ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΟ ΣΤΟΝ….ΑΠΟΠΑΤΟ

Πριν από 12-14 χρόνια που στην πολιτική ζωή του τόπου κυρίαρχο ρόλο έπαιζε η αυλή της Εκάλης με την Μιμή και τις φίλες της, λέγαμε ότι πιάσαμε πάτο. Από την Μιμή (με τις γυμνές φωτογραφίες στην Αυριανή), την Ρούλα και τις ξεματιάστρες με τα κομποσκοίνια εκείνης της εποχής στον Ζαχόπουλο και την Τσέκου (με τις πορνοταινίες και τα πρωτοσέλιδα στο Πρώτο Θέμα), τον Μάκη, τον Θέμο, τον Κουκοδήμο και εσχάτως την Αθίνη του σήμερα. Τελικά κάτω από τον πάτο υπάρχει και ο απόπατος...

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑΣ ΑΓΙΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

Η ασθένεια και ο θάνατος του Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου με συγκινούν όπως ακριβώς η ασθένεια και ο θάνατος οποιουδήποτε άλλου ανθρώπου, ιδιαίτερα όσων νοσούν από την συγκεκριμένη αρρώστια που έχουν να αντιμετωπίσουν εκτός των άλλων και έναν αβάσταχτο ψυχολογικό γολγοθά. Γι’ αυτό και με βρίσκουν κάθετα ενάντιο όλες αυτές οι αισχρές αφίσες που έκαναν την εμφάνιση τους προ καιρού στο κέντρο της Αθήνας σχετικά με τον Αρχιεπίσκοπο και την ασθένεια του. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η άποψη μου για τον Χριστόδουλο και τα πεπραγμένα του καθ’ όλη την διάρκεια της θητείας του ως αρχιεπίσκοπος έχει αλλάξει. Γι’ αυτό και διαφωνώ με όλη αυτή την μεταθανάτια προσπάθεια αγιοποίησης του. Το σημερινό σχόλιο του Νίκου Δήμου στο site του με καλύπτει απόλυτα.

ΤΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑΣ ΣΗΜΕΡΑ

Διάβαζα το άρθρο του Αλέξη Παπαχελά στην χθεσινή Καθημερινή σχετικά με το δημοσιογραφικό σινάφι και πραγματικά αναρωτιόμουν για πόσα από τα θέματα που απασχόλησαν την επικαιρότητα τα τελευταία χρόνια μάθαμε τελικά την αλήθεια και την οριστική κατάληξη τους. Τι πραγματικά κρυβόταν πίσω από την δολοφονία του διοικητή του ΙΚΑ Γιάννη Βαρθολομαίου εκτός από πάθος και αντιζηλία; Τι απέγινε το θέμα των αποθεματικών των ταμείων που μας απασχόλησε για πάνω από 6 μήνες; Για να πάω και παλιότερα. Σε ποιο ακριβώς σημείο βρίσκεται η υπόθεση και τελικά ποια είναι η αλήθεια για το παραδικαστικό κύκλωμα; Τι έγινε με το περίφημο σκάνδαλο του χρηματιστηρίου; Δυστυχώς σε όλες τις πιο πάνω υποθέσεις και ασφαλώς και σε άλλες που δεν μου έρχονται αυτή την στιγμή στο μυαλό, δεν μάθαμε ποτέ την κατάληξη τους. Δεν μάθαμε αν οι άνθρωποι οι οποίοι διαπομπεύτηκαν από τα τηλεοπτικά κανάλια κυρίως αλλά και τις εφημερίδες ήταν πράγματι ένοχοι ή όχι. Δεν το ακούσαμε γιατί δεν μας ενδιαφέρει. Γιατί δεν πουλάει. Αυτό που έχει σημασία είναι η ατάκα της στιγμής. Ποιος θα σκεφτεί το πιο ευφάνταστο σενάριο που θα προκαλέσει αίσθηση και ντόρο. Ποιος θα πρωτοδεί μέσα από την κλειδαρότρυπα, η από μία κρυφή κάμερα και αυτό θα το παρουσιάσει έπειτα κατά το δοκούν. Ασχέτως αν ως επιχείρημα είναι σαθρό. Ασχέτως αν ρίχνει λάσπη σε αθώους ανθρώπους.

