ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ: “ΣΕΒΑΣΤΕΙΤΕ ΜΑΣ”

Τις τελευταίες δύο μέρες είμαι πολύ οργισμένος. Οργισμένος από συγκεκριμένα περιστατικά που αφορούν το στενό περιβάλλον μου και που οφείλονται στην ασυδοσία της κρατικής μηχανής. Είμαι οργισμένος γιατί άνθρωποι λίγοι, ποταποί κατέχουν σημαντικές θέσεις στον κρατικό μηχανισμό. Είμαι οργισμένος γιατί νόμοι καταπατούνται ενσυνείδητα από αυτούς τους σφετεριστές της κρατικής εξουσίας. Είμαι οργισμένος γιατί η λαμογιά θεωρείται ο σοφότερος δρόμος προς την κοινωνική καταξίωση. Είμαι οργισμένος γιατί ο πρωθυπουργός είναι και πάλι απών. Δύο μήνες μετά την επιστολή που του είχα στείλει, έστειλα και νέα επιστολή προς τον κύριο Καραμανλή. Γνωρίζω ότι θα έχει ανάλογη τύχη με την πρώτη αλλά παρόλα αυτά εγώ ήθελα να εκφράσω την οργή που νοιώθω.

“Κύριε Πρωθυπουργέ

Λίγες ημέρες μετά την επανεκλογή σας στις 16 Σεπτεμβρίου σας έστειλα επιστολή με την οποία σας ζητούσα να αναλάβετε άμεσα δράση για να θέσετε ένα τέλος στην νοσηρή πραγματικότητα που ζει ο έλληνας πολίτης. Σας είχα τονίσει τελειώνοντας ότι ο έλληνας ψηφοφόρος επέλεξε αποκλειστικά εσάς, όχι το κόμμα και τα στελέχη του, και σας ζητούσα να μην τον απογοητεύσετε. Η συγκεκριμένη επιστολή πιθανότατα κατέληξε στον κάλαθο των αχρήστων του γραφείου σας, αλλά παρόλα αυτά εγώ σας ξαναγράφω σήμερα, ούτε δύο μήνες μετά, για να σας εκφράσω την αγανάκτηση μου. Να σας διατυμπανίσω ότι τίποτα δεν άλλαξε και δεν πρόκειται να αλλάξει. Οι (ηπιότερη λέξη δεν μπορούσα να σκεφτώ) καιροσκόποι εγκαταστάθηκαν και πάλι μετά βαΐων και κλάδων στις κατάλληλες θέσεις, είτε αυτές είναι διοικήσεις ΔΕΚΟ και λοιπών κρατικών φορέων, είτε διευθύνσεις δημόσιων οργανισμών, είτε γενικές γραμματείες υπουργείων, είτε υφυπουργεία είτε ακόμα και υπουργεία. Το ρουσφέτι και η αναξιοκρατία κυριαρχούν σε βάρος του απλού έλληνα πολίτη ο οποίος και υφίσταται την καταπίεση μίας όλο και αυξανόμενα αυταρχικής κρατικής εξουσίας. Μία απλή βόλτα από κάποιο υπουργείο, εφορία, πολεοδομία, ασφαλιστικό ταμείο αρκεί για να κατανοήσει κάποιος ποια είναι η καθημερινότητα που βιώνουμε όλοι μας. Ρωτήστε τον επαγγελματία για το γραφειοκρατικό Γολγοθά που έχει να αντιμετωπίσει στην καθημερινή του δραστηριότητα. Ρωτήστε τον για το αβέβαιο οικονομικό περιβάλλον μέσα στο οποίο θα πρέπει να κινηθεί (θα αυξηθεί ο ΦΠΑ ή όχι και πότε;;;). Ρωτήστε τον (επιμελή) φοιτητή για την κατάσταση μέσα στα πανεπιστήμια. Ρωτήστε τον μαθητή για το επίπεδο της μόρφωσης που λαμβάνει. Ρωτήστε έναν νοσηλευόμενο σε δημόσιο νοσοκομείο για το επίπεδο των υπηρεσιών που του προσφέρονται. Ρωτήστε τον έντιμο δημόσιο υπάλληλο για τις πιέσεις που δέχεται για να εκπληρώσει τις ρουσφετολογικές επιθυμίες των ανωτέρων του.

