ΠΕΡΙ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΩΝ – ΕΝΑ ΑΡΘΡΟ 16 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ

Ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα τα οποία περιλαμβάνονται στο μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα και τον εφαρμοστικό νόμο είναι αυτό των αποκρατικοποιήσεων-ιδιωτικοποιήσεων. Θεωρείται μάλιστα σημείο κλειδί στην προσπάθεια της χώρας να ισοσκελίσει τον προϋπολογισμό της που με την σειρά του θα επηρεάσει θετικά την πορεία του χρέους. Διαχρονικά η πολιτική ελίτ δεν είχε την διάθεση να προχωρήσει με γοργούς ρυθμούς στον τομέα αυτό, εκτός βέβαια από την κυβέρνηση Μητσοτάκη το 90-93 που πολεμήθηκε αγρίως τόσο από την αξιωματική και την ελάσσονα αντιπολίτευση όσο και από την εσωκομματική συμπεριλαμβανομένου και του σημερινού προέδρου της Νέας Δημοκρατίας, παρά το γεγονός ότι ορισμένοι πολιτικοί και αρκετά περισσότεροι αρθρογράφοι το επισήμαναν με έμφαση εδώ και είκοσι περίπου χρόνια. Ένας από αυτούς ήταν και ένας θείος μου ο Χρήστος Παπαλεξάνδρου, που επηρέασε σε σημαντικό βαθμό την σκέψη μου όσον αφορά τουλάχιστον τα οικονομικά θέματα, ο οποίος σε μία σειρά άρθρων του (τα οποία βρήκα τυχαία ανάμεσα στις φοιτητικές μου σημειώσεις) στην Ναυτεμπορική, στο Εξπρές και στην Ημερησία από το 1993 έως και το 1996 εκφράζει την αναγκαιότητα των ιδιωτικοποιήσεων για την ανάπτυξη της χώρας. Ενδεικτικοί οι τίτλοι του: “Σμίκρυνση του Κράτους σημαίνει ανταγωνιστική και σταθερή ανάπτυξη” εφημ. Ναυτεμπορική 20/1/1996, “Η μη αποκρατικοποίηση τροχοπέδη για την ευρωπαϊκή προσέγγιση” εφημ. Ναυτεμπορική 4/11/1995, “Αποκρατικοποίηση σημαίνει ανάπτυξη” εφημ. Εξπρές 17/12/1995, “Η αποκρατικοποίηση μοναδική λύση στο αδιέξοδο” εφημ. Ναυτεμπορική 28/5/1993 και “Ανάγκη επιτάχυνσης των ιδιωτικοποιήσεων” την Τετάρτη 11 Οκτωβρίου 1995 στην Ημερησία που παραθέτω πιο κάτω αυτούσιο:

"Ανάγκη επιτάχυνσης των ιδιωτικοποιήσεων

Γράφει ο Χρήστος Παπαλεξάνδρου

Στην δύσκολη και ανηφορική πορεία της ελληνική οικονομίας προς την οικονομική και νομισματική ενοποίηση, η ονομαστική και πραγματική σύγκλιση αποτελεί μία βασική διαδικασία κλειδί για την νομισματική σταθερότητα και την αντιμετώπιση των βασικών μακροοικονομικών και διαρθρωτικών προβλημάτων, η οποία είναι αναγκαία για την ικανοποίηση των βασικών κριτηρίων για την ευρωπαϊκή προσέγγιση. Χρειάζεται συναλλαγματική και νομισματική σταθερότητα τα δύσβατα χρόνια της συνοχής για την μείωση των δημοσιονομικών και εξωτερικών ελλειμμάτων, του πληθωρισμού, σταθεροποίηση του δημοσίου χρέους και διαχρονική συρρίκνωση του από υψηλό επίπεδο 114% του Ακαθαρίστου Εγχωρίου Προϊόντος.

Για να δυνηθεί το σύστημα της ελληνική οικονομίας και να κοινωνίας να συμπορευθεί με τους εταίρους στην οικονομική και νομισματική ένωση, πρέπει να αντιμετωπίσει θετικά το πρώτο και βασικό πρόβλημα της δημοσιονομικής προσαρμογής.

