμπεράσματα σχετικά με το ποιος προσπαθεί να παραποιήσει την πραγματικότητα στην συγκεκριμένη περίπτωση σας παραθέτω και τις εφημερίδες Αυγή και Χώρα της ίδιας ημέρας.

Τετάρτη, 29 Αυγούστου 2007

ΨΕΥΤΕΣ

Η φωτογραφία στις δύο εφημερίδες είναι από παλιότερη φωτιά (της Αιγιαλείας 26-27 Ιουλίου 2007) αλλά είναι ενδεικτικό του πως ορισμένοι αντιλαμβάνονται την αντικειμενική δημοσιογραφία.

Η πρώτη είναι από πρωτοσέλιδο του ΕΘΝΟΥΣ και η άλλη από το site της CITY PRESS. Ποιος είναι ο ψεύτης;;;

Τρίτη, 28 Αυγούστου 2007

ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΚΡΕΜΑΣΜΕΝΟΥ ΔΕΝ ΜΙΛΑΝΕ ΓΙΑ ΣΧΟΙΝΙ

Προς Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ

Διαβάζω στην σημερινή City Press

“Xαρακτηριστική η απάντηση που έδωσαν οι αρμόδιοι της Eυρωπαϊκής Eπιτροπής σε σχετική ερώτηση του ευρωβουλευτή του ΣYN κ. Παπαδημούλη. Eπισημαίνουν ότι κατά την περίοδο 2000-2007 η Eλλάδα δεν εισέπραξε ούτε ένα ευρώ από τα 30 εκατ. ευρώ που είχε δεσμεύσει για την προστασία των δασών στη χώρα μας η E.E”

Χωρίς άλλο σχόλιο

Υ.Γ. Το πιο πάνω το έστειλα με email και στα δύο μεγάλα κόμματα.

Δευτέρα, 27 Αυγούστου 2007

ΒΟΥΛΩΣΤΕ ΤΟ!!!

Είπαν

ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ: “Νιώθω οργή, καθώς δεν μπορεί να είναι σύμπτωση τόσες φωτιές την ίδια ώρα”

ΠΟΛΥΔΩΡΑΣ: “Απολύτως! Έχουμε ευρήματα. Έχουμε τις συλλήψεις, έχουμε και προσαγωγές [...] Μπορούμε να πούμε ότι πρόκειται πράγματι περί ασύμμετρης απειλής. Η διασπορά των συμβάντων, δηλαδή των πυρκαγιών ο χρόνος ακόμη και οι νυχτερινές επιθέσεις, με αναφλέξεις στις τρεις και στις τέσσερις τη νύχτα και σε απίθανα μέρη, όπου η προσπέλαση σε αυτά δεν είναι ούτε από κάποιο τυχαίο διαβάτη, ή αυτοκινητιστή, μας οδηγούν στο συμπέρασμα όχι να διατυπώνουμε ερωτήματα, αλλά να κοιτάξουμε πώς να αντιμετωπίσουμε και αυτήν την ασύμμετρη απειλή”

ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: “Η κυβέρνηση παριστάνει το θύμα και μιλά για συνομωσίες για να συγκαλύψει τις δικές της ευθύνες για την διάλυση του κράτους, οι Έλληνες δεν αισθάνονται ασφαλείς”

ΚΚΕ: “ανύπαρκτη πολιτική πρόληψης των πυρκαγιών που βαραίνει και τη σημερινή κυβέρνηση. Αν υπήρχε πολιτική πρόληψης θα μπορούσε σε μεγάλο βαθμό να εξουδετερωθεί η ενεργοποίηση σχεδίου, για την ύπαρξη του οποίου έκανε σαφή υπαινιγμό”

ΣΥΡΙΖΑ: “Την ώρα που εκατοντάδες συμπολίτες μας δίνουν μάχη για τη ζωή τους αβοήθητοι, καλό θα ήταν οι κυβερνητικοί παράγοντες αντί να σχεδιάζουν την επικοινωνιακή άμυνα της κυβέρνησης ανακαλύπτοντας "ασύμμετρες απειλές" και αόρατους εχθρούς, να ασχολούνται με την αντιμετώπιση της καταστροφής. Η μόνη προφανής ασυμμετρία αυτή τη στιγμή είναι η ανικανότητα της κυβέρνησης να αντιμετωπίσει τον εφιάλτη από τη μια και οι εξαιρετικές της επιδόσεις σε επικοινωνιακά ευρήματα από την άλλη.”

Βουλώστε το όλοι σας.

Βουλώστε το εσείς κυβερνητικοί πολιτικάντηδες που προσπαθείτε να συγκαλύψετε πίσω από την συνωμοσιολογία την ανεπάρκειά σας, βουλώστε το και εσείς μαυρογιαλούροι της αντιπολιτεύσεως που προσπαθείτε να εκμεταλλευτείτε πολιτικά τις πυρκαγιές. Πασόκοι θυμόμαστε και την δική σας ανεπάρκεια τόσο στις φωτιές της Πεντέλης, όσο και σε άλλες περιπτώσεις όπως το Σάμινα, και η υπόθεση Οτσαλάν, αναλογιστείτε και τις δικές σας ευθύνες με το μέγα σκάνδαλο του εθνικού κτηματολογίου και με την κατάργηση της δασικής υπηρεσίας. Και εσείς ΚΚέδες και συνασπιστές σταματήστε την στείρα άρνηση και προσφέρετε για μία φορά μία πρόταση. Επιτέλους.

Βουλώστε το και εσείς της τοπικής αυτοδιοίκησης, νομάρχες, δήμαρχοι και κοινοτάρχες. Σταματήστε να κατακρίνετε συνέχεια την κεντρική εξουσία και κοιταχτείτε στον καθρέφτη για να δείτε τις δικές σας ευθύνες. Που είναι κύριοι οι αντιπυρικές ζώνες; Που είναι ο καθαρισμός των επαρχιακών δρόμων; Που είναι το σχέδιο σας για καταστάσεις κινδύνων; Επιτέλους το να είσαι δήμαρχος δεν είναι μόνο να μαζεύεις τα σκουπίδια, να φτιάχνεις καμιά πλατεία και να κάνεις πολιτιστικά πανηγυράκια.

Βουλώστε το και εσείς τηλεοπτικοί αστέρες που μέσα από τους σταθμούς σας κατακρίνετε τους πάντες και τα πάντα. Εσείς κυρίες και κύριοι Στάη, Τρέμη, Χατζηνικολάου, Ευαγγελάτο, Κακαουνάκη, Χαρδαβέλα, Στραβελάκη και λοιποί που φωνάζετε και ωρύεστε εκ του ασφαλούς μέσα από τα κλιματιζόμενα στούντιο σας κατακρίνοντας όλους αυτούς που παλεύουν με τις φλόγες.

Ο τόπος αυτή την στιγμή χρειάζεται ψυχραιμία. Χρειάζεται κοινή προσπάθεια. Ευθύνες υπάρχουν. Αλλά δεν είναι της παρούσης. Τώρα προέχει να σωθούν οι ανθρώπινες ζωές και οι περιουσίες και να σβήσουν οι φωτιές. Αύριο είναι η μέρα της ανασυγκρότησης και της βοήθειας προς τους πληγέντες. Η οποία πρέπει να είναι άμεση. Εκεί θα κριθείτε όλοι. Ας το έχετε υπόψην σας.

Υ.Γ Δεν μπορώ να μην εξάρω όμως τον δημοσιογράφο του ΣΚΑΙ Άρη Πορτοσάλτε για τον τρόπο με τον οποίο κάλυπτε τα γεγονότα και βοηθούσε όσους επικοινωνούσαν μαζί του. Ευτυχώς υπάρχει και η άλλη όψη του νομίσματος.

Κυριακή, 26 Αυγούστου 2007

ΑΪ ΣΙΧΤΙΡ

33 χρόνια κυβερνάτε και τα έχετε κάνει……

Μ..........Ι!!!

Παρασκευή, 24 Αυγούστου 2007

ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΚΑΛΠΗ - ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΜΑΤΙΑ

Γράφει ο πάντα ευρηματικός Αντώνης Πανούτσος στην σημερινή Sportday

“…Δεν έχω μεγαλώσει τόσο πολύ ώστε να μπλέκω την ψήφο με το πήδημα, άρα ουδόλως με ενδιαφέρουν οι χαμογελαστές βυζοκινούμενες της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ, δεν έχω ορκιστεί στο αντάρτικο μούσι του παππού μου ότι θα ψηφίζω ΚΚΕ, μου αρέσει να ταξιδεύω στην Κωνσταντινούπολη αλλά δεν σκοπεύω να εκστρατεύσω με τον Καρατζαφέρη για να την καταλάβω και δεν σκοπεύω να αναδασώσω ούτε το μπαλκόνι μου, οπότε πάει και ο Συνασπισμός…”

Εύστοχο, δεν νομίζετε;

Πέμπτη, 23 Αυγούστου 2007

ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΚΑΛΠΗ

Κάτι περισσότερο από 3 εβδομάδες έμειναν μέχρι τις εκλογές, και το ερώτημα που με βασανίζει είναι τι πρόκειται να αλλάξει στις 17 Σεπτεμβρίου. Έχουν τα δύο μεγάλα κόμματα τις πολιτικές εκείνες και την διάθεση (πολύ περισσότερο) για να προβούν στις κατάλληλες τομές και να δώσουν μία νέα πνοή στον τόπο μας; Είναι διατεθειμένα να κάνουν τις απαραίτητες ρήξεις με τις κατεστημένες νοοτροπίες; Θα ακουμπήσουν θέματα δύσκολα όπως το ασφαλιστικό και την εκπαίδευση (όχι μόνο την τριτοβάθμια αλλά το σύνολο της); Αυτά είναι μερικά μόνο ερωτήματα τα οποία θα ήθελα να δω να μπαίνουν στην προεκλογική ατζέντα και να συζητιόνται στα διάφορα πάνελς. Δυστυχώς όμως η συζήτηση μέχρι στιγμής περιστρέφεται γύρω από τα ομόλογα (χωρίς όμως να μπαίνει στην ουσία του θέματος), για το αν έπρεπε ή όχι ο A/ΓΕΕΘΑ να κατέβει στις εκλογές (λες και είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό, ή ότι η ανώτατη ηγεσία του στρατού δεν είναι βαθιά κομματικοποιημένη και η επιλογή τους δεν γίνεται με κομματικά κριτήρια και διασυνδέσεις αλλά αξιοκρατικά), για το πώς θα γίνει το debate και ποίοι θα συμμετάσχουν (θα είναι ή δεν θα είναι ο Παπαθεμελής), μαζί με πολύ παρασκήνιο και πολιτικό κουτσομπολιό.

