ΕΞΟΡΓΙΣΤΙΚΟ ΜΕΝ ΑΚΡΩΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΕ

Το διάβασα στο nylon του Νίκου Δρανδάκη και πραγματικά εξεπλάγην. Υπάρχει υπηρεσία στο internet, επώνυμη, ο διαχειριστής της οποίας βγήκε και σε ραδιοφωνική εκπομπή και αυτοδιαφημιζόταν, η οποία προσφέρει πανεπιστημιακές εργασίες σε φοιτητές έναντι αμοιβής. Μάλιστα στο site τους έχουν και αγγελία με την οποία ζητούν “…νέους ενεργητικούς και ευφυείς, για να συμμετέχουν στην συγγραφική μας ομάδα…”. Στις Η.Π.Α. και στις άλλες χώρες της Δυτικής Ευρώπης το plagiarism είναι πολύ σημαντικό αδίκημα και μπορεί να οδηγήσει στην αποβολή του φοιτητή από την σχολή του (έχω την εντύπωση ότι σε κάποιες περιπτώσεις είναι και ποινικό αδίκημα αλλά από την wikipedia αυτό δεν στοιχειοθετείται για τους φοιτητές). Εδώ, στην χώρα της Μαρμότας όπως πολύ εύστοχα γράφει ο Νίκος, κανείς δεν φαίνεται να ενοχλείται.

ΜΕΡΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΧΘΕΣΙΝΗ ΠΡΩΤΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΔΡΑΣΗΣ

Η πρώτη παρουσίαση της Δράσης έγινε χθες το βράδυ στο Μουσείο Μπενάκη. Η αίσθηση μου είναι ότι η κίνηση έχει πιθανότητες να αναπτύξει κάποια δυναμική, δεδομένου ότι και αξιολογότατο δυναμικό έχει αλλά και επειδή έρχεται σε μία περίοδο που κανένας υπάρχον κομματικός σχηματισμός δεν φαίνεται να καλύπτει ένα μεγάλο μέρος συμπολιτών μας. Αν καταφέρει να αποβάλλει τα στερεότυπα τα οποία έχουν στιγματίσει (κακώς) τους κύριους εκφραστές της, τότε το μέλλον δεν μπορεί παρά να είναι ευοίωνο.

Κάθε ένας από την ενδεκαμελή επιτροπή αναφέρθηκε στους λόγους για τους οποίους μετέχει στην κίνηση ενώ μετά ακολούθησαν ερωτήσεις δημοσιογράφων. Ο Στέφανος Μάνος ήταν για μία ακόμα φορά απολαυστικός και ανέλυσε ποιες θα είναι οι προτεραιότητες της νέας κίνησης (συμμετοχή σε κυβερνητικά σχήματα συνεργασιών και επιβολή της κοινής λογικής και του αυτονόητου στην πολιτική ζωή), ενώ δήλωσε ρητά ότι εφόσον οι εθνικές εκλογές γίνουν πριν από τις ευρωεκλογές (κάτι όμως που το θεωρεί μη ρεαλιστικό) το κόμμα δεν θα συμμετάσχει γιατί δεν θα είναι έτοιμο.

Δεν μπορώ παρά να μην επισημάνω την παρουσία του Νίκου Δήμου και του Χαρίδημου Τσούκα (προσωπικών μου αδυναμιών) αλλά και των Θάνου Βερέμη και Κωνσταντίνου Ζώρα στο πάνελ, καθώς επίσης και των Γιώργου Μπήτρου, Μιράντας Ξαφά και Θανάση Παπανδρόπουλου (αλήθεια πότε ακριβώς έφυγε από την Φ.Σ. και δεν το μάθαμε) στους υπογράφοντες την ιδρυτική διακήρυξη. Οι τελευταίοι δείχνουν και το έντονο φιλελεύθερο χρώμα της νέας κίνησης. Στα μόνα αρνητικά της βραδιάς, η ύπαρξη μόνο μίας γυναίκας στην ενδεκαμελή επιτροπή (αδυναμία στην παρούσα φάση το χαρακτήρισε ο Μάνος σε ερώτηση της Έλλης Τριανταφύλλου) καθώς και ο μεγάλος σχετικά μέσος όρος ηλικίας του ακροατηρίου (χωρίς βέβαια να λείπουν και αρκετοί νέοι).

