ΠΕΡΙ ΣΕΙΣΜΩΝ ΣΕΙΣΜΟΛΟΓΩΝ ΚΑΙ ΠΡΟΒΛΕΨΗΣ

Δηλώνω ευθείς εξ’ αρχής ότι είμαι άσχετος όσον αφορά την σεισμολογία. Δεν γνωρίζω αν είναι δυνατόν να προβλεφθεί ένας σεισμός ή όχι. Δεν γνωρίζω αν θα υπάρξει ποτέ δυνατότητα να γίνει μία τέτοια πρόβλεψη. Δεν γνωρίζω τι ρόλο μπορεί να παίξει τελικά η δυνατότητα μίας τέτοιας πρόβλεψης, αν θα είναι για καλύτερο ή για χειρότερο (να βγούμε από τα σπίτια μας την ώρα του σεισμού; και αν δεν γίνει εκείνη την ώρα και γίνει 2 ώρες αργότερα; 6 ώρες αργότερα; 1 ημέρα αργότερα; η ακόμα χειρότερα 6 ώρες νωρίτερα;). Αυτό όμως που με εξοργίζει είναι ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζεται η ομάδα ΒΑΝ του κυρίου Βαρώτσου και οι υποστηριχτές της από την πλειονότητα των σεισμολόγων της χώρας. Άσχετα αν συμφωνούν ή όχι με μία επιστημονική έρευνα δεν δικαιούνται να την απαξιώνουν. Οφείλουν να διατυπώσουν τις ενστάσεις τους, τις αντιρρήσεις τους, να προβάλλουν τα δικά τους επιχειρήματα που αντικρούουν την αντίθετη άποψη. Το να βγαίνουν όμως, όπως ο κύριος Σταυρακάκης, και να λένε ότι ο κύριος Βαρώτσος δεν δημοσίευσε την έκθεση του σε κάποιο επιστημονικό περιοδικό, αλλά απλά την ανέβασε σε “κάποια” ιστοσελίδα (σε κάποιο προσωπικό site ή blog φαντάστηκα όταν το άκουσα σήμερα το πρωί στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΙ) ενώ η έκθεση του είναι αναρτημένη στο επίσημο site του Πανεπιστημίου Cornell (το οποίο είναι ένα από τα 7 καλύτερα πανεπιστήμια των Η.Π.Α. τα λεγόμενα Ivy League Schools) είναι πάρα πολύ μικρό εκ μέρους τους. Θα μπορούσαν αντί να απαξιώσουν την μελέτη και το τόπο δημοσίευσης της, να έλεγαν ότι δεν τους κοινοποιήθηκε ποτέ. Θα μπορούσαν να πουν ότι δεν ανέφερε ακριβή τόπο και χρόνο οπότε είναι δύσκολη η αξιοποίησή της. Μαζί τους θα ήμουνα. Η απαξίωση όμως γεννά ερωτηματικά, ιδίως όταν εμπλέκονται και αρκετά εκατομμύρια ευρώ κρατικών χρηματοδοτήσεων. Θα περίμενα από την επιστημονική κοινότητα υψηλού επιπέδου συζήτηση (δεν επιζητώ την συναίνεση όλων μια και αυτό είναι τελείως αντίθετο στα πιστεύω μου όσον αφορά την κάθε επιστημονική θεωρεία, μέσα από αντικρουόμενες σκέψεις και απόψεις βγαίνουν τα καλύτερα αποτελέσματα, το δογματισμό όμως το θεωρώ κατάρα) όπου θα διατύπωναν άρτιες και κοινά αποδεκτές απόψεις όσον αφορά την πρόληψη από τα αποτελέσματα των σεισμών, καθώς επίσης και τρόποι εκπαίδευσης του κόσμου για την αντιμετώπιση εκτάκτων καταστάσεων. Η απαξίωση όμως δεν οδηγεί πουθενά. Απλά δημιουργεί ερωτηματικά και σπέρνει αμφιβολίες.

ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ EUROSTAT ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΦΩΛΙΑ ΚΑΙ ΤΗΛΕΚΑΝΙΒΑΛΟΥΣ

Σε συνέχεια του προηγούμενου post μου και αναφορικά με τις αυξήσεις στα είδη διατροφής, τα στοιχεία της Eurostast δείχνουν ξεκάθαρα ότι δεν υπάρχουν σημαντικές αποκλίσεις στις αυξήσεις τιμών στην Ελλάδα σε σχέση με τις υπόλοιπες χώρες της Ε.Ε.. Οι συνολικές αυξήσεις στα είδη διατροφής στην Ελλάδα τον Απρίλιο του 2008 ανήλθαν σε 7% έναντι 7,1% στην Ε.Ε. και 6,2% στις χώρες της ευρωζώνης. Οι μεγαλύτερες αυξήσεις εμφανίζονται στην Βουλγαρία και Λετονία (25,4% και 21,7% αντίστοιχα) και οι μικρότερες σε Πορτογαλία και Ολλανδία (3,2% και 5,4%). Οι μεγαλύτερες αυξήσεις στην Ελλάδα παρατηρούνται στο ψωμί και τα σιτηρά ύψους 14,8% (10,7% στην ΕΕ και 9,2% στην ευρωζώνη), ενώ αντίθετα οι αυξήσεις σε κρέας, γαλακτοκομικά, αυγά, λίπη και έλαια είναι αισθητά μικρότερες των αντίστοιχων ευρωπαϊκών. Η μόνη κατηγορία στην οποία υπάρχει αισθητή απόκλιση είναι αυτή των λαχανικών στα οποία παρατηρούνται αυξήσεις ύψους 6% ενώ σε Ε.Ε. και ευρωζώνη την ίδια περίοδο είχαμε μειώσεις 1,2% και 2% αντίστοιχα. Φαίνεται ξεκάθαρα λοιπόν από τα στοιχεία της Eurostat ότι οι αυξήσεις των τιμών δεν είναι έτσι όπως εμφανίζονται στα τηλεδικία, αλλά είναι ανάλογες με τις ευρωπαϊκές και απόλυτα συμβατές με το δυσμενές παγκόσμιο περιβάλλον.

ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΚΛΕΦΤΗΣ ΚΑΙ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΟΣ

Διαβάζω και ακούω για το τελεσίγραφο του κύριου Φώλια προς τις επιχειρήσεις για συγκράτηση των τιμών τους. Ακούω (όσο έχω την υπομονή και την διάθεση, ελάχιστη τον τελευταίο καιρό) τους τηλεκανίβαλους στα δελτία ειδήσεων να κατηγορούν τις επιχειρήσεις τροφίμων για τις αυξήσεις των τιμών. Δουλεύοντας όμως σε επιχείρηση τροφίμων, και όντας υπεύθυνος σε θέματα κοστολογίων θα ήθελα να επισημάνω πόσο έχει αυξηθεί το κόστος της επιχείρησης μέσα σε μία χρονιά. Βασικές πρώτες ύλες όπως το βούτυρο έχει αυξηθεί κατά 33%, το αλεύρι κατά 50% το γάλα 15% ενώ η κύρια πρώτη ύλη μας (την οποία δεν θα αναφέρω γιατί δεν θέλω να φανεί η εταιρεία στην οποία εργάζομαι) κατά 20% περίπου. Την ίδια ώρα το λειτουργικό κόστος έχει εκτοξευθεί, ως αποτέλεσμα της αύξησης της τιμής του πετρελαίου (το οποίο επηρεάζει και την τιμή του φυσικού αερίου μια και αυτή υπολογίζεται με βάση το πετρέλαιο) και των αυξήσεων των τιμολογίων της ΔΕΗ κατά 10% περίπου. Βάλτε μέσα σ’ όλα αυτά τις αυξημένες εκπτώσεις που παίρνουν κατά κύριο λόγο τα super markets (και φθάνουν μέχρι και το 15% επί των πωλήσεων) και το αυξημένο κόστος της διαφήμισης για να γίνει αντιληπτό το όλο πλαίσιο. Η συγκράτηση λοιπόν ή ακόμα και η μείωση των τιμών είναι αρκετά δύσκολη μια και οι βιομηχανίες τροφίμων ούτως ή άλλως έχουν χαμηλό περιθώριο καθαρού κέρδους, το οποίο εάν φθάσει το 10% αποτελεί θαύμα.

