ΕΤΣΙ ΤΟ ΒΛΕΠΩ

ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ

2012-02-09T17:34:00.003+02:00

To email αυτό το έστειλα σε σήμερα σε δημοσιογράφους πρωινών εκπομπών αφού βαρέθηκα το συνεχή σπαραγμό και κλάμα:

Ακούω σήμερα από το πρωί κλαυθμούς και οδυρμούς για τα μέτρα τα οποία ανακοινώθηκαν, ή καλύτερα διέρρευσαν από την κυβέρνηση. Για τις μειώσεις σε όλα τα μισθολογικά κλιμάκια, για τον κατώτατο μισθό των νέων, για τις συντάξεις, για τις ΔΕΚΟ κλπ., συνοδευόμενα πάντα με αφορισμούς και κατάρες κατά της κακιάς τρόικα και της διάβολο-Μέρκελ. Δεν θυμάμαι όμως τα τελευταία χρόνια (ή μάλλον τις τελευταίες δεκαετίες) να κλαίγατε και να οδύρεστε (όλοι, όχι μόνο εσείς προσωπικά) για το που οδηγείται η ελληνική οικονομία από την υπερδιόγκωση του κράτους και το συνεχώς αυξανόμενο έλλειμμα στο εμπορικό μας ισοζύγιο τα οποία αποτελούν και το μέγα αίτιο του προβλήματος. Δεν θυμάμαι να ακούστηκε πάνω από μια δύο φορές όλα αυτά τα χρόνια π.χ. ότι το 80% του ελληνικού ελαιολάδου πωλείται χύμα στους γείτονες Ιταλούς οι οποίοι το αναμείγνυαν με δικά τους ελαιόλαδα και το πωλούσαν επώνυμα στις διεθνείς αγορές κερδίζοντας από την υπεραξία του, όταν οι δικοί μας αγρότες επαναπαυόντουσαν στις κοινοτικές επιδοτήσεις. Δεν θυμάμαι να κατακεραυνώνατε όλο εκείνο το πολιτικό και συνδικαλιστικό κατεστημένο που είχε οδηγήσει στο να υπάρχουν συνταξιούχοι των 35 και των 40 ετών. Γι’ αυτό δεν θα έβαζα όλους τους συνταξιούχος στο ίδιο τσουβάλι. Να στεναχωρηθώ για εκείνο που πήρε σύνταξη μετά από σαράντα και πενήντα χρόνια εργασίας καταβάλλοντας διαχρονικά τις ασφαλιστικές του εισφορές, αλλά δεν έχω τα ίδια αισθήματα για τον αντίστοιχο της ΔΕΗ, του ΟΤΕ και άλλων ευγενών ταμείων που μετά από πολύ λιγότερα χρόνια εργασίας έφτασαν να παίρνουν σύνταξη πολλαπλάσια του πρώτου. Μιλήσατε και κλάψατε για τον νέο εργαζόμενο που μετά από πτυχία, μεταπτυχιακά και διδακτορικά θα φτάσει να παίρνει 400 ευρώ, αλλά σας ρωτάω αν το θέμα είναι ο ίδιος νέος να παίρνει 751; Το ζήτημα δηλαδή της μισθοδοσίας των ιδιωτικών υπαλλήλων και κυρίως και πρωτίστως των νέων είναι κανονιστικό; Αν ήταν έτσι θα μπορούσαμε να θέσουμε όποιο κατώτατο όριο θέλαμε, το ΚΚΕ αν θυμάμαι καλά μιλούσε για 1.400 ευρώ (άραγε το τηρούσε στην υπό ένταξη στο άρθρο 99 Τυποεκδοτική;). Νομίζω όμως ότι το πρόβλημα δεν είναι εκεί. Το πρόβλημα είναι ότι έχουμε υπερπροσφορά ανθρώπων με προσόντα σε μία οικονομία που έχει ασφαλώς λιγότερες ανάγκες. Και το πρόβλημα αυτό είναι δομικό και όχι κανονιστικό. Μιλάμε μονίμως όλοι για ανάπτυξη και για το λάθος μείγμα που μας επιβάλλει η τρόικα και αναρωτιέμαι πιο είναι το σωστό φάρμακο. Η συνέχιση του υπερβολικού δανεισμού της χώρας ή μήπως το τύπωμα νέου χρήματος από την ΕΚΤ; Αν ήταν αυτά η Ελλάδα με την ανεξάρτητη οικονομική και νομισματική πολιτική που ασκούσε μέχρι και την είσοδο στην ΟΝΕ θα το είχε επιτύχει. Αλλά αν θυμάστε είχαμε και τότε και μεγάλο έλλειμμα και μεγάλο χρέος αλλά και υψηλότατο πληθωρισμό.

Με αυτά που σας γράφω δεν θέλω να πω ότι δεν είναι δραματικό για τους πολίτες που είχαν δομήσει την ζωή τους με κάποιο τρόπο να την βλέπουν ξαφνικά να καταρρέει. Βεβαίως και είναι. Αλλά το θέμα των αμοιβών, των συντάξεων, και των δαπανών ενός κράτους έχουν να κάνουν με το οικονομικό και παραγωγικό του υπόβαθρο. Και δυστυχώς το ελληνικό ήταν τόσο σαθρό και φουσκωμένο που έσκασε σαν μπαλόνι. Τα δάκρυα σήμερα δεν ωφελούν. Έπρεπε να τα χύνατε καθόλα αυτά τα χρόνια της επίπλαστης ευημερίας. Σήμερα αυτό που θα ήθελα να ακούσω από σοβαρούς αν μη τι άλλο δημοσιογράφους είναι να πιέζουν για τα αναπτυξιακά μέτρα που πρέπει να ληφθούν ώστε να δημιουργηθούν δουλειές, ώστε σταδιακά ο νέος πτυχιούχος να φτάνει να παίρνει και 1.500 και 2.000 πρώτο μισθό. Όχι γιατί το προέβλεψε κάποιος γραφειοκράτης ή οι κοινωνικοί (τρομάρα μας) εταίροι αλλά γιατί η αγορά τόσο κοστολογεί την εργασία του. Και αυτή η ανάπτυξη θα έρθει αν αξιοποιήσουμε τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας μας. Και είναι πολλά. Προσπαθήστε μέσα από την εκπομπή σας να πιέσετε στο βαθμό που σας είναι δυνατό να αρχίσουν να δίνονται φορολογικά κίνητρα για όσους και κυρίως νέους φεύγουν από τα αστικά κέντρα και δημιουργούν επιχειρήσεις στην επαρχία. Κάντε εκπομπές για την ανάγκη να δοθούν κίνητρα (όχι επιδοτήσεις προς Θεού) στους αγρότες να δημιουργήσουν εταιρείες που θα τυποποιούν τα δικά τους προϊόντα και θα τα πωλούν επώνυμα στις διεθνείς αγορές. Ρωτήστε τους αρμόδιους υπευθύνους παιδείας των κομμάτων γιατί η χώρα μας έχει του κόσμου τις φυσικομαθηματικές σχολές και όχι σχολές management και marketing αγροτικών προϊόντων και ανωτάτη σχολή τουριστικών επιστημών. Θα μπορούσα να παραθέσω πολλά άλλα παραδείγματα στα οποία θα μπορούσε να στηθεί μία βιώσιμη ανάπτυξη της χώρας δημιουργώντας πλούτο και θέσεις εργασίας για τους πολίτες της μακριά από τον κρατικό εγκλωβισμό. Σταματήστε επιτέλους τα δάκρυα και ασχοληθείτε με την δημιουργία.

Ευχαριστώ πολύ

Βασίλης Τσικνάκος

Οικονομολόγος (μισθωτός για να μην νομίζετε ότι μιλάω εκ του ασφαλούς).

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΥΠΟΓΡΑΦΗΣ ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ ΣΑΜΑΡΑ

2011-11-23T08:53:00.003+02:00

Τον τελευταίο καιρό παρακολουθούμε ένα απίστευτο παιχνίδι εντυπώσεων γύρω από τις ενυπόγραφες εγγυήσεις που ζητούν οι εταίροι και δανειστές μας. Στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος είναι η υπογραφή του αρχηγού της Νέας Δημοκρατίας Αντώνη Σαμαρά ο οποίος εδώ και δύο – τρεις εβδομάδες δηλώνει ότι δεν πρόκειται να υπογράψει. Επειδή το ζήτημα έχει κουράσει καλό θα ήταν να βγει ο ίδιος επίσημα και να ξεκαθαρίσει είτε ότι υπογράφει συμφωνώντας σε γενικές γραμμές με την δανειακή σύμβαση και τους όρους της, είτε ότι δεν συμφωνεί και δεν υπογράφει με ότι αυτό μπορεί να συνεπάγεται. Τα “ο λόγος μου μετράει” και οι θολές επιστολές προς το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα (αλήθεια γιατί έστειλε εκεί την επιστολή και όχι στον επίτροπο Όλι Ρεν αν θεωρεί ότι με αυτή δεσμεύεται;) αποτελούν μικροπολιτικούς ακροβατισμούς σε πολύ δύσκολους καιρούς. Στην προκειμένη περίπτωση κύριε Σαμαρά δεν μπορείς να έχεις και την πίτα ολάκερη και τον σκύλο χορτάτο. Οφείλεις να πάρεις ξεκάθαρη θέση. Όλα τ’ άλλα είναι γελοιότητες.