Η μείωση των κρατικών δαπανών, όσο και η αύξηση των δημοσίων εσόδων, είναι ένα από τα δυσκολότερα προβλήματα στην δημοσιονομική διαδικασία. Οι κρατικές δαπάνες είναι και ανελαστικές και καταναλωτικές κάτι που καθιστά το πρόβλημα αυτό ακόμα δυσχερέστερο.

Η τρίτη κατά σειρά μεγέθους είναι η δαπάνη επιδοτήσεων – επιχορηγήσεων, που μπορεί να συμβάλει σε μεγαλύτερη έκταση, στη συρρίκνωση των δαπανών της δημοσιονομικής διαχείρισης εάν προχωρήσει με γρηγορότερο βηματισμό η αποκρατικοποίηση /ιδιωτικοποίηση /μετοχοποίηση και ενισχυθούν οι διαδικασίες οι σχετικές, στον χώρο των προβληματικών κρατικών επιχειρήσεων και των ΔΕΚΟ. Κάτι τέτοιο δεν φαίνεται πιθανό στον δημοσιονομικό ορίζοντα καθώς οι διαδικασίες αυτές προχωρούν με βήμα σημειωτόν, με αποτέλεσμα οι δημοσιονομικές δαπάνες να αυξάνονται αντί να ελαττώνονται. Πρέπει να τονιστεί στο σημείο αυτό ότι οι διαδικασίες αποκρατικοποίησης δρουν αμφίπλευρα στην δημοσιονομική διαχείριση, με μείωση των δαπανών και αύξηση των εσόδων.

Δεν πρέπει να λησμονείται ότι η δυναμική των αποκρατικοποιήσεων στο πρακτικό επίπεδο μειώνει τις επιδοτήσεις /επιχορηγήσεις προς τις προβληματικές και υπερχρεωμένες επιχειρήσεις του Οργανισμού Ανασυγκρότησης Επιχειρήσεων που συντηρούν πλασματικές θέσεις εργασίας, που σε τελευταία ανάλυση επιβαρύνουν τις κρατικές δαπάνες και εμποδίζουν τα μεγάλα δημοσιονομικά ελλείμματα να μειωθούν και να επιτρέψουν στην δημοσιονομική διαχείριση να εμφανίσει λειτουργικά πλεονάσματα, αναγκαία για την συρρίκνωση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων.

Οι δημόσιες δαπάνες στα πλαίσια του προϋπολογισμού διατηρούνται σε υψηλότερα επίπεδα κάτι που πρέπει να ανησυχήσει το δημοσιονομικό επιτελείο, ώστε να επέμβει για την συγκράτηση των δαπανών που δυστυχώς αυξάνονται σε μεγαλύτερη αύξηση από αυτή των εσόδων, τα οποία εμφανίζουν σημαντική βελτίωση. Η συρρίκνωση του κράτους με βάση τις διαδικασίες αποκρατικοποίησης και ειδικότερα με τον περιορισμό των επιχειρηματικών πρωτοβουλιών του ευρύτερου δημοσίου τομέα, αποτελεί τω όντι, καθοριστική επιλογή για την εξυγίανση και τον γενικότερο εκσυγχρονισμό των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων του δημοσίου, που στερείται ορθολογικού management και είναι φυσικό επί μακρόν χρονικό διάστημα να παράγουν μόνο ελλείμματα.

Η διαχρονική συρρίκνωση της δημόσιας διοίκησης συνιστά μία δυναμική επιλογή προς την σωστή κατεύθυνση, κάτι που δυστυχώς πολύ δύσκολα μπορεί να ενεργοποιηθεί από το πολιτικό σύστημα. Η αποκρατικοποίηση /ιδιωτικοποίηση /μετοχοποίηση των κρατικών επιχειρήσεων είναι η δυναμικότερη επιλογή για τις ελλειμματικές δημόσιες επιχειρήσεις που αποτελούν μονοπώλιο ή ολιγοπώλιο."