Είναι φανερό ότι τα δύο μεγάλα κόμματα στερούνται ξεκάθαρων πολιτικών θέσεων. Στην προσπάθεια τους να προσεγγίσουν τον (απολίτικο, μίζερο, μέτριο) μεσαίο χώρο, εμφανίζουν προτάσεις ala cart, ανάλογα με τις απαιτήσεις της ομάδας ή συντεχνίας στην οποία απευθύνονται, προτάσεις που συχνά είναι αντίθετες με άλλα σημεία του προγράμματος τους. Παρακολουθούμε μία πλειοδοσία παροχών, ουσιαστικά ασήμαντων (άραγε πόσο θα βελτιωθεί η καθημερινότητα του συνταξιούχου με 50 ή 100 ευρώ παραπάνω;), στερούμενων προτάσεων που θα αλλάξουν ριζικά και σε βάθος χρόνου την ποιότητα ζωής όλων μας. Δεν φαίνεται να τους ενδιαφέρει τίποτα άλλο παρά μόνο η κατάκτηση της εξουσίας. Παρακολουθείς την γλώσσα που χρησιμοποιούν και καταλαβαίνεις ότι πλην ελαχίστων εξαιρέσεων είναι κατ’ επάγγελμα πολιτικοί. Στόχος τους είναι μόνο η εξουσία. Όλα τ’ άλλα (ιδέες, προτάσεις, θέσεις) θυσιάζονται μπροστά στον υπέρτατο σκοπό. Και από πίσω τους ακολουθούν κατώτερα στελέχη έτοιμα να αλώσουν το κράτος να τοποθετήσουν και να τοποθετηθούν σε θέσεις που θα τους αποκομίσουν σημαντικά (έως πολύ μεγάλα) πολιτικά και οικονομικά οφέλη. Βλέπεις αυτή την ένδεια προτάσεων και στην αστοχία τους να προσελκύσουν επιτυχημένα πρόσωπα από τον επαγγελματικό και κοινωνικό στίβο για να στελεχώσουν τα ψηφοδέλτια τους. Έτσι αναγκαστικά κατακλύζονται από φαιδρούς τηλε-αστέρες, περσόνες της σόου μπιζ και παλαίμαχους αθλητές (τα περίφημα “λαμπερά πρόσωπα” τρομάρα μας).

Μέσα σε αυτή την άθλια ατμόσφαιρα καλούμαστε σε λίγες ημέρες να ψηφίσουμε. Να δώσουμε εντολή στην τελευταία κυβέρνηση (ουσιαστικά) που θα διαχειρισθεί κονδύλια από τα κοινοτικά πλαίσια στήριξης. Τους έχουμε εμπιστοσύνη; Η μέχρι σήμερα μαρτυρία τους κάθε άλλο παρά θετική είναι. Ως εκ τούτου δύο είναι τα μηνύματα που πρέπει να λάβουν από την κάλπη. Πρώτον ότι τους καταλάβαμε και δεν τους εμπιστευόμαστε πια (ψηφίζοντας μικρότερα κόμματα και μειώνοντας όσο το δυνατόν περισσότερο το ποσοστό που θα λάβουν αθροιστικά), και δεύτερον μη αυτοδυναμία και αποτέλεσμα τέτοιο που να τους οδηγήσει αναγκαστικά στην συνεργασία. Η Φιλελεύθερη Συμμαχία μέσα σ’ αυτό το πολιτικό σκηνικό, της απουσίας προτάσεων, με την ορθότητα και την πληρότητα των θέσεων της βρίσκεται σε προνομιακή θέση. Να είχε και τις ανάλογες οικονομικές και επικοινωνιακές (πρόσβαση στα ΜΜΕ) δυνατότητες.

Πέμπτη, 16 Αυγούστου 2007

ΓΙΑ ΟΛΑ ΦΤΑΙΝΕ ΟΙ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΙ

Διαβάζω και ακούω τις ενστάσεις πολλών σχετικά με το εγχείρημα της Φιλελεύθερης Συμμαχίας. Δεν συμπληρώσαμε καλά καλά 6 μήνες ζωής και πρέπει να απολογούμαστε για πλείστα όσα. Για τον Μάνο και τον Ανδριανόπουλο και το περίφημο 50άρικο στην βενζίνη, για την ανάλγητη ελεύθερη αγορά που κάνει τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους, για την παράδοση της δημόσιας περιουσίας και της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στο μεγάλο κεφάλαιο, για το πλήθος των ανέργων που θα δημιουργηθούν από την άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων και για πολλά πολλά άλλα. Αναρωτιέμαι διαβάζοντας όλα αυτά πως είναι δυνατόν να δαιμονοποιούνται έτσι οι φιλελεύθερες ιδέες όταν δεν έχουν εφαρμοσθεί ποτέ στην χώρα μας

Κατηγορούν τους Μάνο και Ανδριανόπουλο ότι εφάρμοσαν νέο-φιλελεύθερες πολιτικές και κατέστρεψαν την Ελλάδα και αναρωτιέμαι πότε τα κατάφεραν αφού δεν πρόλαβαν να συμπληρώσουν χρόνο στα επίμαχα υπουργεία. Και αν δεχθούμε ότι αυτοί κατέστρεψαν την Ελλάδα μέσα σ’ ένα χρόνο, διάολε δεκατέσσερα χρόνια έχουν περάσει, γιατί δεν κατάφεραν με τις πολιτικές τους όλοι όσοι ακολούθησαν να δημιουργήσουν μία Ελλάδα παραγωγική, ευέλικτη και ανταγωνιστική σε διεθνές επίπεδο;

Κατηγορούν τους φιλελεύθερους για την προσήλωση τους στην ελεύθερη αγορά, αλλά δεν μας λένε τι οφέλη αποκομίζουμε από την διατήρηση των κρατικών μονοπωλίων. Μήπως μας προσφέρονται υψηλής ποιότητας υπηρεσίες, υψηλής ποιότητας εκπαίδευση, υψηλής ποιότητας συγκοινωνίες; Ή μήπως αυτά που μας προσφέρονται είναι χαμηλού κόστους; Η ΔΕΗ μόνο αναπροσαρμόζει τα τιμολόγια της δύο φορές τον χρόνο. Για την κοινωνική ασφάλιση εργοδότης και εργαζόμενος δίνουν το 44% του μισθού. Αυτό σημαίνει ότι σε εργαζόμενο των €1.000 μηνιαίως αναλογούν εισφορές στο ΙΚΑ, σε ετήσια βάση, ύψους €6.168. Παίρνει ο ασφαλισμένος, έστω μέρος αυτών των χρημάτων, σε υπηρεσίες;

Κατηγορούν τους φιλελεύθερους ότι ζητούν μείωση της φορολογίας για φυσικά και νομικά πρόσωπα, αλλά δεν μας λένε πως θα διατηρήσουμε τις επιχειρήσεις εντός της Ελλάδας. Δεν μας εξηγούν γιατί συγκεκριμένες ομάδες του πληθυσμού, όπως οι αθλητές και οι προπονητές τους, έχουν ευνοϊκότερη φορολογική αντιμετώπιση από όλους τους άλλους.

Κατηγορούν τις ιδιωτικές επιχειρήσεις για κερδοσκοπία, αλλά δεν μας εξηγούν γιατί οι ΔΕΚΟ είναι αυτές που πρωτοστατούν στις ανατιμήσεις.

Εναντιώνονται στην θέληση μας για την δημιουργία και ιδιωτικών πανεπιστημίων αλλά δεν απολογούνται για την υποβάθμιση των ανωτάτων δημοσίων ιδρυμάτων.

Μας κατηγορούν ότι είμαστε εκφραστές της νέας τάξης πραγμάτων και της παγκοσμιοποίησης, αλλά δεν μας εξηγούν τι ακριβώς θέλουν. Την απομόνωση της Ελλάδας; Δεν έχουν καταλάβει ότι καλώς ή κακώς αυτή είναι η κατάσταση είτε το θέλουμε είτε όχι, και μέσα σε αυτή την παγκοσμιοποιημένη κοινωνία θα πρέπει να δραστηριοποιηθούμε και να επιβιώσουμε;

Μας κατηγορούν ότι επιδιώκουμε τον χωρισμό κράτους – εκκλησίας, την θεσμοθέτηση του γάμου των ομοφυλοφίλων, την αναγνώριση του δικαιώματος του αυτοπροσδιορισμού σε όλους τους έλληνες πολίτες, αλλά όλα αυτά εκπορεύονται από το Σύνταγμα (ισότητα όλων των ελλήνων πολιτών).

Απ’ ότι φαίνεται όμως, στην Ελλάδα της νοσηρής νοοτροπίας, της ελλειμματικής παιδείας, της απίστευτης γραφειοκρατίας, της χαμηλής παραγωγικότητας, του στείρου συνδικαλισμού, των σκανδάλων και της διαφθοράς, στην Ελλάδα του κυρίαρχου συντηρητισμού, του ελληνορθόδοξου φονταμενταλισμού, της συνομωσιολογίας και του εκ του ασφαλούς πατριωτισμού, στην Ελλάδα της καταπάτησης δικαιωμάτων των μειονοτήτων ο μέγας φταίχτης είναι οι φιλελεύθεροι. Ας είναι και έτσι.