Υ.Γ. Χθες άκουσα ότι από την Νέα Δημοκρατία δηλώνουν ότι δεν τους έχει έρθει κανένα επίσημο και γραπτό αίτημα από την κομισιόν. Είναι αυτό προμήνυμα αναδίπλωσης;;;

ΕΝ ΑΝΑΜΟΝΗ ΤΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ Ή ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ

2011-11-09T09:48:00.006+02:00

Διαβάζω τις τελευταίες ώρες ότι στην Νέα Δημοκρατία μία ομάδα βουλευτών έχει επαναστατήσει γιατί ο Πρόεδρος του Κόμματος αποδέχτηκε όχι μόνο να στηρίξει την κυβέρνηση αλλά και την συμμετοχή πολιτικών προσώπων σε αυτή. Πρωτεργάτης των γαλάζιων "ταλιμπάν" είναι ο βουλευτής Ευβοίας και κοινοβουλετικός εκπρόσωπος του κόμματος Κώστας Μαρκόπουλος καθώς και ο γνωστός Φαίλος Κρανιδιώτης. Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα οι "ταλιμπάν" του ζήτησαν να ακυρώσει την συμφωνία, του επισήμαναν τις έντονες αντιδράσεις πολλών κομματικών στελεχών και προέδρων νομαρχιακών που σκοπεύουν να παραιτηθούν και του ζήτησαν να αναλογιστεί τις ευθύνες του απέναντι στην παράταξη!!! Βάζουν δηλαδή ακόμα και τώρα την παράταξη πάνω από την χώρα. Άμε στο γερό-διάολο που έλεγε και ένας φίλος μου παλιά.

Για να θυμηθούμε ποιοι είναι οι δύο αρματωλοί της επαναστατικής πτέρυγας της Νέας Δημοκρατίας. Ο Κρανιδιώτης, γνωστός για πολλά, ήταν ανάμεσα σε αυτούς (Ναξάκης κλπ) που πήγαν να εμπλέξουν σε πολύ δύσκόλες καταστάσεις την χώρα μας με την υπόθεση Οτσαλάν. Ο δε Μαρκόπουλος διετέλεσε Υπουργός Τουρισμού στις τελευταίες κυβερνήσεις Καραμανλή (... του γνωστού τουρίστα της Ραφήνας) και για το μόνο για το οποίο θα μείνει στην ιστορία είναι για τις κουρτίνες του Υπουργείου του, αξίας 28.000 ευρώ, που τις παρήγγειλε από μαγαζί της εκλογικής του περιφέρειας. Αυτοί οι δύο, ένας γνωστός εξτρεμιστής* και μία πολιτική αμοιβάδα*, συνεπικουρούμενοι από άλλες φαιδρές προσωπικότητες όπως ο επαγγελματίας συνδικαλιστής – πανελίστας της τηλεοπτικής ζούγκλας Γιάννης Μανώλης πάνε να τινάξουν την χώρα από την πλευρά της Νέας Δημοκρατίας.

Από την άλλη πλευρά διαβάζω ότι βέτο στο όνομα του Λουκά Παπαδήμου βάζει ο Εύγγελλος Βενιζέλος. Ο πολιτικός αυτός ογκόλιθος που από την στιγμή που αναγορεύτηκε σε αντιπρόεδρο της κυβέρνησης, Υπουργό Οικονομικών και στην ουσία Πρωθυπουργό με τις ενέργειες του έχει επιδεινώσει την ελληνική υπόθεση. Θυμίζω απλά ότι αφού πανηγύρισε για τις αποφάσεις της 21ης Ιουλίου πήγε διακοπές, όταν γύρισε πίσω τον Σεπτέμβριο έκανε το μάγκα διώχνοντας την τρόικα, στην συνέχεια άρχισε να βάζει φόρους που λίγο καιρό πριν είχε ρητά δηλώσει ότι δεν πρόκειται να βάλει και φτάνουμε στην περίεργη υπόθεση του δημοψηφίσματος όπου αφού υπερθεμάτισε την απόφαση του πρωθυπουργού στην συνέχεια και βλέποντας τις εντός και εκτός Ελλάδας αντιδράσεις έκανε μία εντυπωσιακή για το μέγεθος του κυβίστηση δηλώνοντας υπέρ του ευρωπαικού κεκτημένου. Τώρα προσπαθεί να οδηγήσει στην ανάληψη της πρωθυπουργίας από ανδρείκελα τα οποία θα μπορεί να επηρεάζει.

Αυτό το πολιτικό σύστημα, το οποίο όχι μόνο ανέχτηκε αλλά και αποθέωνε διαχρονικά ο “κυρίαρχος (για να μην ξεχνάμε και τις ευθύνες του) λαός” προσπαθεί μετά μανίας να κρατηθεί στην ζωή. Για να ελέγξει στον βαθμό που μπορεί τις καταστάσεις; Για να σώσει ότι μπορεί; Για όλα αυτά μαζί; Το βέβαιο όμως είναι ότι έχουν τοποθετήσει το προσωπικό και παραταξιακό συμφέρον πάνω από το εθνικό. Θα κλείσω όπως έκλεισα και το προηγούμενο post μου.

“Απευθύνω έκκληση σε όσους σώφρονές υπάρχουν ακόμα στην Βουλή (και πιστεύω ότι υπάρχουν) να τελειώσουν μια και καλή με τις γελοίες ηγεσίες τους και το λοιπό κομματικό σκουπιδαριό που ανθίσταται, να δείξουν ότι είναι υπεύθυνοι και να συνεργαστούν, να δώσουν μια χαραμάδα ελπίδας στον κόσμο που αγωνιά. Υπάρχουν πολλοί πολίτες που κατανοούν ότι η πορεία προς την ευημερία και προπαντός προς την αξιοπρέπεια, που έχουμε πλέον απολέσει, περνάει μέσα από δύσκολα μονοπάτια αλλά είναι διατεθειμένοι να τα διαβούν αν βλέπουν, έστω αμυδρά, προοπτική μπροστά. Αναλάβετε πρωτοβουλία.”

Υ.Γ1. Την τελευταία φράση του προηγούμενου post “αποδείξτε ότι η μαλακία δεν αποτελεί εθνικό σπορ” την κόβω γιατί πλέον δεν είναι θέμα μαλακίας αλλά ξεκάθαρου δόλου να διαλύσουν την χώρα. ΕΙΝΑΙ ΚΟΙΝΟΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ.

Υ.Γ.2 *Αξιολογικοί χαρακτηρισμοί που λέει και ο λ:ηρ

ΕΚΚΛΗΣΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΣΩΦΡΟΝΕΣ ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΞΟΥΝ ΟΤΙ Η ΜΑΛΑΚΙΑ ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΕΘΝΙΚΟ ΣΠΟΡ

2011-11-05T12:00:00.005+02:00

Σήμερα θα γράψω ωμά. Συγγνώμη εκ των προτέρων αλλά δεν αντέχω. Ο πρωθυπουργός μετά την ηλιθιότητα της Δευτέρας περί δημοψηφίσματος που μας κατέστησε δαχτυλοδειχτούμενους παγκοσμίως πήγε χτες στην Βουλή, μετά και τα καραγκιοζιλίκια της Πέμπτης μεταξύ Υπουργικού Συμβουλίου και Κοινοβουλευτικής ομάδας, για να πάρει εντολή να σχηματίσει κυβέρνηση συνεργασίας χωρίς να δεσμευτεί ότι θα παραιτηθεί (δήλωσε χαρακτηριστικά “ακόμα και χωρίς εμένα επικεφαλή” - αυτό το ακόμα λέει πολλά). Κινείται μάλιστα λες και τα περιθώρια είναι τόσα άνετα και δεν μας κυνηγούν οι ημερομηνίες σε μία απίστευτη νιρβάνα δείχνοντας ότι το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι η φήμη του οίκου των Παπανδρέου και η διατήρηση της πρωτοκαθεδρίας στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ.

Ο δε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης ενώ προχθές φάνηκε να ακολουθεί τον δρόμο της λογικής, από χθες το βράδυ έχει αλλάξει στάση και επιδίδεται στο γνωστό ρεσιτάλ ανευθυνότητας το οποίο μας έχει επιδείξει όσο καιρό είναι αρχηγός της ΝΔ, πλήρως ταυτισμένος με την εξτρεμιστική ομάδα που αποτελεί το επιτελείο του. Ζητάει άμεσα εκλογές. Ασχέτως αν το πιο πιθανό είναι να προκύψει μία (τουλάχιστον) επτακομματική βουλή όπου κάθε πιθανότητα συνεργασίας φαντάζει απίθανη. Να δεχτώ τέλος ότι μπορεί υπό το βάρος της κατάστασης να κερδίσει την αυτοδυναμία. Με ποιους θα κυβερνήσει; Με τους ταλιμπάν Λαζαρίδη, Κρανιδιώτη και Καμμένο; Με τους ανεύθυνους Λυκουρέτζο και Μαρκόπουλο; Με τους στα όρια του γελοίου Τασούλα, Τραγάκη και Μιχελάκη;

Και ενώ οι ηγεσίες των δύο μεγάλων κομμάτων παιδιαρίζουν επικίνδυνα, οι ψευτοεπαναστάτες του Τσίπρα και ιδίως το σταλινικό μαυσωλείο του Περισσού δηλώνουν ξεκάθαρα το θέλω τους για την επόμενη μέρα. Ο Μάκης Μαίλλης, αυτό το απολίθωμα με την ξύλινη γλώσσα, δήλωσε ξεκάθαρα σήμερα στο ΜΕGA ότι το ΚΚΕ ζητάει έξοδο από το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση και την δημιουργία λαϊκής δημοκρατίας με κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας. Δεν μας λένε όμως όλοι αυτοί οι γκεμπελίσκοι πως και με ποιους θα συνεργάζονται, γιατί τουλάχιστον αν επικρατούσαν το 1949 θα είχαν από πίσω τους την Σοβιετική Ένωση και όλη την Ανατολική Ευρώπη, ενώ σήμερα το πολύ πολύ να μας καταντήσουν την Βόρεια Κορέα της Μεσογείου. Αποτέλεσμα θα είναι, οι κόρες μας σε είκοσι χρόνια να είναι οι πουτάνες της Ευρώπης, όπως δυστυχώς έχουν καταντήσει σήμερα τα κορίτσια του πρώην ανατολικού παραδείσου.

