Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου 2007

ΑΠΟΣΥΡΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ ΣΤ΄ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ

Η πρώτη ουσιαστική πολιτική απόφαση της νέας κυβέρνησης ήταν η απόσυρση του βιβλίου της ιστορίας της έκτης δημοτικού. Εύγε κύριε Καραμανλή και κύριε Στυλιανίδη, ειδικά από εσάς που είστε νέος άνθρωπος και ευρωπαϊστής περίμενα πραγματικά μία τελείως διαφορετική αντιμετώπιση του όλου ζητήματος. Τώρα δεν μένει παρά να αναθέσετε την συγγραφή του νέου σχολικού εγχειριδίου στους Καρατζαφέρη, Γεωργιάδη, Βελόπουλο, Βορίδη, Πλεύρη και Παπαθεμελή.

ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2007

ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ ΣΤΗΝ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ

Φθινοπωρινές ημέρες σαν την σημερινή η σκέψη μου πάει πάντα στην Νέα Υόρκη. Μπορεί να είναι όμορφη όλες τις εποχές του έτους αλλά το φθινόπωρο μου ασκούσε μία άλλη γοητεία. Μία γοητεία που δυστυχώς δεν μπορώ να την νοιώσω στην Αθήνα τα τελευταία χρόνια . Το έντονα μελαγχολικό τοπίο με τον συννεφιασμένο καιρό, με τα κιτρινισμένα, έτοιμα να πέσουν φύλλα των δέντρων, δημιουργούσαν, και δημιουργούν φαντάζομαι ακόμα, ένα μαγευτικό τοπίο. Σαν ένα πίνακα ζωγραφικής, μία πανδαισία χρωμάτων και συναισθημάτων.

Μέρες σαν και την σημερινή μου άρεσε να περπατώ στους δρόμους του Manhattan, είτε uptown στο Central Park και από εκεί στην Πέμπτη Λεωφόρο, είτε downtown στο Village και στο Soho.

Να μπαίνω σε βιβλιοπωλεία μικρά κυρίως, αλλά και μεγάλα (όπως το Barnes & Nobles), να χάνομαι στις σελίδες βιβλίων για αρκετή ώρα, μαζί με όλους τους άλλους λαθραναγνώστες, να χαζεύω τις βιτρίνες των καταστημάτων, να ψάχνω σε παλαιοπωλεία κυρίως στο Village για να βρω παλιούς δίσκους (είναι απίστευτο τι μπορείς να ανακαλύψεις σ’ αυτά τα μαγαζάκια) και κατόπιν να καταλήγεις για μία κούπα ζεστό αμερικάνικο καφέ και ένα γλυκό (ένα cheesecake ή μία ζεστή έως καυτή μηλόπιτα) σε ένα μικρό καφέ υπό την συνοδεία κλασικής μουσικής. Μετά μία βόλτα από το Museum of Modern Art ή από κάποιο σινεμά για μία μεσημβρινή προβολή και έπειτα σε κάποια μικρή trattoria για σπαγγέτι με κόκκινη σάλτσα και βασιλικό μαζί με καλό κόκκινο κρασί.

Το τέλος της φθινοπωρινής αυτής ημέρας μπορεί να σε βρει σε κάποιο jazz bar για ένα ποτό με τους ήχους του σαξόφωνου να σε γυρνά σε παλαιότερες εποχές, αυτές της Billy Holiday και του Luis Armstrong.

Κάπως έτσι μ’ έχει κάνει και νοιώθω σήμερα το (όμορφα) μελαγχολικό φθινοπωρινό πρωινό. Μ’ έχει στείλει πέρα από τον Ατλαντικό εκεί που έζησα μερικά από τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου, τα χρόνια της φοιτητικής και εργένικης ανεμελιάς. Στην Νέα Υόρκη των είκοσι μου χρόνων. Στην Νέα Υόρκη μου.

