ΠΩΣ ΦΤΑΣΑΜΕ ΩΣ ΕΔΩ

Έχω ξαναγράψει αρκετές φορές στο παρελθόν ότι ένας από τους βασικούς λόγους αποτυχίας της Νέας Δημοκρατίας ως κυβέρνησης ήταν η έλλειψη σαφούς ιδεολογικού προσανατολισμού αλλά παράλληλα και η αντιγραφή του πιο νοσηρού πολιτικού συστήματος που έζησε η μεταπολιτευτική Ελλάδα. Του Ανδρεοπαπανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ (1981-1989). Σήμερα σχεδόν 24 ώρες πριν την λήξη της εκλογική διαδικασίας και της επανόδου του ΠΑΣΟΚ, όπως όλα δείχνουν, στην εξουσία ας δούμε λίγο τι απέτυχε να κάνει η “φιλελεύθερη”, και καλά, παράταξη.

Πρώτη μεγάλη αποτυχία ήταν η πομπώδης επανίδρυση του κράτους. Στα μάτια τα δικά μου αλλά και κάθε φιλελεύθερου πολίτη η επανίδρυση σήμαινε την καταγραφή όλων των πραγματικών αναγκών του δημόσιου τομέα και τη σταδιακή αποσυμφόρηση του. Σήμαινε το τερματισμό του αχαλίνωτου κομματισμού, την χαριστική τοποθέτηση ημετέρων σε θέσεις κλειδιά, σήμαινε την αξιοποίηση ικανού και καταρτισμένου προσωπικού ανεξαρτήτως πολιτικών προτιμήσεων, σήμαινε πριν και πάνω απ’ όλα δίκαιη αξιολόγηση των πάντων. Αντί όλων αυτών είχαμε εκμετάλλευση κάθε πιθανού παραθύρου, όπως τα περιβόητα προγράμματα stage, για την τοποθέτηση των “δικών μας παιδιών”, είχαμε την αύξηση του αριθμού των εργαζομένων στον δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα σε άνω του εκατομμυρίου.

Η Κυβέρνηση απέτυχε να αναμορφώσει και να μεταρρυθμίσει το ασφαλιστικό σύστημα υποκύπτοντας στις πιέσεις των συνδικαλιστών (ανάμεσα τους και γαλάζιων) και της αντιπολίτευσης συντηρώντας στην ουσία την παρούσα κατάσταση η οποία οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην κατάρρευση του. Δίστασε να αναμορφώσει πλήρως το φορολογικό σύστημα και απέτυχε παταγωδώς να πατάξει την φοροδιαφυγή. Στο τέλος μάλιστα όταν η παγκόσμια κρίση έκανε τα πράγματα ακόμα πιο δύσκολα δεν δίστασε να καταφύγει στην συνήθη πρακτική φορολογώντας τους ήδη φορολογημένους. Δεν προώθησε την απελευθέρωση των κλειστών επαγγελμάτων και δεν υπερασπίστηκε τις απόψεις της τόσο όσον αφορά το άρθρο 16 και την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση όσο και το άρθρο 24.

Η Νέα Δημοκρατία το 2004 ανήλθε στην εξουσία με την ταυτότητα του αμόλυντου. Ο πρωθυπουργός δήλωνε ότι θα κυβερνήσουν “σεμνά και ταπεινά”, αλλά αυτό δεν φάνηκε να άγγιζε πολλά από τα μεγαλοστελέχη του τα οποία στην καλύτερη περίπτωση ήταν υποστηριχτές του ότι είναι “νόμιμο είναι και ηθικό”. Το Βατοπέδι, τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων, η Siemens, στα μάτια μου, είναι, αν όχι σε αξία τουλάχιστον από ηθικής απόψεως, εφάμιλλα του σκανδάλου Κοσκωτά, του Χρηματιστηρίου, της πράσινης Siemens.

Η Νέα Δημοκρατία απέτυχε γιατί αντέγραψε το κακό ΠΑΣΟΚ. Γιατί επέλεξαν ο αρχηγός και τα στελέχη του να πορευτούν όπως οι παλιές, κακές, κυβερνήσεις του Ανδρέα. Γιατί εδώ και δεκαπέντε περίπου χρόνια στερούνται ιδεολογικής συγκρότησης. Η επάνοδος αυτού του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, όχι του εκσυγχρονιστικού τουλάχιστον ΠΑΣΟΚ ή του ΠΑΣΟΚ του 2004, του ΠΑΣΟΚ της Λούκας Κατσέλη, του Νίκου Αθανασάκη, του Χάρη Καστανίδη κλπ., είναι αποκλειστικά δικό τους έργο. Όπως γράφεi και η σημερινή Εστία "Την ευθύνη την φέρει η ίδια η Νέα Δημοκρατία η οποία δεν έχει καταφέρει να πείσει τον ελληνικό λαό για τις θέσεις και την πολιτική της. Και τούτο γιατί στερείται ιδεολογικής συγκροτήσεως. Ακόμη και τώρα ένα 24ώρο προ των εκλογών, η Νέα Δημοκρατία δεν έχει διαπεράσει στο εκλογικό σώμα τι θα σημαίνει η επάνοδος του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. Το κατηγορεί για έλλειψη σχεδίου και όχι για την επαναφορά του κρατισμού.