Απευθύνω έκκληση σε όσους σώφρονές υπάρχουν ακόμα στην Βουλή (και πιστεύω ότι υπάρχουν) να τελειώσουν μια και καλή με τις γελοίες ηγεσίες τους, να δείξουν ότι είναι υπεύθυνοι και να συνεργαστούν, να δώσουν μια χαραμάδα ελπίδας στον κόσμο που αγωνιά. Υπάρχουν πολλοί πολίτες που κατανοούν ότι η πορεία προς την ευημερία και προπαντός προς την αξιοπρέπεια, που έχουμε πλέον απολέσει, περνάει μέσα από δύσκολα μονοπάτια αλλά είναι διατεθειμένοι να τα διαβούν αν βλέπουν, έστω αμυδρά, προοπτική μπροστά. Αναλάβετε πρωτοβουλία. Αποδείξτε ότι η μαλακία δεν αποτελεί εθνικό σπορ.

110 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ - ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΣΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

2011-11-04T14:31:00.003+02:00

Από την στήλη “ΠΡΟ 110 ΕΤΩΝ” της χθεσινής Εστίας (τα έντονα γράμματα δικά μου):

“Σάββατο 3 Νοεμβρίου 1901

Το Κλείσιμο της Χρήσεως του 1900

Ακόμη δεν κατωρθώθη η συγκέντρωσις όλων των εισπράξεων του μηνός Οκτωβρίου παρ’ όλα τα μέτρα του υπουργείου των Οικονομικών και του Γενικού Λογιστηρίου. Τα πλείστα όμως των ταμείων και υποταμείων ανήγγειλαν τα αποτελέσματα των εισπράξεων των.

Εκ των μέχρι τούδε γνωσθέντων αποτελεσμάτων, αι εισπράξεις παρουσιάζουν περίσσευμα έξ και πλέον δραχμών, αλλά φαίνεται, ότι τούτο θ’ αυξηθή ακόμη δια των υπολειπομένων αποτελεσμάτων. Εντός της προσεχούς εβδομάδος θα γνωσθή ακριβώς το περίσσευμα της χρήσεως του 1900.

Εν τούτοις υπάρχουν οι φρονούντες, ότι το περίσσευμα τούτο δεν είνε εξ ολοκλήρου πραγματικόν, και ότι κατά το πλείστον στηρίζεται εις ανακριβείς αριθμούς.”

Εντοπίζουμε μία ομοιότητα και μία μεγάλη διαφορά από την σημερινή ελληνική πραγματικότητα. Η μεγάλη διαφορά είναι ότι τα ταμεία του κράτους στο τέλος του 1900 είχαν πλεονάσματα ή “περίσσευμα” όπως αναφέρει χαρακτηριστικά η Εστία, εν αντιθέσει με τα τρομέρα ελλείμματα των ημερών μας που μας έφεραν στην κατάσταση που είμαστε σήμερα. Η ομοιότητα είναι ότι και τότε τα στοιχεία κρίνονται ως ανακριβή από τους “φρονούντες” (εντυπωσιάστηκα είναι αλήθεια με τον χαρακτηρισμό της εφημερίδας), πράγμα που σημαίνει ότι η παραποίηση στοιχείων (η ύπαρξη πλεονάσματων ουδόλως αμφισβητείται, το εύρος αυτών είναι υπό εξέταση) είτε από δόλο είτε από ανοργανωσιά αποτελεί διαχρονική πρακτική.

Η ΧΩΡΑ ΕΚΠΕΜΠΕΙ S.O.S.

2011-11-03T10:03:00.004+02:00

Τα γεγονότα πλέον έχουν πάρει πολύ άσχημη τροπή. Η υπόθεση έφτασε σε σημεία που ούτε το φανταζόμασταν. Ο έλληνας πρωθυπουργός έθεσε ουσιαστικά ένα ζήτημα που δεν τολμούσε να φέρει στο προσκήνιο κανένας ευρωπαίος πολιτικός. Την ίδια την ύπαρξη της Ελλάδας εντός της ευρωζώνης. Η επιμονή του μάλιστα στην διεξαγωγή του δημοψηφίσματος τον καθιστά πλέον επικίνδυνο. Είναι απολύτως αναγκαίο να τερματιστεί η θητεία του άμεσα. Η ενεργοποίηση των εξελίξεων αυτών πέφτει αποκλειστικά στις πλάτες της κοινοβουλετικής ομάδας του κόμματός του.

Η λύση όμως δεν είναι οι εκλογές. Εδώ θα διαφωνήσω πλήρως με την ανερμάτιστη και επίσης πλήρως επικίνδυνη (μείζονα και ελάσσονα) αντιπολίτευση. Τι θα προσέφερε σήμερα μία εκλογική αναμέτρηση; Το πιθανότερο σενάριο είναι ότι μετά από μία πολωτική προεκλογική περίοδο να φτάσουμε σε μία επτακομματική ή και παρά πάνω βουλή χωρίς αυτοδυναμία. Δηλαδή στο απόλυτο χάος. Η μόνη λύση, που μπορεί σήμερα να πάρει την χώρα από το γκρεμό στον οποίο βρίσκεται και να την βγάλει, είναι μία κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας με την συμμετοχή των κορυφαίων μυαλών και με την στήριξη της πλειοψηφίας των κομμάτων. Μία κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας όχι με ορίζοντα διμηνου ή τριμηνου όπως άκουσα πολλούς να λένε, όπως η κυρία Βάσω Παπανδρέου, για να πάρει την 6η δόση και να μας οδηγήσεις σε εκλογές, αλλά με ορίζοντα διετίας, θέτωντας τέσσερις βασικές εθνικές επιδιώξεις:

Α. Την ενεργοποίηση και επιτάχυνση των ιδιωτικοποιήσεων.

Β. Την άμεση και δραστική μείωση του κράτους.

Γ. Την προώθηση της αξιοποίησης της εθνικής περιουσίας για την μείωση του χρέους όπως περίπου παρουσιάστηκε από την πρωτοβουλιά ΚΑΠΠΑ.

Δ. Την δημιουργία των κατάλληλων συνθηκών για την αναπτυξιακή πορεία της χώρας μέσω της ελαχιστοποίησης της γραφειοκρατίας, της απορρόφησης των κονδυλίων του ΕΣΠΑ και της δημιουργίας κινήτρων για την προσέλκυση επενδύσεων.

Οι εξελίξεις είναι καταιγιστικές και η όποια καθυστέρηση μας βυθίζει καθημερινά όλο και πιο πολύ. Περιμένω από όλους να προσπαθήσουν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων. Η χώρα εκπέμπει S.O.S.

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ;

2011-10-27T12:54:00.009+02:00

Και εγένετο κούρεμα. Ο πρωθυπουργός βγήκε τις πρώτες πρωινές ώρες σήμερα περιχαρής και μας ανακοίνωσε ότι “ πλέον κλείνουμε τους λογαριασμούς της χώρας με το παρελθόν – Μιά καινούργια ημέρα ξεκινάει”, ενώ δεν παρέλειψε να σηκώσει και το σοσιαλιστικό λάβαρο υποδηλώνοντας ότι ανάγκασε τις τράπεζες να αναλάβουν τα βάρη. Το ερώτημα όμως που αιωρείται είναι εάν η απόφαση αυτή είναι θετική ή αρνητική και τι γίνεται από εδώ και πέρα.

Πάντα θεωρούσα ότι το πρόβλημα του χρέους δεν ήταν το πρωτεύων. Αντίθετα τα δύο σημαντικότατα προβλήματα μας ήταν οι υπερβολικές δαπάνες του δημοσίου, δυσανάλογες με την προσφορά υπηρεσιών προς τους πολίτες, και το συνεχώς αυξανόμενο έλλειμμα στο εμπορικό μας ισοζύγιο. Αν καταφέρναμε να τα τιθασεύσουμε θα είχαμε την δυνατότητα πολλαπλών επιλογών ως προς το χρέος με έσχατη την λύση του κουρέματος που δημιουργεί όπως και να το κάνουμε ένα δυσμενές ιστορικό για την χώρα μας που θα το κουβαλάει για πολλά χρόνια πλεόν στην πλάτη. Σήμερα και παρά το δεδομένο του κουρέματος τα προβλήματα αυτά εξακολουθούν και υπάρχουν και πρέπει να αντιμετωπιστούν.