Είναι πραγματικά κατάπτυστο το σημείο στο οποίο έχει φθάσει η δημοσιογραφία σήμερα. Δεν ψάχνει την είδηση, δεν την φιλτράρει, δεν την ελέγχει. Απλά φανφαρολογεί. Ίσως ο λόγος να είναι ότι λείπουν οι παλιοί εκδότες, με μόνη απασχόληση την έκδοση εφημερίδων και περιοδικών, που περνούσαν ένα συγκεκριμένο κώδικα δεοντολογίας. Ίσως γιατί οι δημοσιογράφοι έγιναν μέρος του star system και θέλουν πάση θυσία να είναι στην επικαιρότητα. Ίσως γιατί εμείς ως τηλεθεατές και αναγνώστες αρεσκόμαστε πλέον σε τέτοιου είδους ενημέρωση. Το ερώτημα είναι όμως, όπως το θέτει και ο Αλέξης Παπαχελάς, τι θα γίνει σε μία εθνικά δύσκολη περίπτωση; Εκεί που σημαντικό ρόλο παίζουν οι φωνές της μετριοπάθειας και της σύνεσης; Εκεί που οι φωνές της λογικής είναι ευεργετικές;

Δεν λέω ότι σε πολλές από τις πιο πάνω περιπτώσεις, ή και σε όλες, δεν υπήρξε κάποιας μορφής ατασθαλία. Αυτό που κατακρίνω είναι την άμεση στοχοποίηση και ενοχοποίηση. Το “είσαι ένοχος μέχρι να κηρυχθείς αθώος” όπως είναι και ο τίτλος του άρθρου του Αλέξη Παπαχελά. Αυτό που ισχύει στα ελληνικά μέσα ενημέρωσης σήμερα και φέρνει έντονα στο νου μία άλλη σκοτεινή περίοδο της παγκόσμιας ιστορίας. Την περίοδο του Μακαρθισμού στις Ηνωμένες Πολιτείες.

ΜΕ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΣΤΟ 2008

Εκτός των συνόρων συνταρακτικά γεγονότα συμβαίνουν. Η δολοφονία της Μπεναζίρ Μπούτο στο Πακιστάν, οι συμπλοκές που ξέσπασαν μετά τις κυριακάτικες εκλογές στην Κένυα, η νέα αιματηρή επίθεση των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν, η συστηματική σεξουαλική κακοποίηση παιδιών και γυναικών στην υποσαχάρια Αφρική, η αντιμετώπιση των οικονομικών προσφύγων από τις “πολιτισμένες” χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης ανάμεσα τους και η Ελλάδα, υποδηλώνουν ότι θέματα αυτονόητα όπως, ο σεβασμός της ανθρώπινης ύπαρξης και αξιοπρέπειας, η προσωπική ελευθερία και έκφραση καταπατούνται βάναυσα. Την ίδια στιγμή η ελληνική κοινωνία είναι αγκυλωμένη και αποχαυνωμένη στον μικρόκοσμο της ασχολούμενη με τις ερωτικές ανησυχίες του Ζαχόπουλου. Με το 2008 προ των πυλών o Bob Dylan και το Blowin' in the Wind, που πρωτοκυκλοφόρησε το 1963, είναι πάντα επίκαιρο.

How many roads must a man walk down,

before you call him a man?

How many seas must a white dove fly,

before she sleeps in the sand?

And how many times must a cannon ball fly,

before they're forever banned?

The answer my friend is blowing in the wind,

the answer is blowing in the wind.

How many years can a mountain exist,

before it is washed to the sea?

How many years can some people exist,

before they're allowed to be free?

And how many times can a man turn his head,

and pretend that he just doesn't see?

The answer my friend is blowing in the wind,

the answer is blowing in the wind.

How many times must a man look up,

before he sees the sky?

And how many ears must one man have,

before he can hear people cry ?

And how many deaths will it take till we know,

that too many people have died?