Κατά τα 5,5 χρόνια που ήταν στην εξουσία, η Νέα Δημοκρατία απέφυγε να διακηρύξει την ιδεολογία της. Τα περισσότερα στελέχη της αποκηρύττουν την φιλελεύθερη οικονομική πολιτική, την οποία ταυτίζουν με την "ασυδοσία" της αγοράς. Και μιλούν αόριστα για "ριζοσπαστικό" φιλελευθερισμό με κοινωνικό πρόσωπο. Όταν όμως ένα κόμμα δεν μπορεί να στηρίξει την ιδεολογία του πως να διατηρηθεί στην εξουσία; Πολλώ μάλλον αφού κατά την διάρκεια της παραμονής του σε αυτήν απέφυγε να ασκήσει την πολιτική για την οποία την εξέλεξε ο ελληνικός λαός...

Η απουσία ιδεολογικής συγκροτήσεως και η ανεπαρκής προβολή των φιλελεύθερων θέσεων είναι αδικαιολόγητη."

Μερικές ώρες πριν να ανοίξουν οι κάλπες πολλοί φιλελεύθεροι πολίτες είναι σε τρομερό δίλλημα. Το μη χείρον βέλτιστον που ακούω από πολλούς όμως, προσωπικά δεν με εκφράζει.

Υ.Γ. Είχα γράψει στο προηγούμενο post μου ότι δεν θα ασχοληθώ ξανά με τις εκλογές αλλά το πρωτοσέλιδο άρθρο της Εστίας αποτέλεσε καλό ερέθισμα.

ΜΠΑΣΚΕΤΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ Νο 1

Οι επερχόμενες βουλευτικές εκλογές, ίσως και λόγω της απουσίας μίας γνήσιας μεταρρυθμιστικής και φιλελεύθερης πρότασης, με βρίσκουν παγερά αδιάφορο. Το χθεσινό post του Χαρίδημου Τσούκα με τίτλο “Ένας αποτυχημένος πρωθυπουργός φεύγει, ένας ανεπαρκής πρωθυπουργός έρχεται” με βρίσκει απολύτως σύμφωνο. Γι' αυτό και εγώ από σήμερα και μέχρι την ερχόμενη Κυριακή που θα τελειώσει και αυτό το πανηγυράκι στο οποίο μας οδήγησε η ανεξήγητη απόφαση του σημερινού πρωθυπουργού δεν πρόκειται να ασχοληθώ καθόλου με τα δρώμενα.

Το ενδιαφέρον μου σήμερα το κερδίζει η κλήρωση του πρωταθλήματος της Α1 κατηγορίας στο μπάσκετ. Παρότι οι οιωνοί για ένα ανταγωνιστικό και προπαντός αξιόπιστο πρωτάθλημα (όσον αφορά κυρίως την φερεγγυότητα των ομάδων και των ΕΣΑΚΕ και ΕΟΚ) δεν είναι καλοί (ήδη ο ΠΣΑΚ έχει ανακοινώσει κάποιες προειδοποιητικές κινητοποιήσεις) η κλήρωση και η αναμονή των αγώνων με συναρπάζει. Με οδηγεί πολλά χρόνια πίσω, κάπου στις αρχές της δεκαετίας του 80 όταν ο θείος μου με πήρε πρώτη φορά στον θρυλικό “Τάφο του Ινδού” για να δούμε τον μεγάλο εκείνο Παναθηναϊκό του Κώστα Πολίτη. Παικταράδες όπως ο Κορωναίος, ο Κόντος, ο Στεργάκος, ο Κοκολάκης απάρτιζαν το ρόστερ της ομάδας και πήγαινα με ανυπομονησία για να τους δω από κοντά. Αυτός όμως που με κέρδισε από την πρώτη στιγμή ήταν ένας ελληνοαμερικανός με μουστάκι. Τον είδα αρχικά στο ζέσταμα να πετάει την μπάλα στο ταμπλό και μετά να την καρφώνει, τον είδα να σουτάρει πολύ πέρα από τα όρια του σημερινού τρίποντου και να ευστοχεί. Κατά την διάρκεια του αγώνα ο Κορωναίος μπορεί να έδινε το ρυθμό στην επίθεση, ο Κόντος να ήταν ο γνωστός δολοφόνος από την περιφέρεια, ο Στεργάκος να ευστοχούσε με το γλυκό του σουτ από τα 3-4 μέτρα, ο Κοκολάκης να μάζευε τα ριμπάουντ του και να επιδιδόταν στην θρυλική, αλά Τζαμπάρ, ραβέρσα του, αλλά ο Βίδας, περί αυτού ο λόγος, ήταν αυτός που σου έδινε αυτή την αίσθηση του ανέμελου, αυτού που θα έκανε το απρόβλεπτο, που βρισκόταν στο παρκέ γιατί χαιρόταν πρώτα και πάνω απ’ όλα το παιχνίδι. Αν θυμάμαι καλά σε εκείνο το παιχνίδι πέτυχε περίπου 20 πόντους, σκοράροντας με κάθε τρόπο. Από μακρινή απόσταση, με μπάσιμο και λέι άπ, ύστερα από ριμπάουντ. Για μία πενταετία όποτε μου δινόταν η δυνατότητα τον έβλεπα είτε από κοντά, είτε από την τηλεόραση (λίγα χρόνια μετά την πρώτη μου επαφή με την σπυριάρα το μπάσκετ άρχιζε να μπαίνει σιγά σιγά στα σπίτια μας και έγινε η σαββατιάτικη συνήθειά μας) να πρωταγωνιστεί με την ομάδα της καρδιάς μου. Τα τελευταία δύο χρόνια της μπασκετικής του καριέρας στην Ελλάδα τα πέρασε στον Ηλυσιακό που τότε είχε μαζέψει πολλούς μεγάλους έλληνες μπασκετμπολίστες που βρισκόντουσαν στην δύση της καριέρας τους, όπως τον Βασίλη Γκούμα, τον Γιώργο Καστρινάκη, τον Δημήτρη Κοκολάκη και τον Χάρη Παπαγεωργίου.