Όπως έχει ειπωθεί και γραφτεί πολλές φορές το ελληνικό κράτος είναι υπερβολικό, δυσανάλογο και αποτελεί τροχοπέδη στην ανάπτυξη. Εγώ θα συμπλήρωνα ότι δεν βάζει και μυαλό. Υποτίθεται ότι όλο αυτόν τον καιρό θα έπρεπε να είχε γίνει ένας εξορθολογισμός των δαπανών του ξεκινώντας από την μισθοδοσία και περνώντας σε κάθε δαπάνη που επιβαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό. Με αυτό τον τρόπο θα υπήρχε έλεγχος ενώ θα γινόντουσαν οι δραστικές περικοπές εκεί που ήταν αναγκαίες και όχι οι οριζόντιες που και άδικες είναι και δεν έχουν το ίδιο αποτέλεσμα. Χαρακτηριτικό παράδειγμα είναι οι αμοιβές σε 52 ΔΕΚΟ όπως τις αλίευσα στο site του Υπουργείου Οικονομικών. Το συνολικό μισθολογικό κόστος στο 9μηνο του 2010 ανέρχεται στα 812 εκατομμύρια ευρώ μειωμένο κατά 15% περίπου σε σχέση με το 9μηνου 2009. Το κράτος δηλαδή επιβαρυνόταν με αμοιβές 1δις 300 ευρώ περίπου ετησίως μέχρι να ξεσπάσει η κρίση, για μισθολογική δαπάνη εταιρειών βαθύτατα ζημιογόνων όπως οι αστικές συγκοινωνίες, ο ΟΣΕ, η ΤΡΑΙΝΟΣΕ, η ΕΔΙΣΥ, η ΕΑΒ κλπ. Ο μέσος μισθός μάλιστα (χωρίς τις ασφαλιστικές εισφορές και λοιπές παροχές) των εργαζομένων σε αυτές τις επιχειρήσεις ανέρχετο στα 2.880 ευρώ μηνιαίως περίπου!!! Υπάρχουν δε οργανισμοί όπως ο Οργανισμός Προώθησης Εξαγωγών (των συνεχώς μειούμενων εξαγωγών μας) όπου ο μέσος μισθός των 68 εργαζομένων του φτάνει τα 4.270 ευρώ. Αντί λοιπόν να πετσοκόβει τις αμοιβές υπαλλήλων σε καίριες θέσεις όπου άνθρωποι με μεταπτυχιακά και διαδακτορικά που προσελήφθησαν μέσω της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Διοίκησης ή του ΑΣΕΠ έφθασαν να παίρνουν μισθό (για μικτό μιλάω πάντα) 1.000 ευρώ, θα έπρεπε να μπεί ένα μαχαίρι σε πολλές από αυτές τις 52 ΔΕΚΟ το οποίο θα έφτανε μέχρι την πώληση ή το κλείσιμο τους. Έχετε μήπως αναλογιστεί τις ετήσιες ζημιές της ΕΘΕΛ, του ΟΣΕ, της ΤΡΑΙΝΟΣΕ, της ΕΔΙΣΥ, της ΕΑΒ και της ΕΑΣ (Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα – Η εταιρεία που προέκυψε από την συνένωση της Ελληνικής Βιομηχανίας Όπλων με την ΠΥΡΚΑΛ – άλλο ένα έγκλημα); Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του 2009 (γιατί δεν κατάφερα να βρω στοιχεία του 2010 για όλες) οι συνολικές ζημιές των ανωτέρω εταιρειών ανήλθαν στα 1.968 δις ευρώ!!! Τα δε δάνεια μόνο του ΟΣΕ αγγίζουν τα 10 δις.

Ένας άλλος τομέας ο οποίος χρήζει άμεσα ελέγχου και συνεισφέρει τα μάλα στην μαύρη τρύπα των δημόσιων οικονομικών είναι αυτός της υγείας. Χωρίς να θέλω να επεκταθώ γιατί δεν γνωρίζω και σε βάθος το θέμα, αυτό που θα έβλεπα αναγκαίο είναι κάθε νοσηλευτικό ίδρυμα να αποτελεί αυτόνομη οικονομική μονάδα όπου κάθε χρόνο θα υποχρεούται να δημοσιεύει ισολογισμό, να υπόκειται σε έλεγχο από ορκωτούς ελεγκτές και το Δ.Σ. του να είναι απόλυτα υπεύθυνο για τα πεπραγμένα του έτους. Το δε υπουργείο θα μπορούσε ανά πάσα στιγμή να κάνει ελέγχους όπως κάνει μητρική σε θυγατρική. Δεν γνωρίζω αν στον τομέα της περίθαλψης και της παροχής ιατρικής φροντίδας το ΕΣΥ πέτυχε (γιατί αυτό είδα σε μία πρόσφατη δημοσκόπηση στην Καθημερινή) στο οικονομικό του σκέλος όμως απέτυχε παταγωδώς γιατί ποτέ δεν κατάφερε να ελέγξει τις δαπάνές του.

Το έτερο μεγάλο πρόβλημα της χώρας μας είναι το έλλειμμα στο εμπορικό της ισοζύγιο. Αποτέλεσμα της μειωμένης ανταγωνιστικότητας η οποία προέρχεται από την συρρίκνωση της παραγωγικής μας βάσης και την διόγκωση του κόστους. Η συρρίκνωση της παραγωγικής βάσης είναι αποτέλεσμα παραγόντων που ξεκινάνε από τον εμφύλιο και την εγκατάλειψη της επαρχίας και φτάνουν μέχρι τις ημέρες μας αφού περάσουν από την δεκαετία του 80 και τον βιασμό που υπέστει κυρίως η μεταποίηση από την καταστροφική πολιτική του πατέρα του σημερινού πρωθυπουργού και τις βάρβαρες συνδικαλιστικές πρακτικες που έδιωξαν από την χώρα μας εταιρείες όπως η Pirelli, η Nissan και η Levis. Αν προσθέσουμε και τον εγκληματικό τρόπο με τον οποίο αξιοποιήθηκε (για την ακρίβεια δεν αξιοποιήθηκε) ο πακτωλός των χρημάτων που εισέρευσε μέσω των επιδοτήσεων στην αγροτική παραγωγή, νομίζω ότι έχουμε και την συνολική εικόνα.

Η δε διόγκωση του κόστους είναι αποτέλεσμα της αύξησης των φόρων, εξωγενών παραγόντων όπως η αύξηση της τιμής του πετρελαίου στις διεθνείς αγορές (από 21 δολλάρια το βαρέλι το 2001 έφθασε κάποια στιγμή και τα 120) καθώς και άλλων commodities όπως η ζάχαρη, το γάλα, το καλαμπόκι, αλλά και της δυσανάλογης αύξησης των αμοιβών, από την στιγμή που κλειδώθηκε η ένταξη μας στο ευρώ το 2001 μέχρι και σήμερα (ο κατώτατος μισθός την 1/1/2002 ήταν €490,04 ενώ την 1/7/2011 ανήλθε στα €750,65 ήτοι αύξηση 53%), που δεν δικαιολογείται από την οικονομία μας και τον πληθωρισμό, αλλά ήταν καθαρά αποτέλεσμα της εισροής χρημάτων μέσω δανεικών. Στο πιο κάτω γράφημα φαίνεται καθαρά η απόκλιση που συντελείται σταδιακά μεταξύ της προοδευτικής μεταβολής των κατώτατων αμοιβών της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας και της αντίστοιχής του Γενικού Δείκτη Καταναλωτή.

Ωραία όλα αυτά τα παραδείγματα αλλά θα με ρωτήσετε τώρα τι κάνουμε;. Ο δρόμος δεν θα είναι εύκολος. Όπως είπα περνάει σίγουρα μέσα από τις ιδιωτικοποίησεις ή κλείσιμο δημόσιων εταιρειών και οργανισμών, μέσα από την συρρίκνωση του κράτους, μέσω της μείωσης των θέσεων εργασίας σε αυτό και της συνεπακόλουθησης (δύσκολης, σκληρής, το καταλαβαίνω απόλυτα) αύξησης της ανεργίας. Είναι όμως αναγκαίο να μειωθούν όσο το δυνατόν οι δαπάνες του κράτους ώστε να πάρει ανάσα ο συνεχώς φορολογούμενος ιδιωτικός τομέας, να δοθούν κίνητρα ώστε να δημιουργηθούν νέες (αποκεντρωμένες – πάρα πολύ σημαντικό) επιχειρήσεις με έμφαση σε τομείς όπως οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, η υγεία, τα αγροτικά προϊόντα, ο τουρισμός, η βιομηχανία τροφίμων, όπου η χώρα μας έχει αφάνταστα συγκριτικά πλεονεκτήματα και που θα μπορούν να απορροφήσουν σταδιακά τους ανέργους που θα προέλθουν και από την μείωση του κράτους. Η ανάπτυξη δεν θα προέλθει από την αναμόχλευση της εσωτερικής (κατά βάσει) καταναλωτικής αγοράς, αλλά μέσω της πώλησης των πιο πάνω προϊόντων και υπηρεσιών στο εξωτερικό. Από την επακόλουθη εισροή χρημάτων μέσω αυτών θα αρχίσει να αναπτύσσεται και η εσωτερική αγορά.

Η διαδρομή είναι δύσκολη αλλά είναι και η μοναδική αν θέλουμε να συνεχίσουμε να είμαστε μέλη της Ευρώπης. Η άλλη λύση είναι η άρνηση να κάνουμε το οτιδήποτε, η επακόλουθη έξοδος μας από το ευρώ και η μετεξέλιξη μας σε ασιατικό κράτος. Η επιλογή στο τέλος τέλος είναι δική μας.

ΠΕΡΙ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ – ΕΠΙΣΤΡΕΦΩΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΜΟΥΣ

2011-10-21T09:20:00.006+02:00

Τον τελευταίο καιρό δέχομαι διάφορους χαρακτηρισμούς, επώνυμα και ανώνυμα, για την στάση που έχω κρατήσει αναφορικά με την κρίση που βιώνουμε. Εκπρόσωπο του ΔΝΤ στην Ελλάδα, ανθέλληνα, προδότη, γερμανοτσολιά είναι πολλα από αυτά που έχω λάβει είτε στο fb είτε στο mail μου. Και όλα αυτά γιατί η άποψη μου είναι ότι για την κρίση ευθύνονται όλοι, πολίτες και πολιτικοί (σε διαφορετικό βέβαια βαθμό ο καθένας) και ότι δεν χρειαζόμασταν το μνημόνιο και την τρόικα για να εξορθολογήσουμε το Δημόσιο, να εκμεταλλευτούμε (πουλώντας, αξιοποιώντας) την δημόσια περιουσία και να προβούμε στις αναγκαίες γενναίες μεταρρυθμίσεις ώστε να κάνουμε την χώρα μας παραγωγική. Ακόμα και τώρα που η πλειοψηφία θεωρεί ότι το μνημόνιο απέτυχε (το μνημόνιο απέτυχε ή η πολιτική ηγεσία που δύο χρόνια τώρα τρέχει πανικόβλητη πίσω απο τις εξελίσεις ανίκανη να εφαρμόσει οτιδήποτε πλην των εύκολων λύσεων;;;) εγώ εξακολουθώ να πιστεύω ότι η άμεση εφαρμογή του, πιστά και δυναμικά, θα ήταν η αρχή της σωτηρίας μας.