Υ.Γ. Οι φωτογραφίες είναι από το www.urban75.org και www.pbase.com

Τρίτη, 18 Σεπτεμβρίου 2007

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ

Την παρακάτω επιστολή την έστειλα στον επανεκλεγέντα πρωθυπουργό Κωστα Καραμανλή:

Αξιότιμε κύριε πρωθυπουργέ.

Προχθές λάβατε από την πλειοψηφία των ελλήνων πολιτών εντολή να συνεχίσετε για ακόμα τέσσερα χρόνια. Αυτή η εντολή όμως δεν αποτελεί λευκή επιταγή. Περιμένουμε να δούμε άμεσα εκείνες τις κινήσεις που θα βγάλουν την Ελλάδα από το τέλμα. Εκείνες τις πολιτικές που θα αλλάξουν τις κατεστημένες νοοτροπίες, που θα δώσουν ένα αέρα αλλαγής στην μίζερη πραγματικότητα μας. Οφείλω να σας ομολογήσω ότι είμαι απαισιόδοξος. Η προηγούμενη κυβερνητική σας θητεία δυστυχώς με προϊδεάζει αρνητικά. Δεν ξέρω τι ακριβώς σας λένε οι υπουργοί σας αλλά καμία βαθιά τομή δεν έγινε πουθενά. Τι να σας πρωτοαριθμήσω:

Α. Δημόσια Διοίκηση: Με την ανάληψη από την Νέα Δημοκρατία και εσάς προσωπικά της κυβέρνησης το 2004 περίμενα ότι θα δω μία δημόσια διοίκηση η οποία θα είναι φιλική προς τον πολίτη, λειτουργική και αξιοκρατική ως προς τους εργαζόμενους στον δημόσιο τομέα. Ήλπιζα ότι οι νοσηρές καταστάσεις που ζούσαμε επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ με τα ρουσφέτια, την αναξιοκρατία και την απίστευτη γραφειοκρατία θα αποτελούσαν σταδιακά παρελθόν. Πόσο έξω έπεσα. Η γραφειοκρατία βασιλεύει (αλήθεια γνωρίζετε πόσες φορές πρέπει να προσέλθει ένας πολίτης σε κάποια δημόσια υπηρεσία για να διεκπεραιώσει μία υπόθεση του εφόσον δεν έχει συμβουλευθεί πρώτα κάποιον ειδικό, λογιστή/δικηγόρο/αρχιτέκτονα, ανάλογα την περίπτωση;), ενώ η αναξιοκρατία έχει πάντα την τιμητική της. Τα γαλάζια παιδιά αντικατέστησαν τα πράσινα, σε διοικήσεις οργανισμών, γενικές γραμματείες και επιτροπές, με μοναδικό προσόν την διασύνδεση τους με το κόμμα και πολιτικούς της παράταξης. Ενώ οι άλλοι εργαζόμενοι, αυτοί που μπήκαν με το “σπαθί” τους μέσω των εξετάσεων του ΑΣΕΠ, αλλά δυστυχώς στερούνται γνωριμιών, μένουν στάσιμοι και σταδιακά χάνουν και την όποια όρεξη τους για δουλειά. Αλήθεια πως περιμένετε να αυξήσετε την παραγωγικότητα των δημοσίων λειτουργών όταν στερείτε από τους εργαζόμενους την δυνατότητα της ανέλιξης;