Δεκαέξι χρόνια μετά το πιο πάνω άρθρο και είμαστε ακόμα στο σημείο μηδέν μια και οι προβληματικότερες και πιο ζημιογόνες επιχειρήσεις του δημοσίου με προεξέχοντα τον ΟΣΕ μας επιβαρύνουν με δεκάδες δισεκατομμύρια ετησίως.

ΟΙ ΜΑΣΚΕΣ ΕΠΕΣΑΝ (ΑΝ ΥΠΗΡΧΑΝ ΠΟΤΕ)

Δεν έτρεφα και ιδιαίτερες αυταπάτες για τα κίνητρα τόσο αυτών που έχουν αρχίσει και καπηλεύονται το κίνημα των “αγανακτισμένων” όσο και της πλειοψηφίας των συμμετεχόντων σε αυτό, αλλά πλέον όλα είναι ολοφάνερα. Στο ψήφισμα της χθεσινής “λαϊκής” - έχω γράψει στο παρελθόν ότι η λέξη λαός μου προκαλεί αναγούλα – συνέλευσης αναφέρεται μεταξύ άλλων:

“…Κλιμακώνοντας τις κινητοποιήσεις μας, καλούμε όλο τον κόσμο, Έλληνες και μετανάστες, άντρες γυναίκες και παιδιά, εργαζόμενους και ανέργους, από όλες τις συνελεύσεις πλατειών της Αθήνας, όλες τις πλατείες της Ελλάδας να έρθουν στην πλατεία Συντάγματος την ημέρα ψήφισης του μεσοπρόθεσμου, να στηρίξουν την 48ωρη απεργία που έχουν εξαγγείλει πρωτοβάθμια σωματεία, ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ και να αποκλείσουμε όλοι και όλες μαζί την βουλή, με ό,τι μέσο μπορεί ο καθένας: αυτοκίνητα, ταξί, νταλίκες, τρακτέρ, απορριμματοφόρα του δήμου, λεωφορεία της ΕΘΕΛ κλπ. Επί 48 ώρες κανένας εργαζόμενος στην δουλειά, όλοι/ες μαζί στην πλατεία Συντάγματος! Στηρίζουμε τις 48ωρες επαναλαμβανόμενες απεργιακές κινητοποιήσεις της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ που ξεκινάνε αύριο, Δευτέρα 20 Ιουνίου και συμμετέχουμε στις απεργιακές φρουρές, αναγνωρίζοντας πως η απόπειρα ξεπουλήματος του δημόσιου πλούτου ξεκινάει από την Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού…”

Με λίγα λόγια συστράτευση με ότι πιο αναχρονιστικό και παρασιτικό έχει να επιδείξει η ελληνική κοινωνία. Συγγνώμη αλλά δεν θα πάρω.

ΠΡΟΣ ΟΨΙΜΑ ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΥΣ

Χθες σε σχολιασμό σε άρθρο στην LIFO έθεσα προς τους αγανακτισμένους συν-σχολιαστές μου δύο ερωτήματα. Πρώτο με ποιον τρόπο βλέπουν την έξοδο της χώρας από την κρίση και δεύτερον αν έχουν/έχουμε κάνει την αυτοκριτική μας μια και στα δικά μου τουλάχιστον μάτια το μεγαλύτερο πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας είναι η ελλειμματική μας νοοτροπία. Απάντηση δεν πήρα, αλλά ο βομβαρδισμός από αρνητικές ψήφους ήταν ανελέητος. Με χλεύασαν εμμέσως κάνοντας και ειρωνικά σχόλια για την λακκούβα του καναπέ μου.

