ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ

To email αυτό το έστειλα σε σήμερα σε δημοσιογράφους πρωινών εκπομπών αφού βαρέθηκα το συνεχή σπαραγμό και κλάμα:

Ακούω σήμερα από το πρωί κλαυθμούς και οδυρμούς για τα μέτρα τα οποία ανακοινώθηκαν, ή καλύτερα διέρρευσαν από την κυβέρνηση. Για τις μειώσεις σε όλα τα μισθολογικά κλιμάκια, για τον κατώτατο μισθό των νέων, για τις συντάξεις, για τις ΔΕΚΟ κλπ., συνοδευόμενα πάντα με αφορισμούς και κατάρες κατά της κακιάς τρόικα και της διάβολο-Μέρκελ. Δεν θυμάμαι όμως τα τελευταία χρόνια (ή μάλλον τις τελευταίες δεκαετίες) να κλαίγατε και να οδύρεστε (όλοι, όχι μόνο εσείς προσωπικά) για το που οδηγείται η ελληνική οικονομία από την υπερδιόγκωση του κράτους και το συνεχώς αυξανόμενο έλλειμμα στο εμπορικό μας ισοζύγιο τα οποία αποτελούν και το μέγα αίτιο του προβλήματος. Δεν θυμάμαι να ακούστηκε πάνω από μια δύο φορές όλα αυτά τα χρόνια π.χ. ότι το 80% του ελληνικού ελαιολάδου πωλείται χύμα στους γείτονες Ιταλούς οι οποίοι το αναμείγνυαν με δικά τους ελαιόλαδα και το πωλούσαν επώνυμα στις διεθνείς αγορές κερδίζοντας από την υπεραξία του, όταν οι δικοί μας αγρότες επαναπαυόντουσαν στις κοινοτικές επιδοτήσεις. Δεν θυμάμαι να κατακεραυνώνατε όλο εκείνο το πολιτικό και συνδικαλιστικό κατεστημένο που είχε οδηγήσει στο να υπάρχουν συνταξιούχοι των 35 και των 40 ετών. Γι’ αυτό δεν θα έβαζα όλους τους συνταξιούχος στο ίδιο τσουβάλι. Να στεναχωρηθώ για εκείνο που πήρε σύνταξη μετά από σαράντα και πενήντα χρόνια εργασίας καταβάλλοντας διαχρονικά τις ασφαλιστικές του εισφορές, αλλά δεν έχω τα ίδια αισθήματα για τον αντίστοιχο της ΔΕΗ, του ΟΤΕ και άλλων ευγενών ταμείων που μετά από πολύ λιγότερα χρόνια εργασίας έφτασαν να παίρνουν σύνταξη πολλαπλάσια του πρώτου. Μιλήσατε και κλάψατε για τον νέο εργαζόμενο που μετά από πτυχία, μεταπτυχιακά και διδακτορικά θα φτάσει να παίρνει 400 ευρώ, αλλά σας ρωτάω αν το θέμα είναι ο ίδιος νέος να παίρνει 751; Το ζήτημα δηλαδή της μισθοδοσίας των ιδιωτικών υπαλλήλων και κυρίως και πρωτίστως των νέων είναι κανονιστικό; Αν ήταν έτσι θα μπορούσαμε να θέσουμε όποιο κατώτατο όριο θέλαμε, το ΚΚΕ αν θυμάμαι καλά μιλούσε για 1.400 ευρώ (άραγε το τηρούσε στην υπό ένταξη στο άρθρο 99 Τυποεκδοτική;). Νομίζω όμως ότι το πρόβλημα δεν είναι εκεί. Το πρόβλημα είναι ότι έχουμε υπερπροσφορά ανθρώπων με προσόντα σε μία οικονομία που έχει ασφαλώς λιγότερες ανάγκες. Και το πρόβλημα αυτό είναι δομικό και όχι κανονιστικό. Μιλάμε μονίμως όλοι για ανάπτυξη και για το λάθος μείγμα που μας επιβάλλει η τρόικα και αναρωτιέμαι πιο είναι το σωστό φάρμακο. Η συνέχιση του υπερβολικού δανεισμού της χώρας ή μήπως το τύπωμα νέου χρήματος από την ΕΚΤ; Αν ήταν αυτά η Ελλάδα με την ανεξάρτητη οικονομική και νομισματική πολιτική που ασκούσε μέχρι και την είσοδο στην ΟΝΕ θα το είχε επιτύχει. Αλλά αν θυμάστε είχαμε και τότε και μεγάλο έλλειμμα και μεγάλο χρέος αλλά και υψηλότατο πληθωρισμό.