Παρασκευή, 27 Ιουλίου 2007

ΔΥΟ ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ ΞΕΚΟΥΡΑΣΗ

Την τελευταία εβδομάδα λόγω αυξημένων υποχρεώσεων δεν ήμουν σε θέση να κάνω κάποιο post. Αύριο φεύγω για διακοπές δύο εβδομάδων και δεν είχα καμία διάθεση να παρακολουθήσω όλη αυτή την νοσηρή καθημερινότητα με τις εκατοντάδες φωτιές που ξεπηδούν καθημερινά και τον σχολιασμό τους από τους τηλεοπτικούς, και όχι μόνο, αστέρες μας.

Τις δύο εβδομάδες που έρχονται θα τις περάσω οικογενειακά στο Μαυροβούνι, λίγο έξω από το Γύθειο. Ένα μέρος με καθαρά νερά που είναι ότι πρέπει για οικογένειες με παιδιά. Σε απόσταση λίγων μόνο χιλιομέτρων από τις πατρογονικές μου εστίες. Τα χωριά των γονιών μου. Τον Άγιο Νικόλαο και το Προσήλιο. Από τα οποία, κυρίως από το χωριό της μητέρας μου, έχω υπέροχες αναμνήσεις από τα καλοκαίρια της παιδικής και εφηβικής μου ηλικίας. Ελπίζω να συναντήσω πολλούς από τους παλιούς φίλους, που οικογενειάρχες και αυτοί πια, έρχονται τακτικά αυτές τις ημέρες. Με αυτή την προσμονή εύχομαι σε όλους καλές διακοπές.

Πέμπτη, 19 Ιουλίου 2007

ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΦΩΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΝΗΘΑ

Ο καθηγητής του τμήματος Περιβάλλοντος του Πανεπιστημίου Αιγαίου και διευθυντής της ελληνικής έκδοσης του National Geographic Νίκος Μάργαρης σε άρθρο του στα Νέα στις 5 Ιουλίου δίνει την πραγματική διάσταση των πυρκαγιών, εντελώς διαφορετική από αυτή που διαμόρφωσε η πλειονότητα της κοινής γνώμης παρακολουθώντας σχετικούς και άσχετους στα τηλεοπτικά παράθυρα. Διαβάστε την αξίζει τον κόπο:

"1. Οι φωτιές στα δάση είναι φυσιολογικά φαινόμενα. Η φωτιά είναι ομαλά ενταγμένη στα μεσογειακού τύπου οικοσυστήματα. Σε όλες τις χώρες γύρω από τη Μεσόγειο, στην Καλιφόρνια, στο Ακρωτήρι της Καλής Ελπίδας, στη Νότια Αφρική, στην Αυστραλία, στη Χιλή είναι σύνηθες φαινόμενο. Την προηγούμενη μόλις εβδομάδα φωτιά στην Καλιφόρνια έκανε στάχτη 2.000 σπίτια. Η Ελλάδα δεν είναι ειδική περίπτωση. Ακόμα και τα ζώα της χώρας μας είναι προσαρμοσμένα σε αυτήν. Υπάρχουν πουλιά που πάνε μόνο στις καμένες εκτάσεις γιατί εκεί βρίσκουν πολλά έντομα. Και τα έντομα είναι πολλά, γιατί τα φυτά που βγαίνουν στις καμένες περιοχές ανθίζουν γρηγορότερα. Είναι, όσο και αν δεν το πιστεύουμε, αυτός ο κύκλος της ζωής των μεσογειακών οικοσυστημάτων. Μια καμένη περιοχή, την πρώτη χρονιά μετά τη φωτιά είναι κήπος.

2. Δεν αντιμετωπίζονται σωστά οι πυρκαγιές. Η πυρκαγιά των δασών θέλει ειδική αντιμετώπιση. Στην Καλιφόρνια των ΗΠΑ έχουν καταγράψει όλες τις προηγούμενες φωτιές, από το 1985 έως σήμερα. Υπάρχουν σε εξειδικευμένα προγράμματα ανά πάσα στιγμή δεδομένα, όπως οι άνεμοι που φυσούν, μετεωρολογικά και κλιματικά στοιχεία, τα είδη των φυτών που έχουν φυτρώσει, η ηλικία τους, οι εκτάσεις που έχουν ξανακαεί, και ο χρόνος που συνέβη αυτό. Έχοντας διαθέσιμα όλα τα στοιχεία μπορούν να αντιμετωπίσουν τις φλόγες κάθε φορά με τον τρόπο που χρειάζεται. Η σύγκριση με την Ελλάδα είναι καταλυτική. Εδώ ο καθένας λειτουργεί περίπου ως μαθητευόμενος μάγος.

3. Ποιοι είναι οι εμπρηστές. Εμπρηστές στην Ελλάδα είναι η ΔΕΗ, οι ανεξέλεγκτες χωματερές και όσοι έχουν κοπάδια. Δεν υπάρχουν σατανικοί εμπρηστές με κουκούλες και μηχανές που καίνε τα δάση. Υπάρχει και ένα μεγάλο ποσοστό πυρκαγιών που προκαλούνται από άλλες αιτίες. Στη Χαλκιδική η φωτιά ξεκίνησε πέρσι από κεραυνό. Τώρα έλεγε κάποιος ραδιοφωνικός σταθμός ότι υπήρχε εμπρηστικός μηχανισμός στην Πάρνηθα. Είναι λάθος. Βρίσκουν μια παλιά οβίδα και λένε μετά ότι πρόκειται για εμπρηστικό μηχανισμό.

4. Τα πεύκα είναι οι μεγάλοι ένοχοι. Έχουμε μια μανία με τα πεύκα. Τα φυτεύουμε παντού. Στα στρατόπεδα τα βάζουν δίπλα στις πυριτιδαποθήκες. Τα πεύκα όμως έχουν ένα... μειονέκτημα. Χρειάζονται, προκαλούν, τη φωτιά. Ανήκει στο DΝΑ τους. Στο Πήλιο που δεν έχει πεύκα, πήγαν οι δασολόγοι και φύτεψαν. Τα πεύκα αυτά έχουν καεί έως τώρα τρεις φορές. Στην Πάρνηθα τα πεύκα έκαψαν τα έλατα. Από τη ρητίνη βγαίνει το εύφλεκτο νέφτι.

5. Ο Εθνικός Δρυμός της Πάρνηθας. Υποτίθεται ότι είχαν κάνει Εθνικό Δρυμό και μιλούσαν για τα κρι-κρι που τα έφεραν από την Κρήτη. Είχαν μαντρώσει μια περιοχή και είχαν βάλει μέσα ελάφια. Για να δουλέψει πραγματικά ένα οικοσύστημα με ζαρκάδια και ελάφια έπρεπε να υπήρχαν και λύκοι. Τα ελάφια είχαν γίνει τόσο πολλά που τρώγανε συνεχώς τους φλοιούς των ελάτων.

6. Δεν θα λιγοστέψει το οξυγόνο των Αθηναίων. Άκουσα ότι θα λιγοστέψει το οξυγόνο στην Αθήνα. Το οξυγόνο, τα τελευταία εκατομμύρια χρόνια, δεν έχει ελαττωθεί. Το οξυγόνο παράγεται κατά ενενήντα τοις εκατό από τους ωκεανούς. Πιστεύει κανείς ότι στη Σαχάρα δεν έχουν οξυγόνο; Στους πόλους που δεν έχουν δέντρα δεν έχουν οξυγόνο άραγε;

Άκουσα επίσης να λένε και να ξαναλένε εξαφανίστηκε ο τελευταίος πνεύμονας πρασίνου. Δεν ήταν ο τελευταίος πνεύμονας πρασίνου στο Λεκανοπέδιο. Υπάρχει η άλλη πλευρά της Πάρνηθας, η Πεντέλη, ο Υμηττός που ξαναπρασίνισε.

7. Δεν χρειάζονται αντιπλημμυρικά έργα, ούτε αναδασώσεις. Στο Άγιον Όρος, πριν από δέκα χρόνια, μια φωτιά είχε κατακάψει τα πάντα. Καθηγητές και οικολόγοι λέγανε ότι έπρεπε να γίνουν αναδασώσεις. Οι καλόγεροι δεν άφησαν κανέναν να μπει μέσα. Οι καλόγεροι ευτυχώς δεν έχουν γίδια. Το δάσος έγινε καλύτερο απ΄ ό,τι ήταν πριν.

Στην Πάρνηθα σήμερα υπάρχει ένας υποόροφος. Είναι ο σχίνος, η κουμαριά, το πουρνάρι. Σε αυτά τα φυτά καίγεται μόνο το από πάνω μέρος. Καίγεται δηλαδή το 40%. Το 60% το αποτελούν οι ρίζες τους. Αυτά τα φυτά «ξαναπετάνε» αμέσως με τις πρώτες φωτιές. Αυτά που ακούμε περί πλημμύρων κ.λπ. είναι ανοησίες. Το έδαφος και το νερό συγκρατούνται από τον υποόροφο, γιατί οι ρίζες είναι ζωντανές.

Δεν πρέπει να πατήσει κανείς μέσα στην καμένη έκταση, να κόψει κορμούς, να τους σέρνει. Στην Πεντέλη, σε εκείνες τις φοβερές αναδασώσεις, μικρών τμημάτων ευτυχώς, σκάβανε και φύτευαν ασθενικά δεντράκια και συγχρόνως καταστρέφανε γύρω στα 100 μικρά φυτά που είχαν φυτρώσει από μόνα τους."

Υ.Γ. Το άρθρο μπορείτε να το διαβάσετε και εδώ.

Τρίτη, 17 Ιουλίου 2007

ΤΑΜΕΙΟ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ - ΙΚΑ: ΜΕΡΑ ΜΕ ΝΥΧΤΑ

Περιστατικό Πρώτο

Προχθές το πρωί πήγα να πάρω κάτι εξετάσεις από την Βιοϊατρική. Περιμένοντας την κοπέλα να μου φέρει τον φάκελο και να φύγω παρατηρούσα τον κόσμο που περίμενε για να του πάρουν αίμα. Η μεγάλη πλειοψηφία, πάνω από 95% όσων περίμεναν, κρατούσαν στο χέρι τους βιβλιάρια του Δημοσίου.