Ακούω πολλούς, ανάμεσα τους και υπουργούς, να καλούν όλους τους επιτυχημένους έλληνες που δραστηριοποιούνται στο εξωτερικό να επιστρέψουν και να επενδύσουν, την γνώση τους, τις ικανότητες τους, την δημιουργικότητα τους, τα κεφάλαια τους στην Ελλάδα. Αναρωτιέμαι γιατί να το κάνουν κύριε Πρωθυπουργέ. Γιατί ένας πανεπιστημιακός να αφήσει την έδρα του στο εξωτερικό και να γυρίσει στην Ελλάδα όταν αυτό σημαίνει ότι για να το πετύχει θα πρέπει να έχει τις κατάλληλες γνωριμίες και να κανακέψει τις κατάλληλες “προνομιακές” ομάδες; Γιατί ένας επιχειρηματίας να φέρει τα κεφάλαια του στην Ελλάδα όταν γνωρίζει ότι έχει να αντιμετωπίσει ένα ασύδοτο και αρπαχτικό κράτος; Γιατί ένας ερευνητής να παραμένει στην χώρα όταν για να χρηματοδοτήσει την έρευνα του θα πρέπει να περάσει από τις συμπληγάδες ανίδεων κρατικών λειτουργών όταν στο εξωτερικό η χρηματοδότηση καινοτομιών είναι υπεραπλουστευμένη;

Κύριε πρωθυπουργέ η αγανάκτησή μου (και να είστε βέβαιος ότι δεν είμαι μόνο εγώ) έχει γίνει πλέον οργή. Οργή για όλους αυτούς που καταπατούν την αξιοπρέπεια μας. Οργή για όλους αυτούς που προσβάλουν την προσωπικότητα μας. Οργή για όλους αυτούς που καπηλεύονται τα χρήματα μας. Οργή για όλους αυτούς που εκμεταλλεύονται την ανεκτικότητα μας.

Ένας Οργισμένος Έλληνας Πολίτης.

Υ.Γ. Η αγανάκτηση και η οργή που νοιώθω και εκφράζω δεν είναι τα λόγια ενός γραφικού, αλλά πηγάζουν από πολύ συγκεκριμένα παραδείγματα της καθημερινότητας μου.”

ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ ΜΑΣ

Την άποψη μου για τον Γιώργο Παπανδρέου και την πορεία του ως αρχηγός του ΠΑΣΟΚ την έχω εκφράσει παλιότερα με το post μου “Επιστολή στον Γιώργο Παπανδρέου”. Θεωρώ ότι ο Γιώργος είχε και τις ιδέες αλλά και την προηγούμενη καλή παρουσία για να οδηγήσει την ελληνική πολιτική ζωή σε μία διαφορετική κατεύθυνση. Αποδείχτηκε όμως ότι του έλειπε η απαιτούμενη θέληση, το απαιτούμενο τσαγανό αν θέλετε για να προβεί στις αναγκαίες τομές και ρίξεις δικαιώνοντάς με τελικά σε όσα έγραφα τότε. Σήμερα διάβασα στην LIFO την άποψη του Χρήστου Μιχαηλίδη για τα τεκταινόμενα στην αξιωματική αντιπολίτευση και με τα οποία συμφωνώ εν συνόλω. Παραθέτω το άρθρο αυτούσιο.

“H μπερδεμένη κοινωνία μας θαυμάσια βολεύεται να κινείται μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΝΔ χωρίς τύψεις, και βρίζοντας κάθε φορά εκείνον που ψήφισε την προηγούμενη. Την ερχόμενη Κυριακή το ΠΑΣΟΚ κάνει το πρώτο του βήμα προς την εκλογή νέου αρχηγού, που μπορεί να είναι ο παλιός, εάν εκλεγεί ο Γιώργος Παπανδρέου, μπορεί και καινούργιος, εάν οι ψηφοφόροι προτιμήσουν τον Ευάγγελο Βενιζέλο. Αυτό, θα το μάθουμε. Δεν θα μάθουμε, όμως, ποιο ΠΑΣΟΚ θα αναδυθεί από αυτή την επίπονη εκλογική διαδικασία των πολλών εβδομάδων, συνέχεια μιας οδυνηρής, για το κόμμα, ήττας από τη Νέα Δημοκρατία στις εκλογές της 16ης Σεπτεμβρίου. Η αυτοκριτική του Παπανδρέου μπορεί να οδηγεί στην περιγραφή ενός διαφορετικού ΠΑΣΟΚ, εάν ξεμπλέξει με τα κακώς κείμενα και εφαρμόσει εκείνα που θα ξανακάνουν το κόμμα «ριζοσπαστικό και κοινωνικό κίνημα» - σε καμία περίπτωση, όμως, δεν το εγγυάται. Η επιμονή του Βενιζέλου ότι με αυτόν αρχηγό ο Καραμανλής θα ηττηθεί οπωσδήποτε φανερώνει, ίσως, προσωπική αυτοπεποίθηση, αλλά δεν αποκαλύπτει, σίγουρα, μια καινούργια εικόνα κόμματος.