Με αυτά που σας γράφω δεν θέλω να πω ότι δεν είναι δραματικό για τους πολίτες που είχαν δομήσει την ζωή τους με κάποιο τρόπο να την βλέπουν ξαφνικά να καταρρέει. Βεβαίως και είναι. Αλλά το θέμα των αμοιβών, των συντάξεων, και των δαπανών ενός κράτους έχουν να κάνουν με το οικονομικό και παραγωγικό του υπόβαθρο. Και δυστυχώς το ελληνικό ήταν τόσο σαθρό και φουσκωμένο που έσκασε σαν μπαλόνι. Τα δάκρυα σήμερα δεν ωφελούν. Έπρεπε να τα χύνατε καθόλα αυτά τα χρόνια της επίπλαστης ευημερίας. Σήμερα αυτό που θα ήθελα να ακούσω από σοβαρούς αν μη τι άλλο δημοσιογράφους είναι να πιέζουν για τα αναπτυξιακά μέτρα που πρέπει να ληφθούν ώστε να δημιουργηθούν δουλειές, ώστε σταδιακά ο νέος πτυχιούχος να φτάνει να παίρνει και 1.500 και 2.000 πρώτο μισθό. Όχι γιατί το προέβλεψε κάποιος γραφειοκράτης ή οι κοινωνικοί (τρομάρα μας) εταίροι αλλά γιατί η αγορά τόσο κοστολογεί την εργασία του. Και αυτή η ανάπτυξη θα έρθει αν αξιοποιήσουμε τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας μας. Και είναι πολλά. Προσπαθήστε μέσα από την εκπομπή σας να πιέσετε στο βαθμό που σας είναι δυνατό να αρχίσουν να δίνονται φορολογικά κίνητρα για όσους και κυρίως νέους φεύγουν από τα αστικά κέντρα και δημιουργούν επιχειρήσεις στην επαρχία. Κάντε εκπομπές για την ανάγκη να δοθούν κίνητρα (όχι επιδοτήσεις προς Θεού) στους αγρότες να δημιουργήσουν εταιρείες που θα τυποποιούν τα δικά τους προϊόντα και θα τα πωλούν επώνυμα στις διεθνείς αγορές. Ρωτήστε τους αρμόδιους υπευθύνους παιδείας των κομμάτων γιατί η χώρα μας έχει του κόσμου τις φυσικομαθηματικές σχολές και όχι σχολές management και marketing αγροτικών προϊόντων και ανωτάτη σχολή τουριστικών επιστημών. Θα μπορούσα να παραθέσω πολλά άλλα παραδείγματα στα οποία θα μπορούσε να στηθεί μία βιώσιμη ανάπτυξη της χώρας δημιουργώντας πλούτο και θέσεις εργασίας για τους πολίτες της μακριά από τον κρατικό εγκλωβισμό. Σταματήστε επιτέλους τα δάκρυα και ασχοληθείτε με την δημιουργία.

Ευχαριστώ πολύ

Βασίλης Τσικνάκος

Οικονομολόγος (μισθωτός για να μην νομίζετε ότι μιλάω εκ του ασφαλούς).

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΥΠΟΓΡΑΦΗΣ ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ ΣΑΜΑΡΑ

Τον τελευταίο καιρό παρακολουθούμε ένα απίστευτο παιχνίδι εντυπώσεων γύρω από τις ενυπόγραφες εγγυήσεις που ζητούν οι εταίροι και δανειστές μας. Στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος είναι η υπογραφή του αρχηγού της Νέας Δημοκρατίας Αντώνη Σαμαρά ο οποίος εδώ και δύο – τρεις εβδομάδες δηλώνει ότι δεν πρόκειται να υπογράψει. Επειδή το ζήτημα έχει κουράσει καλό θα ήταν να βγει ο ίδιος επίσημα και να ξεκαθαρίσει είτε ότι υπογράφει συμφωνώντας σε γενικές γραμμές με την δανειακή σύμβαση και τους όρους της, είτε ότι δεν συμφωνεί και δεν υπογράφει με ότι αυτό μπορεί να συνεπάγεται. Τα “ο λόγος μου μετράει” και οι θολές επιστολές προς το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα (αλήθεια γιατί έστειλε εκεί την επιστολή και όχι στον επίτροπο Όλι Ρεν αν θεωρεί ότι με αυτή δεσμεύεται;) αποτελούν μικροπολιτικούς ακροβατισμούς σε πολύ δύσκολους καιρούς. Στην προκειμένη περίπτωση κύριε Σαμαρά δεν μπορείς να έχεις και την πίτα ολάκερη και τον σκύλο χορτάτο. Οφείλεις να πάρεις ξεκάθαρη θέση. Όλα τ’ άλλα είναι γελοιότητες.