Η αλήθεια αγαπητοί φίλοι είναι ότι είμαι πολύ αγανακτισμένος. Και είμαι αγανακτισμένος με αυτά που βιώνω όχι τον τελευταίο χρόνο, αλλά εδώ και δεκαπέντε χρόνια. Αγανάκτησα όταν ως φαντάρος έβλεπα όλους εσάς που μου το παίζατε πατριώτες να βάζετε το ένα βύσμα μετά το άλλο για να εγκαταλείψετε την παραμεθόριο. Αγανάκτησα όταν έβλεπα να κατεβαίνετε στις λαοσυνάξεις και να διαμαρτύρεστε για την μη αναγραφή του θρησκεύματος. Αγανάκτησα που σας έβλεπα να λέτε “καλά να πάθουν” όταν έπεφταν οι δίδυμοι πύργοι στην Νέα Υόρκη. Αγανακτούσα όταν έβλεπα μαθητές λυκείου και γυμνασίου στις καταλήψεις να λεηλατούν τα σχολεία τους. Αγανακτούσα όταν έβλεπα τους αυριανούς ενεργούς πολίτες, τους εκάστοτε φοιτητές να μην μπορούν τόσα χρόνια να βγάλουν κοινά αποδεκτά αποτελέσματα στις εκλογές της ΕΦΕΕ. Αγανακτούσα που υπήρχαν φοιτητές των επτά και δέκα ετών. Αγανακτούσα όταν έβλεπα να μπαίνει στην Βουλή η κάθε θλιβερή τηλεπερσόνα και όταν σκουπίδια στην τηλεόραση χτυπούσαν πενηντάρια. Αγανακτούσα όταν στα γήπεδα γαμιόταν πότε η δική μου μάνα και πότε ο πούστης ο γιός του γείτονά μου. Αγανακτούσα όταν στα γήπεδα που έπαιζαν οι εθνικές μας ομάδες χιλιάδες κόσμου γιουχάιζαν τους εθνικούς ύμνους των αντιπάλων ομάδων. Ήμουνα μέσα και αγανακτούσα με την στάση της πλειοψηφίας στον τελικό των 200 μέτρων στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Αγανακτούσα όταν μου παίρνανε την σειρά στο supermarket, όταν στο φανάρι ερχόσασταν από τα πλάγια και μπαίνατε πρώτοι, όταν παρκάρατε πάνω στα πεζοδρόμια και αναγκαζόμουν να βγω με το καρότσι των παιδιών μου στο δρόμο για να μπορέσω να περάσω, όταν ανεβαίνατε ανάποδα στον μονόδρομο γιατί “έλα μωρέ 200 μέτρα πιο πάνω πάω...”. Αγανακτούσα και αγανακτώ με το πολιτικό προσωπικό που ψηφίζατε και γλείφατε για τα μεγαλύτερα ή μικρότερα ρουσφετάκια σας. Αγανακτούσα και αγανακτώ όταν για τα πάντα έφταιγαν κάποιοι άλλοι, είτε αυτοί ήταν οι αμερικανοί, είτε ο διεθνής σιωνισμός, η λέσχη Μπίλντεμπεργκ, οι τραπεζίτες, το κεφάλαιο, ο γείτονας, ο Ντε Μπλέκερε και πολλοί άλλοι, αλλά ποτέ ΕΜΕΙΣ. Και επειδή αγανακτούσα άρχισα να γράφω σε blogs και να μετέχω σε καινούργια πολιτικά σχήματα που φώναζαν “ΑΛΛΑΞΤΕ ΜΥΑΛΑ ΚΑΙ ΠΟΡΕΙΑ”.

Εσείς τι κάνατε τότε; Αγοράζατε σπίτια και αυτοκίνητα με τα χαμηλότοκα δάνεια που μας εξασφάλιζε η παρουσία μας στην ΟΝΕ, πίνατε τα μοχίτο και τις καιπιρίνιες σας, παίζατε με τα iphone και τα laptops σας και κάνατε ταξιδάκια στις Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες για τα ψώνια σας. Τα σαββατοκύριακα του χειμώνα την βγάζατε κάνωντας σκι στην Αράχωβα και το καλοκαίρι στην Ψαρρού. Και ξαφνικά όλα άρχισαν να αλλάζουν. Βρεθήκατε σ’ ένα σημείο μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα παρότι υπήρχαν φωνές που το έλεγαν αλλά τους βαφτίζατε νεοφιλελεύθερους.

Σήμερα λοιπόν στο παρά ένα (ελπίζω να είμαστε ακόμα στο παρά ένα) η αγανάκτηση δεν βοηθάει. Χρειάζονται προτάσεις και λύσεις. Αυτές δεν τις άκουσα. Ήδα κάποιον κύριο με ένα πλακάτ από την χθεσινή διαμαρτυρία που έγραφε “Ναι στην στάση πληρωμών – Όχι στην στάση μισθών”. Μα καλέ μου άνθρωπε εάν έρθει η στάση πληρωμών θα έρθει συνεπακόλουθα και η στάση μισθών. Επιστροφή στην δραχμή δεν είναι λύση, είναι τραγωδία.