Θα πείτε: έχει ανάγκη αυτή η κοινωνία από ένα καινούργιο κόμμα; Πόσο είναι αυτό το κομμάτι της κοινωνίας που το επιθυμεί; Και τι είδους κόμμα θα ήθελε να δει να προστίθεται στο ήδη υπάρχον... ρόστερ; Μπροστά στα δικά μου μάτια στέκεται μια μπερδεμένη, εν πολλοίς, κοινωνία. Μια κοινωνία που, μέχρι τώρα, θαυμάσια βολεύεται να κινείται μεταξύ ΠΑΣΟΚ και Νέας Δημοκρατίας δίχως τύψεις, και βρίζοντας κάθε φορά εκείνον που ψήφισε την προηγούμενη. Οι μεγάλες και «καθαρές» διαφορές, μια κοινωνία ομογενοποιημένη και δέσμια των ενοχών της, την τρομάζουν. Δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι το ΠΑΣΟΚ έχασε τις εκλογές επειδή προσέγγισε πολύ τις πολιτικές της Νέας Δημοκρατίας. Απλώς, ο κόσμος έκρινε ότι δεν έκλεισε ο κυβερνητικός κύκλος της τελευταίας. Της έδωσαν μια ακόμα ευκαιρία.

Ριζοσπαστική κίνηση, από τη μεριά του Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ, ΗΤΑΝ η επιλογή των Μάνου και Ανδριανόπουλου στα ψηφοδέλτια της προηγούμενης αναμέτρησης. Την εγκατέλειψε μισοστρατής, όχι επειδή τάχα με αυτή την πολιτική ξώκειλε από τη σοσιαλιστική γραμμή του κόμματος (σοβαροί να είμαστε, να μην ξεχνάμε και τους ορισμούς...), αλλά επειδή το ίδιο το «συντηρητικό» σώμα του ΠΑΣΟΚ δεν μπόρεσε να αντέξει αυτή την ωραία προοπτική που ανοιγόταν. Το μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας σήμερα, βολεμένο, φοβικό, ανέμπνευστο και σε μεγάλο βαθμό διεφθαρμένο, δεν αντέχει, δεν θέλει πολιτικούς που να τους λένε δύσκολες αλήθειες ή να προτείνουν λύσεις επώδυνες.

Το «παπανδρεϊκό» ΠΑΣΟΚ, που λέει σήμερα ότι οραματίζεται «επιστροφή στις ρίζες μας», παραδέχεται ανοιχτά (σε άπειρες συζητήσεις που άκουσα όλες αυτές τις μέρες στα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις), πως «κάναμε λάθος που εκχωρήσαμε τον προοδευτικό χώρο, ιδίως εκείνον που εκφράζεται από τη σπουδάζουσα νεολαία μας, στον ΣΥΡΙΖΑ». Σκέφτομαι, λοιπόν, πως εάν η έγνοια και ο στόχος του «νέου ΠΑΣΟΚ» είναι απλώς να γίνει σαν τον ΣΥΡΙΖΑ -καταγγελτικός σε όλα, απών από τη Βουλή στη συζήτηση σημαντικών θεμάτων, με θέσεις γενικές και αρεστές στα αυτιά των πολλών αυτού του χώρου, του... αορίστως αριστερού-, τότε μπορεί να κερδίσει τις επόμενες εκλογές, είτε με Γιώργο είτε με Βαγγέλη, αλλά η πατημασιά του και πάλι στον τόπο θα είναι παλιά πατημασιά.