Υ.Γ. Χθες άκουσα ότι από την Νέα Δημοκρατία δηλώνουν ότι δεν τους έχει έρθει κανένα επίσημο και γραπτό αίτημα από την κομισιόν. Είναι αυτό προμήνυμα αναδίπλωσης;;;

ΕΝ ΑΝΑΜΟΝΗ ΤΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ Ή ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ

Διαβάζω τις τελευταίες ώρες ότι στην Νέα Δημοκρατία μία ομάδα βουλευτών έχει επαναστατήσει γιατί ο Πρόεδρος του Κόμματος αποδέχτηκε όχι μόνο να στηρίξει την κυβέρνηση αλλά και την συμμετοχή πολιτικών προσώπων σε αυτή. Πρωτεργάτης των γαλάζιων "ταλιμπάν" είναι ο βουλευτής Ευβοίας και κοινοβουλετικός εκπρόσωπος του κόμματος Κώστας Μαρκόπουλος καθώς και ο γνωστός Φαίλος Κρανιδιώτης. Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα οι "ταλιμπάν" του ζήτησαν να ακυρώσει την συμφωνία, του επισήμαναν τις έντονες αντιδράσεις πολλών κομματικών στελεχών και προέδρων νομαρχιακών που σκοπεύουν να παραιτηθούν και του ζήτησαν να αναλογιστεί τις ευθύνες του απέναντι στην παράταξη!!! Βάζουν δηλαδή ακόμα και τώρα την παράταξη πάνω από την χώρα. Άμε στο γερό-διάολο που έλεγε και ένας φίλος μου παλιά.

Για να θυμηθούμε ποιοι είναι οι δύο αρματωλοί της επαναστατικής πτέρυγας της Νέας Δημοκρατίας. Ο Κρανιδιώτης, γνωστός για πολλά, ήταν ανάμεσα σε αυτούς (Ναξάκης κλπ) που πήγαν να εμπλέξουν σε πολύ δύσκόλες καταστάσεις την χώρα μας με την υπόθεση Οτσαλάν. Ο δε Μαρκόπουλος διετέλεσε Υπουργός Τουρισμού στις τελευταίες κυβερνήσεις Καραμανλή (... του γνωστού τουρίστα της Ραφήνας) και για το μόνο για το οποίο θα μείνει στην ιστορία είναι για τις κουρτίνες του Υπουργείου του, αξίας 28.000 ευρώ, που τις παρήγγειλε από μαγαζί της εκλογικής του περιφέρειας. Αυτοί οι δύο, ένας γνωστός εξτρεμιστής* και μία πολιτική αμοιβάδα*, συνεπικουρούμενοι από άλλες φαιδρές προσωπικότητες όπως ο επαγγελματίας συνδικαλιστής – πανελίστας της τηλεοπτικής ζούγκλας Γιάννης Μανώλης πάνε να τινάξουν την χώρα από την πλευρά της Νέας Δημοκρατίας.

Από την άλλη πλευρά διαβάζω ότι βέτο στο όνομα του Λουκά Παπαδήμου βάζει ο Εύγγελλος Βενιζέλος. Ο πολιτικός αυτός ογκόλιθος που από την στιγμή που αναγορεύτηκε σε αντιπρόεδρο της κυβέρνησης, Υπουργό Οικονομικών και στην ουσία Πρωθυπουργό με τις ενέργειες του έχει επιδεινώσει την ελληνική υπόθεση. Θυμίζω απλά ότι αφού πανηγύρισε για τις αποφάσεις της 21ης Ιουλίου πήγε διακοπές, όταν γύρισε πίσω τον Σεπτέμβριο έκανε το μάγκα διώχνοντας την τρόικα, στην συνέχεια άρχισε να βάζει φόρους που λίγο καιρό πριν είχε ρητά δηλώσει ότι δεν πρόκειται να βάλει και φτάνουμε στην περίεργη υπόθεση του δημοψηφίσματος όπου αφού υπερθεμάτισε την απόφαση του πρωθυπουργού στην συνέχεια και βλέποντας τις εντός και εκτός Ελλάδας αντιδράσεις έκανε μία εντυπωσιακή για το μέγεθος του κυβίστηση δηλώνοντας υπέρ του ευρωπαικού κεκτημένου. Τώρα προσπαθεί να οδηγήσει στην ανάληψη της πρωθυπουργίας από ανδρείκελα τα οποία θα μπορεί να επηρεάζει.

Αυτό το πολιτικό σύστημα, το οποίο όχι μόνο ανέχτηκε αλλά και αποθέωνε διαχρονικά ο “κυρίαρχος (για να μην ξεχνάμε και τις ευθύνες του) λαός” προσπαθεί μετά μανίας να κρατηθεί στην ζωή. Για να ελέγξει στον βαθμό που μπορεί τις καταστάσεις; Για να σώσει ότι μπορεί; Για όλα αυτά μαζί; Το βέβαιο όμως είναι ότι έχουν τοποθετήσει το προσωπικό και παραταξιακό συμφέρον πάνω από το εθνικό. Θα κλείσω όπως έκλεισα και το προηγούμενο post μου.