Περιστατικό Δεύτερο

Πριν από δύο περίπου χρόνια όταν πήγαμε με συμπτώματα δύσπνοιας την κόρη μου στην Ευρωκλινική Παίδων, για να αποφύγουμε τις ουρές που δημιουργούνται κατά την διάρκεια της νύχτας στα Νοσοκομεία Παίδων Αγία Σοφία και Αγλαΐα Κυριακού, στο ταμείο που πήγα να πληρώσω μου ανέφεραν όλα τα ταμεία με τα οποία το ιδιωτικό αυτό νοσοκομείο ήταν συμβεβλημένο. Όπως πολύ καλά μαντεύετε κάλυπταν το Ταμείο των Δημοσίων Υπαλλήλων αλλά όχι το ΙΚΑ.

Περιστατικό Τρίτο

Τον περασμένο Σεπτέμβριο θέλησα να γραφτώ στην δημοτική πισίνα. Εκεί μου ζήτησαν πιστοποιητικά από δερματολόγο και καρδιολόγο. Ο καρδιολόγος του ΙΚΑ Αλίμου, στον οποίο πήγα μετά από ραντεβού που έκλεισα τηλεφωνικώς, μου είπε ότι το ΙΚΑ δεν δίνει τέτοια πιστοποιητικά και ότι θα πρέπει να αποταθώ ή στα δημοτικά ιατρεία ή σε κάποιο νοσοκομείο. Μου έδειξε μάλιστα και την σχετική απόφαση. Τα δημοτικά ιατρεία δεν διέθεταν δερματολόγο και αφού δεν είχα όρεξη να πάω σε δημόσιο νοσοκομείο κατέληξα σε ιδιώτη γιατρό που μου έδωσε το συγκεκριμένο πιστοποιητικό. Η επίσκεψη κόστισε €50. Στον ίδιο ιδιώτη γιατρό η κουνιάδα μου, υπάλληλος του Υπουργείου Μεταφορών, πήρε το ίδιο πιστοποιητικό χωρίς να πληρώσει τίποτα.

Δεν είναι φοβερό; Οι δημόσιοι υπάλληλοι να έχουν την δυνατότητα επιλογής νοσοκομείου, μικροβιολογικού εργαστηρίου και γιατρού, ενώ οι ιδιωτικοί να υποχρεούνται να πάνε στο ΙΚΑ και στα δημόσια ιδρύματα; Μιλάμε για πραγματική πρόκληση.

Παραθέτω πιο κάτω και την σχετική επιστολή που έστειλα στο ΙΚΑ μετά το ραντεβού που είχα με τον καρδιολόγο καθώς και την απάντηση που μου έστειλαν.

Η επιστολή μου την 11/9/2006

Είμαι ασφαλισμένος του ΙΚΑ εδώ και πολλά χρόνια. Τις υγειονομικές υπηρεσίες τις έχω χρησιμοποιήσει μία δύο φορές όλα αυτά τα χρόνια (και συγκεκριμένα τον οικογενειακό γιατρό). Πρόσφατα θέλησα να εγγραφώ σε μία δημοτική πισίνα από την οποία μου ζητήθηκε πιστοποιητικό από καρδιολόγο και δερματολόγο. Στο ΙΚΑ της περιοχής μου όπου και πήγα για να πάρω το πιο πάνω πιστοποιητικό ο καρδιολόγος με ενημέρωσε ότι πλέον το ΙΚΑ δεν εκδίδει τέτοιου είδους δικαιολογητικά, μου προσκόμισε μάλιστα και το ΦΕΚ στο οποίο είχε δημοσιευθεί η συγκεκριμένη απόφαση. Τέτοιο δικαιολογητικό θα πάρεις μου είπε από δημοτικά ιατρεία, δημόσια νοσοκομεία ή ιδιώτες γιατρούς. Στα δημοτικά ιατρεία της περιοχής μου στα οποία και πήγα δεν υπάρχει ειδικότητα δερματολόγου, και επειδή σε νοσοκομείο δεν πρόκειται να πάω, θα καταφύγω σε ιδιώτη γιατρό. Μετά από όλα αυτά σας ευχαριστώ για τις υπηρεσίες σας.

Ένας ασφαλισμένος σας

Β. Τσικνάκος

Η απάντηση τους την 6/10/2006

ΘΕΜΑ:"Απάντηση στην ηλεκτρονική σας επιστολή"

Απαντώντας στην Ηλεκτρονική σας επιστολή (την οποία σήμερα παραλάβαμε, λόγω προβλήματος στο ηλεκτρονικό μας ταχυδρομείο) σχετικά με την χορήγηση βεβαιώσεων από Καρδιολόγο και Δερματολόγο Ιατρό του ΙΚΑ προκειμένου να εγγραφείτε στη Δημοτική πισίνα, σας γνωρίζουμε τα ακόλουθα:

Σύμφωνα με τον Κανονισμό Ασθενείας του ΙΚΑ οι θεραπευτές ιατροί & οι Υγειονομικές Επιτροπές του Ιδρύματος δεν έχουν αρμοδιότητα να χορηγούν βεβαιώσεις ικανότητας προς άθληση, αλλά είναι αρμόδια να γνωματεύουν μόνο σε περιπτώσεις ανικανότητας προς εργασία (Νομοθεσία περί ΙΚΑ).

Ο Ν. 2725/99 (ΦΕΚ 121/99) για τον αθλητισμό δεν προβλέπει υποχρέωση του ΙΚΑ να χορηγεί πιστοποιητικά υγείας για εξωσχολικά αθλητικά σωματεία και προγράμματα μαζικού αθλητισμού των Δήμων.

Η Διοίκηση του ΙΚΑ, προκειμένου να αντιμετωπίσει το πρόβλημα που προκύπτει από τη ζήτηση χορήγησης ιατρικών βεβαιώσεων, έχει προβεί σε όλες τις αναγκαίες ενέργειες με τις αρμόδιες Υπηρεσίες. <

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ:

1.Γραφ. Διοικητή

2.Γραφ. Υποδ/τη κου Κυρζόπουλου

3.Γραφ.Γεν.Δ/ντηΥπηρ.Υγείας

Ο ΓΕΝΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΑΛΟΥΜΑΝΗΣ

Τετάρτη, 11 Ιουλίου 2007

ΚΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΜΕ ΤΑ ΤΑΞΙ

Την περασμένη Κυριακή γυρνώντας από λίγες ημέρες ξεκούρασης στην Ύδρα, είχα το θλιβερό προνόμιο, μαζί με πολλούς άλλους ταξιδιώτες να αναζητούμε στο λιμάνι του Πειραιά και στους περί αυτό δρόμους ταξί. Μέσα στην ζέστη, ζαλωμένοι με τα μπαγκάζια μας, ήταν ευκολότερο να βρούμε ψύλλους στα άχυρα παρά ταξί και μάλιστα ταξί που να δεχθεί να σε πάει στον προορισμό σου. Οι λίγοι ταξιτζήδες που κυκλοφορούσαν επιλέγανε τις κούρσες που παίρνανε. Άλλος ήθελε να πάει μακριά, άλλος προτιμούσε να πάρει αλλοδαπούς, ο δικός μου απλά ήθελε να φύγει από την ευρύτερη περιοχή του Πειραιά, μου το τόνισε άλλωστε, και έτσι η παραλιακή που του πρότεινα έγινε αποδεκτή. Δυστυχώς τα ίδια που αντιμετώπιζα με τους ταξιτζήδες προ δεκαετίας, που χρησιμοποιούσα ταξί, φαίνεται να συμβαίνουν και σήμερα. Δεν είναι άλλωστε τυχαία μία έρευνα που διάβασα και έλεγε ότι η πρώτη εντύπωση των ξένων τουριστών για την Ελλάδα είναι αρνητική και αυτό εν πολλοίς οφείλεται στους ταξιτζήδες που τους παίρνουν από το αεροδρόμιο. Δεν είναι δυνατόν οι κύριοι αυτοί εάν θέλουν να λέγονται επαγγελματίες να ενεργούν κατ’ επιλογή. Είναι ποτέ δυνατόν σ’ ένα υπάλληλο να έρθει ο διευθυντής του στο γραφείο να του ζητήσει κάποια δουλειά και εκείνος να επιλέξει εάν θα την κάνει ή όχι; Έχουν καταλάβει ότι η άρνηση μίσθωσης είναι παράβαση και τιμωρείται; Που είναι η πολιτεία για να εφαρμόσει τον νόμο τον οποίο η ίδια θέσπισε;

Η μόνη λύση στο πρόβλημα αυτό είναι η πλήρης απελευθέρωση των αδειών. Με την πλήρη απελευθέρωση όλοι θα αναγκαστούν να βελτιώσουν τις υπηρεσίες τις οποίες προσφέρουν (καλύτερα και καθαρότερα αυτοκίνητα, κλιματισμό, ευγένεια), οι κακοί επαγγελματίες αναπόφευκτα ή θα αναγκαστούν να βελτιωθούν ή θα συρρικνωθούν, και αυτό θα είναι προς όφελος τόσο των επιβατών όσο και της χώρας γενικότερα. Αναγκαία τέλος είναι και η εκπαίδευση των οδηγών για να είναι έτοιμοι να ενεργοποιηθούν σε συνθήκες πλήρους και υγιούς ανταγωνισμού.

Πέμπτη, 5 Ιουλίου 2007

ΑΦΕΘΗΚΕ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ Ο ΑΛΑΝ ΤΖΟΝΣΟΝ

Αντιγράφω από το http://www.in.gr/.

"Απελευθερώθηκε ο Βρετανός δημοσιογράφος Άλαν Τζόνστον, ο οποίος είχε πέσει θύμα απαγωγής στη Γάζα στις 12 Μαρτίου 2007. Μιλώντας στους συναδέλφους του λίγο μετά την απελευθέρωσή του ο Τζόνσον είπε ότι οι μέρες της απαγωγής ήταν οι χειρότερες της ζωής του.