Για την Παιδεία ξεκάθαρη θέση δεν θα υπάρχει - ήξεις αφίξεις. «Ναι μεν είμαστε υπέρ και των ιδιωτικών, μη κερδοφόρων πανεπιστημίων, αλλά με αυστηρό έλεγχο του κράτους, και αφού πρώτα φτιάξουμε το δημόσιο Πανεπιστήμιο». Τρέχα γύρευε...

Το ίδιο και για το Ασφαλιστικό... Κανείς δεν ξέρει το ΠΑΣΟΚ της 12ης Νοεμβρίου ποια έπ’ αυτού θέση σαφή θα έχει. Τονίζω το «θέση σαφή», γιατί από τις άλλες τις «θέσεις», του τύπου «είμαστε υπέρ του κράτους της κοινωνικής πρόνοιας και να μη θιγούν τα συμφέροντα των συνταξιούχων και των μικρομεσαίων», χορτάσαμε πολλάκις.

Οι μηχανισμοί άμυνας των ανθρώπων τούς σπρώχνουν πάντοτε στο συντηρητισμό. «Καλύτερα με το κακό που ξέρω και συνήθισα, παρά με το καλό που θα με βγάλει από τη βολή μου». Η «λογική» αυτή -το είδαμε τις τελευταίες εβδομάδες- κυριάρχησε σε επίπεδο στελεχών, στο ΠΑΣΟΚ, και θα το δούμε, μάλλον, να κυριαρχεί και σε επίπεδο «κοινωνίας» στην κάλπη την Κυριακή.

Η κοινωνία θέλει το flat. (Όχι το διαμέρισμα, το επίπεδο!). Γιατί flat είναι και η ίδια...”.

Y.Γ . Το άρθρο είναι δημοσιευμένο στην σημερινή LIFO με το τον τίτλο “Καλύτερα με το κακό που ξέρω”.

Ο “ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΣ” ΚΥΡΙΟΣ ΑΛΑΒΑΝΟΣ

Η έννοια της συντήρησης και της προόδου στην χώρα μας είναι σχετική. Ο καθείς μπορεί να αυτοχαρακτηρίζεται όπως ακριβώς θέλει ασχέτως αν οι απόψεις του σε σημαντικά ζητήματα είναι σύμφωνες ή όχι με τον χαρακτηρισμό που αυτός προσδίδει στον εαυτό του ή στις ιδέες του. Θυμάμαι τον μακαρίτη τον Ανδρέα Παπανδρέου να μιλάει για τις προοδευτικές δυνάμεις που εκείνος υποτίθεται ενσάρκωνε, ενώ στην πραγματικότητα η ελληνική κοινωνία βίωνε κατά την πρωθυπουργία του ότι πιο αναχρονιστικό και οπισθοδρομικό έχει να επιδείξει το μεταπολιτευτικό ελληνικό κράτος. Αντίθετα η συντηρητική και οπισθοδρομική, κατά Ανδρέα Παπανδρέου πάντα, Νέα Δημοκρατία (εκείνης της εποχής) και ο ιδρυτής της είχαν την προνοητικότητα και διορατικότητα να μας εντάξουν σε έναν διεθνή οργανισμό με πλείστα ευεργετικά αποτελέσματα.