“Απευθύνω έκκληση σε όσους σώφρονές υπάρχουν ακόμα στην Βουλή (και πιστεύω ότι υπάρχουν) να τελειώσουν μια και καλή με τις γελοίες ηγεσίες τους και το λοιπό κομματικό σκουπιδαριό που ανθίσταται, να δείξουν ότι είναι υπεύθυνοι και να συνεργαστούν, να δώσουν μια χαραμάδα ελπίδας στον κόσμο που αγωνιά. Υπάρχουν πολλοί πολίτες που κατανοούν ότι η πορεία προς την ευημερία και προπαντός προς την αξιοπρέπεια, που έχουμε πλέον απολέσει, περνάει μέσα από δύσκολα μονοπάτια αλλά είναι διατεθειμένοι να τα διαβούν αν βλέπουν, έστω αμυδρά, προοπτική μπροστά. Αναλάβετε πρωτοβουλία.”

Υ.Γ1. Την τελευταία φράση του προηγούμενου post “αποδείξτε ότι η μαλακία δεν αποτελεί εθνικό σπορ” την κόβω γιατί πλέον δεν είναι θέμα μαλακίας αλλά ξεκάθαρου δόλου να διαλύσουν την χώρα. ΕΙΝΑΙ ΚΟΙΝΟΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ.

Υ.Γ.2 *Αξιολογικοί χαρακτηρισμοί που λέει και ο λ:ηρ

ΕΚΚΛΗΣΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΣΩΦΡΟΝΕΣ ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΞΟΥΝ ΟΤΙ Η ΜΑΛΑΚΙΑ ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΕΘΝΙΚΟ ΣΠΟΡ

Σήμερα θα γράψω ωμά. Συγγνώμη εκ των προτέρων αλλά δεν αντέχω. Ο πρωθυπουργός μετά την ηλιθιότητα της Δευτέρας περί δημοψηφίσματος που μας κατέστησε δαχτυλοδειχτούμενους παγκοσμίως πήγε χτες στην Βουλή, μετά και τα καραγκιοζιλίκια της Πέμπτης μεταξύ Υπουργικού Συμβουλίου και Κοινοβουλευτικής ομάδας, για να πάρει εντολή να σχηματίσει κυβέρνηση συνεργασίας χωρίς να δεσμευτεί ότι θα παραιτηθεί (δήλωσε χαρακτηριστικά “ακόμα και χωρίς εμένα επικεφαλή” - αυτό το ακόμα λέει πολλά). Κινείται μάλιστα λες και τα περιθώρια είναι τόσα άνετα και δεν μας κυνηγούν οι ημερομηνίες σε μία απίστευτη νιρβάνα δείχνοντας ότι το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι η φήμη του οίκου των Παπανδρέου και η διατήρηση της πρωτοκαθεδρίας στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ.

Ο δε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης ενώ προχθές φάνηκε να ακολουθεί τον δρόμο της λογικής, από χθες το βράδυ έχει αλλάξει στάση και επιδίδεται στο γνωστό ρεσιτάλ ανευθυνότητας το οποίο μας έχει επιδείξει όσο καιρό είναι αρχηγός της ΝΔ, πλήρως ταυτισμένος με την εξτρεμιστική ομάδα που αποτελεί το επιτελείο του. Ζητάει άμεσα εκλογές. Ασχέτως αν το πιο πιθανό είναι να προκύψει μία (τουλάχιστον) επτακομματική βουλή όπου κάθε πιθανότητα συνεργασίας φαντάζει απίθανη. Να δεχτώ τέλος ότι μπορεί υπό το βάρος της κατάστασης να κερδίσει την αυτοδυναμία. Με ποιους θα κυβερνήσει; Με τους ταλιμπάν Λαζαρίδη, Κρανιδιώτη και Καμμένο; Με τους ανεύθυνους Λυκουρέτζο και Μαρκόπουλο; Με τους στα όρια του γελοίου Τασούλα, Τραγάκη και Μιχελάκη;