Σε αντίθεση με τον μεγάλο Νίκο Γκάλη που είχε έρθει και αυτός την ίδια περίπου εποχή από τις ΗΠΑ και έφερε τον επαγγελματισμό στην Ελλάδα, ο Κυριάκος Βίδας ήταν ο ορισμός της ανεμελιάς. Λάτρευα το στυλ του. Λάτρευα την cult αυτή φιγούρα που έμπαινε μέσα στο γήπεδο με το μαλλί κολλημένο από την μπριγιαντίνη, με το μουστάκι καλοχτενισμένο, με το ατσαλάκωτο look του και ακριβώς έτσι έβγαινε από το παρκέ (τρόπος του λέγειν παρκέ μια και τα γήπεδα είχαν πλαστικό τότε) 40 αγωνιστικά λεπτά αργότερα. Και ας είχε τρέξει μέσα, ας είχε σουτάρει, ας είχε σκοράρει. Λάτρευα το γεγονός ότι ενώ τα καλοκαίρια μαθαίναμε ότι ο Γκάλης κάνει επαγγελματική προπόνηση με προσωπικούς γυμναστές για να είναι έτοιμος για τις χειμερινές υποχρεώσεις, ο Γιαννάκης προσπαθούσε να κάνει το όνειρο του πραγματικότητα παλεύοντας για μία θέση στο ρόστερ των Boston Celtics, για τον Κυριάκο Βίδα διαβάζαμε σποραδικά στον τύπο ότι βρισκόταν κάπου στο Chicago και δούλευε στο restaurant της οικογένειας του!!!

Στο νέο λοιπόν πρωτάθλημα που θα ξεκινήσει σε λίγες ημέρες περιμένω να δω νέους Κυριάκους Βίδες. Παίκτες που θα μπαίνουν στο γήπεδο γιατί γουστάρουν πρώτα απ’ όλα το μπάσκετ και μετά για τις νίκες με το όποιο κόστος και τρόπο (που δυστυχώς έχουμε μάθει και μας αρέσουν τόσο πολύ στην χώρα μας) και τα συμβόλαια τους. Παίκτες που θα κάνουν πράξη το “nobody is bigger than the game”.

Υ.Γ1 Σε μία αναζήτηση που έκανα προ καιρού στο Internet βρήκα ότι ο Κυριάκος Βίδας (ή Kirk Vidas) είναι σήμερα προπονητής στην γυναικεία ομάδα μπάσκετ του Taft High School του Chicago.

Y.Γ2 Βιντεάκι στο youtube με τα κατορθώματα του Κυριάκου σε αγώνα εναντίον του Ολυμπιακού τον Μάρτιο του 1985.

ΟΤΑΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΑΙΖΟΥΝ (ΚΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΚΛΟΓΙΚΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ)

Το σημερινό πρωτοσέλιδο της Εστίας καταπιάνεται με την μόνιμη συνήθεια όλων των ελληνικών κυβερνήσεων να αλλάζουν τον εκλογικό νόμο προς ίδιον όφελος. Μετά και τις δηλώσεις Παπανδρέου για αλλαγή του νόμου, η εφημερίδα προτείνει το αυτονόητο, που ισχύει σε όλες τις προηγμένες και δημοκρατικές χώρες. Την αντιμετώπιση του ζητήματος με συνταγματική ρύθμιση, ώστε οποιαδήποτε αλλαγή του να απαιτεί αναθεώρηση του Συντάγματος.

Παραθέτω το άρθρο αυτούσιο:

“ΕΚΛΟΓΙΚΟΙ ΝΟΜΟΙ:

Τα παιδία Παίζει!

Νέα αλλαγή εξήγγειλε ο κ. Παπανδρέου

Το 1975 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής διέπραξε ένα ιστορικό λάθος. Δεν περιέλαβε στο Σύνταγμα διάταξη να απαγορεύει την αλλαγή του εκλογικού νόμου ή έστω να προβλέπει ενισχυμένη πλειοψηφία για την τροποποίηση του. Ίσως διότι και ο ίδιος, κατά την οκταετία 1955-63 άλλαξε τον εκλογικό νόμο τρεις φορές. Πάντως στο Σύνταγμα του 1975 ειδικώς αυτό έπρεπε να αλλάξει.

12 εκλογές, 7 αλλαγές

Το αποτέλεσμα της θεσμικής αυτής παραλείψεως ήταν να τροποποιείται συνεχώς ο εκλογικός νόμος και μετά την Μεταπολίτευση του 1974. Στις 12 εκλογικές αναμετρήσεις που έγιναν έκτοτε, ο εκλογικός νόμος έχει αλλάξει 7 φορές, ενώ προ ημερών στην Θεσσαλονίκη ο κ. Παπανδρέου εξήγγειλε και την 8η αλλαγή!

• Στις εκλογές του 1974 ίσχυσε εκλογικό σύστημα Ενισχυμένης Αναλογικής, το οποίο ήταν κάπως διαφοροποιημένο από εκείνα που είχαν εφαρμοσθεί στο παρελθόν.

• Στις εκλογές του 1977 προσετέθη στο σύστημα αυτό το περίφημο “συν 1”, που θεωρητικά διευκόλυνε τα μικρότερα κόμματα να καλύπτουν το ανά περιφέρεια εκλογικό μέτρο.