Επιστρέφωντας λοιπόν τους χαρακτηρισμούς περί προδοσίας ρωτάω. Δεν είναι προδοτική η στάση των τελωνιακών που με την απεργία τους εμποδίζουν την εισαγωγή και εξαγωγή προϊόντων και πρώτων υλών δίνοντας την χαριστική βολή στην ήδη ασθμαίνουσα οικονομία μας; Δεν είναι προδοτική η απεργία των εφοριακών την εποχή που είναι περισσότερο από ποτέ αναγκαία η συλλογή των φόρων για την αύξηση των (περιορισμένων ούτως ή άλλως) εσόδων του κράτους; Δεν είναι προδοτική η στάση των ταξιτζίδων κατά την καλοκαιρινή περίοδο με τις καταλήψεις αεροδρομίων και λιμανιών που εμπόδιζαν την είσοδο των τουριστών στην χώρα μας δυναμιτίζοντας την νούμερο ένα βιομηχανία του τόπου μας; Δεν είναι προδοτική η στάση του ΠΑΜΕ και της ΠΝΟ για τον ίδιο ακριβώς λόγο; Δεν είναι προδοτική η στάση των φοιτητοπατέρων και μαθητοπατέρων (στην προκειμένη περίπτωση και των γονιών αυτών) για τους βανδαλισμούς στα υπό κατάληψη κτίρια και την επιβάρυνση που έχουν αυτά στον κρατικό προϋπολογισμό; Δεν είναι προδοτική η στάση των ελεύθερων επαγγελματιών που ακόμα και τώρα αρνούνται να σταματήσουν την λογική του 100 με απόδειξη 80 χωρίς; Δεν είναι προδοτική η στάση της ΠΟΕ-ΟΤΑ που με την απεργία της θέτει σε κίνδυνο την δημόσια υγεία; Θα μπορούσα να αναφέρω πολλά ακόμα παραδείγματα τέτοιων ενεργειών που κατά την άποψη μου σπρώχνουν ακόμα περισσότερο την χώρα στην άβυσσο.

Μέχρι σήμερα πίστευα ότι ακόμα και τώρα μπορούμε να τα καταφέρουμε, να ανορθώσουμε την χώρα μας εκμεταλλευόμενοι τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα (που είναι πολλά και υπαρκτά) αρκεί να αλλάζαμε νοοτροπία. Δυστυχώς όμως όπως διαπιστώνει και ο Θοδωρής Γεωργακόπουλος ο Έλληνας δεν έμαθε τίποτα απολύτως από την κρίση. Πλέον θεωρώ, ότι όπως ένα ετοιμόρροπο σπίτι, που όσα μερεμέτια και ανακαινίσεις να του κάνεις θα έχει πρόβλημα στα θεμέλια, είναι προτιμότερο να το γκρεμίσεις και να το φτιάξεις από την αρχή, έτσι και η Ελλάδα είναι καλύτερα να καταρρεύσει και να στηθεί ξανά από την αρχή. Αυτό για το οποίο θα παλέψω όμως είναι να φτιαχτεί από τους υγιείς εκείνους πολίτες (ναι υπάρχουν) που τόσα χρόνια ήταν στην γωνία και υπόμεναν τον συντεχνιακό φασισμό και τις πολιτικές δυνάμεις που τον εξέφραζαν (και κατελάμβαναν την πλειοψηφία της Βουλής από τα δεξιά μέχρι τα αριστερά). ΑΥΤΟ ΤΟ ΟΦΕΙΛΩ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ.

ΠΕΡΙ ΜΗΔΕΝΙΚΩΝ ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΤΙΚΩΝ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ

2011-10-18T09:28:00.003+02:00

Το πως παρουσιάζεται μία είδηση από το τι ισχύει πραγματικά είναι πολλές φορές δύο πολύ διαφορετικά πράγματα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η υπόθεση της ασιτίας των μαθητών σε σχολείο της Αθήνας η οποία τελικά δεν επιβεβαιώθηκε από πουθενά. Σήμερα στο site του Νίκου Ευαγγελάτου παρουσιάζονται με πηχαίους τίτλους τα μηδενικά εκκαθαριστικά τα οποία πήραν κάποιοι υπάλληλοι του δημοσίου. Κάτω από το βαρύγδουπο “Ντoκουμέντο – Μηδενικοί Μισθοί στο δημόσιο” μας παρουσιάζονται 2 εκκαθαριστικά στα οποία ο πρώτος υπάλληλος δεν πήρε ούτε ένα ευρώ ενώ ο δεύτερος πήρε το ποσό των €5,84. “Απίστευτο!! Συνέβη και αυτό, στην Ελλάδα του μνημονίου: Όπως φαίνεται από εκκαθαριστικό μισθοδοσίας –που αποκαλύπτει σήμερα το Newsit- υπάλληλος του Δήμου Αχαρνών για τον μήνα Οκτώβριο δεν θα πληρωθεί ούτε ...λεπτό του ευρώ!!! “ κραυγάζει ο συντάκτης του άρθρου. Για να δούμε αναλυτικά όμως ένα εκκαθαριστικό για να δούμε πως προκύπτει αυτό το μηδενικό ποσό.

Στον δεύτερο μισθολογικό φάκελλο που παρουσιάζεται (η εικόνα από το newsit), της Ε.Λ., ο τακτικός μισθός της ανέρχεται στα 1.584 ευρώ (βασικές αποδοχές + επίδομα γάμου + επίδομα τέκνων + επίδομα θέσης + ειδική απασχόληση (;;;) ). Αν αφαιρέσουμε τις ασφαλιστικές εισφορές ύψους €270,29 τις αναδρομικές και τις υπέρ σωματίου κρατήσεις ύψους €180,89, το καθαρό προ φόρων εισόδημά της ανέρχεται στα €1.132,82 ευρώ. Προσπερνώ το γεγονός ότι κανονικά στα χρήματα αυτά θα έπρεπε να παρακρατηθεί και ο αναλογούν φόρος, και βλέπουμε ότι η κυρία αυτή έχει πάρει και τρία δάνεια, ένα από Ταμείο Παρακαταθηκών και δύο από το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο (με τα ευνοϊκά επιτόκια που τα έπαιρναν διαχρονικά οι ΔΥ). Το συνολικό μηνιαίο ύψος των δόσεων αυτών φτάνει €1.126,49. Στους ΔΥ οι δόσεις αυτών των δανείων αφαιρούνται από τους μισθούς και επομένως στο εκκαθαριστικό έχει γίνει και η ανάλογη παρακράτηση.

Άρα κύριοι του newsit το εκκαθαριστικό της κυρίας είναι μηδενικό λόγω του κακού μνημονίου ή επειδή η εν λόγω κυρία έχει κάνει κάκιστες επιλογές λαμβάνοντας δάνεια των οποίων η δόση ανέρχεται στο 71% των μικτών αποδοχών της; Πότε λοιπόν θα κοιταχτούμε στον καθρέπτη και θα δούμε ότι σε πολλές περιπτώσεις για τα δικά μας χάλια φταίνε τα δικά μας σφάλματα; Πότε θα καταλάβαιτε ότι ένας από τους λόγους που φτάσαμε ως εδώ είναι και η δημοσιογραφία την οποία εσεις ασκείτε;

ΔΕΚΑ ΜΙΚΡΟΙ ΣΤΑΛΙΝ RELOADED

2011-10-17T20:49:00.005+02:00

Στην σημερινή συνέντευξη τύπου για τις κινητοποιήσεις των ερχόμενων ημερών λόγω της επικείμενης συζήτησης και ψήφισης του πολυνομοσχεδίου στην Βουλή η ΓΓ του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα δήλωσε απερίφραστα:"Μπορεί να γίνει μια νέα αρχή αυτή την περίοδο για μια οργανωμένη αντεπίθεση που έχει ως στόχο, όχι μόνο την αλλαγή της μίας κυβέρνησης με μία άλλη, αλλά να έχει στόχο την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων. Να έρθει πιο κοντά στην πραγματικότητα η εργατική λαϊκή εξουσία, η λαϊκή οικονομία, η αποδέσμευση από την ΕΕ". Αυτά μόνο λίγες ημέρες μετά την συνέντευξη της στον Νίκο Χατζηνικολάου όπου δήλωσε για πρώτη φορά ανοιχτά ότι το ΚΚΕ επιθυμεί έξοδο από το ευρώ και την Ε.Ε. Η στάση τους βέβαια ήταν ξεκάθαρη στα μάτια μου από την αρχή αυτής της κρίσης όταν και έγραφα στις 11 Μαΐου 2010 στο post "Δέκα Μικροί Στάλιν":

"Το ΚΚΕ ήταν έτοιμο από καιρό και απλά περίμενε την κατάλληλη στιγμή για να θέσει ζητήματα ανατροπής του πολιτικού και κοινωνικού συστήματος, σαν ένα δεύτερο ημίχρονο ενός αγώνα που οι υπόλοιποι πιστεύαμε ότι είχε λήξει εξήντα χρόνια πριν. Η ένταση με την οποία σπρώχνει την κατάσταση προς τα άκρα ενεργώντας τις περισσότερες φορές στα όρια της νομιμότητας (αν και έχω την εντύπωση και δεν πρέπει να είμαι ο μόνος ότι τα περνάει σε πολλές περιπτώσεις) δείχνουν ξεκάθαρα ότι ο Περισσός δεν είναι διατεθειμένος να αφήσει την ευκαιρία που του παρουσιάστηκε από τα μειονεκτήματα του δημοκρατικού μας συστήματος και την ασέβεια που επιδείξαμε όλοι μας (πολιτικοί και πολίτες) προς το σπουδαιότερο επίτευγμα της μεταπολιτευτικής περιόδου. Την ελευθερία (έκφρασης, άποψης, δράσης κλπ.).