The answer my friend is blowing in the wind,

the answer is blowing in the wind.

The answer my friend is blowing in the wind,

the answer is blowing in the wind.

Ας κοιτάξουμε λίγο πιο μακριά από τον περίγυρο μας. Ας καταλάβουμε επιτέλους ότι δεν είμαστε το κέντρο της γης.

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

ΠΕΡΙ ΣΟΣΙΑΛΙΖΟΝΤΩΝ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΚΑΙ … ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΩΝ

Διάβασα στην σημερινή Ναυτεμπορική το συγκεκριμένο σχόλιο του Π.Φ.Κ. το βρήκα αρκετά εύστοχο και το μεταφέρω αυτούσιο:

“Ένας τρίτος παρατηρητής των πολιτικών και οικονομικών εξελίξεων της Ελλάδας από το 1996 έως και σήμερα θα χρειαζόταν ψυχολογική υποστήριξη, εάν εντρυφούσε σε βάθος. Θα διαπίστωνε ο άνθρωπος ότι οι “σοσιαλιστές” εφάρμοζαν φιλελεύθερη πολιτική έως το 2004, ενώ στην συνέχεια οι “φιλελεύθεροι” που ανέλαβαν την διακυβέρνηση μετά την … ξεκούραση των πρώτων τριάμισι ετών εφαρμόζουν σοσιαλιστική πολιτική. Αυτά σε σχέση με την τροπολογία για εξαγορά μετοχών του ΟΤΕ και άλλων ΔΕΚΟ.”

ΑΠΟ ΤΗΝ ΧΘΕΣΙΝΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: ΟΤΑΝ Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Στην χώρα μας επικρατεί η άποψη ότι για όλα τα δεινά φταίει ο περιβόητος νεοφιλελευθερισμός. Είναι η καραμελλίτσα που πιπιλίζουν οι μπαρουφολόγοι τόσο της αριστεράς όσο και της δεξιάς. Ο εύκολος στόχος, για να κρυφτεί η σαθρότητα των επιχειρημάτων τους. Στην χθεσινή Καθημερινή αναδημοσιεύεται άρθρο από το http://www.voxeu.org/ των Alberto Alesina, καθηγητή Πολιτικής Οικονομίας στο Harvard University και Francesco Giavazzi, καθηγητή Οικονομικών στο Bocconi University, με τίτλο “Όταν παραδόξως ο φιλελευθερισμός είναι στην αριστερά”, το οποίο αποτελεί τεκμηριωμένη απάντηση στους ισχυρισμούς των απανταχού κρατιστών. (Ενδιαφέρον έχει επίσης η ομοιότητα των θέσεων και αντιθέσεων για το ασφαλιστικό σε Ιταλία και Ελλάδα). Παραθέτω το άρθρο αυτούσιο:

"Η ηπειρωτική Ευρώπη βρίσκεται εν μέσω μιας «καυτής» συζήτησης σχετικά με τα υπέρ και τα κατά –φιλικών προς την αγορά– μεταρρυθμίσεων και ενός ευρύτερου φιλελευθερισμού. Όλοι μας γνωρίζουμε ότι το πακέτο των μεταρρυθμίσεων αφορά τον ανταγωνισμό, την ευκαμψία της αγοράς εργασίας, την απελευθέρωση των υπηρεσιών, τη μείωση της φορολογίας και τις ιδιωτικοποιήσεις.