Ο ηγέτης της Χαμάς, Χάλεντ Μεσάαλ, δήλωσε τηλεφωνικά από τη Δαμασκό ότι η απελευθέρωση του Τζόνστον δείχνει ότι το ισλαμιστικό κίνημα «έφερε την τάξη» στη Γάζα. «Μπορέσαμε να κλείσουμε αυτό το κεφάλαιο, που έπληξε σημαντικά την εικόνα του λαού μας. Οι προσπάθειες της Χαμάς επέφεραν την ελευθερία του Τζόνστον» είπε ο Μεσάαλ, ενώ αναφερόμενος στην Φάταχ είπε πως η εξέλιξη έδειξε «τη διαφορά από την εποχή στην οποία μια παράταξη χρησιμοποιούσε και ενθάρρυνε την αναρχία και το χάος από πλευράς ασφαλείας και τη σημερινή κατάσταση, στην οποία η Χαμάς επιχειρεί να σταθεροποιήσει την ασφάλεια».

Το αντάλλλαγμα που πήραν οι απαγωγείς για να απελευθερώσουν τον Τζονσον ήταν ότι θα διαδοθεί το Ισλάμ σε όλο τον κόσμο. Η Χαμάς, ωστόσο, δεν προτίθεται να αφοπλίσει την ομάδα «Στρατός του Ισλάμ» που απήγαγε τον Τζόνστον. Ικανοποιημένος από την εξέλιξη εμφανίστηκε και ο Ισμαήλ Χανίγε, πρωθυπουργός της Παλαιστινιακής Αρχής μέχρι την καθαίρεσή του από τον Μαχμούντ Αμπάς, πριν από δύο εβδομάδες. Ο Χανίγε δήλωσε μάλιστα ότι είναι αισιόδοξος και για την απελευθέρωση του Ισραηλινού δεκανέα Γκιλάντ Χαλίτ.

«Υπέροχο να είσαι ελεύθερος»

Είναι υπέροχο να είσαι ελεύθερος, είπε ο Αλαν Τζόνστον λίγο μετά την απελευθέρωσή του. «Κυριολεκτικά ονειρεύθηκα πολλές φορές ότι ήμουν ελεύθερος και πάντοτε ξυπνούσα σε εκείνο το δωμάτιο» συμπλήρωσε. Ο 45χρονος Σκωτσέζος (γεννημένος στην Τανζανία) είπε ότι τις 16 εβδομάδες της αιχμαλωσίας του ένοιωθε «σαν θαμμένος ζωντανός» παρέα με επικίνδυνους και απρόβλεπτους απαγωγείς. Τον κρατούσαν κλεισμένο σε ένα διαμέρισμα όπου δεν έμπαινε το φως του ήλιου και του έδιναν λιτό αλλά επαρκές φαγητό. Ο Τζόνστον, που παρακολουθούσε τις εξελίξεις απο το ραδιόφωνο, ευχαρίστησε τους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο και τους συναδέλφους του που τον υποστήριζαν. Παράλληλα, εξέφρασε την εκτίμηση ότι χωρίς τις ισχυρές πιέσεις της Χαμάς δεν θα είχε αφεθεί ποτέ ελεύθερος.

Το BBC εξέφρασε «τεράστια ανακούφιση» για την εξέλιξη. Βρετανοί διπλωμάτες και στελέχη του δικτύου έφθασαν στη Γάζα από το Ισραήλ για να πάρουν τον δημοσιογράφο μαζί τους στο ταξίδι της επιστροφής στη Βρετανία."

Με μεγάλη ευχαρίστηση βγάζω το αντίστοιχο bannerακι.

Υ.Γ Το πλήρες άρθρο μπορείτε να το διαβάστε εδώ.

Δευτέρα, 2 Ιουλίου 2007

Η ΤΕΤΑΡΤΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΗΜΕΡΑ

“Είναι σωστό να απομυζούν 200 εκατ. ευρώ τα Ταμεία των δημοσιογράφων; Είναι λογικό και σωστό μόνη η Ελλάδα σε όλη την Ε.Ε. να απαιτεί τη δημοσίευση των ισολογισμών στις εφημερίδες; Είναι σωστό να έχουν οι καναλάρχες και εκδότες μαύρο ταμείο; Είναι σωστό να μοιράζονται οι τηλεοπτικές συχνότητες χωρίς διαγωνισμό; Είναι σωστό να πληρώνουμε την ΕΡΤ μέσω του λογαριασμού της ΔΕΗ;” Τα παραπάνω ερωτήματα θέτει ο Στέφανος Μάνος στο χθεσινό άρθρο του στην Καθημερινή “Το νομοσχέδιο για τα Μέσα Ενημέρωσης”. Η απάντηση νομίζω ότι είναι εύλογη και κοινή για το σύνολο των ερωτημάτων. Αφού λοιπόν όλοι συμφωνούμε, γιατί οι δημοσιογράφοι, τα ταμεία τους και οι εταιρείες στις οποίες δουλεύουν (εφημερίδες, τηλεοράσεις, ραδιόφωνα), συνεχίζουν να έχουν προνομιακή μεταχείριση από το κράτος; Πως είναι δυνατόν να υπάρχουν και να λειτουργούν στην Αθήνα των τεσσάρων εκατομμυρίων κατοίκων, 23 καθημερινές εφημερίδες, 14 αθλητικές, 5 οικονομικές και 18 εβδομαδιαίες, (χωρίς να συνυπολογίσουμε και αυτές που διανέμονται δωρεάν) όταν στην Νέα Υόρκη των δέκα εκατομμυρίων κατοίκων κυκλοφορούν 4 καθημερινές, και 2 οικονομικές (δεν συνυπολογίζω τις ξενόγλωσσες εφημερίδες για τους μετανάστες και όσες διανέμονται δωρεάν); Πως είναι δυνατόν να επιβιώνουν όλες αυτές οι εφημερίδες όταν μόνο οι 25 από αυτές πουλάνε, στο σύνολο της χώρας, πάνω από δέκα χιλιάδες φύλλα ημερησίως; Πως είναι δυνατόν να υπάρχουν και να είναι βιώσιμες οι τουλάχιστον πέντε καθημερινές εφημερίδες που διανέμονται δωρεάν; Πως είναι δυνατόν τηλεοπτικός σταθμός με συσσωρευμένες ζημίες ύψους 180 εκατομμυρίων ευρώ να συνεχίζει χωρίς καμία αναστολή την προσπάθεια κατάκτησης της κορυφής της AGB δαπανώντας τεράστια ποσά; Πως είναι δυνατόν η κρατική, ελλειμματική ΕΡΤ να πλειοψηφεί για την απόκτηση των τηλεοπτικών δικαιωμάτων του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού, έναντι όλων των άλλων τηλεοπτικών δικτύων (και κυρίως του συνδρομητικού καναλιού) που δεν έδιναν ούτε τα μισά;

Η δημοσιογραφία έχει πάψει εδώ και καιρό να είναι λειτούργημα. Ένα μεγάλο μέρος των δημοσιογράφων έχουν γίνει απλά μισθωμένοι κονδηλοφόροι*. Τα παραδείγματα πάρα πολλά. Δημοσιογράφος, διευθυντής σύνταξης μεγάλης καθημερινής εφημερίδας επί μία τετραετία μέσα από κείμενα του καταδίκαζε την προηγούμενη κυβέρνηση Σημίτη ως αποτυχημένη, συνταυτισμένος πλήρως με τον πρώην εργοδότη του, ενώ από την στιγμή που μετακόμισε στο αντίπαλο δημοσιογραφικό οργανισμό, που έχει άλλη πολιτική κατεύθυνση, κατηγορεί την νυν κυβέρνηση ότι κατέστρεψε ότι παρέλαβε από τους προηγούμενους. Επί πολλά χρόνια κυκλοφορούσε η φήμη στην αγορά (δεν γνωρίζω βέβαια την ακρίβεια της) ότι τηλεοπτικός σταθμός που είχε να αποδώσει για μεγάλο χρονικό διάστημα ΦΠΑ, άλλαξε πολιτική ρότα (εμφανέστατα) κατόπιν μυστικής συμφωνίας με την τότε κυβέρνηση. Δημοσιογράφος – αρθρογράφος μεγάλης καθημερινής εφημερίδας ήταν παράλληλα, τα τελευταία τρία χρόνια, μέλος διοικητικών συμβουλίων και ειδικός σύμβουλος σε αρκετούς δημόσιους οργανισμούς.

Όλα τα παραπάνω δείχνουν την ιδιότυπη σχέση που έχει αναπτυχθεί μεταξύ των πολιτικών – κυβερνώντων, των καναλαρχών – εκδοτών και των δημοσιογράφων. Που έχουν μεταλλάξει την τέταρτη εξουσία σε συνδιαχειριστή της πρώτης.

* Υπάρχουν βέβαια και αυτοί που τιμούν το επάγγελμα τους, ελπίζω να μην είναι η μειοψηφία.

Παρασκευή, 29 Ιουνίου 2007

ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΨΗΦΙΣΩ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ*

Γιατί είμαι νέος, και παρόλο που είμαι άνεργος αρνούμαι να ακολουθήσω την πεπατημένη ζητιανεύοντας από τους πολιτικούς μια θέση στο δημόσιο. Γιατί έχω όνειρα και φιλοδοξίες που όμως πνίγονται σε ένα περιβάλλον αναξιοκρατίας και ασυδοσίας των προνομιούχων.

Γιατί είμαι νέος εργαζόμενος, και παρόλο που πληρώνω το μισό μισθό μου σε ασφαλιστικές εισφορές κινδυνεύω να βρεθώ χωρίς σύνταξη λόγω της ληστείας των αποθεματικών των ταμείων. Γιατί θέλω να αποφασίζω εγώ πως και που θα αποταμιεύονται οι ασφαλιστικές μου εισφορές και δεν εκχωρώ σε κομματικούς εγκάθετους και συνδικαλιστές το δικαίωμα διαχείρισης αυτών των χρημάτων μου.