Ανάλογο είναι το παράδειγμα της σημερινής ελληνικής αριστεράς. Δεν ασχολούμαι καθόλου με το ΚΚΕ που είναι αγκυλωμένο στην λογική και την ρητορεία των πρώτων μεταπολεμικών χρόνων, ίσως το τελευταίο σταλινικό κόμμα που υφίσταται παγκοσμίως, αλλά με τον Συνασπισμό. Το κόμμα που επικαλείται την πρόοδο ακόμα και στην ονομασία του αλλά στην ουσία έχει συμπράξει με τις δυνάμεις της ακινησίας και της στείρας άρνησης. Αλήθεια ποια είναι η θέση της Κουμουνδούρου για την αναβάθμιση της παιδείας; Το μόνο που λέει είναι όχι στην αναθεώρηση του άρθρου 16. Αλλά τι ακριβώς επιθυμεί; Την διαιώνιση της αποκρουστικής σημερινής κατάστασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, με τον κομματισμό, την αναξιοκρατία, την έλλειψη αξιολόγησης, την απαξίωση των πτυχίων; Ποια είναι η θέση του κύριου Αλαβάνου στο ασφαλιστικό; Βροντοφωνάζει την διατήρηση των ίδιων ορίων ηλικίας, ασφαλιστικών εισφορών και βαρέων και ανθυγιεινών με την παράλληλη αύξηση των συντάξεων, αλλά δεν μας δίνει την πρόταση του για την βιωσιμότητα του συστήματος. Ποιες είναι οι απόψεις του για την υγεία. Προεκλογικά επισκέφτηκε αρκετά νοσοκομεία και γκρίνιαξε για την κατάντια του ΕΣΥ αλλά δεν παρουσίασε κάποια πλήρη πρόταση για την αναβάθμιση του. Μιλάει για την οικολογία αλλά μόνο σε επίπεδο ευχολογίων, χωρίς να προτείνει ούτε ένα ρεαλιστικό μέτρο για την βελτίωση του περιβάλλοντος και της ποιότητας της ζωής μας. Φωνάζει και διαμαρτύρεται για την βαναυσότητα του κράτους και των κατασταλτικών του μηχανισμών αλλά δεν τον είδα να έχει την ίδια ευαισθησία όταν η βαναυσότητα προέρχεται από κόλπους με τους οποίος ο ίδιος συμπορεύεται. Τελευταίο παράδειγμα η χθεσινή επερώτηση του στην Βουλή. Αναφερόμενος στην κοινοτική οδηγία που ουσιαστικά υποχρεώνει την Ελληνική κυβέρνηση να αναγνωρίσει την επαγγελματική επάρκεια των αποφοίτων των Κέντρων Ελευθέρων Σπουδών η τοποθέτηση του ήταν της λογικής πονάει κεφάλι, κόψει κεφάλι, απόλυτα συνεπής με τις πολιτικές της ακινησίας που κατ’ εξακολούθηση εκφράζει. Αντιγράφω από την σημερινή City Press χωρίς κανένα περαιτέρω σχόλιο.

“ Στη Βουλή με επίκαιρη ερώτηση προς τον πρωθυπουργό, φέρνει την υπόθεση των κολεγίων ο πρόεδρος του ΣΥΝ, ζητώντας να άρει την άδεια λειτουργίας τους. Ο κ. Αλαβάνος υποστηρίζει ότι η λειτουργία των κολεγίων που συνεργάζονται με πανεπιστήμια του εξωτερικού αποτελεί παραβίαση του άρθρου 16 του Συντάγματος, επισημαίνοντας, ταυτόχρονα ότι η Οδηγία 36/2005 για την αναγνώριση των επαγγελματικών προσόντων παράγει από 20/10/2007 έννομα αποτελέσματα, ανεξάρτητα από το πότε θα ενσωματωθεί στην ελληνική έννομη τάξη. Ο κ. Αλαβάνος ζητά από τον πρωθυπουργό, με βάση τα προβλεπόμενα από το άρθρο 82 του Συντάγματος, να προχωρήσει αμέσως στην άρση της άδειας λειτουργίας των Κέντρων Ελευθέρων Σπουδών που συνεργάζονται με ξένα πανεπιστήμια, δεδομένου ότι αυτό έρχεται σε πλήρη σύγκρουση με το άρθρο 16, παρ. 5 του Συντάγματος, κάτι που θεωρεί ότι λύνει κάθε πρόβλημα που προκύπτει από την εφαρμογή της Οδηγίας 36/2005.”

ΑΠΟΧΩΡΗΣΕ ΑΠΟ ΤΟ ΛΑΟΣ Ο Π. ΘΕΟΔΩΡΑΚΙΔΗΣ

Παραθέτω χωρίς κανένα περαιτέρω σχόλιο την συνέντευξη του απόστρατου αξιωματικού και πολιτευτή με το ΛΑΟΣ Π. Θεοδωρακίδη στην χθεσινή Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία και την Μαρίνα Μάνη.