Εν αναμονή λοιπόν εξελίξεων όσον αφορά τόσο την δομή του κόμματος, όσο και του προγραμματικού του λόγου, με σαφή προτεραιότητα στα τρία Π (Παιδεία, Περιβάλλον, Πολιτισμός), πιστεύω ότι δεν είναι αργά ειλημμένες αποφάσεις να αναθεωρηθούν, γιατί η ανάγκη σύμπλευσης όλων των μεταρρυθμιστικών δυνάμεων σήμερα είναι επιτακτική.

ΔΡΑΣΗ - ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ

"Φτάνει πια – ΔΡΑΣΗ, τώρα!

Ιδρύουμε νέα πολιτική κίνηση.

Το όνομά της «ΔΡΑΣΗ». Γιατί αυτό χρειάζεται η Ελλάδα σήμερα. Δράση κι όχι λόγια. Δράση τώρα, κι όχι αύριο.

Η κρίση είναι εδώ.

Όλοι εμείς που υπογράφουμε τη Διακήρυξη αυτή διαπιστώνουμε, μαζί με τους περισσότερους πολίτες, ότι η πατρίδα μας βυθίζεται σε μια πρωτοφανή, στα τελευταία 35χρόνια, κρίση. Η απειλή της οικονομικής χρεοκοπίας είναι ορατή. Η εργασιακή ανασφάλεια και η ανεργία, η ακρίβεια και οι χαμηλοί μισθοί και συντάξεις, τα αλλεπάλληλα σκάνδαλα και η διαφθορά, η αναβίωση της τρομοκρατίας και η κλιμάκωση της βίας και της εγκληματικότητας, συνιστούν όλο και πιο έντονα οδυνηρά βιώματα για τους Έλληνες πολίτες. Το παράλυτο κράτος και η ανυποληψία των δημοσίων θεσμών ενισχύουν το κλίμα ανασφάλειας και απαισιοδοξίας. Ο εφιάλτης μιας κοινωνίας χωρίς συνοχή και αλληλεγγύη, χωρίς δικαιοσύνη, χωρίς κοινωνική προστασία, χωρίς σεβασμό για τον πολίτη και τα δικαιώματα του είναι εδώ, μπροστά μας.

Τα δύο μεγάλα κόμματα εξουσίας αδυνατούν να βγάλουν τη χώρα από την πολύπλευρη κρίση, γιατί τα ίδια συνιστούν το κύριο μέρος του προβλήματος. Ενώ η κρίση απαιτεί συναινέσεις και συνεργασίες τα δύο αυτά κόμματα τις απορρίπτουν. Καταφεύγουν σε όσα μας έφεραν στο σημερινό χάλι: το λαϊκισμό, τη δημαγωγία, την παροχολογία, την εκλογολογία. Αγωνιούν, όχι για το πώς θα αντιμετωπίσουν την κρίση, αλλά για τις επόμενες δημοσκοπήσεις.

Κόμμα καταλύτης

Στην κατάσταση που περιγράψαμε απαντούμε: «φτάνει πια. Δεν πάει άλλο». Στο δίλημμα μοιρολατρία ή δράση, επιλέγουμε τη ΔΡΑΣΗ.