Γιατί αντιλαμβάνομαι πλέον ότι η "δημόσια" "δωρεάν" παιδεία και υγεία είναι μια απάτη, που επιδιώκει να συγκαλύψει τη παροχή πανάκριβων και άθλιας ποιότητας υπηρεσιών εκπαίδευσης και περίθαλψης για εμένα και την οικογένεια μου. Γιατί θέλω να επιλέγω ελεύθερα τα δημόσια ή ιδιωτικά ιδρύματα ασφάλισης, περίθαλψης και εκπαίδευσης που εγώ –και όχι κάποιοι άλλοι- θεωρώ καλύτερα. Γιατί απαιτώ να αποφασίζω μόνο εγώ σε ποια δημόσια ή ιδιωτικά νοσοκομεία, σχολεία και πανεπιστήμια θα καταλήγουν οι φόροι που πληρώνω στο κράτος.

Γιατί είμαι ελεύθερος επαγγελματίας και αρνούμαι να είμαι υπό συνεχή ομηρεία διεφθαρμένων κρατικών λειτουργών που με εξοντώνουν οικονομικά με εκβιασμούς, πρόστιμα και υπέρογκη φορολογία. Γιατί έχω καινοτόμες ιδέες που θα ήθελα να τις δοκιμάσω επιχειρηματικά αλλά δεν μπορώ να ανταγωνιστώ με ίσους όρους τα κρατικά μονοπώλια και τους κρατικούς προμηθευτές, όλους αυτούς δηλαδή που ευνοεί το κράτος γιατί διαπλέκονται μαζί του.

Γιατί είμαι επιχειρηματίας που ενώ παράγω πλούτο νόμιμα και δημιουργώ θέσεις εργασίας, η επιχειρηματική μου δραστηριότητα θεωρείται πάντα ύποπτη και αντιμετωπίζομαι σαν κλέφτης. Γιατί δεν αντέχω άλλο τις πιέσεις των κρατικοδίαιτων παρασίτων, κυρίως διεφθαρμένων δημόσιων λειτουργών, που ανικανοποίητοι από τη λεηλασία του δημόσιου χρήματος απαιτούν όλο και μεγαλύτερο μερίδιο από το προϊόν του μόχθου μου.

Γιατί είμαι ιδιωτικός υπάλληλος, πεισμένος ότι η επιχειρηματική ερήμωση της Ελλάδας μού στερεί ευκαιρίες σταδιοδρομίας και οικονομικής εξέλιξης και μπορεί να κάνει τον εφιάλτη της απόλυσης και της ανεργίας πραγματικότητα. Γιατί δεν δέχομαι το επιχείρημα ότι στην Ελλάδα δεν μπορεί να επαναληφθεί το οικονομικό επίτευγμα της Ιρλανδίας, όπου ανοικτή οικονομία, η χαμηλή φορολογία και ο ανταγωνισμός δημιούργησαν πλούτο και θέσεις εργασίας για όλους.

Γιατί είμαι καταναλωτής και δεν αντέχω την αυξανόμενη ακρίβεια λόγω της ανικανότητας του κράτους να δημιουργήσει συνθήκες ελεύθερου ανταγωνισμού στην οικονομία. Γιατί δεν δέχομαι τα χρήματά μου να χάνονται για την διατήρηση ελλειμματικών κρατικών επιχειρήσεων, ιδίως σε τομείς που θα μπορούσε ο ιδιωτικός τομέας να προσφέρει καλύτερες και φθηνότερες υπηρεσίες και προϊόντα.

Γιατί είμαι δημόσιος υπάλληλος και αρνούμαι να συνεχίσω να φυτοζωώ σε ένα περιβάλλον ανυποληψίας και δημόσιας χλεύης, όπου οι προαγωγές δίνονται με μοναδικό κριτήριο την ανικανότητα και τη κομματική υποταγή. Γιατί θέλω το δημόσιο λειτούργημα να παρέχει υψηλής ποιότητας υπηρεσίες στον πολίτη, και αυτή η υψηλή να ποιότητα να αμείβεται ανάλογα.

Γιατί δεν πιστεύω ότι η χρήση ναρκωτικών πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ποινικό αδίκημα, πράγμα που έχει σαν αποτέλεσμα εκατόμβες νεκρών, αδιαχώρητο στις φυλακές και τεράστια κέρδη για τους εμπόρους.

Γιατί είναι καιρός να γίνει και στην Ελλάδα ο Στρατός αποκλειστικά επαγγελματικός

Γιατί δεν δέχομαι κάποιοι συμπολίτες μου να υφίστανται διακρίσεις λόγω εθνοτικού, φυλετικού, θρησκευτικού ή σεξουαλικού ή οποιουδήποτε άλλου αυτοπροσδιορισμού ή προσανατολισμού.

Γιατί δεν θέλω στις εκλογές αυτές να χάσω την ευκαιρία να αποδοκιμάσω με την ψήφο μου το σημερινό πολιτικό τέλμα που δεν δίνει λύσεις στα αδιέξοδα που έχουν συσσωρευτεί. Γιατί είμαι πλέον πεισμένος ότι οι λύσεις δεν μπορούν να προέλθουν από αυτούς που ευθύνονται για αυτά τα αδιέξοδα.

Γιατί δεν θέλω να δώσω τη ψήφο μου σε αντιδημοκρατικά κόμματα της άκρας δεξιάς ή αριστεράς, δηλαδή σε όλους αυτούς που θέλουν να εκμεταλλευτούν την διαμαρτυρία των Ελλήνων πολιτών για να προωθήσουν τον εθνικισμό και τον σκοταδισμό, τον περιορισμό των ατομικών δικαιωμάτων και την κατάργηση της ελεύθερης αγοράς.

Γιατί θέλω να δώσω σε αυτές τις εκλογές την ευκαιρία σε νέους ανθρώπους, ακόμα και άγνωστους, να δοκιμάσουν εκεί που απέτυχαν οι γόνοι των γνωστών πολιτικών οικογενειών και οι αυλικοί τους. Γιατί μόνο νέοι άνθρωποι, που δεν έχουν δεσμεύσεις και δεν υπολογίζουν κανένα πολιτικό κόστος μπορούν να πετύχουν αυτό που σήμερα φαντάζει ακατόρθωτο.

Γιατί απ΄όλα τα παραπάνω φαίνεται ότι η Φιλελεύθερη Συμμαχία, εκτός από νέους και άφθαρτους ανθρώπους έχει και τις πολιτικές θέσεις αλλά και τον δυναμισμό που απαιτείται για να μπει η Ελλάδα σε μια νέα πορεία.

Γι΄αυτούς τους λόγους θα ψηφίσω Φιλελεύθερη Συμμαχία και, επιπλέον, μοιράζω το παρόν μήνυμα σε όλους τους γνωστούς μου καλώντας τους να το διαβάσουν προσεκτικά και να πράξουν κατά βούληση.

Ένα νέο κόμμα

Από νέους ανθρώπους

Τρίτη, 26 Ιουνίου 2007

ΞΕΚΙΝΗΣΕ Ο ΝΕΟΣ ΓΥΡΟΣ ΤΟΥ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ;

Ο πρωθυπουργός να θέσει βέτο για το όνομα των Σκοπίων στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ, εάν το κάνει, εγώ θα αποσύρω τον ΛΑΟΣ από τις εκλογές”, “Έτοιμοι να βγούμε στον δρόμο για νέα συλλαλητήρια” και “θα είμαστε αρωγοί σε μία τέτοια προσπάθεια” δήλωσαν πρόσφατα οι τρεις σύγχρονοι έλληνες μακεδονομάχοι Γιώργος Καρατζαφέρης, Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος και Στέλιος Παπαθεμελής αντίστοιχα. Είναι σχεδόν βέβαιο, ότι εάν οι πιο πάνω ελληνέμποροι βαρέσουν τα τύμπανα του πολέμου θα τους ακολουθήσουν και οι άλλοι όμοιοί τους που υπάρχουν μέσα στα δύο μεγάλα κόμματα, και αναγκαστικά τότε και οι ηγεσίες τους, παραμονές εκλογών γαρ, με αποτέλεσμα η χώρα να μπει σε επικίνδυνη τροχιά, όπως τότε, δεκαπέντε χρόνια πριν. Τότε που ξεχυνόμασταν τους δρόμους για να διαδηλώσουμε την ελληνικότητα της Μακεδονίας, τότε που μποϋκοτάραμε τα προϊόντα εκείνων των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης που τολμούσαν να έχουν διαφορετική άποψη από την δική μας, τότε που απαξιώναμε την λύση που μας προτείνανε και για την οποία σήμερα εκλιπαρούμε.

Το θέμα της ονομασίας της γείτονος χώρας είναι ήσσονος σημασίας. Είναι απλά και μόνο θέμα γοήτρου. Η Ελλάδα δεν έχει τίποτα να φοβηθεί από το γειτονικό κρατίδιο. Αντίθετα, έχει πολλά να κερδίσει από την βιωσιμότητα του. Αποτελεί ανάχωμα από την ταραγμένη περιοχή του Κοσσόβου, μπορεί να αποτρέψει ένα ντόμινο εδαφικών αλλαγών που κυοφορείται στην Βαλκανική και που ενδεχομένως να οδηγήσει σε βίαιες συγκρούσεις, μπορεί να αποτελέσει χώρα πρότυπο ειρηνικής συνύπαρξης δύο μεγάλων κοινοτήτων, των σλαβομακεδόνων και των αλβανών, ενώ ήδη αποτελεί πεδίο δραστηριοποίησης πολλών ελλήνων επιχειρηματιών και το λιμάνι της Θεσσαλονίκης είναι το πλησιέστερο και ασφαλέστερο σημείο διεξόδου της προς την θάλασσα με όλα τα οφέλη που προκύπτουν για την ελληνική οικονομία.

Από την άλλη θεωρώ αλαζονικό το γεγονός να αρνούμαστε σε μία χούφτα ανθρώπους που κατοικούν στην ευρύτερη περιοχή το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού. Καλώς ή κακώς δεν θεωρούν τους εαυτούς τους ούτε έλληνες, ούτε αλβανούς, ούτε σέρβους, ούτε βούλγαρους. Ζητούν να χαρακτηρίζονται μόνο από την περιοχή στην οποία ζουν, την ευρύτερη Μακεδονία, και ως εκ τούτου να λέγονται Μακεδόνες.