Είναι ολοφάνερο ότι οι δέκα μικροί στάλιν που κατοικοεδρεύουν στον Περισσό (Αλέκα, Κανέλλη, Μαΐλλης, Παφίλης, Κολοζώφ, Μαυρίκος, Μανουσογιαννάκης κλπ.) θεωρούν ότι ήρθε η ώρα να πάρουν την ρεβάνς τους. Οφείλουμε όλοι οι υπόλοιποι να αντιδράσουμε, όχι βέβαια με τις δικές τους τακτικές, διαμορφώνοντας μία κοινωνία με σεβασμό των δικαιωμάτων όλων, ισότητας απέναντι στους νόμους, διαφάνειας, η οποία θα μας ενθαρρύνει να αναπτύξουμε δημιουργικά τα ταλέντα και τις ικανότητες μας. Η διαμόρφωση μίας τέτοιας κοινωνίας θα νικήσει οριστικά τους νοσταλγούς του Στάλιν οδηγώντας τους στο περιθώριο."

ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ

2011-10-14T16:08:00.007+02:00

Ο Μπάρμπα-Θύμιος Λυμπερόπουλος απόλυτος άρχων της ελληνικής κίτρινης φυλής

και ο στρατηγός Wojciech Jaruzelski απόλυτος άρχων και δικτάτορας της Πολωνίας για μία δεκαετία

Κοινή φυσιογνωμία και πρακτικές.

ΑΝΤΑΡΤΕΣ ΤΗΣ ΠΟΡΔΗΣ

2011-10-11T09:43:00.003+02:00

Απεργία διαρκείας στα ΕΛΠΕ των 18 μισθών.

Απεργία των τελωνιακών υπαλλήλων όπου Τ.Ε μετά από 17 χρόνια υπηρεσία έφτανε τα 3.2000 ευρώ χωρίς να υπολογίζονται τα ΔΕΤΕ.

Απεργία στα Μ.Μ.Μ. συμπεριλαμβανόμενου του ΗΣΑΠ των 56.000 ευρώ και της ΤΡΑΙΝΟΣΕ των 50.000 ευρώ μέσο μισθό.

Απεργία και καταλήψεις στα Υπουργεία με πρώτο πρώτο αυτό των Οικονομικών των περίεργων και ευφάνταστων επιδομάτων.

Απεργία της ΠΟΕ-ΟΤΑ των υπαλλήλων αποκομιδής απορριμάτων που εργάζονται στα γραφεία.

Απεργίες των ιδιοκτητών ταξί και φορτηγών, των φαρμακοποιών, των δικηγόρων και πάσης φύσεως επαγγελματιών κλειστών επαγγελμάτων.

Αυτό που ζούμε τον τελευταίο καιρό είναι η επανάσταση των βολεμένων αυτού του κακόγουστου αστείου που λέγεται μεταπολιτευτικό ελληνικό κράτος. Αν τους έδινα ένα τίτλο αυτός θα ήταν ο στίχος από τραγούδι του Νίκου Πορτοκάλογλου

“ΑΝΤΑΡΤΕΣ ΤΗΣ ΠΟΡΔΗΣ”.

ΤΡΟΠΟΙ ΑΠΟΦΥΓΗΣ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ ΑΚΙΝΗΤΟΥ

2011-09-16T12:24:00.005+02:00

Μου ήρθε στο mail η ακόλουθη ενδιαφέρουσα πρόταση για τροποποίηση του ακινήτου μου ώστε να εξαιρεθώ της καταβολής του νέου τέλους:

ΒΟΛΙΚΟΙ ΕΧΘΡΟΙ

2011-09-07T12:46:00.001+02:00

Του Γιάννη Πρετεντέρη στα σημερινά Νέα:

"Νομίζω ότι τα βάσανα μας φτάνουν στο τέλος τους. Κι επειδή κάποιοι μπορεί να μην το πήραν χαμπάρι, οφείλω να γνωστοποιήσω ότι στην Πανελλαδική Συντονιστική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ αποφασίστηκε να δημιουργηθεί “ενας συνασπισμός κατα του νεοφιλελευθερισμού” σύμφωνα με δήλωση του ίδιου του προέδρου του Αλέξη Τσίπρα.

Ποιοι θα μετέχουν στον συνασπισμό εξουσίας υπό τον Τσίπρα δεν είναι ακόμα σαφές. Αντιθέτως στην Πανελλαδική Συντονιστική Επιτροπή μετέχουν εκπρόσωποι από το ΣΥΝ και από άλλες δέκα (!) συσνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ προστιθεμένων και πεντέξι που εκπροσωπούν τους “ανένταχτους” – αλλά αφού είναι ανένταχτοι τότε τι δουλειά έχουν σε ένα κομματικό όργανο εκπροσωπώντας, μάλιστα, και τους άλλους ανένταχτους.

Θέλω να ελπίζω ότι με τόσο κόσμο στην Επιτροπή αποκλείεται να μην βρέθηκε μία θέση και για την προσφιλή μου Ομάδα “Ρόζα” η οποία είχε αποκλειστεί από κάτι προηγούμενες διαδικασίες – το “Ρόζα” υποθέτω εκ της Λούξεμπουργκ και όχι εκ του Μητροπάνου.

Ερώτημα. Αυτοί όλοι αποτελούν τον συνασπισμό εξουσίας ή θα έλθουν και άλλοι; Δεν το γνωρίζω. Με δεδομένο όμως ότι την έχουν ήδη κάνει και ο Αλαβάνος και ο Κουβέλης, τότε μάλλον θα πρέπει να φωνάξουν και κανέναν ακόμη αν είναι να στηθεί κοτζάμ συνασπισμός. Ακόμη περισσότερο που (σύμφωνα με τη δήλωση Τσίπρα) ο συνασπισμός θα είναι μεν εξουσίας αλλά κατά του νεοφιλελευθερισμού. Δεν θέλει, δηλαδή, να κυβερνήσει (“εύκολα τάζεις, δύσκολα βάζεις” που λέει και ο Τζίγγερ) αλλά να καταγγείλει. Τώρα τι σόι συνασπισμός εξουσίας είναι αυτός που αντιμετωπίζει τη διακυβέρνηση ως μέθοδο καταγγελίας, δεν το γνωρίζω.

Και τι ακριβώς θα καταγγείλουν; Εδώ σε θέλω κάβουρα. Είμαι βέβαιως πως αν έβαζες διαγώνισμα στην Επιτροπή με θέμα “Τι είναι ο νεοφιλελευθερισμός” αποκλείεται να έβρισκες δύο συντρόφους που να δώσουν την ίδια απάντηση. Διότι αν είχαν όντως επίγνωση τι σημαίνει νεοφιλελευθερισμός, αποκλείεται να ξεσηκώνονταν εναντίον του στην Ελλάδα.

Να μιλάς για νεοφιλελευθερισμό σε μία χώρα όπου το μίσο ΑΕΠ ανήκει στο Δημόσιο, όπου το κράτος μετράει ένα εκατομύριο υπαλλήλους, όπου οι δημόσιες επιχειρήσεις χρηματοδοτούν τα συνδικάτα, όπου δραστηριοποιούνται περισσότερες από δεκαπέντε χιλιάδες οργανισμοί ή φορείς κι όπου η επιχειρηματικότητα θεωρείται περίπου πινικό αδίκημα μοιάζει σαν να στήνεις κίνημα εναντίον των νεροποντών στην Σαχάρα – δεν υπάρχουν.

Με άλλα λόγια ο υποτιθέμενος νεοφιλελευθερισμός δεν είναι πάρα ένας βολικός εχθρός για να μαζευτούν τόσες συνιστώσες στην Συντονιστική Επιτροπή. Μαζί με μερικούς ακόμη βολικούς εχθρούς στην κατασκευή των οποίων ο ΣΥΡΙΖΑ (και η Αριστερά γενικότερα) διαπρέπει.

Αρκεί αυτό για να κυβερνήσουν την χώρα; Δεν νομίζω. Και μάλλον ευτυχώς..."