Ιδρύουμε κόμμα καταλύτη που θα επιδιώξει να επιβάλλει την αλήθεια και την κοινή λογική στην πολιτική μας ζωή. Διεκδικούμε την πολιτική δύναμη που θα υποχρεώσει την εξουσία να αντιμετωπίσει τα χρονίζοντα προβλήματα της χώρας και της κοινωνίας. Θέλουμε να είμαστε ένα «σωστό κόμμα», που δεν διεκδικεί την εξουσία, για την εξουσία, δεν διεκδικεί την ψήφο διαμαρτυρίας για τη διαμαρτυρία, δεν στηρίζεται σε κομματικούς στρατούς, δεν συναλλάσσεται με κρατικοδίαιτες συνδικαλιστικές συντεχνίες. Στηρίζεται στη κοινή λογική και απευθύνεται στους σκεπτόμενους πολίτες.

Είναι αλήθεια ότι πολλοί από εμάς που συνυπογράφουμε ξεκινάμε από διαφορετικές πολιτικές αφετηρίες. Στη ζωή μας είχαμε διαφορετικές προτεραιότητες. Ορισμένοι συμμετείχαμε στο πολιτικό σύστημα. Γνωρίζουμε από μέσα τις αγκυλώσεις του και γι αυτό γνωρίζουμε καλά τις αντιστάσεις του. Άλλοι από εμάς προέρχονται από την ενεργό κοινωνία πολιτών και άλλοι δεν είχαμε καμιά προηγούμενη ανάμιξη στα κοινά. Τα προβλήματα που όλοι οι πολίτες αντιμετωπίζουν, επιβάλλουν να βάλουμε στην άκρη τις όποιες διαφορές μας και να αγωνισθούμε μαζί για να βγούμε από το τέλμα της ακινησίας. Η προσπάθεια μας είναι ομαδική και τη χαρακτηρίζει ο ρεαλισμός της κοινής λογικής.

Αλήθεια και κοινή λογική

• Η κοινή λογική λέει ότι δίχως ένα πολιτικά ανεξάρτητο, καλά οργανωμένο και αδιάφθορο κράτος, η χώρα είναι αδύνατο να πάει μπροστά. Η κοινή λογική λέει ότι χρειαζόμαστε ένα λειτουργικό και αποτελεσματικό κράτος, που σήμερα δεν έχουμε.

• Η κοινή λογική λέει ότι αν δεν υπάρχει ανταγωνισμός στην αγορά μέσα σ’ ένα πλαίσιο από σαφείς και δεσμευτικούς για όλους κανόνες, οι καταναλωτές ζημιώνονται και η οικονομική ανάπτυξη φθίνει.

• Η κοινή λογική λέει ότι δεν μπορείς να ξοδεύεις περισσότερα απ’ όσα έχεις και να δανείζεσαι υποθηκεύοντας το μέλλον των παιδιών σου.

• Η κοινή λογική λέει ότι για να είναι η οικονομική ανάπτυξη βιώσιμη πρέπει να είναι φιλική προς το περιβάλλον. Ποιότητα ζωής χωρίς προστασία του περιβάλλοντος είναι αδιανόητη.

• Η κοινή λογική λέει ότι όταν προσφεύγει ο πολίτης στην Δικαιοσύνη η υπόθεσή του δεν μπορεί να εκδικάζεται έπειτα από πέντε ή δέκα χρόνια. Διαφορετικά, η έννοια του κράτους δικαίου αποδυναμώνεται.

• Η κοινή λογική λέει ότι τα νοσοκομεία πρέπει να διοικούνται με σύγχρονα συστήματα διοίκησης και όχι με κομματικούς κομισάριους ή συνδικαλιστές.

• Η κοινή λογική λέει ότι δάσκαλοι και καθηγητές πρέπει να αξιολογούνται, ότι τα σχολεία και τα πανεπιστήμια πρέπει να λειτουργούν ως κέντρα μάθησης και όχι ως κομματικά ορμητήρια αντικοινωνικών στοιχείων.