Την ίδια ώρα βέβαια το κράτος το οποίο εμφανίζεται ως ο προστάτης των αδυνάτων, παραμένει ο μεγαλύτερος κλέφτης και κερδοσκόπος. Ας πάρουμε για παράδειγμα τα καύσιμα. Σύμφωνα με πρόσφατη ανακοίνωση των Ελληνικών Πετρελαίων “το 48,3% της τιμής που πληρώνει ο καταναλωτής στο πρατήριο είναι φόροι και δασμοί, 38,5% είναι το κόστος της πρώτης ύλης, 10,8% το μικτό περιθώριο εμπορίας (δηλαδή το περιθώριο των εταιριών εμπορίας και των πρατηριούχων) και 2,4% το κόστος λειτουργίας και το περιθώριο διύλισης.”

Άλλο και πιο εξόφθαλμο παράδειγμα είναι τα πρόστιμα των διαφόρων αρχών. Το πρόστιμο για την εκπρόθεσμη υποβολή δήλωσης ΦΠΑ και φορολογίας εισοδήματος είναι 1,5% μηνιαίως, το αντίστοιχο πρόστιμο για εκπρόθεσμη δήλωση ΑΠΔ στο ΙΚΑ είναι 30%, ενώ η μη καταβολή των εισφορών φθάνει μέχρι και το 120% (εδώ πια μιλάμε για αισχρή τοκογλυφία).

Πριν ο κύριος Φώλιας, και ο κάθε Φώλιας βάλει τελεσίγραφα στις ιδιωτικές επιχειρήσεις, ας συνετίσει πρώτα τον κρατικό μηχανισμό. Να βάλει ένα χέρι σε ΔΕΚΟ όπως τα ΕΛΠΕ, η ΔΕΠΑ και η ΔΕΗ που πρωτοστατούν στις ανατιμήσεις, να επιβάλει στα νοσοκομεία να πληρώσουν τους προμηθευτές τους στους οποίους οι καθυστερήσεις πληρωμών φθάνουν μέχρι και τα δύο χρόνια, να περιορίσει τα υπέρογκα και αναίτια πρόστιμα που, εφορίες, ΙΚΑ και λοιποί επιβάλουν βασισμένοι σε ασάφειες της κάθε νομοθεσίας. Καλό θα είναι λοιπόν οι κυβερνώντες αντί να το παίζουν σκληροί και να ανακοινώνουν μέτρα κατά της ακρίβειας, τα οποία κατά βάσει είναι ανόητα ημίμετρα χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα που γίνονται μόνο για λαϊκή κατανάλωση (ποιος δεν θυμάται τον Κίμωνα ως Υφυπουργό Ανάπτυξης να περιδιαβαίνει τις λαϊκές και τα καταστήματα συνοδεία τηλεοπτικών συνεργείων), να κάνουν ουσιαστικές κινήσεις που θα ελαφρύνουν το λειτουργικό κόστος των επιχειρήσεων και το οποίο με την σειρά του θα περάσει στους καταναλωτές.