Β. Φοροδιαφυγή: Έχετε πολλές φορές τονίσει τόσο εσείς όσο και ο κύριος Αλογοσκούφης ότι κύριο μέλημα σας είναι η πάταξη της φοροδιαφυγής. Οι πολιτικές όμως που ακολουθείτε οδηγούν σίγουρα προς το αντίθετο αποτέλεσμα. Για ποιόν λόγο ένας πολίτης να μην φοροδιαφύγει όταν βλέπει ότι υπάρχουν ομάδες του πληθυσμού που αντιμετωπίζονται ευνοϊκότερα από ότι άλλες; Γιατί ένας εργαζόμενος των €40.000 ετησίως να πληρώνει φόρο μέχρι και 39% επί του εισοδήματος του όταν ο αθλητής (ή προπονητής) των €800.000 ετησίως πληρώνει αυτοτελές φόρο 20%; Γιατί μία επιχείρηση να μην φοροδιαφύγει όταν η αντιμετώπιση της από την πολιτεία είναι πάντα, είτε είναι σύννομη είτε όχι, αρνητική και καχύποπτη; Γιατί όταν θα μπουν οι ελεγκτές της εφορίας σε μία επιχείρηση θα πρέπει οπωσδήποτε να αντλήσουν κάποιο ποσό, το οποίο το υπολογίζουν επί του τζίρου, και αν δεν βρουν κάτι το επιλήψιμο αρχίζουν τις αλχημείες βασιζόμενοι στις ασάφειες των εκάστοτε νομοθετημάτων; Δεν είναι προτιμότερο έτσι για μία επιχείρηση να φοροδιαφεύγει, αφού ούτως ή άλλως αργότερα θα πληρώσει αυτά που της αναλογούν;

Γ. Ολυμπιακή Περιουσία: Δυστυχώς το μεγαλύτερο μέρος της Ολυμπιακής περιουσίας μαραζώνει καθημερινά. Δεν υπάρχει κανένα πλάνο όσον αφορά την αξιοποίηση τους. Εδώ βέβαια το βάρος δεν πέφτει μόνο στην κυβέρνηση σας άλλα κα στην προηγούμενη κυβέρνηση Σημίτη, αλλά 3 χρόνια τώρα να βλέπεις αυτές τις υπέροχες εγκαταστάσεις έρημες είναι πραγματικά κρίμα. Δεν καταλαβαίνω επίσης τον λόγο γιατί, αφού ούτως ή άλλως δεν έχουν εκχωρηθεί ακόμα σε κάποιον επενδυτή, να μην είναι ανοιχτές για το κοινό. Το Ελληνικό π.χ. θα ήταν ένας ιδανικός χώρος μαζικής άθλησης (και δεν μιλάω για τα στάδια αλλά για το περιβάλλοντα χώρο) ιδίως τώρα που οι εγκαταστάσεις του Αγίου Κοσμά έχουν δοθεί αποκλειστικά για τις ανάγκες των επαγγελματιών αθλητών.

Δ. Διαφθορά: Δυστυχώς και επί των ημερών σας τα φαινόμενα διαφθοράς δεν μειώθηκαν. Τόσο σε επίπεδο κυβερνητικό, κουμπάροι και επιτροπή ανταγωνισμού, ομόλογα, όσο και σε επίπεδο δημοσίων λειτουργών, φακελάκια, λάδωμα, γρηγορόσημο. Ασφαλώς και δεν πέφτουν όλα αυτά στην αντίληψη σας. Αυτό όμως που θέλουμε από τον πρωθυπουργό είναι να αντιδράει γρήγορα και με πυγμή. Ακόμα και σε περιπτώσεις που δεν είναι απόλυτα σίγουρος για την ενοχή ή όχι κάποιου. Θα δημιουργήσει όμως ενδοιασμούς σε αυτούς που θα θέλουν να παρανομήσουν, όταν θα γνωρίζουν ότι ακόμα και με την υπόνοια θα βρεθούν σε δύσκολη θέση. Η γυναίκα του καίσαρα θα πρέπει όχι μόνο να είναι τίμια, αλλά και να φαίνεται.

Κύριε πρωθυπουργέ ένοιωσα την ανάγκη να σας τα γράψω αυτά τώρα που ξεκινάτε την δεύτερη κυβερνητική σας θητεία γιατί γνωρίζω ότι οι αυλοκόλακες που σας περιτριγυρίζουν προσπαθούν να σας αποκρύψουν ή να σας ωραιοποιήσουν την πραγματικότητα που ζει ο Έλληνας πολίτης. Ελπίζω σε αυτή την δεύτερη θητεία σας να δείξετε μεγαλύτερη πυγμή, να έρθετε σε ρήξη με όλους αυτούς που αποτελούν ανασταλτικό παράγοντα στον εκσυγχρονισμό του κράτους, να βάλετε χέρι στις κατεστημένες συντεχνίες (όσο και να φωνάζουν πρέπει να ξέρετε ότι η πλειοψηφία των Ελλήνων επιθυμεί τις αλλαγές), να μην ανεχτείτε κανένα περιστατικό εκμετάλλευσης πολιτών από δημόσιους λειτουργούς, να είστε σκληρός και απαιτητικός με τους συνεργάτες σας. Όπως έδειξαν και τα αποτελέσματα των exit polls οι πολίτες ψήφισαν Καραμανλή. Δεν υπερψήφισαν ούτε τους υπουργούς σας, ούτε το κόμμα και τον μηχανισμό του. Μην τους απογοητεύσετε.