Ο κλασικός διάλογος εξελίσσεται ως εξής: Αυτές είναι «δεξιάς αποκλίσεως» μεταρρυθμίσεις. Μπορεί να αυξήσουν την αποτελεσματικότητα –ίσως και την οικονομία– τείνουν, όμως, και στην αύξηση της ανισότητας, ενώ θα είναι εις βάρος και των πιο φτωχών στρωμάτων της κοινωνίας. Με άλλα λόγια, να είστε προσεκτικοί εάν κινηθείτε προς αυτή την κατεύθυνση, όπως ορίζει η ευρωπαϊκή επιχειρηματολογία. Οι κυβερνήσεις θα πρέπει να είναι πανέτοιμες και να οπισθοχωρήσουν μέχρις ενός σημείου. Τα περισσότερα από αυτά τα επιχειρήματα είναι εκ βάσεως λανθασμένα. Η ευκαμψία στην αγορά εργασίας, η απελευθέρωση του κλάδου παροχής υπηρεσιών, η μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού και του μεγαλύτερου ανταγωνισμού στη χρηματοδότηση των ανωτάτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων δεν υποστηρίζουν την ανισότητα. Τέτοιου είδους μεταρρυθμίσεις μεταφέρουν τα βάρη από τους φορολογουμένους στους ιδίους τους χρήστες, και συνεπώς περιορίζουν τα καταβαλλόμενα κεφάλαια. Και τείνουν να αυξήσουν την παραγωγικότητα, εφόσον στηρίζουν τις αξίες και όχι τους «ινσάιντερς». Τείνουν, επίσης, να αυξήσουν την παραγωγικότητα για τους νεαρούς εργαζομένους, οι οποίοι δεν έχουν ακόμη τις απαραίτητες διασυνδέσεις. Το να εφαρμόσουμε τους κανόνες της αγοράς δεν σημαίνει ότι απεμπολούμε την αποτελεσματικότητα και την κοινωνική δικαιοσύνη. Από την άποψη αυτή, οι πολιτικές της οικονομίας της αγοράς είναι «αριστεράς απόκλισης», εάν αυτό σημαίνει ότι περιορίζονται τα οικονομικά προνόμια τα οποία έχουν μόνον οι «ινσάιντερς». Όλα αυτά εμπεριέχονται αναλυτικά σε ένα βιβλίο το οποίο δημοσιεύσαμε πέρυσι, με τον τίτλο «ο φιλελευθερισμός είναι στην αριστερά». Tο νέο αυτό βιβλίο το γράψαμε έχοντας υπ’ όψιν την Ιταλία, αλλά τα περισσότερα σχόλια αφορούν εξίσου και άλλες ευρωπαϊκές χώρες, οι οποίες εφαρμόζουν μεταρρυθμιστικά προγράμματα, και ιδιαιτέρως τη Γαλλία. Η άποψή μας είναι ότι οι σκοποί που είχε θέσει η παραδοσιακή αριστερά θα πρέπει να την οδηγήσουν να υιοθετήσει πολιτικές που θα ευνοούν την οικονομία της αγοράς. Η πιο συχνή φιλοσοφία που έχει ακολουθήσει η παραδοσιακή αριστερά από τη δεκαετία του 1960 μέχρι σήμερα, όπως ο έλεγχος της αγοράς, η υψηλή φορολογία προστασίας των κεκτημένων και η πανεπιστημιακή εκπαίδευση που παράγει μετριότητες λόγω αυτών, κατέληξε να μειώνει την απόδοση και ταυτοχρόνως τη δικαιοσύνη. Ένα παράδειγμα είναι απτό στην αγορά εργασίας. Στην Ιταλία, στην Ισπανία και στη Γαλλία, η αγορά εργασίας είναι χωρισμένη. Οι νέοι προσλαμβάνονται με προσωρινές συμβάσεις και πολύ συχνά στερούνται ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, ενώ δεν έχουν καμία μελλοντική προοπτική. Όταν η σύμβασή τους λήξει ο εργοδότης τους δεν την ανανεώνει ώστε να μη μετατραπεί η σχέση εργασίας από προσωρινή σε διαρκή και να μην κατοχυρωθούν αυτά τα νεαρά άτομα από το δικαίωμα της μονιμότητας. Οι μεταρρυθμίσεις οι οποίες εξαλείφουν αυτή τη δυαρχία δεν περιορίζουν μόνον το ποσοστό της ανεργίας, αλλά κυρίως βοηθούν τα πτωχότερα άτομα και τους νέους να εισέλθουν στην αγορά εργασίας. Αυτό είναι ένα παράδειγμα που αποδεικνύει ότι η πολιτική που ευνοεί την αγορά ευνοεί τους φτωχούς.