• Στις εκλογές του 1985 η Κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου έφερε τον εκλογικό νόμο στα μέτρα της. Ενίσχυσε τις έδρες του πρώτου κόμματος σε βάρος του δευτέρου.

• Στις εκλογές του 1989 η Κυβέρνηση άλλαξε πάλι τον εκλογικό νόμο. Αυτή την φορά έκανε το αντίστροφο. Ενίσχυσε το δεύτερο κόμμα εις βάρος του πρώτου!

• Στις εκλογές του 1993 ίσχυσε ο νόμος της Κυβέρνησης Μητσοτάκη. Επρόκειτο για σύστημα Ενισχυμένης Αναλογικής, σχεδιασμένο για να δίνει αυτοδύναμες κυβερνήσεις.

Το 2001 περιελήφθη στο Σύνταγμα διάταξη που ορίζει ότι κάθε τροποποίηση του εκλογικού νόμου που έχει ψηφισθεί στην Βουλή με απλή πλειοψηφία δεν εφαρμόζεται στις επόμενες, αλλά στις μεθεπόμενες εκλογές. Από τότε λοιπόν άρχισε νέο παιχνίδι. Οι κυβερνήσεις αλλάζουν τον νόμο όχι για τις επόμενες αλλά για τις μεθεπόμενες εκλογές.

• Στις εκλογές του 2007 ίσχυσε ο εκλογικός νόμος που είχε ψηφίσει η Κυβέρνηση Σημίτη λίγο προ των εκλογών του 2004. Αναλογική με πριμ 40 εδρών στο πρώτο κόμμα.

• Στις μεθεπόμενες εκλογές (όποτε γίνουν) θα ισχύσει ο νέος εκλογικός νόμος που ψήφισε το 2008 η Κυβέρνηση Καραμανλή. Αναλογική με πριμ 50 εδρών στο πρώτο κόμμα.

Παγκόσμιο ρεκόρ

Τώρα λοιπόν ο κ. Παπανδρέου προαναγγέλλει νέα αλλαγή του εκλογικού νόμου. Προτείνει κάτι που κατ’ αρχήν ακούγεται σωστό. Την διάσπαση των μεγάλων πολυεδρικών περιφερειών, όπως είναι η Β΄ Αθηνών, σε πολλές μικρότερες. Αλλά παράλληλα μιλάει για παραλλαγή του γερμανικού εκλογικού συστήματος, το οποίο προσκρούει στο Σύνταγμα.

Επομένως αν ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ θέλει να προσφέρει πραγματικά υπηρεσία στον τόπο, αυτό που θα έπρεπε να προαναγγείλει είναι κάτι τελείως διαφορετικό. Την αντιμετώπιση του ζητήματος του εκλογικού νόμου με συνταγματική ρύθμιση, που προϋποθέτει αναθεώρηση του Συντάγματος. Να τεθούν τέτοιες ρήτρες ώστε να παύσει να αλλάζει διαρκώς ο εκλογικός νόμος. Και να καθιερωθεί ένα εκλογικό σύστημα κοινής αποδοχής, το οποίο να έχει ψηφισθεί από την συντριπτική πλειοψηφία της Βουλής.

Εφόσον δεν γίνουν τα ανωτέρω, η Ελλάς θα εξακολουθήσει να είναι το μοναδικό δημοκρατικό κράτος στον κόσμο όπου ο εκλογικός νόμος αλλάζει κατά μέσο όρο κάθε δύο εκλογές. Πουθενά αλλού δεν συμβαίνει αυτό. Κατέχουμε το παγκόσμιο ρεκόρ αλλαγής εκλογικών νόμων. Είναι κάτι που δεν τιμά την δημοκρατία μας. Δείχνει ότι τα παιδία παίζει!"

ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΛΑΘΟΣ Η ΧΘΕΣΙΝΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΩΝ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΤΗΣ ΑΝΑΝΕΩΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ.

Έχω γράψει και παλιότερα ότι θεωρώ την Ανανεωτική Αριστερά μία από τις δυνάμεις εκείνες που μπορούν να οδηγήσουν προς μία διαφορετική κατεύθυνση όχι μόνο την πολιτική ζωή αλλά την ελληνική κοινωνία γενικότερα. Παρότι ως φιλελεύθερος έχουμε σημαντικότατες ιδεολογικές διαφορές, κυρίως σε οικονομικά θέματα, ο διάλογος με τα στελέχη της ήταν και είναι πάντοτε εποικοδομητικός ενώ υπάρχουν και πάρα πολλά θέματα που οι απόψεις είναι κοινές. Θεωρώ επίσης ότι πάντα έχουν την διάθεση να βάλουν νερό στο κρασί τους και δεν είναι δογματικοί και μόνιμοι αρνητές (αυτό που ονόμασε στο πρόσφατο άρθρο του ως Αριστερό Μηδενισμό ο Πάσχος Μανδραβέλης). Γι’ αυτό και περίμενα ότι στην χθεσινή τους συνδιάσκεψη θα αναλάμβαναν τις ιστορικές τους ευθύνες και θα τολμούσαν την έξοδο τους από τον Συνασπισμό. Δυστυχώς όμως η απόφαση για καθολική συμμετοχή με τον ΣΥΡΙΖΑ στις προσεχείς βουλευτικές εκλογές είναι άλλη μία χαμένη ευκαιρία. Προτιμήθηκε το βραχυπρόθεσμο όφελος, ήτοι δύο - τρεις έδρες στην νέα Βουλή, ασχέτως αν αυτό σημαίνει ότι οι ανανεωτικοί χάνουν σε πολιτική αξιοπιστία μια και για μία ακόμα φορά θα είναι η ουρά των περίεργων και περιθωριακών συνιστωσών του, “φασιστικού νέο-αριστερού μορφώματος” όπως λέει και ο φίλος μου ο Δευκαλίωνας, ΣΥΡΙΖΑ. Κρίμα.

ΟΦΕΛΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΘΙΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΕΝΙΑΙΟΥ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΟΥ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΗ

Υποστήριζα πάντα ότι ο ενιαίος (χαμηλός) φορολογικής συντελεστής σε μία χώρα, όπως η Ελλάδα, με ένα τόσο άνισο, άδικο και δαιδαλώδες φορολογικό σύστημα και την τεράστια φοροδιαφυγή είναι η μόνη λύση. Ο χαμηλός φορολογικός συντελεστής θα οδηγούσε σε εντυπωσιακή μείωση της φοροδιαφυγής μια και το κόστος της θα ήταν δυσανάλογο τους οφέλους και θα δημιουργούσε παράλληλα και ένα αίσθημα δικαιοσύνης σε όλους αυτούς που δεν μπορούν σήμερα να φοροδιαφύγουν ή δεν αντιμετωπίζονται ευεργετικά από την ισχύουσα νομοθεσία. Επιπροσθέτως πάντα πίστευα ότι κοινωνική πολιτική μέσω της επιστροφής (ασήμαντων ποσών στην ουσία) φόρου δεν νοείται. Η κοινωνική πολιτική πραγματοποιείται με διαφορετικούς τρόπους.

Στο σημερινό της πρωτοσέλιδο άρθρο η Εστία – η οποία αποδεικνύει καθημερινά ότι στα θέματα της οικονομίας είναι το πιο φιλελεύθερο έντυπο που κυκλοφορεί – με τίτλο “Γιατί απαιτείται ενιαία φορολογία” επιχειρηματολογεί με τρόπο σαφέστατο και ξεκάθαρο για τα πολλαπλά οφέλη που θα αποκομίζαμε όλοι μας, πολίτες και κράτος, από μία ενδεχόμενη καθιέρωση του ενιαίου χαμηλού φορολογικού συντελεστή. Το μόνο σημείο στο οποίο διαφωνώ με το άρθρο είναι η ελπίδα της εφημερίδας ότι η σημερινή Κυβέρνηση και ο σημερινός Πρωθυπουργός μπορούν να προχωρήσουν στην εφαρμογή του συγκεκριμένου φορολογικού συστήματος. Παραθέτω το άρθρο αυτούσιο:

"Αν η Κυβέρνηση τολμήσει να αλλάξει ριζικά το φορολογικό σύστημα, καθιερώνοντας ενιαίο χαμηλό συντελεστή φορολογίας, μόνο οφέλη θα προκύψουν. Το δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας θα επιλυθεί, αφού είναι βέβαιο ότι τα δημόσια έσοδα της χώρας θα αυξηθούν. Και αυτό θα επιτευχθεί με ένα φορολογικό σύστημα το οποί θα έχει την αποδοχή της συντριπτικής πλειονότητας των πολιτών. Επομένως θα υπάρξει και πολιτικό όφελος για την κυβέρνηση. Αρκεί να προβάλλει σωστά τα πλεονεκτήματα του ενιαίου φορολογικού συντελεστή.

Τα πλεονεκτήματα

Ο ενιαίος χαμηλός συντελεστής φορολογίας εφαρμόζεται ήδη με επιτυχία σε περισσότερα από 25 κράτη. Συγκρινόμενος με το σύστημα της προοδευτικής φορολογίας που ισχύει σήμερα στην Ελλάδα, έχει πολλά πλεονεκτήματα:

1. Το σύστημα της προοδευτικής φορολογίας παραβιάζει την θεμελιώδη αρχή της ισότητας ενώπιον του νόμου, ενώ δεν αντιμετωπίζει με επιτυχία τις ανισότητες μεταξύ των πολιτών. Αντίθετα ο ενιαίος συντελεστής φορολογίας επιβαρύνει αναλογικά όλους τους πολίτες, όπως άλλωστε επιτάσσει και το Σύνταγμα (άρθρο 4, παρ. 5).
2. Η προοδευτική φορολογία παραβιάζει τον βασικό κανόνα της ελεύθερης οικονομίας ότι οι άνθρωποι πραγματοποιούν εισοδήματα ανάλογα με την αξία τους. Στην πραγματικότητα τιμωρεί την επιτυχία με την επιβολή υπερβολικών φόρων. Όμως τα στοιχεία δείχνουν ότι τελικά οι πλούσιοι δεν πληρώνουν όσα θα ανεμένετο. Ενώ με ενιαίο συντελεστή φορολογίας, οι πλούσιοι πληρώνουν αναλογικά περισσότερους φόρους.
3. Οι υψηλοί συντελεστές φορολογίας υποτίθεται ότι αποσκοπούν στην αναδιανομή του πλούτου. Όμως οι χαμηλότεροι ρυθμοί αναπτύξεως στους οποίους οδηγούν, πλήττουν κυρίως τους φτωχούς. Και σε κάθε περίπτωση, η ενίσχυση των φτωχών δεν πρέπει να γίνεται δια της φορολογικής πολιτικής, αλλά με απ’ ευθείας παροχές, για όσους τις έχουν πραγματικά ανάγκη.
4. Ο ενιαίος συντελεστής φορολογίας κατά κανόνα αυξάνει τον ρυθμό οικονομικής αναπτύξεως. Αντίθετα το σύστημα της προοδευτικής φορολογίας αποθαρρύνει τις επενδύσεις και περιορίζει την αποταμίευση του συνόλου της κοινωνίας. Ακόμη, η προοδευτική φορολογία αποθαρρύνει την αποδοτική εργασία και την παραγωγικότητα, ενώ δεν συμβάλει στην δημιουργία θέσεων απασχολήσεως.
5. Ο ενιαίος συντελεστής φορολογίας περιορίζει στο ελάχιστο την φορολογική γραφειοκρατία. Μειώνει θεματικά το κόστος βεβαιώσεως των φόρων και τελικά αυξάνει τα φορολογικά έσοδα του κράτους. Παράλληλα περιορίζει και την δυνατότητα διαφθοράς των φορολογικών υπηρεσιών, με αποτέλεσμα την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής. Εκεί όπου η προοδευτική φορολογία οδηγεί σε αδιαφανείς διαδικασίες συμβιβασμού, ο ενιαίος συντελεστής στηρίζεται στην ειλικρινή δήλωση του εισοδήματος.