ΠΕΡΙ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΩΝ – ΕΝΑ ΑΡΘΡΟ 16 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ

2011-07-02T12:48:00.006+02:00

Ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα τα οποία περιλαμβάνονται στο μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα και τον εφαρμοστικό νόμο είναι αυτό των αποκρατικοποιήσεων-ιδιωτικοποιήσεων. Θεωρείται μάλιστα σημείο κλειδί στην προσπάθεια της χώρας να ισοσκελίσει τον προϋπολογισμό της που με την σειρά του θα επηρεάσει θετικά την πορεία του χρέους. Διαχρονικά η πολιτική ελίτ δεν είχε την διάθεση να προχωρήσει με γοργούς ρυθμούς στον τομέα αυτό, εκτός βέβαια από την κυβέρνηση Μητσοτάκη το 90-93 που πολεμήθηκε αγρίως τόσο από την αξιωματική και την ελάσσονα αντιπολίτευση όσο και από την εσωκομματική συμπεριλαμβανομένου και του σημερινού προέδρου της Νέας Δημοκρατίας, παρά το γεγονός ότι ορισμένοι πολιτικοί και αρκετά περισσότεροι αρθρογράφοι το επισήμαναν με έμφαση εδώ και είκοσι περίπου χρόνια. Ένας από αυτούς ήταν και ένας θείος μου ο Χρήστος Παπαλεξάνδρου, που επηρέασε σε σημαντικό βαθμό την σκέψη μου όσον αφορά τουλάχιστον τα οικονομικά θέματα, ο οποίος σε μία σειρά άρθρων του (τα οποία βρήκα τυχαία ανάμεσα στις φοιτητικές μου σημειώσεις) στην Ναυτεμπορική, στο Εξπρές και στην Ημερησία από το 1993 έως και το 1996 εκφράζει την αναγκαιότητα των ιδιωτικοποιήσεων για την ανάπτυξη της χώρας. Ενδεικτικοί οι τίτλοι του: “Σμίκρυνση του Κράτους σημαίνει ανταγωνιστική και σταθερή ανάπτυξη” εφημ. Ναυτεμπορική 20/1/1996, “Η μη αποκρατικοποίηση τροχοπέδη για την ευρωπαϊκή προσέγγιση” εφημ. Ναυτεμπορική 4/11/1995, “Αποκρατικοποίηση σημαίνει ανάπτυξη” εφημ. Εξπρές 17/12/1995, “Η αποκρατικοποίηση μοναδική λύση στο αδιέξοδο” εφημ. Ναυτεμπορική 28/5/1993 και “Ανάγκη επιτάχυνσης των ιδιωτικοποιήσεων” την Τετάρτη 11 Οκτωβρίου 1995 στην Ημερησία που παραθέτω πιο κάτω αυτούσιο:

"Ανάγκη επιτάχυνσης των ιδιωτικοποιήσεων

Γράφει ο Χρήστος Παπαλεξάνδρου

Στην δύσκολη και ανηφορική πορεία της ελληνική οικονομίας προς την οικονομική και νομισματική ενοποίηση, η ονομαστική και πραγματική σύγκλιση αποτελεί μία βασική διαδικασία κλειδί για την νομισματική σταθερότητα και την αντιμετώπιση των βασικών μακροοικονομικών και διαρθρωτικών προβλημάτων, η οποία είναι αναγκαία για την ικανοποίηση των βασικών κριτηρίων για την ευρωπαϊκή προσέγγιση. Χρειάζεται συναλλαγματική και νομισματική σταθερότητα τα δύσβατα χρόνια της συνοχής για την μείωση των δημοσιονομικών και εξωτερικών ελλειμμάτων, του πληθωρισμού, σταθεροποίηση του δημοσίου χρέους και διαχρονική συρρίκνωση του από υψηλό επίπεδο 114% του Ακαθαρίστου Εγχωρίου Προϊόντος.

Για να δυνηθεί το σύστημα της ελληνική οικονομίας και να κοινωνίας να συμπορευθεί με τους εταίρους στην οικονομική και νομισματική ένωση, πρέπει να αντιμετωπίσει θετικά το πρώτο και βασικό πρόβλημα της δημοσιονομικής προσαρμογής.

Η μείωση των κρατικών δαπανών, όσο και η αύξηση των δημοσίων εσόδων, είναι ένα από τα δυσκολότερα προβλήματα στην δημοσιονομική διαδικασία. Οι κρατικές δαπάνες είναι και ανελαστικές και καταναλωτικές κάτι που καθιστά το πρόβλημα αυτό ακόμα δυσχερέστερο.

Η τρίτη κατά σειρά μεγέθους είναι η δαπάνη επιδοτήσεων – επιχορηγήσεων, που μπορεί να συμβάλει σε μεγαλύτερη έκταση, στη συρρίκνωση των δαπανών της δημοσιονομικής διαχείρισης εάν προχωρήσει με γρηγορότερο βηματισμό η αποκρατικοποίηση /ιδιωτικοποίηση /μετοχοποίηση και ενισχυθούν οι διαδικασίες οι σχετικές, στον χώρο των προβληματικών κρατικών επιχειρήσεων και των ΔΕΚΟ. Κάτι τέτοιο δεν φαίνεται πιθανό στον δημοσιονομικό ορίζοντα καθώς οι διαδικασίες αυτές προχωρούν με βήμα σημειωτόν, με αποτέλεσμα οι δημοσιονομικές δαπάνες να αυξάνονται αντί να ελαττώνονται. Πρέπει να τονιστεί στο σημείο αυτό ότι οι διαδικασίες αποκρατικοποίησης δρουν αμφίπλευρα στην δημοσιονομική διαχείριση, με μείωση των δαπανών και αύξηση των εσόδων.

Δεν πρέπει να λησμονείται ότι η δυναμική των αποκρατικοποιήσεων στο πρακτικό επίπεδο μειώνει τις επιδοτήσεις /επιχορηγήσεις προς τις προβληματικές και υπερχρεωμένες επιχειρήσεις του Οργανισμού Ανασυγκρότησης Επιχειρήσεων που συντηρούν πλασματικές θέσεις εργασίας, που σε τελευταία ανάλυση επιβαρύνουν τις κρατικές δαπάνες και εμποδίζουν τα μεγάλα δημοσιονομικά ελλείμματα να μειωθούν και να επιτρέψουν στην δημοσιονομική διαχείριση να εμφανίσει λειτουργικά πλεονάσματα, αναγκαία για την συρρίκνωση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων.

Οι δημόσιες δαπάνες στα πλαίσια του προϋπολογισμού διατηρούνται σε υψηλότερα επίπεδα κάτι που πρέπει να ανησυχήσει το δημοσιονομικό επιτελείο, ώστε να επέμβει για την συγκράτηση των δαπανών που δυστυχώς αυξάνονται σε μεγαλύτερη αύξηση από αυτή των εσόδων, τα οποία εμφανίζουν σημαντική βελτίωση. Η συρρίκνωση του κράτους με βάση τις διαδικασίες αποκρατικοποίησης και ειδικότερα με τον περιορισμό των επιχειρηματικών πρωτοβουλιών του ευρύτερου δημοσίου τομέα, αποτελεί τω όντι, καθοριστική επιλογή για την εξυγίανση και τον γενικότερο εκσυγχρονισμό των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων του δημοσίου, που στερείται ορθολογικού management και είναι φυσικό επί μακρόν χρονικό διάστημα να παράγουν μόνο ελλείμματα.

Η διαχρονική συρρίκνωση της δημόσιας διοίκησης συνιστά μία δυναμική επιλογή προς την σωστή κατεύθυνση, κάτι που δυστυχώς πολύ δύσκολα μπορεί να ενεργοποιηθεί από το πολιτικό σύστημα. Η αποκρατικοποίηση /ιδιωτικοποίηση /μετοχοποίηση των κρατικών επιχειρήσεων είναι η δυναμικότερη επιλογή για τις ελλειμματικές δημόσιες επιχειρήσεις που αποτελούν μονοπώλιο ή ολιγοπώλιο."

Δεκαέξι χρόνια μετά το πιο πάνω άρθρο και είμαστε ακόμα στο σημείο μηδέν μια και οι προβληματικότερες και πιο ζημιογόνες επιχειρήσεις του δημοσίου με προεξέχοντα τον ΟΣΕ μας επιβαρύνουν με δεκάδες δισεκατομμύρια ετησίως.

ΟΙ ΜΑΣΚΕΣ ΕΠΕΣΑΝ (ΑΝ ΥΠΗΡΧΑΝ ΠΟΤΕ)

2011-06-20T11:31:00.010+02:00

Δεν έτρεφα και ιδιαίτερες αυταπάτες για τα κίνητρα τόσο αυτών που έχουν αρχίσει και καπηλεύονται το κίνημα των “αγανακτισμένων” όσο και της πλειοψηφίας των συμμετεχόντων σε αυτό, αλλά πλέον όλα είναι ολοφάνερα. Στο ψήφισμα της χθεσινής “λαϊκής” - έχω γράψει στο παρελθόν ότι η λέξη λαός μου προκαλεί αναγούλα – συνέλευσης αναφέρεται μεταξύ άλλων:

“…Κλιμακώνοντας τις κινητοποιήσεις μας, καλούμε όλο τον κόσμο, Έλληνες και μετανάστες, άντρες γυναίκες και παιδιά, εργαζόμενους και ανέργους, από όλες τις συνελεύσεις πλατειών της Αθήνας, όλες τις πλατείες της Ελλάδας να έρθουν στην πλατεία Συντάγματος την ημέρα ψήφισης του μεσοπρόθεσμου, να στηρίξουν την 48ωρη απεργία που έχουν εξαγγείλει πρωτοβάθμια σωματεία, ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ και να αποκλείσουμε όλοι και όλες μαζί την βουλή, με ό,τι μέσο μπορεί ο καθένας: αυτοκίνητα, ταξί, νταλίκες, τρακτέρ, απορριμματοφόρα του δήμου, λεωφορεία της ΕΘΕΛ κλπ. Επί 48 ώρες κανένας εργαζόμενος στην δουλειά, όλοι/ες μαζί στην πλατεία Συντάγματος! Στηρίζουμε τις 48ωρες επαναλαμβανόμενες απεργιακές κινητοποιήσεις της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ που ξεκινάνε αύριο, Δευτέρα 20 Ιουνίου και συμμετέχουμε στις απεργιακές φρουρές, αναγνωρίζοντας πως η απόπειρα ξεπουλήματος του δημόσιου πλούτου ξεκινάει από την Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού…”

Με λίγα λόγια συστράτευση με ότι πιο αναχρονιστικό και παρασιτικό έχει να επιδείξει η ελληνική κοινωνία. Συγγνώμη αλλά δεν θα πάρω.