Υ.Γ. Θα πείτε βέβαια δεν μας είπες την δική σου λύση. Στο επόμενο post αυτό έχω σκοπό να κάνω.

ΑΠΕΤΥΧΕ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ;

Μετά από ένα χρόνο περίπου εφαρμογής του μνημονίου και ενώπιον του μεσοπρόθεσμου προγράμματος που αναμένεται να ανακοινώσει ο Πρωθυπουργός ακόμα και αύριο, η όλη συζήτηση περιστρέφεται γύρω από την αποτυχία του μνημονίου. Σύμφωνα μάλιστα με πρόσφατη δημοσκόπιση της Public Issue για λογαριασμό του ΣΚΑΙ το 62% των Ελλήνων τάσσεται εναντίον του. Το ερώτημα λοιπόν που ανακύπτει είναι γιατί απέτυχε το μνημόνιο; Ή πιο σωστά, απέτυχε το μνημόνιο;

Το μνημόνιο που υπέγραψε η ελληνική κυβέρνηση με τους πιστωτές της, προέβλεπαν συγκεκριμένα μέτρα, σε συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα. Τα εύκολα πάρθηκαν αμέσως. Αύξηση του ειδικού φόρου στα καύσιμα, των συντελεστών του ΦΠΑ και αλλαγή των φορολογικών συντελεστών των φυσικών και των νομικών προσώπων είναι τα μέτρα που κάθε ελληνική κυβέρνηση που σέβεται τον εαυτό της και την (κρατικίστικη) ιδεολογία της θα έπαιρνε άμεσα. Το επόμενο οι οριζόντιες μειώσεις μισθών και συντάξεων. Λιγάκι πιο δύσκολη απόφαση αυτή, αλλά στην ουσία χωρίς ρίσκο να κατηγορηθείς ότι ευνοείς κάποιους σε σχέση με κάποιους άλλους. Από εκεί και πέρα όμως τι;

Υποτίθεται ότι θα έπρεπε να ανοίξουν όλα τα κλειστά επαγγέλματα και να καταργηθούν οι ελάχιστες αμοιβές. Τα αντίθετα όμως έγιναν στην πράξη. Μετά την ψήφιση του νόμου για την τακτοποίηση των ημιυπαίθριων και λοιπών χώρων το υπουργείο όρισε και την ελάχιστη αμοιβή των μηχανικών. Περάσαμε μεγάλο μέρος του περισινού καλοκαιριού με το άγχος μην ξεμείνουμε σε καμιά ερημιά λόγω της απεργίας των φορτηγατζήδων. Αγωνιούσαμε μην ξεμείνουμε από φάρμακα και εμβόλια την περίοδο έξαρσης των εποχικών ιώσεων λόγω της απεργίας των φαρμακοποιών. Είδατε εσείς να άλλαξε κάτι και να έγινε πιο εύκολη η πρόσβαση σε αυτά τα επαγγέλματα; Εδώ μόλις σήμερα αναφέρεται στις εφημερίδες ότι θα ανοίξουν 160 επαγγέλματα και μέσα σε αυτά δεν συμπεριλαμβάνονται αυτά του συμβολαιογράφου, δικηγόρου και μηχανικού.