ΦΟΙΤΗΤΟΠΑΤΕΡΕΣ

Πείτε με χαζό, πείτε με ανάλγητο, πείτε με αντιδημοκρατικό, αλλά δεν μπορώ να καταλάβω για ποιον λόγο πρέπει να έχουν άποψη φοιτητές και σπουδαστές στο ποιος θα είναι πρύτανης σ’ ένα Πανεπιστήμιο. Είναι το τελευταίο πράγμα για το οποίο θα έπρεπε να ενδιαφέρονται. Θα τους χαιρόμουν πραγματικά να τους έβλεπα να βροντοφωνάζουν για καλύτερες συνθήκες φοίτησης, για ανθρώπινες αίθουσες, για εργαστήρια πλήρως εξοπλισμένα, για βιβλιοθήκες με χιλιάδες συγγράμματα. Αλλά δυστυχώς οι “προοδευτικοί” και “δημοκράτες” φοιτητοπατέρες (όλων των αποχρώσεων) καθώς και οι πολιτικοί πάτρωνες τους έχουν την κύρια ευθύνη για το χάλι στο οποίο βρίσκονται τα ανώτατα ιδρύματα μας. Αυτοί κομματικοποίησαν την ανώτατη εκπαίδευση, αυτοί ανέχτηκαν στο όνομα της πολιτικής σκοπιμότητας το απίστευτο αλισβερίσι μεταξύ φοιτητών και πανεπιστημιακών, αυτοί υπέθαλψαν την βία και την ατασθαλία στο όνομα της προστασίας του περιβόητου ασύλου. Είναι τόσο ανίκανοι και πολιτικά αποχαυνωμένοι που δεν είναι σε θέση να βγάλουν ένα κοινά αποδεκτό αποτέλεσμα στις ετήσιες εκλογές της ΕΦΕΕ.

Το ερώτημα όμως είναι τι κάνουν οι υπόλοιποι φοιτητές, αυτοί που δεν είναι ενταγμένοι στις κομματικές νεολαίες, αυτοί που μελετούν, αυτοί που θέλουν να τελειώσουν στην ώρα τους, αυτοί που υφίστανται ένα απίστευτο πολιτισμικό σοκ όταν πηγαίνουν για μεταπτυχιακά σε κάποιο ανώτατο ίδρυμα της Δυτικής Ευρώπης ή της Αμερικής, αυτοί που πιστεύουν ότι το πανεπιστήμιο είναι χώρος γνώσης και ελευθερίας. Τι κάνει όλη αυτή η σιωπηρή πλειοψηφία, γιατί δεν αντιδρά, γιατί εξακολουθεί να ποδηγετείται από τους κομματικά εγκάθετους; Γιατί δεν διαδηλώνει την αντίδραση της στην υποβάθμιση του πτυχίου της που είναι το μόνο το οποίο έχουν τελικά πετύχει όλοι αυτοί οι κομματικοί απατεώνες;

Είναι πραγματικά λυπηρό το γεγονός ότι η ίδια ρητορική, οι ίδιες ιδέες, τα ίδια τσιτάτα που άκουγα στα δεκαεπτά μου ακούω σήμερα στα τριάντα επτά μου. Είναι λυπηρό το γεγονός ότι τα ίδια θέματα τα οποία απασχολούσαν την πανεπιστημιακή κοινότητα την δεκαετία του 80 εξακολουθούν και την απασχολούν σήμερα. Θέματα τα οποία έχουν λυθεί προ καιρού σε όλες τις άλλες χώρες της Ευρώπης. Γιατί άραγε ο τρόπος επίλυσης τους εκεί δεν αποτελεί μπούσουλα και για εδώ; Τόσο ποια μοναδικοί και ξεχωριστοί είμαστε; Επιτρέψτε μου να πιστεύω ότι μοναδική και ξεχωριστή είναι μόνο η βλακεία τους.