• Η κοινή λογική λέει ότι αξιοποιώντας τις μοναδικές κλιματικές και περιβαλλοντικές συνθήκες της χώρας οι Έλληνες αγρότες μπορούν να τροφοδοτούν με ποιοτικά προϊόντα τις ευρωπαϊκές αγορές και να μη περιμένουν να ζήσουν από τις επιδοτήσεις, που το 2013θα καταργηθούν.

Στην Ελλάδα ένα πράγμα χρειάζεται: πολιτική βούληση και δράση. Τώρα κι όχι αύριο.

Πρώτο βήμα

Συμμετέχουμε στις ευρωεκλογές του Ιουνίου 2009. Είναι η πρώτη μας παρέμβαση για την αλλαγή του πολιτικού σκηνικού. Είναι το πρώτο βήμα για να σταματήσει ο κατήφορος και να ξαναβρούμε οι Έλληνες την ελπίδα, την αισιοδοξία, και την εμπιστοσύνη.

Ναι, μπορούμε!

Πως μπορεί να γίνει αυτό;

Πρώτον, με την ανατροπή του φαύλου κύκλου της δικομματικής εναλλαγής στην εξουσία. Κάθε μονοκομματική εξουσία, καλείται να επιλέξει ανάμεσα στην εξυπηρέτηση του γενικού συμφέροντος και την εξυπηρέτηση των ιδιοτελών συμφερόντων των κομματικών και συντεχνιακών δυνάμεων που την έφεραν στην εξουσία. Και φυσικά επιλέγει το δεύτερο, γιατί αδυνατεί να συγκρουσθεί με δομικά στοιχεία της συγκρότησής της, δηλαδή με τον ίδιο της τον εαυτό. Ένα κόμμα της κοινής λογικής, σοβαρό και υπεύθυνο, θα προσφέρει τις αναγκαίες ψήφους για το σχηματισμό κυβερνήσεων συνεργασίας και στα δύο μεγάλα κόμματα, όχι για να μοιραστεί μαζί τους την εξουσία, αλλά για να πιέσει να υιοθετηθούν πολιτικές στρατηγικά επωφελείς για τη χώρα.

Δεύτερον, με τη συνειδητοποίηση ότι διαθέτουμε ένα μοναδικά περιβαλλοντικό πολιτιστικό, ιστορικό και κυρίως ανθρώπινο (εδώ και στο εξωτερι-κό) πλούτο, που αν τον αξιοποιήσουμε σωστά - κάνοντας τα αυτονόητα, αυτά που λέει η κοινή λογική - μπορούμε να είμαστε παραπάνω από αισιόδοξοι. Μπορούμε να ξεπεράσουμε την τωρινή κρίση με αυτοπεποίθηση, αισιοδοξία, ασφάλεια κι αξιοπρέπεια.

Συνυπεύθυνοι

Νιώθουμε συνυπεύθυνοι για την πορεία της πατρίδας μας. Καλούμε όλους τους πολίτες, που μαζί μας αναφωνούν με αγανάκτηση «φτάνει πια», να απεγκλωβιστούν από τα παρακμιακά κομματικά κατεστημένα και να συ-στρατευθούν μαζί μας. Καλούμε όλους τους προοδευτικούς πολίτες, κεντροαριστερούς και κεντροδεξιούς, σοσιαλδημοκράτες και φιλελεύθερους, εκσυγχρονιστές και πραγματιστές, να συνεργασθούμε, ώστε να αναστρέψουμε την ακάθεκτη πορεία μας προς την παρακμή.

Η συγκυρία είναι αυτή που επιβάλλει τη παρέμβαση ενός κόμματος κα-ταλύτη. Αναλαμβάνουμε την πρωτοβουλία ίδρυσής του. Γνωρίζουμε το μέγεθος των δυσκολιών. Διακινδυνεύουμε για να πετύχουμε. Δεν γνωρίζουμε αν θα εισακουσθεί η έκκλησή μας. Θέλουμε όμως να μπορούμε να κοιτάμε αύριο στα μάτια τα παιδιά μας και τους φίλους μας λέγοντάς τους: «Εμείς τουλάχιστον τολμήσαμε»."