Και ενώ οι ηγεσίες των δύο μεγάλων κομμάτων παιδιαρίζουν επικίνδυνα, οι ψευτοεπαναστάτες του Τσίπρα και ιδίως το σταλινικό μαυσωλείο του Περισσού δηλώνουν ξεκάθαρα το θέλω τους για την επόμενη μέρα. Ο Μάκης Μαίλλης, αυτό το απολίθωμα με την ξύλινη γλώσσα, δήλωσε ξεκάθαρα σήμερα στο ΜΕGA ότι το ΚΚΕ ζητάει έξοδο από το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση και την δημιουργία λαϊκής δημοκρατίας με κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας. Δεν μας λένε όμως όλοι αυτοί οι γκεμπελίσκοι πως και με ποιους θα συνεργάζονται, γιατί τουλάχιστον αν επικρατούσαν το 1949 θα είχαν από πίσω τους την Σοβιετική Ένωση και όλη την Ανατολική Ευρώπη, ενώ σήμερα το πολύ πολύ να μας καταντήσουν την Βόρεια Κορέα της Μεσογείου. Αποτέλεσμα θα είναι, οι κόρες μας σε είκοσι χρόνια να είναι οι πουτάνες της Ευρώπης, όπως δυστυχώς έχουν καταντήσει σήμερα τα κορίτσια του πρώην ανατολικού παραδείσου.

Απευθύνω έκκληση σε όσους σώφρονές υπάρχουν ακόμα στην Βουλή (και πιστεύω ότι υπάρχουν) να τελειώσουν μια και καλή με τις γελοίες ηγεσίες τους, να δείξουν ότι είναι υπεύθυνοι και να συνεργαστούν, να δώσουν μια χαραμάδα ελπίδας στον κόσμο που αγωνιά. Υπάρχουν πολλοί πολίτες που κατανοούν ότι η πορεία προς την ευημερία και προπαντός προς την αξιοπρέπεια, που έχουμε πλέον απολέσει, περνάει μέσα από δύσκολα μονοπάτια αλλά είναι διατεθειμένοι να τα διαβούν αν βλέπουν, έστω αμυδρά, προοπτική μπροστά. Αναλάβετε πρωτοβουλία. Αποδείξτε ότι η μαλακία δεν αποτελεί εθνικό σπορ.

110 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ - ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΣΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Από την στήλη “ΠΡΟ 110 ΕΤΩΝ” της χθεσινής Εστίας (τα έντονα γράμματα δικά μου):

“Σάββατο 3 Νοεμβρίου 1901

Το Κλείσιμο της Χρήσεως του 1900

Ακόμη δεν κατωρθώθη η συγκέντρωσις όλων των εισπράξεων του μηνός Οκτωβρίου παρ’ όλα τα μέτρα του υπουργείου των Οικονομικών και του Γενικού Λογιστηρίου. Τα πλείστα όμως των ταμείων και υποταμείων ανήγγειλαν τα αποτελέσματα των εισπράξεων των.

Εκ των μέχρι τούδε γνωσθέντων αποτελεσμάτων, αι εισπράξεις παρουσιάζουν περίσσευμα έξ και πλέον δραχμών, αλλά φαίνεται, ότι τούτο θ’ αυξηθή ακόμη δια των υπολειπομένων αποτελεσμάτων. Εντός της προσεχούς εβδομάδος θα γνωσθή ακριβώς το περίσσευμα της χρήσεως του 1900.

Εν τούτοις υπάρχουν οι φρονούντες, ότι το περίσσευμα τούτο δεν είνε εξ ολοκλήρου πραγματικόν, και ότι κατά το πλείστον στηρίζεται εις ανακριβείς αριθμούς.”

Εντοπίζουμε μία ομοιότητα και μία μεγάλη διαφορά από την σημερινή ελληνική πραγματικότητα. Η μεγάλη διαφορά είναι ότι τα ταμεία του κράτους στο τέλος του 1900 είχαν πλεονάσματα ή “περίσσευμα” όπως αναφέρει χαρακτηριστικά η Εστία, εν αντιθέσει με τα τρομέρα ελλείμματα των ημερών μας που μας έφεραν στην κατάσταση που είμαστε σήμερα. Η ομοιότητα είναι ότι και τότε τα στοιχεία κρίνονται ως ανακριβή από τους “φρονούντες” (εντυπωσιάστηκα είναι αλήθεια με τον χαρακτηρισμό της εφημερίδας), πράγμα που σημαίνει ότι η παραποίηση στοιχείων (η ύπαρξη πλεονάσματων ουδόλως αμφισβητείται, το εύρος αυτών είναι υπό εξέταση) είτε από δόλο είτε από ανοργανωσιά αποτελεί διαχρονική πρακτική.

Η ΧΩΡΑ ΕΚΠΕΜΠΕΙ S.O.S.

Τα γεγονότα πλέον έχουν πάρει πολύ άσχημη τροπή. Η υπόθεση έφτασε σε σημεία που ούτε το φανταζόμασταν. Ο έλληνας πρωθυπουργός έθεσε ουσιαστικά ένα ζήτημα που δεν τολμούσε να φέρει στο προσκήνιο κανένας ευρωπαίος πολιτικός. Την ίδια την ύπαρξη της Ελλάδας εντός της ευρωζώνης. Η επιμονή του μάλιστα στην διεξαγωγή του δημοψηφίσματος τον καθιστά πλέον επικίνδυνο. Είναι απολύτως αναγκαίο να τερματιστεί η θητεία του άμεσα. Η ενεργοποίηση των εξελίξεων αυτών πέφτει αποκλειστικά στις πλάτες της κοινοβουλετικής ομάδας του κόμματός του.