Θέλω να τονίσω εδώ ότι δεν μιλάω για ιστορία. Η ιστορία της περιοχής έχει καταγραφεί και δεν μπορεί να αλλαχθεί πόσο μάλλον να παραχαραχτεί από κανένα. Σίγουρα ο λαός αυτός δεν είναι απόγονος των αρχαίων Μακεδόνων. Αλλά μήπως η πλειονότητα των σημερινών κατοίκων της ελληνικής Μακεδονίας είναι; Οι περισσότεροι από αυτούς, η συντριπτική πλειοψηφία θα έλεγα, είναι ποντιακής και μικρασιατικής καταγωγής και μετοίκησαν στην περιοχή με τις ανταλλαγές πληθυσμών που καθόρισε η Συνθήκη της Λοζάννης μετά το 1922. Γιατί λοιπόν αυτοί που ήλθαν στην περιοχή πριν από ογδόντα πέντε χρόνια να έχουν το δικαίωμα να αποκαλούνται Μακεδόνες, ενώ οι άλλοι που κατοικούν στην ίδια περιοχή εδώ και τετρακόσια χρόνια να μην το έχουν;

Καλό θα είναι όλοι να βάλουν τα όπλα τους παρά πόδας και να κάτσουν να συμφωνήσουν σε μία αμοιβαία λύση. Μία λύση που θα προωθεί την ειρηνική συνύπαρξη των λαών στην περιοχή και την ευημερία τους.

Παρασκευή, 22 Ιουνίου 2007

ΑΞΙΕΠΑΙΝΗ Η ΔΗΜΟΣΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟ

Έχοντας εκφρασθεί πολλάκις με σκληρά λόγια κατά του Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου (είναι άλλωστε πολύ πρόσφατο το post μου “Ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος ξαναχτύπησε”), μάλιστα συνάδελφος μου είπε “τον έφαγες” όταν έγινε γνωστό το πρόβλημα της υγείας του, οφείλω μαζί με τα περαστικά μου να παραδεχθώ ότι ο τρόπος με τον οποίο αποφάσισε να δημοσιοποιήσει το πρόβλημα του, διάφανα και καθαρά, είναι αξιέπαινος. Δεν έχουν περάσει δα και τόσα πολλά χρόνια από το αλήστου μνήμης σκηνικό που είχε στηθεί έξω από το Ωνάσειο, όταν ο τότε πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου νοσηλευόταν εκεί, με τα πηγαδάκια μεταξύ πολιτικών και δημοσιογράφων και τις διάφορες ειδήσεις και “ειδήσεις” που έβγαιναν προς τα έξω. Δεν έχουμε ξεχάσει τις δηλώσεις των τότε υπουργών του, βγαίνοντας από το νοσοκομείο, να μας λένε ότι συζήτησαν με τον πρωθυπουργό για θέματα της αρμοδιότητας των, ενώ ο ίδιος όπως έγινε γνωστό εκ των υστέρων ήταν διασωληνομένος και δεν είχε καμία επαφή με το περιβάλλον, ή αργότερα όταν βγήκε κακήν κακώς από το Ωνάσειο, τις φωτογραφίες του με ένα ποτήρι ουίσκι στο χέρι να συζητά πότε με τον Αραφάτ και πότε με αντιπροσωπεία του κόμματος ενώ στην πραγματικότητα ο άνθρωπος με δυσκολία μπορούσε να σηκωθεί από το κρεβάτι. Οφείλουμε λοιπόν να συγχαρούμε τον Αρχιεπίσκοπο για την δημοσιοποίηση του προβλήματος που αντιμετωπίζει αλλά θα πρέπει επίσης να κινήσει και τις διαδικασίες για την αλλαγή φρουράς στην ηγεσία της ελλαδικής εκκλησίας, γιατί πλέον εκ των πραγμάτων δεν θα είναι σε θέση να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του, λόγω της θεραπείας στην οποία θα υποβληθεί. Είναι λοιπόν προτιμότερο να έχουμε μία διάδοχη λύση, παρά να διαιωνίζεται μία κατάσταση αβεβαιότητας με έντονες παρασκηνιακές διαβουλεύσεις και μαχαιρώματα που όπως φαίνεται έχει ήδη ξεκινήσει. Για να εκφράσω και την προσωπική μου επιθυμία να δω στην ηγεσία της εκκλησίας επιτέλους έναν ιεράρχη πράο, με ανοιχτό μυαλό, που αντιλαμβάνεται τις ανάγκες και τα προβλήματα των σύγχρονων κοινωνιών, που δεν θα θέλει να παίξει ρόλο πολιτικό, μακριά από δογματισμούς, αφορισμούς και εθνική καπηλεία.

Δευτέρα, 18 Ιουνίου 2007

ΤΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΠΑΡΑΓΟΥΝ ΣΗΜΕΡΑ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ;

Η ελληνική κοινωνία έχει πάρει προ πολλού τελείως λάθος δρόμο. Ο ανθρωπισμός, ο σεβασμός της προσωπικότητας του άλλου είναι στοιχεία που αγνοούνται παντελώς από την πλειονότητα των συμπολιτών μας. Το βλέπεις, το βιώνεις κάθε μέρα. Το βιώνεις στις δημόσιες υπηρεσίες, το βιώνεις στους δρόμους, το βιώνεις στα σχολεία, το βιώνεις στα γήπεδα.

Χθες παρακολουθούσα τον αγώνα μπάσκετ μεταξύ Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού στο ΣΕΦ για την τελική φάση των play offs. Κατά την μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα ήταν αναρτημένο σε εμφανή θέση για να γίνεται ορατό από τον τηλεοπτικό δέκτη ένα πανό που έγραφε, με αφορμή προφανώς τα τραγικά γεγονότα της Λεωφόρου Λαυρίου προ διμήνου, “Στα μαχαίρια ήρθατε κότες με τα χέρια”. Δεν με πείραξε τόσο το περιεχόμενο του πανό που ασφαλώς αποδεικνύει το αυτονόητο, δηλαδή τον μέγεθος της βλακείας αυτών που το έγραψαν, όσο η απάθεια όλων των άλλων. Δεν άκουσα κανένα από τους σχολιαστές της κρατικής τηλεόρασης μεταξύ των οποίων ήταν και ο εθνικός μας κόουτς Κώστας Πολίτης να το αναφέρουν, δεν είδα κανένα από τον επίσημο Ολυμπιακό είτε διοίκηση, είτε προπονητικό τιμ, είτε παίκτες να κάνει έστω και την παραμικρή κίνηση για να το κατεβάσει, δεν είδα κανένα από τους χιλιάδες άλλους φιλάθλους να δυσφορούν. Έχουμε γίνει τόσο χοντρόπετσοι που τέτοια γεγονότα ούτε καν μας αγγίζουν πλέον (για να μην παρεξηγηθώ τα ίδια ισχύουν και για τους πράσινους, κίτρινους, μαύρους κλπ).

Αλλά τι περιμένεις από μία κοινωνία, που βλέπει τα παιδιά της να κάνουν κάθε χρόνο καταλήψεις, είτε σε πανεπιστήμια είτε σε λύκεια και γυμνάσια, για ασήμαντης αφορμής θέματα και δικαιολογεί τους βανδαλισμούς των κτιρίων και την βία προς αυτούς που έχουν αντίθετη άποψη. Τι περιμένεις από μία κοινωνία που βλέπει τα παιδιά της να βιαιοπραγούν εναντίον άλλων παιδιών που είναι “διαφορετικά” και να τα δικαιολογούν (ποιος δεν θυμάται την αποκρουστική αντιμετώπιση του βιασμού της κοπελίτσας από την Βουλγαρία από την πλειονότητα των κατοίκων της Αμαρύνθου). Τι περιμένεις από μία κοινωνία που οι πολίτες της είναι έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να έρθουν στα χέρια είτε είναι σε δημόσιες υπηρεσίες, είτε στον δρόμο, είτε σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση. Πόσες και πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει, ή έχουμε πει και οι ίδιοι, αν δεν φωνάξεις δεν πρόκειται να βρεις το δίκιο σου.

Ακούω πολλές φορές άλλους συνέλληνες, που λέει και ο Λιακόπουλος, να μιλάνε με δέος για το παρελθόν, για την κληρονομιά που έχουν αφήσει οι πρόγονοί μας κλπ. Αυτό μας έχει φάει. Το παρελθόν. Όλοι οι άλλοι οφείλουν να μας σέβονται γιατί είμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων. Ασχέτως του τι κάνουμε εμείς σήμερα. Του τι πολιτισμό παράγουμε εμείς σήμερα. Και δυστυχώς παράγουμε μόνο βία. Ώρες, ώρες οι σύγχρονοι Έλληνες μου θυμίζουν την Ρίτα Μουσούρη στην παλιά ελληνική ταινία “η Βίλα των Οργίων” που ενώ την είχαν πιάσει για μαστροπεία εκείνη έλεγε “μιλάτε μου σας παρακαλώ στον πληθυντικό, εγώ είμαι κόρη ναυάρχου”.

Τετάρτη, 13 Ιουνίου 2007

ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΟΙ ΕΓΧΡΩΜΟΙ;

Μου το έστειλαν σήμερα, το βρήκα πάρα πολύ καλό, και το παραθέτω χωρίς κανένα σχόλιο.

Εγώ... όταν γεννήθηκα ήμουν μαύρος,

όταν μεγάλωσα ήμουν μαύρος,

όταν κάθομαι στον ήλιο είμαι μαύρος...

όταν κρυώνω είμαι μαύρος.

όταν τρομάζω είμαι μαύρος,

όταν πεθάνω είμαι μαύρος.

Εσύ... όταν γεννήθηκες ήσουν ροζ.

όταν μεγάλωσες ήσουν άσπρος.

όταν κάθεσαι στον ήλιο είσαι κόκκινος.