από το e-drasis.blogspot.com

Υ.Γ. Έπ’ ευκαιρία του νέου ξεκινήματος έγινε και η αισθητική αλλαγή στο blog.

ΑΠΟΧΩΡΗΣΗ ΜΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ – Η ΚΟΙΝΗ ΔΡΑΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΥΓΙΩΣ ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ

Με την πιο κάτω επιστολή παραιτήθηκα από μέλος της Φιλελεύθερης Συμμαχίας.

“Όταν πριν από δυόμισι περίπου χρόνια λάμβανα την επιστολή με την οποία μας καλούσατε να συστρατευτούμε όλοι στην δημιουργία ενός φιλελεύθερου κόμματος που θα είχε ως κύριο σκοπό την προάσπιση των φιλελεύθερων ιδεών και την επαναφορά τους στη κεντρική πολιτική σκηνή, δέχτηκα με μεγάλη χαρά. Η προσμονή ότι κάτι μπορεί να άλλαζε με την σύμπλευση όλων των ελλήνων φιλελευθέρων με ενθουσίαζε. Μέσα σε όλο αυτό το χρονικό διάστημα, και παρά το γεγονός ότι οικογενειακοί και επαγγελματικοί λόγοι δεν με άφησαν να συμμετάσχω στο βαθμό που θα ήθελα, γνώρισα αρκετούς αξιόλογους ανθρώπους τόσο μέσα σε αυτό το forum όσο και στις διάφορες εκδηλώσεις του κόμματος. Όμως η σύμπλευση και η παρουσία προβεβλημένων στελεχών του χώρου, απαραίτητη για την περαιτέρω διάδοση του μηνύματος μας, δεν κατέστη ποτέ δυνατή. Δυστυχώς ένα πολιτικό κόμμα για να μπορέσει να επιτύχει και να βγει από την αφάνεια θα πρέπει να έχει ένα ή (ακόμα καλύτερα) πολλά ονόματα - κράχτες, που θα ανοίξουν την πόρτα των ΜΜΕ, ή μεγάλες οικονομικές δυνατότητες. Εμείς δυστυχώς στερούμασταν και τα δύο. Επιπροσθέτως μέσα σε όλη αυτή την περίοδο πολλά στελέχη που αρχικά είχαν ξεκινήσει με ενθουσιασμό, παραιτήθηκαν για διάφορους λόγους, που δεν είναι της αρμοδιότητας μου ούτε να τους αναλύσω ούτε να τους εξηγήσω. Είναι όμως γεγονός ότι μου άφηναν πικρή γεύση.

Όταν στο τελευταίο συνέδριο αποφασίσαμε να εξετάσουμε το ενδεχόμενο της συνεργασίας με άλλες μεταρρυθμιστικές δυνάμεις και όταν είδα την παρουσία πολλών στελεχών (πολιτικών και μη), αυτών που θα ήθελα να δω από την πρώτη στιγμή στο κόμμα (Μάνος, Ανδριανόπουλος, Μίχας, Δήμου κλπ.), θεώρησα ότι αρχίσαμε να κινούμαστε προς την σωστή κατεύθυνση. Μπορώ να σας πω με βεβαιότητα ότι εκείνο το σαββατοκύριακο θεώρησα ότι η αρχή για κάτι ευρύτερο και αποδοτικότερο είχε γίνει. Μερικούς μήνες αργότερα, και με την πρόσφατη ανακοίνωση της ΔΕ για αυτόνομη κάθοδο στις εκλογές οι ελπίδες που είχα κατέρρευσαν. Άλλη μία ευκαιρία πήγε χαμένη. Θεωρώ ότι στην παρούσα φάση και αφού η συσπείρωση όπως θα την επιθυμούσαμε πράγματι, σε επίπεδο κομμάτων, δεν έγινε αποδεκτή ο πολιτικός ρεαλισμός θα μας οδηγούσε σε αποχή από τις εκλογές και υποστήριξη της μόνης μεταρρυθμιστικής προσπάθειας που έχει τις δυνατότητες να επιτύχει κάτι (εκλογικά) καλό. Άντ’ αυτού ορισμένοι εδώ ήθελαν να κολλήσουν την ταμπέλα του γυρολόγου στον Στέφανο Μάνο (πιστεύω ότι όλοι οι φιλελεύθεροι υπήρξαμε γυρολόγοι στο παρελθόν μια και κανένας πολιτικός σχηματισμός δεν μας κάλυπτε).