Με τιμή ένας έλληνας πολίτης

Β. Τσικνάκος

Τρίτη, 11 Σεπτεμβρίου 2007

ΕΞΙ ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ

Την Νίσυρο την επισκέφτηκα μαζί με την γυναίκα μου τον Αύγουστο του 2001. Ήμασταν φιλοξενούμενοι του κουμπάρου μου και της οικογένειας του που κατάγονται από το χωριό Νικιά στο νοτιοανατολικό τμήμα του νησιού με την θέα από την μία πλευρά προς το απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου και την Τήλο και από την άλλη προς το ηφαίστειο. Στην Νίσυρο κάθε Αύγουστο μαζεύονται οι ξενιτεμένοι από όλες τις γωνιές του κόσμου (Αμερική, Καναδάς, Αυστραλία κλπ.) και κάθε μέρα είναι μία γιορτή με αποκορύφωμα το Δεκαπενταύγουστο και την γιορτή της Παναγίας της Σπηλιανής στο Μανδράκι. Εκείνο το καλοκαίρι στο νησί είχε έρθεί και ένας ξάδελφος του κουμπάρου μου από την Νέα Υόρκη. Ο Γιάννης. Τον γνώριζα από την εποχή που έμενα και εγώ στην Νέα Υόρκη αλλά δεν είχαμε ιδιαίτερη επαφή. Γνωριστήκαμε καλύτερα ένα χρόνο πριν, όταν πήγαμε όλοι μαζί μερικές ημέρες στην Μύκονο, αλλά εκείνο το καλοκαίρι στην Νίσυρο τον γνώρισα πραγματικά. Μιλάγαμε ώρες για τα όνειρα μας, για την ζωή μας, για το αύριο μας. Έχοντας περάσει πολλά τα αμέσως προηγούμενα χρόνια (είχε χάσει τον μικρότερο αδελφό του) αυτός και η αδελφή του αποτελούσαν το στήριγμα όλης της οικογένειας. Θαύμαζα (θαυμάζαμε όλοι) το κουράγιο του, την δύναμη του, το κέφι του για την ζωή. Ήταν υπερήφανος για την ελληνική του (και την νισυριακή του πάνω από όλα) καταγωγή, ήταν πιο έλληνας από πολλούς ελληνάρες που συναντάω σήμερα. Ο Γιάννης εκείνο το καλοκαίρι έφυγε δύο ημέρες πριν από εμάς από το νησί. Θυμάμαι σαν τώρα που εγώ, η γυναίκα μου, ο κουμπάρος μου και η αδελφή του τον αποχαιρετούσαμε στην προβλήτα στο Μανδράκι καθώς έπαιρνε το καΐκι για την Καρδάμαινα της Κω και από εκεί το αεροπλάνο για Αθήνα και την ανταπόκριση για Νέα Υόρκη. Θα τα πούμε του χρόνου μας υποσχέθηκε. Σίγουρα του είπαμε. Ξέχασα να σας πω ότι ο Γιάννης χρηματιστής στο επάγγελμα δούλευε στον 106ο όροφο του βόρειου πύργου του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου στην Νέα Υόρκη. Για εκεί ξεκίνησε ένα πρωϊνό σαν σήμερα 6 χρόνια πριν.

Θα είσαι πάντα στην καρδιά μας Γιάννη