"Ταυτισθήκατε με την εικόνα του ΛΑΟΣ τον τελευταίο χρόνο. Γιατί, όμως, εξαφανισθήκατε μετεκλογικά;

Πρόκειται για συνειδητή πολιτική αποχή από το συγκεκριμένο κόμμα όπως αυτό διαμορφώθηκε μετεκλογικά. Είναι πια αποτυπωμένη στην πλειοψηφία της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησής του η επικράτηση όσων έχουν τα ίδια πιστεύω και χαρακτηρίζονται από ιδεολογική ταύτιση. Καθόλου τυχαία, αφού και προεκλογικά συνεργάστηκαν με επιτυχία. Ξεκίνησα τη συνεργασία μου αρχικά στην αυτοδιοίκηση, όπου η πολυσυλλεκτικότητα υπερβαίνει τα κομματικά στεγανά. Τη συνέχισα, όπως έγινε και με άλλα στελέχη από διαφόρους πολιτικούς χώρους, στοχεύοντας στη μετεκλογική επικράτηση καθαρών δημοκρατικών και προοδευτικών φωνών οι οποίες θα καθιστούσαν το ΛΑΟΣ μια αξιόπιστη πολιτική δύναμη με αποφασιστικό ρόλο στα πολιτικά δρώμενα της χώρας προς όφελος των πολιτών. Η κατεύθυνση αυτή, ωστόσο, δεν ευοδώθηκε.

Στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΛΑΟΣ κυριαρχούν ακραία δεξιοί βουλευτές, ενώ ο Γ. Καρατζαφέρης, μιλώντας στη Βουλή, αναφέρθηκε θετικά σε πρακτικές της χούντας και του Μεταξά. Γι' αυτήν την εικόνα συνεργασθήκατε;

Όταν η κύρια ιδεολογική συνιστώσα του ΛΑΟΣ -και αυτή θα καταδειχθεί επαρκώς και στο μέλλον- είναι των βουλευτών με τη συγκεκριμένη ιδεολογία, τότε και ο πρόεδρός του θα επικαλείται αντίστοιχα παραδείγματα. Επειδή, όμως, είναι επίκαιρη η επέτειος της 28ης Οκτωβρίου, υπενθυμίζω ότι ο λαός υπερέβη τη μεταξική συνταγή και αντιστάθηκε στο φασισμό. Κάθε άλλη, λοιπόν, ευκαιριακή και αποσπασματική υιοθέτηση αρχών και θέσεων, ακόμα και πράξεων όπως η υπερψήφιση του προτεινομένου από την Ν.Δ. προέδρου της Βουλής, δεν μπορεί να προσδώσει κανένα άλλο σταθερό και καθαρό ιδεολογικό στίγμα σε αυτό το κόμμα που βλέπουμε σήμερα. Η μετεκλογική εικόνα του κόμματος αυτού δεν με εκφράζει σε καμία περίπτωση. Εγώ αγωνίζομαι για την επικράτηση ανθρωποκεντρικών αξιών που ενώνουν και όχι ακραίων και δογματικών αντιλήψεων που δηλητηριάζουν τις ανθρώπινες ψυχές και διαλύουν κάθε έννοια κοινωνικής συνείδησης. Αυτής που ο Μακρυγιάννης, κι όχι ο Μεταξάς, εμφατικά προέβαλε ως ανάγκη κατανόησης του «εμείς» αντί του «εγώ». Η εξάλειψη της οικονομικής και κοινωνικής παθογένειας του νεοφιλελευθερισμού δεν γίνεται με προσκόλληση σε ιδεοληψίες του παρελθόντος, μισαλλοδοξίες και ρατσιστικές πρακτικές. Απαντήσεις στα μεγάλα λαϊκά αιτήματα δεν είναι δυνατόν να δοθούν με δημαγωγικό λόγο κομμάτων προσωποπαγούς εξουσίας. Επιδίωξή μου είναι να συμβάλω στην ανάπτυξη μιας δίκαιης κοινωνίας με δίκαιους και ξεκάθαρους κανόνες, που πλαταίνουν τη δημοκρατία και την κοινωνική μέριμνα σε μια αξιοπρεπή πατρίδα. Για τέτοιους αγώνες και επιδιώξεις, θέση για μένα στο συγκεκριμένο μετεκλογικό ΛΑΟΣ δεν υπάρχει.