Στις σημερινές δύσκολες στιγμές, που η σήψη και ο ανορθολογισμός της μεγάλης πλειοψηφίας του πολιτικού συστήματος έχει γιγαντωθεί, και που η Φιλελεύθερη Συμμαχία δεν έχει την δυνατότητα να ξεφύγει από το πολιτικό περιθώριο στο οποίο βρίσκεται (λόγω εκλογικής δύναμης και όχι ιδεών για να μην παρεξηγηθώ), θεωρώ ότι η συμπόρευση όλων των υγιώς σκεπτόμενων Ελλήνων (ανεξάρτητα αν είναι φιλελεύθεροι, σοσιαλδημοκράτες, ή οτιδήποτε άλλο) είναι απαραίτητη. Για τους λόγους αυτούς θεωρώ ότι πρέπει να ακολουθήσω την κίνηση του Στέφανου Μάνου και θέτω την παραίτηση μου στην διάθεση της Δ.Ε. Ελπίζω στο μέλλον να ξανασυναντηθούμε κομματικά (όταν θα μπορώ και εγώ να βοηθήσω περισσότερο), μια και ως στάση και φιλοσοφία ζωής παραμένουμε στην ίδια όχθη.”

ΠΕΡΙ ΠΥΡΗΝΙΚΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ

Η συζήτηση για την χρησιμοποίηση της πυρηνικής ενέργειας για την παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος είναι πολύ σοβαρή με πάρα πολλές προεκτάσεις και πολύ ισχυρά επιχειρήματα από τους υποστηριχτές και των δύο απόψεων (υπέρ και κατά). Προσωπικά δεν έχω σαφή θέση υπέρ της μίας ή της άλλης άποψης αν και μόνο για λόγους ψυχολογικούς κλείνω προς το κατά, έχω καταλάβει πάντως ότι εφόσον θέλουμε να ξεφύγουμε από τον λιγνίτη, μόνο προς την πυρηνική ενέργεια μπορούμε να κατευθυνθούμε για full scale παραγωγή, μια και οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειες, που θα ήταν οι ιδανικότερες, μόνο μέρος της ζήτησης μπορούν να καλύψουν.

Όταν όμως το θέμα πέφτει στα χέρια του Γιώργου Κουρή και της Αυριανής αποκτά μία γλαφυρότητα όπως το σημερινό πρωτοσέλιδο της εφημερίδας (το οποίο βέβαια παρά τις χοντράδες έχει και αρκετές αλήθειες).

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΑΥΡΙΑΝΗΣ ΣΤΗΝ ΧΘΕΣΙΝΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΟΝ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟ ΣΤΑΘΜΟ ALTER

Μήπως έχουμε ξεφύγει όλοι (…μα όλοι ...) λιγάκι;

Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΜΑΝΩΛΗ

Ο Γιάννης Μανώλης, ο σκληρός εργατοπατέρας, ο εκφραστής της λαϊκίστικης αντίληψης της πολιτικής, είναι η χαρακτηριστικότερη περίπτωση του πως εξελίχτηκε και μεταλλάχτηκε η Νέα Δημοκρατία τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια. Πως από τις φιλελεύθερες θέσεις των eighties έφτασε στον λαϊκισμό του 21ου αιώνα.