FAME – ΣΤΟΝ ΠΥΡΕΤΟ ΤΗΣ ΔΟΞΑΣ

Ήταν εκείνα τα κυριακάτικα απογεύματα που μαζευόμασταν όλοι γύρω από την τηλεόραση. Ήταν οι εποχές της εφηβικής μας ηλικίας που νομίζαμε ότι μπορούμε να κατακτήσουμε τα πάντα. Ήταν οι εποχές που τα βλέπαμε όλα αισιόδοξα, που ήμασταν σίγουροι ότι τα καλύτερα έρχονται. Ήταν οι εποχές που ετοιμαζόμασταν να ζήσουμε το δικό μας “πυρετό της δόξας”

ΕΡΤ – Η ΒΙΤΡΙΝΑ ΤΗΣ ΕΚΑΣΤΟΤΕ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

Σκέφτομαι πολλές φορές τον λόγο για τον οποίο η εκάστοτε κυβέρνηση συντηρεί την κρατική τηλεόραση. Ποιος ο λόγος από την στιγμή πλέον που δεν υπάρχει το μονοπώλιο στην ενημέρωση που κατήργησε ο επάρατος Μητσοτάκης το 1989. Ποιος ο λόγος από την στιγμή που η πλειονότητα των συμπολιτών μας διαμορφώνει άποψη και επηρεάζεται από τα ιδιωτικά τηλεοπτικά δίκτυα. Ποιος ο λόγος αφού η προσπάθεια για την δημιουργία ενός ελληνικού BBC δεν έχει πραγματοποιηθεί παρά τις αρκετές σημαντικές και ποιοτικές εκπομπές που αναμφισβήτητα διαθέτει (και παρά το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια έχει νοθεύσει αισθητά το πρόγραμμά της). Ποιος ο λόγος από την στιγμή που τα νούμερα (οικονομικά και τηλεοπτικά) δεν βγαίνουν. Χθες διάβασα την άποψη του Αντώνη Καρπετόπουλου στην Sportday (σχετικά με την αποπομπή Κούλογλου) την οποία βρήκα αρκετά ενδιαφέρουσα:

“…Σκεφτόμουν τον χωρισμό του Στέλιου Κούλογλου με την ΕΡΤ κι αναρωτιόμουν αν είχε μεγαλύτερη ανάγκη ο δημοσιογράφος την κρατική τηλεόραση ή η κρατική τηλεόραση τον δημοσιογράφο. Κάτι μου λέει ότι στον επαγγελματία Κούλογλου η όλη εξέλιξη της ιστορίας θα κάνει καλό. Θα βρει ένα άλλο κανάλι, θα κάνει εκπομπές με μεγαλύτερη θεαματικότητα από αυτές που έκανε στη ΕΤ1, θα συνεχίσει να κάνει τη δουλειά του – και μπορεί κάποτε να γυρίσει στη δημόσια τηλεόραση? τόσοι και τόσοι το 'καναν. Η ΕΡΤ αντιθέτως χάνει ένα καλό άλλοθι πολυφωνίας (αυτό ήταν κυρίως «Το ρεπορτάζ χωρίς σύνορα») και είναι βέβαιο ότι ο πρόεδρός της θα έχει να αντιμετωπίσει λογιών λογιών γκρίνιες. Ακόμα πιο μεγάλες γκρίνιες θα βρει μπροστά της η κυβέρνηση, διότι η ιστορία προσφέρεται για αντιπολιτευτικές ομοβροντίες: το τελευταίο που θα ’θελε ο Καραμανλής είναι να κατηγορηθεί για φιμώσεις και ολοκληρωτικές αντιλήψεις σε ό,τι αφορά την ενημέρωση. Το κεντροδεξιό προφίλ που χτίστηκε με κόπο, μην ξεχνάτε ότι έδωσε εκλογικές νίκες.