Ας σκεφθούμε, επίσης, τον τομέα των κρατικών δαπανών και ας αναλογισθούμε ξανά την Ιταλία. Η ιταλική κυβέρνηση δεν πράττει και πάρα πολλά, ώστε να προστατεύσει τα νοικοκυριά από το να περιέλθουν σε επίπεδο κάτω της φτώχειας. Γιατί; Για το λόγο ότι η Ιταλία δαπανά πάρα πολλά χρήματα για συντάξεις και πολύ λίγα για άλλα κοινωνικά προγράμματα. Μπορείτε να μαντέψετε ποιος είναι εναντίον της μειώσεως των κονδυλίων για συντάξεις και αυξήσεως του ορίου ηλικίας συνταξιοδοτήσεως; Οι εργατικές ενώσεις, οι οποίες έχουν κατά κύριο λόγο την υποστήριξη της αριστεράς. Υιοθετώντας αυτή τη θέση οι εργατικές ενώσεις δεν βοηθούν τους φτωχούς, αλλά απλώς τα μέλη τους και συνταξιούχους ορισμένων κλάδων.

Το περασμένο καλοκαίρι η απειλή περί μιας γενικής απεργίας –στην οποία συμμετείχαν μόνο συνταξιούχοι– ήταν ικανή να πείσει την κεντροαριστερή κυβέρνηση της Ιταλίας να μειώσει το ανώτατο όριο συνταξιοδοτήσεως από τα 60 χρόνια στα 58. Το γεγονός αυτό θα διευρύνει περαιτέρω το σημερινό χάσμα των νέων. Πώς μπορεί κανείς να υποστηρίξει ότι αυτές οι εργατικές ενώσεις και οι πολιτικοί σύμμαχοί τους στην αριστερά αντιπροσωπεύουν τους φτωχούς και τους νέους;

Εφόσον, λοιπόν, δεν υπάρχει κάποια συνάφεια μεταξύ κοινωνικής δικαιοσύνης και απόδοσης, γιατί οι μεταρρυθμίσεις ακολουθούν έναν τόσο αργό ρυθμό σε κράτη, όπως η Ιταλία και η Γαλλία; Η απάντηση έγκειται στο ότι οι «ινσάιντερς» μπλοκάρουν τις μεταρρυθμίσεις ασχέτως του ότι οι πολιτικοί μηχανισμοί ποικίλλουν από χώρα σε χώρα. Αλίμονο, δεν μπορούν να πουν απλώς «όχι» στις μεταρρυθμίσεις. Χρειάζονται μία ρητορική βάσει της οποίας «υπεραμύνονται» δήθεν των φτωχών και των αδυνάτων."

GREKO MASKARA

Προσπαθώντας να βάλω σε τάξη τους παλιούς μου δίσκους χθες το βράδυ, άκουσα ανάμεσα στ’ άλλα και ένα παλιό τραγούδι του Γιάννη Μηλιώκα. Γραμμένο σχεδόν είκοσι χρόνια πριν το “Greco Maskara” είναι πάντα επίκαιρο.

Τσίρκο, παράγκα, φίρμα γκρέκα

τέμπο, μουργέλα, αγγαρεία

γκράντε μαέστρο καλαμπόρτζο

ράτσα μπαρούφα, ομελέτα, ιστορία

γκράντε μαέστρο καλαμπόρτζο

ράτσα μπαρούφα, ομελέτα, ιστορία

Μασκαρά, γκρέκο μασκαρά

μασκαρά, γκρέκο μασκαρά

Μάτσο αμάκα καπιτάλε

σκάρτο, τανάλια, πολιτσία

φράγκο, ρεζέρβα, φαλιμέντο

περκέ μαντζάρε σοσιαλίστε κομπανία

φράγκο, ρεζέρβα, φαλιμέντο

περκέ μαντζάρε σοσιαλίστε κομπανία

Μασκαρά, γκρέκο μασκαρά

Μασκαρά, γκρέκο μασκαρά

Σβέλτα, μαντόνα, μανιβέλα

φρένο, στραπάτσο, αραμπόλα

μόδα, καβάλα, ντόλτσε βίτα

τρόμπα, φιγουρα, σαχλαμάρα κι άρπα-κόλλα