Πολιτική απόφαση

Αυτά είναι τα κυριότερα πλεονεκτήματα του ενιαίου χαμηλού συντελεστού φορολογίας έναντι της προοδευτικής φορολογίας που ισχύει σήμερα στην χώρα μας, με κλιμάκωση του βασικού συντελεστού φόρου έως και 40%. Πάγια άποψη της “Εστίας” είναι ότι ειδικώς στην Ελλάδα η καθιέρωση ενός τέτοιου συστήματος ενιαίας φορολογίας, με συντελεστή λ.χ. 15%, θα οδηγούσε σε θαύματα:

1. Πρώτον, θα περιόριζε θεματικά την φοροδιαφυγή. Σε μία χώρα όπου φοροδιαφεύγει περίπου το 1/3 του εθνικού εισοδήματος, αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό. Και είναι ο μόνος τρόπος για να επιτευχθεί αυτό.
2. Δεύτερον, θα επέλυε το μεγαλύτερο οικονομικό – και κατ’ επέκταση πολιτικό – πρόβλημα της χώρας που είναι τα δημοσιονομικά ελλείμματα. Δεν υπάρχει άλλος εφικτός τρόπος αυξήσεως των δημοσίων εσόδων.
3. Τρίτον, θα αποκαθίστατο η έννοια της φορολογικής δικαιοσύνης που έχει παραβιασθεί βάναυσα στον τόπο μας λόγω της φοροδιαφυγής. Οι δε πολίτες θα απεδέχοντο το νέο σύστημα με ανακούφιση.
4. Τέταρτον θα μείωνε δραματικά την κρατική γραφειοκρατία. Τέρμα στις περίπλοκες δηλώσεις εισοδήματος που απαιτούν την συνδρομή ειδικών φοροτεχνικών, τέρμα στους ελέγχους και τις δοσοληψίες, τέρμα στην ταλαιπωρία και τον εκβιασμό των φορολογουμένων.

Η Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας πρέπει να τολμήσει. Με τέτοια ριζική τομή στην φορολογία μόνο οφέλη θα απεκόμιζε. Όχι μόνο σε οικονομικό επίπεδο αλλά και σε πολιτικό. Επιτέλους, οι Έλληνες δεν γεννήθηκαν φοροφυγάδες. ΤΟ κακό φορολογικό σύστημα τους κατέστησε. Αν λοιπόν στην θέση του καθιερωθεί ένα απλό και δίκαιο σύστημα χαμηλής φορολογίας για όλους, αυτό θα αποτελούσε λύτρωση για τον μεγαλύτερο αριθμό των πολιτών. Είναι ίσως η πιο σημαντική πολιτική απόφαση που μπορεί να λάβει την στιγμή αυτή η Κυβέρνηση Καραμανλή."

ΑΠΟΨΕ ΛΕΩ ΝΑ ΜΗΝ ΚΟΙΜΗΘΟΥΜΕ

Καλοκαίρι είκοσι δύο χρόνια πριν. Στην καρδιά της εφηβείας μας. Λίγο μαγκιά, λίγο τουπέ και πολύ ανεμελιά. Εγώ, ο Θανάσης, ο Πάνος, ο συχωρεμένος ο Σάββας. Κάθε μέρα παραλία δίπλα στον ΕΟΤ στο Καλαμάκι, εκεί που σήμερα κάνουν μπάνιο οι εν Ελλάδι μετανάστες και τα κανάλια συνωστίζονται σε περίοδο πρόσκαιρης καλοκαιρίας ή καύσωνα να τραβήξούν κανένα καλοφτιαγμένο και με ελάχιστο ύφασμα καλυπτόμενο οπίσθιο. Mε το διπλό ραδιοκασετόφωνο να παίζει πότε μπαλάντες του Springsteen, πότε Aerosmith και πότε κανένα μελό της Whitney Houston, ιδιαίτερα όταν γινόταν παιχνίδι με κανένα κοριτσάκι. Καμάκι αθώο, πότε συνεσταλμένο και πότε πιο άγαρμπο. Εκεί γνωρίσαμε την Έφη, την Κωνσταντίνα, την Γεωργία, την Αράνκα και την Ντόρα από την Βουδαπέστη. Εκεί γνώρισα την Καίτη. Ήταν Ελληνίδα, γεννημένη και μεγαλωμένη στην Σουηδία. Ήταν ότι πιο όμορφο νόμιζα ότι είχα δει μέχρι τότε. Ένα χρόνο μικρότερη από εμένα, δεκαπέντε χρονών κοριτσάκι, αλλά στα μάτια μου έμοιαζε γυναίκα. Την προσέγγισα συνεσταλμένα, όταν μου άρεσε κάποια πολύ πάντα τα έχανα λιγάκι, και ένοιωσα να πετάω στα ουράνια μα και συνάμα να χάνω το έδαφος κάτω από τα πόδια μου (ένα πολύ περίεργο και αντικρουόμενο συναίσθημα), όταν κατάλαβα ότι η Καίτη ανταποκρινόταν. Της πρότεινα να βγούμε το βράδυ και εκείνη δέχτηκε. Δεν ήξερα - τα είχα χάσει από τους σφυγμούς μου που είχαν χτυπήσει κόκκινο και δεν μπορούσα να σκεφτώ τίποτα; ποιος ξέρει - που να τις πω να πάμε, και μες την αμηχανία μου βλέπω την αφίσα για το beach party που θα γινόταν εκείνη την ημέρα στον διπλανό ΕΟΤ με την συμμετοχή αρκετών τραγουδιστών της ελληνικής, και ανερχόμενης τότε, ροκ μουσικής – της οποίας δεν ήμουν και πολύ λάτρης. Ήταν οι εποχές, μετά και το περίφημο Πάρτι του Λουκιανού Κηλαηδόνη στην Βουλιαγμένη, που οι συναυλίες στις παραλίες είχαν μεγάλη πέραση.