Από την άλλη, η εξουσία δεν έχει πλάκα αν δεν την επιδεικνύεις: αυτό είναι δυστυχώς το συμπέρασμα πολλών ανάλογων ιστοριών. Η κυβέρνηση μιλά για λιγότερο Κράτος και πουλάει τον ΟΤΕ – πολύ καλά κάνει από τη στιγμή που το είχε στο πρόγραμμά της και αυτό το πρόγραμμα ψήφισε κατά πλειοψηφία ο κόσμος. Η ίδια όμως κυβέρνηση που μιλά για την ανάγκη να ξεφορτωθεί το Κράτος οποιοδήποτε βαρίδι, φυλάσσει σαν κόρη οφθαλμού την κρατική τηλεόραση κι ας είναι σχεδόν δεδομένη η οικονομική προβληματικότητά της, επειδή κουβαλάει πολλά και μεγάλα χρέη. Γιατί; Γιατί προφανώς είναι μια βιτρίνα εξουσίας και αισθητικής: εκεί καταλαβαίνεις ποιος κυβερνάει τον τόπο! Υπό αυτό το πρίσμα δεν μου κάνει εντύπωση που σταμάτησαν τις εκπομπές του Κούλογλου: και πολύ άργησαν!

Όσο για τις θεαματικότητες και την ΑGB, σόρι αλλά το θέμα είναι ανάξιο συζήτησης. Η AGB είναι «φερετζές» – δεν μετράει ούτε την εκτίμηση του κοινού στα πρόσωπα, ούτε τη συγκέντρωση των τηλεθεατών σε αυτό που παρακολουθούν στην οθόνη. Αν τα νούμερα είναι αυτοσκοπός, είμαι βέβαιος ότι ένα αφιέρωμα στο γερμανικό πορνό μπορεί να εκτοξεύσει όποιο κανάλι το τολμήσει. Διαφωνείτε;…”

Νομίζω ότι ο γνωστός αθλητικογράφος έχει δίκιο. Η δημόσια τηλεόραση είναι η βιτρίνα της εκάστοτε κυβέρνησης. Μέσω της ΕΡΤ δείχνει την εξουσία της. Καλυπτόμενη από ένα περιτύλιγμα σοβαροφάνειας και πολυφωνίας δείχνει υπέρ ποιών μεροληπτεί, δείχνει ποιοι την ενοχλούν.

Η ΕΛΛΑΔΑ ΟΜΗΡΟΣ ΤΗΣ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ

Μία ιδιότυπη χούντα κυβερνά την Ελλάδα. Η συνδικαλιστική. Οποτεδήποτε μία συντεχνία θεωρεί ότι θίγεται νομιμοποιείται να παρακωλύει την καθημερινή ζωή του πολίτη. Σήμερα είναι οι φορτηγατζήδες. Χθες ήταν οι λιμενεργάτες. Αύριο θα είναι οι εκπαιδευτικοί. Και πάει λέγοντας. Δεν θέλω προσωπικά να ασχοληθώ με τα αιτήματά τους. Αν είναι δίκαια ή άδικα. Δεν με ενδιαφέρει. Αυτό που με εξοργίζει είναι ο φασιστικός τρόπος με τον οποίο προσπαθούν να επιβάλλουν την άποψη τους. Αποκλείοντας δρόμους. Απειλώντας τους συναδέλφους τους που δεν θέλουν να απεργήσουν. Καταστρέφοντας άλλες, εξαρτώμενες, επαγγελματικές ομάδες. Παρακωλύοντας την οποιαδήποτε δραστηριότητα. Με την χρήση βίας και τρομοκρατίας. Αυτές όμως οι συμπεριφορές είναι πλέον αναμενόμενες. Και όσο θα διαιωνίζονται θα γίνονται ακόμα πιο αυταρχικές. Είναι αποτέλεσμα του χαϊδέματος τους εδώ και δεκαετίες από την πολιτική ηγεσία του τόπου. Από τους πολιτευτές όλων των παρατάξεων, από την άκρα δεξιά μέχρι την άκρα αριστερά. Χαμένοι είναι μόνο αυτοί που η φωνή τους εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να ακουστεί. Χαμένοι είναι οι επαγγελματίες που προσπαθούν να επιβιώσουν και να δραστηριοποιηθούν μέσα από συμπληγάδες. Χαμένοι οι πολίτες που βιώνουν μία σκληρή και απάνθρωπη καθημερινότητα. Χαμένη πριν και πάνω από όλα είναι η ίδια η χώρα.