Δεσμευτήκαμε για την δραστική μείωση του κόστους λειτουργίας των δημοσίων τομέων και οργανισμών και πέραν της οριζόντιας μείωσης αποδοχών ουδέν. Δεν είδα να αναστέλλεται η λειτουργία οργανισμών χωρίς καμία αρμοδιότητα, δεν είδα να περιορίζονται και να συγχωνεύονται δραστηριότητες. Δεν είδα να περικόπτονται άσκοπες δαπάνες. Δεν είδα να μπαίνει ένα φρένο στην ασυδοσία της τοπικής αυτοδιοίκησης η οποία ξέρει πάντοτε να διαμαρτύρεται χωρίς ίχνος αυτοκριτικής. Θέλετε παραδείγματα; Εδώ δεν έχουμε μαντήλι να κλάψουμε και ήδη έχει αρχίσει η διανομή κουπονιών κοινωνικού τουρισμού στους δικαιούχους. Τα ΚΑΠΗ συνεχίζουν ατάραχα τις πολυήμερες διακοπές τους με το μεγαλύτερο μέρος του κόστους να το επωμίζονται οι δήμοι. Στο Δήμο Αλίμου δόθηκαν 1.000.000 ευρώ περίπου για την αποψίλωση ανάμεσα σε άλλα των ελαιοδέντρων και τη αντικατάσταση τους από πεύκα, και ο δήμαρχος μας έστελνε επιστολές ότι αν δεν εκτελούσαν το έργο θα χάναμε τους πόρους. Μη σώναμε και τους χάναμε κύριε Ορφανε. Τα πέυκα ένα μήνα μετά είναι στην μεγάλη τους πλειοψηφία ξεραμένα.

Σύμφωνα με το μνημόνιο και τις επιταγές της Ε.Ε. θα έπρεπε να είχαμε προχωρήσει σε άνοιγμα της αγοράς ενέργειας καθώς επίσης και στην ιδιωτικοποίηση πολλών ΔΕΚΟ και εταιρειών που ελέγχονται από το κράτος. Αφού περάσαμε από διάφορες φάσεις όπως εκείνη της ύψιστης βλακείας να δηλώσει ο πρωθυπουργός ότι θα βάλει στο Σύνταγμα την απαγόρευση πώλησης δημόσιας περιουσίας, εδώ και δύο περίπου μήνες έχουμε αρχίσει να συζητάμε για την μερική αποκρατικοποίηση, μετοχοποίηση, πώληση του ΟΤΕ, της ΔΕΗ του ΟΠΑΠ κλπ. Είδατε εσείς να έχει προχωρήσει τίποτα; Εδώ και καιρό ακούμε ότι ο κύριος Παμπούκης έχει αναλάβει τις επαφές για την εκμετάλλευση του Ελληνικού με διάφορους εμίρηδες αλλά η ολυμπιακή έκταση συνεχίζει και μαραζώνει. Όπως είπε και η Κριστίν Λαγκάρντ δεν έχουμε πωλήσει ούτε τσίχλα.

Εκτός όμως από την ανικανότητα και την αναβλητικότητα της κυβέρνησης έχουμε και την στάση της μεγάλης μερίδας των πολιτών. Οι οποίοι με την στάση τους δείχνουν ότι είτε δεν συνηδειτοποιούν την κρισμότητα των στιγμών είτε δεν τους ενδιαφέρει. Οι δημόσιοι υπαλληλοι και αυτοί των ΔΕΚΟ δεν γουστάρουν να χάσουν τα κεκτημένα τους, υδραυλικοί, ηλεκτρολόγοι, γιατροί και λοποί ελέυθεροι επαγγελματίες δεν γουστάρουν να κόψουν αποδείξεις, καθηγητάδες όλων των βαθμίδων εκπαίδευσης δεν θέλουν να αξιολογηθούν, επιχειρήσεις εισφοροδιαφεύγουν κλπ.

Μετά από όλα αυτά επιμένουμε να φωνάζουμε και να λέμε ότι φταίει το μνημόνιο. Το οποίο δεν δείξαμε σε καμία στιγμή ότι θέλουμε να εφαρμόσουμε. Έχω την εντύπωση, και θα συμφωνήσω εδώ με τον Δημήτρη Τσιόρδα στην Ελευθεροτυπία, ότι επιτέλους θα πρέπει και οι πολίτες να αναλάβουν την ευθύνη των πράξεων και των επιλογών τους. Μέσα από ένα δημοψήφισμα ας αποφασίσουμε τι θέλουμε. Και εν τέλει ας κάνουμε ελεύθερα την επιλογή ακόμα και της καταστροφής μας συναισθανόμενοι όμως παράλληλα τις ευθύνες απέναντι στα παιδιά μας.

ΜΠΑΣΚΕΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Στα τρία τελευταία τεύχη του περιοδικού Allstar Basket δημοσιεύται μία εξαιρετική έρευνα του Γιάννη Ψαράκη (που ολοκληρώνεται στο επόμενο) για την τύχη πολλών από τους Ελληνοαμερικανούς αστέρες (...και παλτά) που έπαιξαν μπάσκετ στην Ελλάδα. Έτσι μάθαμε για την τύχη του (κτηματομεσίτη) Νταν Νικήτα, του (γυμναστη-προπονητή γυναικείων ομάδων μπάσκετ και softball) Κυριάκου Βίδα, του Άλμπερτ Μάλλαχ, του Μπίλ Μέλη, του Ντέιβιντ Καλλιγκάρη, του (sommelier) Λούη Καρκαμπάση, του (ανώτατου τραπεζικού στελέχους) Πωλ Μελίνι, του Τομ Κάππου, αλλά και εκμυστηρεύσεις διάφορων ιστοριών από εκείνα τα χρόνια. Χαρακτηριστικότερη όλων αυτή του Πωλ (Παύλου) Διάκουλα, ενός από τους τέσσερις χαρισματικούς ελληνοαμερικανούς του Ολυμπιακού των 70s (Γιατζόγλου, Καστρινάκης, Μελίνι οι άλλοι τρεις), κατά την άφιξη του στην Αθήνα στις αρχές της δεκαετίας του 70 και την πρώτη γνωριμία του με τον τότε πρόεδρο του Ολυμπιακού Νίκο Γουλανδρή. Αντιγράφω από το περιοδικό:

“Πέντε λεπτά αργότερα παρκάρει το αυτοκίνητο του (σ.σ. ο Φαίδωνας Ματθαίου τότε προπονητής του Ολυμπιακού που τον πήγαινε στον πρόεδρο) απέναντι από το Παναθηναϊκό Στάδιο, δίπλα στον Εθνικό Κήπο και μπαίνουμε στο σπίτι του προέδρου. Του αείμνηστου Γουλανδρή. Την πρώτη εντύπωση δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Ντρεπόμουν ακόμη και να πατήσω. Τόση χλιδή δεν είχα δει ποτέ στην ζωή μου. Σμαράγδια, αντίκες, πίνακες ζωγραφικής. Αφού περιμένουμε λίγο, εμφανίζεται ο αείμνηστος πρόεδρος φορώντας μία ρόμπα. Καθόμαστε στον καναπέ, εγώ και δίπλα μου ο Φαίδων και απέναντι μας ο Γουλανδρής. Συζητάμε για αρκετή ώρα και κάποια στιγμή ο πρόεδρος ανοίγει τα πόδια για να αλλάξει στάση και τι να δω; Δεν φορούσε καν εσώρουχο και είδα τα γεννητικά του όργανα. Και ξέρεις ποια είναι η ειρωνεία της ιστορίας; Ότι, τελικά, από τον Ολυμπιακό πήρα αυτό που μου είχαν δείξει εκείνο το πρωινό. Τα αρχ.... τους. Δυστυχώς όμως ήμουν μικρός τότε για να καταλάβω τι επρόκειτο να συμβεί, αν και το “σημάδι” ήταν ξεκάθαρο.”

Υ.Γ Ο Διάκουλας όρθιος, δεύτερος από δεξιά, ανάμεσα σε Γιατζόγλου και Καστρινάκη με το Νο 7

036

Το πιο κάτω βιντεάκι των Juan Fernando Andrés και Esteban Roel με την Carolina Bang και τον Tomás del Estal πιθανόν να το έχετε δει. Εδώ το παραθέτω με την σχετική περίληψη από το imdb.

"Only somebody brave, with a rebel soul, may enter the jungle of the outlaw and fight face to face against the most dangerous men at this side of the river."

Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΗΔΑΚΙΣ

Στο μήνυμα του τότε Προέδρου της Δημοκρατίας Χρήστου Σαρτζετάκη για την επέτειο αποκάταστασης της Δημοκρατίας στην οποία ανέφερε ανάμεσα σε άλλα ότι “Δικαία είναι βεβαίως η αξίωσίς μας η Ελλάς να ανήκει εις τους Έλληνες αλλά θε πρέπει πρωτίστως οι Έλληνες να ανήκωμεν εις την Ελλάδα” είχε διαμαρτηρηθεί εντόνως ο ΜΕΓΑΛΟΣ μουσικοσυνθέτης Μάνος Χατζιδάκις με την κάτωθι μνημειώδη επιστολή του στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ την 28η Ιουλίου 1988 (σελίδα 7).

“Αγαπητή Καθημερινή

με την ευκαιρία της 14ης επετείου “αποκαταστάσεως”της Δημοκρατίας ακούσαμε από τον ελληνολάτρη γλωσσολόγο Πρόεδρο μας κ. Σαρτζετάκη και το εξής εξωφρενικό: Οι Έλληνες να ανήκουν στην Ελλάδα. Και βέβαια το εξωφρενικό είναι στο ότι κατά τον Πρόεδρο μας, οφείλουμε να ανήκουμε. Τι ιδέα!

Σε ποιάν Ελλάδα κύριε Πρόεδρε; Στην Ελλάδα της αυθερεσίας, του κρατικού ερασιτεχνισμού, του εξογκωμένου παρακράτους, της αναλγησίας και του εξευτελισμού του ανώνυμου πολίτη, του με επίσημο πρόγραμμα καταποντισμού της αξιοπρέπειάς του, του ευνουχισμού της νεότητός του;

Στην Ελλάδα με την εξοντωτική φορολογία για να καλυφθεί η ανικανότητα του κράτους να ασκήσει οικονομική πολιτική; Στην Ελλάδα της κομπίνας και της αστυνομολατρείας, της ταύτισης έθνους και κάθε κυβερνήσεως, ώστε σαν ο πολίτης αντιδρά να χαρακτηρίζεται αυτομάτως ως αντεθνικός; Στην Ελλάδα των Γούκων, των οπλοφορούντων Κουρήδων και Μιχαλόπουλων, των εμπρηστών, του ανεκδιήγητου κ. Τόμπρα, της ρυπαρότητας και της συνεχώς “αθώας” Αγίας Αθανασίας του Αιγάλεω;

Όχι κ. Πρόεδρε. Όσοι ξεφύγαμε από τις “στοργικές θωπείες” της μητρός Ελλάδος και μείναμε ελεύθεροι, θα διδάξουμε και τους άλλους να γίνουν ελεύθεροι και να μην ανήκουν πουθενά. Κάθε σοβαρός Έλληνας οφείλει να αντιδράσει στην μεσαιωνικής προθέσεως – συγχωρέστε με – ρήση σας. Οι Έλληνες πολίτες δεν ανήκουν. Φροντίστε να κάνετε προεδρική θητεία πιο σεμνά και δίχως μεγαλοστομίες. Γιατί η Ελλάδα σας κ. Πρόεδρε αρχίζει να μας αρρωσταίνει.

Ευχαριστώ για την φιλοξενία

ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ

Ρηγίλλης 17”

Πόσο διαφορετικός πραγματικά από τον άλλο μεγάλο μουσικοσυνθέτη - πολιτικό χαμαιλέοντα και λαϊκιστή.

Κρατάω πάντα την τελευταία φράση του:

“…Όσοι ξεφύγαμε από τις “στοργικές θωπείες” της μητρός Ελλάδος και μείναμε ελεύθεροι, θα διδάξουμε και τους άλλους να γίνουν ελεύθεροι και να μην ανήκουν πουθενά. Κάθε σοβαρός Έλληνας οφείλει να αντιδράσει στην μεσαιωνικής προθέσεως – συγχωρέστε με – ρήση σας. Οι Έλληνες πολίτες δεν ανήκουν... Γιατί η Ελλάδα σας κ. Πρόεδρε αρχίζει να μας αρρωσταίνει.”

Υ.Γ. Ο Δευκαλίωνας μου θύμισε την επιστολή του (κάπου έχω και το απόκομμα από εκείνη την εποχή) στο post του "Υπο την αιγιδα του κρατους η ''αντικαθεστωτική'' ''Σπιθα'' του Θεοδωράκη".