όταν κρυώνεις είσαι μπλε.

όταν τρομάζεις είσαι κίτρινος.

όταν αρρωσταίνεις είσαι πράσινος.

όταν πεθάνεις είσαι γκρι.

ΚΑΙ ΕΧΕΙΣ ΤΟ ΘΡΑΣΟΣ ΝΑ ΑΠΟΚΑΛΕΙΣ ΕΜΕΝΑ ΕΓΧΡΩΜΟ;"

Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2007

ΠΕΡΙ ΛΑΟΥ

Η λέξη λαός μου προκαλεί δυσφορία. Δεν ξέρω γιατί, ίσως είναι η κουλτούρα που την διέπει, ή η ιστορία που σέρνει από πίσω της που μου έχουν δημιουργήσει ένα τέτοιο συναίσθημα. Από μικρός ότι είχε σχέση με το “λαό” το είχα συνδυάσει με την μιζέρια και με την κακομοιριά, στην πορεία πρόσθεσα και τον άνευ ορίων καιροσκοπισμό. Να πρωτοθυμηθώ τους περίφημους λαϊκούς αγωνιστές, όλων των εθνών και όλων των απόψεων, που στο όνομα αυτών που εκπροσωπούν έσφαζαν και σφάζουν όποιον είχε και έχει αντίθετη άποψη; Τους ηγέτες των σοσιαλιστικών δημοκρατιών της ανατολικής Ευρώπης να μιλούν για λαϊκή κυριαρχία, καταπιέζοντας βάναυσα, όπως αποδείχτηκε εκ των υστέρων, χιλιάδες πολίτες των κρατών τους; Το περίφημο σλόγκαν του Αντρέα το 81 ΛΑΟΣ – ΠΑΣΟΚ στην Εξουσία, που τελικά σήμαινε την άλωση του κράτους από χιλιάδες γενειοφόρους πρασινοφρουρούς; Το Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός (χωρίς περαιτέρω σχόλια); Ή από την άλλη εκφράσεις όπως λαϊκά προάστια (φτωχές και εξαθλιωμένες γειτονιές), λαϊκό τραγούδι (για καημούς και βάσανα), μπάνια του λαού (σαράβαλα λεωφορεία στοιβαγμένα με κόσμο να προορίζονται για διάφορες “ειδυλλιακές” παραλίες της Αττικής όπως η Λούτσα);

Η λέξη “λαός” αποδυναμώνει και πολτοποιεί, τα ξεχωριστά χαρακτηριστικά που έχει κάθε ένα από τα μέλη του. Ατονεί την ατομικότητα και τονίζει την συλλογικότητα. Μία συλλογικότητα όμως που τις περισσότερες φορές γίνεται αντιληπτή ως αφελής (εξ’ ου και το λαοπλάνος). Αντί της λέξης λαός προτιμώ το πολίτες. Ο πολίτης έχοντας δικαιώματα και υποχρεώσεις, υποδηλώνει την μοναδικότητα του μέσα στο σύνολο. Δεν θα ανέδυε διαφορετικά συναισθήματα το πανό στην πλατεία Αργυρουπόλεως αν αντί για “Ελεύθερες οι παραλίες για τον λαό”, έγραφε “ελεύθερες παραλίες για τους πολίτες”;

Παρασκευή, 8 Ιουνίου 2007

ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΤΟ BASKET Ο ΝΤΕΓΙΑΝ ΜΠΟΝΤΙΡΟΓΚΑ

Το blog σήμερα είναι αφιερωμένο σ’ έναν από τους μεγαλύτερους παίκτες του ευρωπαϊκού basket, στον Ντέγιαν Μποντιρόγκα. Χθες μετά την ήττα της Ρόμα από την Σιένα και τον αποκλεισμό της από τα ιταλικά play offs ο Ντέκι ανακοίνωσε την αποχώρηση του από την ενεργό δράση (Σύμπτωση; Ο Ντέγιαν σταμάτησε ακριβώς 14 χρόνια μετά το θάνατο του άλλου πολύ μεγάλου μπασκετμπολίστα του Ντράζεν Πέτροβιτς με τον οποίο ήταν και ξαδέλφια) κάνοντας την ακόλουθη δήλωση: "Πέρασα 15 χρόνια κάνοντας αυτό που αγάπησα. Ξεκίνησα την καριέρα μου στην Ιταλία και την τελειώνω εδώ".

Σαν φίλος του Παναθηναϊκού θα θυμάμαι πάντα την μεγάλη νίκη και το πρωτάθλημα στο ΣΕΦ το 1999, το Ευρωπαϊκό του 2000 στην Θεσσαλονίκη, το επικό ευρωπαϊκό στην Μπολόνια το 2002 και την αλησμόνητη επάνοδό του στο Σπόρτιγκ με την Μπαρτσελόνα το 2003.

Thanks for the memories Dejan!!!.

Υ.Γ. Ένα πάρα πολύ καλό αφιέρωμα μπορείτε να διαβάσετε εδω.

Πέμπτη, 7 Ιουνίου 2007

ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΤΟΥ ΜΟΝΟΠΩΛΙΟΥ ΤΟΥ ΟΠΑΠ ΕΞΗΓΓΕΙΛΕ Ο κ. ΟΡΦΑΝΟΣ

«H ΟΠΑΠ ΑΕ δίνει πάρα πολλά χρήματα στην ελληνική οικονομία και κατ’ εξοχήν στον ελληνικό αθλητισμό. Είναι, λοιπόν, προφανές, ότι η διατήρηση του μονοπωλίου ενισχύει τη συνολική μας προσπάθεια», δήλωσε ο υφυπουργός Πολιτισμού αρμόδιος για θέματα αθλητισμού της κατ’ ευφημισμό φιλελεύθερης κυβέρνησης Γιώργος Ορφανός, στο περιθώριο της 7ης Ετήσιας Τακτικής Συνέλευσης της ΟΠΑΠ ΑΕ, που έγινε σε ξενοδοχείο της Αθήνας. Για να θυμηθούμε όμως κύριε Ορφανέ που ακριβώς έχει διοχετευτεί ένα μεγάλο μέρος των χρημάτων του μονοπωλιακού αυτού οργανισμού.

1. Χρηματοδότηση του προγράμματος “Κοροιβός” για την βελτίωση της απόδοσης των αθλητών του στίβου με απαγορευμένες ουσίες που είχε εκπονηθεί από το πολλάκις τιμημένο από τους κρατικούς φορείς Χρήστο Τζέκο.

2. Χρηματοδότηση των περισσοτέρων “επαγγελματικών” ομάδων όλων των αθλημάτων. Για όσες ομάδες δεν είναι σε θέση να βρουν χορηγό ή δεν είναι ευχαριστημένες από τις προσφορές που έχουν, τότε ο ΟΠΑΠ είναι πάντα η λύση για ένα καλό διαφημιστικό πακέτο.

3. Ο κύριος χορηγός του “ελκυστικότατου” προϊόντος που λέγεται ελληνική Super League.

4. Μεγάλος χορηγός του ευρωπαϊκού πανηγυριού της Eurovision.

Δεν νομίζω κύριε υπουργέ ότι όλα τα παραπάνω αποτελούν λόγοι για τους οποίους θα πρέπει να καυχιέστε. Σίγουρα μέρος των χρημάτων του ΟΠΑΠ έχει πάει και σε ευγενείς σκοπούς αλλά θεωρώ ότι είναι ένα πολύ μικρό κομμάτι και δεν αρκεί για να διατηρεί ο ΟΠΑΠ τα μονοπωλιακά του προνόμια. Στην Ελλάδα έχουμε καταλάβει λάθος το νόημα του αθλητισμού. Δεν θα πρέπει το κράτος να ενδιαφέρεται για την παραγωγή πρωταθλητών. Αυτό είναι πρωτίστως θέμα των ίδιων των αθλητών. Σ’ όλες τις άλλες χώρες ο μεγάλος αθλητής είναι σε θέση να χρηματοδοτεί την προσπάθεια του μέσω χορηγών αλλά και των ποσών που λαμβάνει, και δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητα, με την συμμετοχή του σε μεγάλα μίτινγκ. Δεν περιμένει από κανένα κράτος να τον ανταμείψει για το μετάλλιο του με κάποιο προκαθορισμένο χρηματικό ποσό και με την τοποθέτηση του στις ένοπλες δυνάμεις. Αυτά γίνονταν μόνο στις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ. Από το κράτος το μόνο που θα περίμενα θα ήταν να υποστηρίξει τον σχολικό αθλητισμό και να δημιουργήσει κάποιους χώρους μαζικής άθλησης. Στην χώρα μας ο μόνος τέτοιος χώρος που υπήρχε ήταν αυτός του Αγίου Κοσμά, ο οποίος πλέον παραχωρήθηκε αποκλειστικά για τις ανάγκες των επαγγελματιών αθλητών.

Από την άλλη για τους παίκτες του στοιχήματος η ύπαρξη μίας μόνο εταιρείας τους στερεί την δυνατότητα επιλογής της καλύτερης δυνατής απόδοσης. Βέβαια τώρα με την διάδοση του internet οι παίκτες έχουν κάποιες εναλλακτικές αλλά και πάλι δημιουργείται κατάσταση αδικίας προς όλους εκείνους που για τον ένα ή τον άλλο λόγο δεν έχουν την δυνατότητα πρόσβασης στο διαδίκτυο.

Η άμεση παύση της επιχορήγησης μέσω του ΟΠΑΠ όλων των κρατικοδίαιτων αθλητών και προπονητών και το παράλληλο άνοιγμα της αγοράς του στοιχήματος πρέπει να είναι προτεραιότητες μίας κυβέρνησης που θέλει να αποκαλείται φιλελεύθερη. Μέχρι να γίνει όμως αυτό δίκαια οι παίκτες του στοιχήματος θα αγανακτούν με αυτά που προσφέρει ο εθνικός μας νταβάς (όπως πολύ εύστοχα τον αποκάλεσε ένας ακροατής σε κάποια ραδιοφωνική εκπομπή για το στοίχημα).