Από τις 6 το απόγευμα ήμουν έτοιμος για το ραντεβού που είχαμε δώσει στις 8:30 έξω από τα εκδοτήρια. Στις 8 ήμουν εκεί. Τα παιδιά μου έκανα πλάκα αλλά εγώ ήμουν στα σύννεφα. Αγχωμένος μα και εκστασιασμένος. Όταν την είδα να έρχεται, λίγο καθυστερημένη – οι άλλοι ήδη είχαν μπει μέσα – της έδωσα ένα πεταχτό φιλί στο μάγουλο. “Ηλίθιε σκέφτηκα από μέσα μου, φιλί στο μάγουλο; Η αδελφή σου είναι; Ή θα σκεφτεί ότι προτρέχεις ή ότι τα έχεις παίξει.” Με αυτές τις σκέψεις στο μυαλό είχαμε ήδη φθάσει στην παραλία. Ο κόσμος ήταν πολύς και χόρευε στους ρυθμούς του Ανδρέα Μικρούτσικου και της Σοφίας Βώσσου που ήταν στην σκηνή και τραγούδαγαν:

Είναι κι αυτοί που μου μαυρίζουν τη ψυχή μου

Κάτι τυπάκια που το παίζουν αυθεντία

Φοράνε Timberland παπούτσια στη ζωή μου

Και με κλαρίνα μου τρυπούν τη φαντασία

Ναι

Μου λείπεις εσύ, ναι μου λείπεις εσύ

Και μοιάζω να είμαι σα χαμένο νησί

Μου λείπεις εσύ, ναι μου λείπεις εσύ

Και μοιάζω να είμαι σα χαμένο νησί

Μου λείπεις

Είναι κι η νύχτα που με παίρνει από πίσω

Σαν παρελθόν με κυνηγάει, σαν Ερινύα

Σκέφτομαι πρέπει να βρω τρόπο να τη πείσω

Τα καταστρέφω όλα τώρα με μανία

Γιατί

Μου λείπεις εσύ, ναι μου λείπεις εσύ

Και μοιάζω να είμαι σα χαμένο νησί

Μου λείπεις εσύ, ναι μου λείπεις εσύ

Και μοιάζω να είμαι σα χαμένο νησί

Μου λείπεις

Πρόσωπα στοιβαγμένα μέσα σε δωμάτια

Πάνω σε τοίχους μια βουβή χαλκομανία

Έσπασε η ψυχή μου σε μικρά κομμάτια

Μες του κορμιού σου τη διάφανη λαγνεία

Γιατί

Μου λείπεις εσύ, ναι μου λείπεις εσύ

Και μοιάζω να είμαι σα χαμένο νησί

Μου λείπεις εσύ, ναι μου λείπεις εσύ

Και μοιάζω να είμαι σα χαμένο νησί

Μου λείπεις.

Είχαμε φθάσει μπροστά στην θάλασσα για να αποφύγουμε τον συνωστισμό που επικρατούσε κοντά στην σκηνή. Καθίσαμε στην άμμο, την ώρα που έβγαιναν οι Λαθρεπιβάτες και η Ελένη Δήμου τραγουδούσε:

Αφού με βάζεις στο περιθώριο

να επιμένω είναι κουτό

όλα τα ίχνη μου θα εξαφανίσω

δρόμο θ αλλάξω και θα χαθώ

Μ' ανησυχώ για σένα ανησυχώ

αν σ αγαπάν οι άλλοι όπως εγώ

Τρέμω κακό μην πάθεις όπου πας

Εγώ σε νοιάζομαι κι ας με πουλάς

Αφού με βγάζεις απ το παιχνίδι

το πήρα απόφαση οριστικά

να σε διαγράψω απ τη ζωή μου

να μη γυρίσω ποτέ ξανά

Μ' ανησυχώ για σένα ανησυχώ

αν σ αγαπάν οι άλλοι όπως εγώ

Τρέμω κακό μην πάθεις όπου πας

Εγώ σε νοιάζομαι κι ας με πουλάς

Ανησυχώ για σένα ανησυχώ

μην πέσεις στην παγίδα όπως εγώ

μη μείνεις μόνος σου και μην πονάς

εγώ σε νοιάζομαι κι ας με πουλάς

Χάνω κερδίζεις μα στην ουσία

σε μένα η τύχη χαμογελάει

Είναι ναι δύναμη που με φυλάει

και σε ψυλλιάστηκα πριν να 'ναι αργά

Είχε σαν σήμερα πανσέληνο - ή τουλάχιστον έτσι έχει μείνει στην θύμηση μου. Τα μαλλιά της από την αντανάκλαση που έκανε το φως πάνω τους, χρυσάφιζαν. Πέρασα το χέρι μου γύρω από τους ώμους της και την χάιδεψα όταν οι Λαθρεπιβάτες άρχισαν να τραγουδούν:

Απόψε λέω να κάνουμε ένα πάρτι

στην άμμο με ραδιάκι φορητό

σ' το λέω πως δε γουστάρω άλλος να 'ρθει

το πάρτι είναι για δύο για μας τους δυο

Απόψε το φεγγάρι θα φοράει

το φως απ' τη δική σου τη μορφή

το μόνο που θ' ακούσεις να μιλάει

θα 'ναι η φωνή του βραδινού εκφωνητή

Απόψε λέω να μην κοιμηθούμε

να πάμε κατευθείαν για δουλειά

απόψε στ' ακρογιάλι θα τη βρούμε

Θα πιούμε όλες τις μπίρες αγκαλιά

Θα φύγουμε απ' το θόρυβο της πόλης

μια νύχτα που δεν έζησε κανείς

απόψε θα ζηλέψει ο Κηλαηδόνης

το πάρτι που θα κάνουμε εμείς

Απόψε λέω να μην κοιμηθούμε

να πάμε κατευθείαν για δουλειά

απόψε στ' ακρογιάλι θα τη βρούμε

Θα πιούμε όλες τις μπίρες αγκαλιά

Απόψε και με λίγη φαντασία

θα μοιάζει με φιλμάκι γαλλικό

χρειάζεται αυτή η διαδικασία

μήπως μπορέσω και σου πω το σ' αγαπώ

Απόψε λέω να μην κοιμηθούμε

να πάμε κατευθείαν για δουλειά

απόψε στ' ακρογιάλι θα τη βρούμε

Θα πιούμε όλες τις μπίρες αγκαλιά.

Το τέλος του τραγουδιού μας βρήκε να φιλιόμαστε. Ήταν το πρώτο τόσο έντονο ερωτικό συναίσθημα, που είχα νοιώσει. Δεν ξέρω μέχρι πότε κράτησε, δεν θυμάμαι πόση ώρα μείναμε στην αμμουδιά αγκαλιασμένοι. Δεν θυμάμαι την ώρα που γύρισα στο σπίτι. Η νύχτα εκείνη σταμάτησε στο τραγούδι των Λαθρεπιβατών.

Από τότε άρχισα να παρακολουθώ την πορεία τους, τόσο την κοινή, όσο και την σόλο καριέρα που ακολούθησαν έπειτα, κυρίως ο Παντελής Θαλασσινός. Και από τότε δηλώνω μεγάλος θαυμαστής του.

Την Καίτη την είδα μερικές φορές ακόμα, πριν εγώ ακολουθήσω, αναγκαστικά – και με πολύ πόνο ψυχής, τους γονείς μου στις διακοπές, και εκείνη λίγο αργότερα φύγει για την Σουηδία. Δεν την ξαναείδα ποτέ πια.

Όποτε ακούω όμως, όπως πριν από λίγο σε κάποιο ραδιοφωνικό σταθμό, το “Απόψε λέω να μην κοιμηθούμε” η σκέψη μου γυρίζει σε εκείνη την καλοκαιριάτικη νύχτα του 87.

Υ.Γ. Το βιντεάκι είναι από παραστάσεις στον ΖΥΓΟ στην Πλάκα το 1988.

ΟΤΑΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΑΙΖΟΥΝ (ΕΝΙΟΤΕ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΘΕΣΜΟΥΣ)

Βλέπω τον τελευταίο καιρό την κόντρα των δύο μεγάλων κομμάτων σχετικά με την προσφυγή στις κάλπες εν’ όψει και της εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας. Εκατέρωθεν κατηγορίες και βέλη εκτοξεύονται για το ποιος παίζει με το πολίτευμα και τους θεσμούς. Η Νέα Δημοκρατία και ο πρωθυπουργός τώρα θυμήθηκαν να μας πουν ότι η εκλογολογία βλάπτει την χώρα, όταν όμως ως αντιπολίτευση ζητούσαν συνέχεια εκλογές, ή όταν πριν από δύο χρόνια έσυραν την χώρα για ψύλλου πήδημα στις κάλπες, μόνο και μόνο για να εκμεταλλευτούν το δημοσκοπικό τους προβάδισμα, ήταν όλα μέσα στα πλαίσια των θεσμών και του συντάγματος. Από την άλλη ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ για να εκμεταλλευτεί και αυτός το προβάδισμα που του δίνουν σήμερα τα γκάλοπ είναι αποφασισμένος να οδηγήσει την χώρα σε μία εκλογική διαδικασία οικονομικά ασύμφορη αυτόν τον καιρό, καταψηφίζοντας για Πρόεδρο αυτόν που μετά την προσφυγή στις κάλπες θα προτείνει εκ νέου για το ανώτατο αξίωμα. Ήμαρτον που λέει και ο Γεωργίου. Ας όψεται όμως ο μακαρίτης μπαμπάς του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ που πριν από 24 χρόνια περίπου έφτιαξε ένα σύνταγμα πατσαβούρα κομμένο και ραμμένο στην τότε δύναμή του δημιουργώντας ουσιαστικά μία θέση (αυτή του Προέδρου) καλοπληρωμένης μαριονέτας.