Η λύση όμως δεν είναι οι εκλογές. Εδώ θα διαφωνήσω πλήρως με την ανερμάτιστη και επίσης πλήρως επικίνδυνη (μείζονα και ελάσσονα) αντιπολίτευση. Τι θα προσέφερε σήμερα μία εκλογική αναμέτρηση; Το πιθανότερο σενάριο είναι ότι μετά από μία πολωτική προεκλογική περίοδο να φτάσουμε σε μία επτακομματική ή και παρά πάνω βουλή χωρίς αυτοδυναμία. Δηλαδή στο απόλυτο χάος. Η μόνη λύση, που μπορεί σήμερα να πάρει την χώρα από το γκρεμό στον οποίο βρίσκεται και να την βγάλει, είναι μία κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας με την συμμετοχή των κορυφαίων μυαλών και με την στήριξη της πλειοψηφίας των κομμάτων. Μία κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας όχι με ορίζοντα διμηνου ή τριμηνου όπως άκουσα πολλούς να λένε, όπως η κυρία Βάσω Παπανδρέου, για να πάρει την 6η δόση και να μας οδηγήσεις σε εκλογές, αλλά με ορίζοντα διετίας, θέτωντας τέσσερις βασικές εθνικές επιδιώξεις:

Α. Την ενεργοποίηση και επιτάχυνση των ιδιωτικοποιήσεων.

Β. Την άμεση και δραστική μείωση του κράτους.

Γ. Την προώθηση της αξιοποίησης της εθνικής περιουσίας για την μείωση του χρέους όπως περίπου παρουσιάστηκε από την πρωτοβουλιά ΚΑΠΠΑ.

Δ. Την δημιουργία των κατάλληλων συνθηκών για την αναπτυξιακή πορεία της χώρας μέσω της ελαχιστοποίησης της γραφειοκρατίας, της απορρόφησης των κονδυλίων του ΕΣΠΑ και της δημιουργίας κινήτρων για την προσέλκυση επενδύσεων.

Οι εξελίξεις είναι καταιγιστικές και η όποια καθυστέρηση μας βυθίζει καθημερινά όλο και πιο πολύ. Περιμένω από όλους να προσπαθήσουν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων. Η χώρα εκπέμπει S.O.S.

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ;

Και εγένετο κούρεμα. Ο πρωθυπουργός βγήκε τις πρώτες πρωινές ώρες σήμερα περιχαρής και μας ανακοίνωσε ότι “ πλέον κλείνουμε τους λογαριασμούς της χώρας με το παρελθόν – Μιά καινούργια ημέρα ξεκινάει”, ενώ δεν παρέλειψε να σηκώσει και το σοσιαλιστικό λάβαρο υποδηλώνοντας ότι ανάγκασε τις τράπεζες να αναλάβουν τα βάρη. Το ερώτημα όμως που αιωρείται είναι εάν η απόφαση αυτή είναι θετική ή αρνητική και τι γίνεται από εδώ και πέρα.

Πάντα θεωρούσα ότι το πρόβλημα του χρέους δεν ήταν το πρωτεύων. Αντίθετα τα δύο σημαντικότατα προβλήματα μας ήταν οι υπερβολικές δαπάνες του δημοσίου, δυσανάλογες με την προσφορά υπηρεσιών προς τους πολίτες, και το συνεχώς αυξανόμενο έλλειμμα στο εμπορικό μας ισοζύγιο. Αν καταφέρναμε να τα τιθασεύσουμε θα είχαμε την δυνατότητα πολλαπλών επιλογών ως προς το χρέος με έσχατη την λύση του κουρέματος που δημιουργεί όπως και να το κάνουμε ένα δυσμενές ιστορικό για την χώρα μας που θα το κουβαλάει για πολλά χρόνια πλεόν στην πλάτη. Σήμερα και παρά το δεδομένο του κουρέματος τα προβλήματα αυτά εξακολουθούν και υπάρχουν και πρέπει να αντιμετωπιστούν.