Ως απόστρατος αξιωματικός πώς είδατε την κοινοβουλευτική εκπροσώπηση του ΛΑΟΣ από «σαραντάρη» βουλευτή που δεν πήγε στον στρατό;

Αυτό που με ενοχλεί ως ενεργό πολίτη είναι ότι όσοι ψήφισαν το ΛΑΟΣ προεκλογικά δεν γνώριζαν ότι ο συγκεκριμένος υποψήφιος δεν είχε εκπληρώσει τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις. Η συγκάλυψη ενός τόσου σοβαρού γεγονότος, που θα έπρεπε να είναι γνωστό στην ηγεσία του κόμματος, ένεκα της μακροχρόνιας συνεργασίας με αυτό το άτομο, είναι αδικαιολόγητη. Οποιαδήποτε επίκληση δικαιολογιών δεν «περιποιεί τιμή» στον πολιτικό χώρο που επενδύει και πολιτικά στην ηθική και νομική υποχρέωση της στράτευσης. Εξάλλου η πολιτική ασκείται δια του παραδείγματος, προκειμένου να έχει και παιδευτικό χαρακτήρα.

Θα παραμείνετε στο ΛΑΟΣ;

Η επιστολή παραίτησής μου βρίσκεται από χθες στο γραφείο του προέδρου του κόμματος. Εξάλλου, φαίνεται ότι έχει χαθεί και το συναίσθημα, που μαζί με την ηθική είναι απαραίτητα στοιχεία για να υπάρχει συμπόρευση. Εξέλιπε, πλέον, κάθε λόγος, λοιπόν."

19/10/1987-19/10/2007: ΕΙΚΟΣΙ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΑΥΡΗ ΔΕΥΤΕΡΑ ΤΗΣ WALL STREET

Είκοσι χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την Μαύρη Δευτέρα του Οκτώβρη του 1987 με το μεγάλο κραχ των διεθνών χρηματιστηρίων. Ο Dow Jones εκείνη την ημέρα υποχώρησε κατά 23%, συμπαρασύροντας όλα τα μεγάλα χρηματιστήρια. Το Τόκιο χάνει πάνω από 13%, το Λονδίνο 14% ενώ το χρηματιστήριο του Χονγκ Κονγκ ανέστειλε την λειτουργία του για μία εβδομάδα. Εμπεριστατωμένη παρουσίαση της κρίσης κάνει σήμερα η Ναυτεμπορική.

ΠΟΛΥΤΕΧΝΙΤΗΣ & ΕΡΗΜΟΣΠΙΤΗΣ

Στα δέκα του σανέμπορας...

Μέχρι τα δεκαέξι του έκανε διανομές στο γαλατάδικο της γειτονιάς του…

Από τα δεκαπέντε του είχε μουσική εκπομπή στο δεύτερο πρόγραμμα…

Το 1966 βγήκε έκτος body builder στον κόσμο…

Από το 1969 έως το 1981 ιδιοκτήτης σχολής μανεκέν…

1981 έως σήμερα ιδιοκτήτης τηλεοπτικού και ραδιοφωνικού σταθμού καθώς και εφημερίδας…

1993 έως σήμερα βουλευτής και ευρωβουλευτής (με μικρά διαλείμματα)…

2000 έως σήμερα αρχηγός πολιτικού κόμματος.

Όχι κυρίες και κύριοι, δεν είναι ο Θανάσης ο Βέγγος στο Πολυτεχνίτης και Ερημοσπίτης. Είναι η προεδράρα (κατά δική του δήλωση)

ο Γιώργαρος ο Καρατζαφέρης.

ΠΟΥ ΤΟ ΠΑΕΙ Ο ΒΓΕΝΟΠΟΥΛΟΣ;

Διαβάζω στην σημερινή Ναυτεμπορική “ΜΙG: Εξαγορά του 49,9% της Attica Group”. Παρακολουθώ με ενδιαφέρον τις κινήσεις της Marfin και του Βγενόπουλου τον τελευταίο καιρό. Από την είσοδο του στην αγορά της πληροφορικής, της υγείας, των τροφίμων, των τηλεπικοινωνιών και τώρα της ναυτιλίας. Αναρωτιέμαι για τους σκοπούς του (επενδυτικοί ή κερδοσκοπία;). Με προβληματίζει το γεγονός ότι γίνεται κυρίαρχος παντού (μείωση ανταγωνισμού). Με τρομάζει η πιθανότητα (όποια είναι αυτή) της κατάρρευσης του (τι τριγμούς θα προκαλέσει στην ελληνική οικονομία).