Η κεντροδεξιά παράταξη μετά την αποχώρηση του ιστορικού της ηγέτη και την μεταπήδηση του στο Προεδρικό Μέγαρο υπέστη αλλεπάλληλες εκλογικές ήττες για περίπου μία εικοσαετία. Θεωρώ ως εκλογικές ήττες και τις εκλογές του Ιουνίου 1989,Νοεμβρίου 1989 και Απριλίου 1990 γιατί παρά τις νίκες της (και δεν αναφέρομαι στον εκλογικό νόμο που της στέρησε μία άνετη διακυβέρνηση) το ΠΑΣΟΚ των σκανδάλων, της Μιμής και του υπόδικού και άρρωστου αρχηγού του κατάφερε να συγκεντρώσει πολύ υψηλά ποσοστά, ποσοστά που κανένα άλλο κόμμα δεν θα μπορούσε να πετύχει υπό τις υπάρχουσες τότε συνθήκες. Του πως το κατάφερε αυτό το ΠΑΣΟΚ είναι γνωστό. Λαϊκισμός, πόλωση, εξάρτηση (μέσω ρουσφετιών).

Η Νέα Δημοκρατία που γεννήθηκε την έπ’ αύριο της ήττας της τον Οκτώβρη του 1993 με την ανάληψη της προεδρίας της από τον Μιλτιάδη Έβερτ και εξελίχθηκε υπό τον Κώστα Καραμανλή και το επιτελείο του ήταν ένα νέο Ανδρεοπαπανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ. Για να επανέλθει στην εξουσία ακολούθησε ακριβώς τα ίδια μονοπάτια που είχε ακολουθήσει την δεκαετία του εβδομήντα ο μακαρίτης ο Ανδρέας. Στηρίχθηκε στην ρητορική ικανότητα του αρχηγού της, στην ισχυροποίηση του συνδικαλιστικού της οργάνου της ΔΑΚΕ (στην οποία ο κύριος Μανώλης είχε την πρωτοκαθεδρία), στην υποστήριξη κάθε πιθανού και απίθανου αιτήματος που έβγαζε κάποιους στον δρόμο (είτε ήταν εργαζόμενοι του Δημοσίου, είτε των ΔΕΚΟ, είτε αγρότες), στην διέγερση των φοβικών αισθημάτων του μέσου Έλληνα πολίτη. Σε πολλές περιπτώσεις ακόμα και η ρητορική που ακολουθήθηκε ήταν παρόμοια. Η περίφημη Αλλαγή του Ανδρέα δεν διέφερε σε τίποτα από την Επανίδρυση του Κώστα. H αντιγραφή του Ανδρεοπαπανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ συνεχίστηκε και μετά την επάνοδο της στην εξουσία το 2004. Άρχισε να διορίζει τα δικά της παιδιά, επί ημερών της το σύνολο των εργαζομένων στον ευρύτερο δημόσιο τομέα ξεπέρασε το εκατομμύριο, αθέτησε προεκλογικές υποσχέσεις (πράγμα φυσικότατο όταν έχεις τάξει στους πάντες), έριξε όλο το ανάθεμα στον Σημίτη όπως κάποτε ο Ανδρέας στην επάρατο, μιλώντας για καμένη γη. Το κακό όμως για την σημερινή κυβέρνηση είναι ότι ως απομίμηση έχει και όλα τα μειονεκτήματα των απομιμήσεων. Δεν καταφέρνει ποτέ να φτάσει στα επίπεδα του πρωτότυπου. Έτσι λοιπόν είναι αναπόφευκτο η πτώση της να είναι γρηγορότερη και πιο εντυπωσιακή.

Ο Γιάννης Μανώλης στις τελευταίες συνεντεύξεις του δεν είπε κάτι που να παρεκκλίνει από την επίσημη γραμμή του κόμματος τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια. Η Νέα Δημοκρατία ΔΕΝ είναι φιλελεύθερο κόμμα.