Όπως έχει ειπωθεί και γραφτεί πολλές φορές το ελληνικό κράτος είναι υπερβολικό, δυσανάλογο και αποτελεί τροχοπέδη στην ανάπτυξη. Εγώ θα συμπλήρωνα ότι δεν βάζει και μυαλό. Υποτίθεται ότι όλο αυτόν τον καιρό θα έπρεπε να είχε γίνει ένας εξορθολογισμός των δαπανών του ξεκινώντας από την μισθοδοσία και περνώντας σε κάθε δαπάνη που επιβαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό. Με αυτό τον τρόπο θα υπήρχε έλεγχος ενώ θα γινόντουσαν οι δραστικές περικοπές εκεί που ήταν αναγκαίες και όχι οι οριζόντιες που και άδικες είναι και δεν έχουν το ίδιο αποτέλεσμα. Χαρακτηριτικό παράδειγμα είναι οι αμοιβές σε 52 ΔΕΚΟ όπως τις αλίευσα στο site του Υπουργείου Οικονομικών. Το συνολικό μισθολογικό κόστος στο 9μηνο του 2010 ανέρχεται στα 812 εκατομμύρια ευρώ μειωμένο κατά 15% περίπου σε σχέση με το 9μηνου 2009. Το κράτος δηλαδή επιβαρυνόταν με αμοιβές 1δις 300 ευρώ περίπου ετησίως μέχρι να ξεσπάσει η κρίση, για μισθολογική δαπάνη εταιρειών βαθύτατα ζημιογόνων όπως οι αστικές συγκοινωνίες, ο ΟΣΕ, η ΤΡΑΙΝΟΣΕ, η ΕΔΙΣΥ, η ΕΑΒ κλπ. Ο μέσος μισθός μάλιστα (χωρίς τις ασφαλιστικές εισφορές και λοιπές παροχές) των εργαζομένων σε αυτές τις επιχειρήσεις ανέρχετο στα 2.880 ευρώ μηνιαίως περίπου!!! Υπάρχουν δε οργανισμοί όπως ο Οργανισμός Προώθησης Εξαγωγών (των συνεχώς μειούμενων εξαγωγών μας) όπου ο μέσος μισθός των 68 εργαζομένων του φτάνει τα 4.270 ευρώ. Αντί λοιπόν να πετσοκόβει τις αμοιβές υπαλλήλων σε καίριες θέσεις όπου άνθρωποι με μεταπτυχιακά και διαδακτορικά που προσελήφθησαν μέσω της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Διοίκησης ή του ΑΣΕΠ έφθασαν να παίρνουν μισθό (για μικτό μιλάω πάντα) 1.000 ευρώ, θα έπρεπε να μπεί ένα μαχαίρι σε πολλές από αυτές τις 52 ΔΕΚΟ το οποίο θα έφτανε μέχρι την πώληση ή το κλείσιμο τους. Έχετε μήπως αναλογιστεί τις ετήσιες ζημιές της ΕΘΕΛ, του ΟΣΕ, της ΤΡΑΙΝΟΣΕ, της ΕΔΙΣΥ, της ΕΑΒ και της ΕΑΣ (Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα – Η εταιρεία που προέκυψε από την συνένωση της Ελληνικής Βιομηχανίας Όπλων με την ΠΥΡΚΑΛ – άλλο ένα έγκλημα); Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του 2009 (γιατί δεν κατάφερα να βρω στοιχεία του 2010 για όλες) οι συνολικές ζημιές των ανωτέρω εταιρειών ανήλθαν στα 1.968 δις ευρώ!!! Τα δε δάνεια μόνο του ΟΣΕ αγγίζουν τα 10 δις.

Ένας άλλος τομέας ο οποίος χρήζει άμεσα ελέγχου και συνεισφέρει τα μάλα στην μαύρη τρύπα των δημόσιων οικονομικών είναι αυτός της υγείας. Χωρίς να θέλω να επεκταθώ γιατί δεν γνωρίζω και σε βάθος το θέμα, αυτό που θα έβλεπα αναγκαίο είναι κάθε νοσηλευτικό ίδρυμα να αποτελεί αυτόνομη οικονομική μονάδα όπου κάθε χρόνο θα υποχρεούται να δημοσιεύει ισολογισμό, να υπόκειται σε έλεγχο από ορκωτούς ελεγκτές και το Δ.Σ. του να είναι απόλυτα υπεύθυνο για τα πεπραγμένα του έτους. Το δε υπουργείο θα μπορούσε ανά πάσα στιγμή να κάνει ελέγχους όπως κάνει μητρική σε θυγατρική. Δεν γνωρίζω αν στον τομέα της περίθαλψης και της παροχής ιατρικής φροντίδας το ΕΣΥ πέτυχε (γιατί αυτό είδα σε μία πρόσφατη δημοσκόπηση στην Καθημερινή) στο οικονομικό του σκέλος όμως απέτυχε παταγωδώς γιατί ποτέ δεν κατάφερε να ελέγξει τις δαπάνές του.

Το έτερο μεγάλο πρόβλημα της χώρας μας είναι το έλλειμμα στο εμπορικό της ισοζύγιο. Αποτέλεσμα της μειωμένης ανταγωνιστικότητας η οποία προέρχεται από την συρρίκνωση της παραγωγικής μας βάσης και την διόγκωση του κόστους. Η συρρίκνωση της παραγωγικής βάσης είναι αποτέλεσμα παραγόντων που ξεκινάνε από τον εμφύλιο και την εγκατάλειψη της επαρχίας και φτάνουν μέχρι τις ημέρες μας αφού περάσουν από την δεκαετία του 80 και τον βιασμό που υπέστει κυρίως η μεταποίηση από την καταστροφική πολιτική του πατέρα του σημερινού πρωθυπουργού και τις βάρβαρες συνδικαλιστικές πρακτικες που έδιωξαν από την χώρα μας εταιρείες όπως η Pirelli, η Nissan και η Levis. Αν προσθέσουμε και τον εγκληματικό τρόπο με τον οποίο αξιοποιήθηκε (για την ακρίβεια δεν αξιοποιήθηκε) ο πακτωλός των χρημάτων που εισέρευσε μέσω των επιδοτήσεων στην αγροτική παραγωγή, νομίζω ότι έχουμε και την συνολική εικόνα.

Η δε διόγκωση του κόστους είναι αποτέλεσμα της αύξησης των φόρων, εξωγενών παραγόντων όπως η αύξηση της τιμής του πετρελαίου στις διεθνείς αγορές (από 21 δολλάρια το βαρέλι το 2001 έφθασε κάποια στιγμή και τα 120) καθώς και άλλων commodities όπως η ζάχαρη, το γάλα, το καλαμπόκι, αλλά και της δυσανάλογης αύξησης των αμοιβών, από την στιγμή που κλειδώθηκε η ένταξη μας στο ευρώ το 2001 μέχρι και σήμερα (ο κατώτατος μισθός την 1/1/2002 ήταν €490,04 ενώ την 1/7/2011 ανήλθε στα €750,65 ήτοι αύξηση 53%), που δεν δικαιολογείται από την οικονομία μας και τον πληθωρισμό, αλλά ήταν καθαρά αποτέλεσμα της εισροής χρημάτων μέσω δανεικών. Στο πιο κάτω γράφημα φαίνεται καθαρά η απόκλιση που συντελείται σταδιακά μεταξύ της προοδευτικής μεταβολής των κατώτατων αμοιβών της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας και της αντίστοιχής του Γενικού Δείκτη Καταναλωτή.

Ωραία όλα αυτά τα παραδείγματα αλλά θα με ρωτήσετε τώρα τι κάνουμε;. Ο δρόμος δεν θα είναι εύκολος. Όπως είπα περνάει σίγουρα μέσα από τις ιδιωτικοποίησεις ή κλείσιμο δημόσιων εταιρειών και οργανισμών, μέσα από την συρρίκνωση του κράτους, μέσω της μείωσης των θέσεων εργασίας σε αυτό και της συνεπακόλουθησης (δύσκολης, σκληρής, το καταλαβαίνω απόλυτα) αύξησης της ανεργίας. Είναι όμως αναγκαίο να μειωθούν όσο το δυνατόν οι δαπάνες του κράτους ώστε να πάρει ανάσα ο συνεχώς φορολογούμενος ιδιωτικός τομέας, να δοθούν κίνητρα ώστε να δημιουργηθούν νέες (αποκεντρωμένες – πάρα πολύ σημαντικό) επιχειρήσεις με έμφαση σε τομείς όπως οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, η υγεία, τα αγροτικά προϊόντα, ο τουρισμός, η βιομηχανία τροφίμων, όπου η χώρα μας έχει αφάνταστα συγκριτικά πλεονεκτήματα και που θα μπορούν να απορροφήσουν σταδιακά τους ανέργους που θα προέλθουν και από την μείωση του κράτους. Η ανάπτυξη δεν θα προέλθει από την αναμόχλευση της εσωτερικής (κατά βάσει) καταναλωτικής αγοράς, αλλά μέσω της πώλησης των πιο πάνω προϊόντων και υπηρεσιών στο εξωτερικό. Από την επακόλουθη εισροή χρημάτων μέσω αυτών θα αρχίσει να αναπτύσσεται και η εσωτερική αγορά.

Η διαδρομή είναι δύσκολη αλλά είναι και η μοναδική αν θέλουμε να συνεχίσουμε να είμαστε μέλη της Ευρώπης. Η άλλη λύση είναι η άρνηση να κάνουμε το οτιδήποτε, η επακόλουθη έξοδος μας από το ευρώ και η μετεξέλιξη μας σε ασιατικό κράτος. Η επιλογή στο τέλος τέλος είναι δική μας.