ΠΡΟΣ ΟΨΙΜΑ ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΥΣ

2011-05-27T08:20:00.004+02:00

Χθες σε σχολιασμό σε άρθρο στην LIFO έθεσα προς τους αγανακτισμένους συν-σχολιαστές μου δύο ερωτήματα. Πρώτο με ποιον τρόπο βλέπουν την έξοδο της χώρας από την κρίση και δεύτερον αν έχουν/έχουμε κάνει την αυτοκριτική μας μια και στα δικά μου τουλάχιστον μάτια το μεγαλύτερο πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας είναι η ελλειμματική μας νοοτροπία. Απάντηση δεν πήρα, αλλά ο βομβαρδισμός από αρνητικές ψήφους ήταν ανελέητος. Με χλεύασαν εμμέσως κάνοντας και ειρωνικά σχόλια για την λακκούβα του καναπέ μου.

Η αλήθεια αγαπητοί φίλοι είναι ότι είμαι πολύ αγανακτισμένος. Και είμαι αγανακτισμένος με αυτά που βιώνω όχι τον τελευταίο χρόνο, αλλά εδώ και δεκαπέντε χρόνια. Αγανάκτησα όταν ως φαντάρος έβλεπα όλους εσάς που μου το παίζατε πατριώτες να βάζετε το ένα βύσμα μετά το άλλο για να εγκαταλείψετε την παραμεθόριο. Αγανάκτησα όταν έβλεπα να κατεβαίνετε στις λαοσυνάξεις και να διαμαρτύρεστε για την μη αναγραφή του θρησκεύματος. Αγανάκτησα που σας έβλεπα να λέτε “καλά να πάθουν” όταν έπεφταν οι δίδυμοι πύργοι στην Νέα Υόρκη. Αγανακτούσα όταν έβλεπα μαθητές λυκείου και γυμνασίου στις καταλήψεις να λεηλατούν τα σχολεία τους. Αγανακτούσα όταν έβλεπα τους αυριανούς ενεργούς πολίτες, τους εκάστοτε φοιτητές να μην μπορούν τόσα χρόνια να βγάλουν κοινά αποδεκτά αποτελέσματα στις εκλογές της ΕΦΕΕ. Αγανακτούσα που υπήρχαν φοιτητές των επτά και δέκα ετών. Αγανακτούσα όταν έβλεπα να μπαίνει στην Βουλή η κάθε θλιβερή τηλεπερσόνα και όταν σκουπίδια στην τηλεόραση χτυπούσαν πενηντάρια. Αγανακτούσα όταν στα γήπεδα γαμιόταν πότε η δική μου μάνα και πότε ο πούστης ο γιός του γείτονά μου. Αγανακτούσα όταν στα γήπεδα που έπαιζαν οι εθνικές μας ομάδες χιλιάδες κόσμου γιουχάιζαν τους εθνικούς ύμνους των αντιπάλων ομάδων. Ήμουνα μέσα και αγανακτούσα με την στάση της πλειοψηφίας στον τελικό των 200 μέτρων στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Αγανακτούσα όταν μου παίρνανε την σειρά στο supermarket, όταν στο φανάρι ερχόσασταν από τα πλάγια και μπαίνατε πρώτοι, όταν παρκάρατε πάνω στα πεζοδρόμια και αναγκαζόμουν να βγω με το καρότσι των παιδιών μου στο δρόμο για να μπορέσω να περάσω, όταν ανεβαίνατε ανάποδα στον μονόδρομο γιατί “έλα μωρέ 200 μέτρα πιο πάνω πάω...”. Αγανακτούσα και αγανακτώ με το πολιτικό προσωπικό που ψηφίζατε και γλείφατε για τα μεγαλύτερα ή μικρότερα ρουσφετάκια σας. Αγανακτούσα και αγανακτώ όταν για τα πάντα έφταιγαν κάποιοι άλλοι, είτε αυτοί ήταν οι αμερικανοί, είτε ο διεθνής σιωνισμός, η λέσχη Μπίλντεμπεργκ, οι τραπεζίτες, το κεφάλαιο, ο γείτονας, ο Ντε Μπλέκερε και πολλοί άλλοι, αλλά ποτέ ΕΜΕΙΣ. Και επειδή αγανακτούσα άρχισα να γράφω σε blogs και να μετέχω σε καινούργια πολιτικά σχήματα που φώναζαν “ΑΛΛΑΞΤΕ ΜΥΑΛΑ ΚΑΙ ΠΟΡΕΙΑ”.

Εσείς τι κάνατε τότε; Αγοράζατε σπίτια και αυτοκίνητα με τα χαμηλότοκα δάνεια που μας εξασφάλιζε η παρουσία μας στην ΟΝΕ, πίνατε τα μοχίτο και τις καιπιρίνιες σας, παίζατε με τα iphone και τα laptops σας και κάνατε ταξιδάκια στις Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες για τα ψώνια σας. Τα σαββατοκύριακα του χειμώνα την βγάζατε κάνωντας σκι στην Αράχωβα και το καλοκαίρι στην Ψαρρού. Και ξαφνικά όλα άρχισαν να αλλάζουν. Βρεθήκατε σ’ ένα σημείο μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα παρότι υπήρχαν φωνές που το έλεγαν αλλά τους βαφτίζατε νεοφιλελεύθερους.

Σήμερα λοιπόν στο παρά ένα (ελπίζω να είμαστε ακόμα στο παρά ένα) η αγανάκτηση δεν βοηθάει. Χρειάζονται προτάσεις και λύσεις. Αυτές δεν τις άκουσα. Ήδα κάποιον κύριο με ένα πλακάτ από την χθεσινή διαμαρτυρία που έγραφε “Ναι στην στάση πληρωμών – Όχι στην στάση μισθών”. Μα καλέ μου άνθρωπε εάν έρθει η στάση πληρωμών θα έρθει συνεπακόλουθα και η στάση μισθών. Επιστροφή στην δραχμή δεν είναι λύση, είναι τραγωδία.

Υ.Γ. Θα πείτε βέβαια δεν μας είπες την δική σου λύση. Στο επόμενο post αυτό έχω σκοπό να κάνω.

ΑΠΕΤΥΧΕ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ;

2011-05-23T14:25:00.005+02:00

Μετά από ένα χρόνο περίπου εφαρμογής του μνημονίου και ενώπιον του μεσοπρόθεσμου προγράμματος που αναμένεται να ανακοινώσει ο Πρωθυπουργός ακόμα και αύριο, η όλη συζήτηση περιστρέφεται γύρω από την αποτυχία του μνημονίου. Σύμφωνα μάλιστα με πρόσφατη δημοσκόπιση της Public Issue για λογαριασμό του ΣΚΑΙ το 62% των Ελλήνων τάσσεται εναντίον του. Το ερώτημα λοιπόν που ανακύπτει είναι γιατί απέτυχε το μνημόνιο; Ή πιο σωστά, απέτυχε το μνημόνιο;

Το μνημόνιο που υπέγραψε η ελληνική κυβέρνηση με τους πιστωτές της, προέβλεπαν συγκεκριμένα μέτρα, σε συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα. Τα εύκολα πάρθηκαν αμέσως. Αύξηση του ειδικού φόρου στα καύσιμα, των συντελεστών του ΦΠΑ και αλλαγή των φορολογικών συντελεστών των φυσικών και των νομικών προσώπων είναι τα μέτρα που κάθε ελληνική κυβέρνηση που σέβεται τον εαυτό της και την (κρατικίστικη) ιδεολογία της θα έπαιρνε άμεσα. Το επόμενο οι οριζόντιες μειώσεις μισθών και συντάξεων. Λιγάκι πιο δύσκολη απόφαση αυτή, αλλά στην ουσία χωρίς ρίσκο να κατηγορηθείς ότι ευνοείς κάποιους σε σχέση με κάποιους άλλους. Από εκεί και πέρα όμως τι;

Υποτίθεται ότι θα έπρεπε να ανοίξουν όλα τα κλειστά επαγγέλματα και να καταργηθούν οι ελάχιστες αμοιβές. Τα αντίθετα όμως έγιναν στην πράξη. Μετά την ψήφιση του νόμου για την τακτοποίηση των ημιυπαίθριων και λοιπών χώρων το υπουργείο όρισε και την ελάχιστη αμοιβή των μηχανικών. Περάσαμε μεγάλο μέρος του περισινού καλοκαιριού με το άγχος μην ξεμείνουμε σε καμιά ερημιά λόγω της απεργίας των φορτηγατζήδων. Αγωνιούσαμε μην ξεμείνουμε από φάρμακα και εμβόλια την περίοδο έξαρσης των εποχικών ιώσεων λόγω της απεργίας των φαρμακοποιών. Είδατε εσείς να άλλαξε κάτι και να έγινε πιο εύκολη η πρόσβαση σε αυτά τα επαγγέλματα; Εδώ μόλις σήμερα αναφέρεται στις εφημερίδες ότι θα ανοίξουν 160 επαγγέλματα και μέσα σε αυτά δεν συμπεριλαμβάνονται αυτά του συμβολαιογράφου, δικηγόρου και μηχανικού.

Δεσμευτήκαμε για την δραστική μείωση του κόστους λειτουργίας των δημοσίων τομέων και οργανισμών και πέραν της οριζόντιας μείωσης αποδοχών ουδέν. Δεν είδα να αναστέλλεται η λειτουργία οργανισμών χωρίς καμία αρμοδιότητα, δεν είδα να περιορίζονται και να συγχωνεύονται δραστηριότητες. Δεν είδα να περικόπτονται άσκοπες δαπάνες. Δεν είδα να μπαίνει ένα φρένο στην ασυδοσία της τοπικής αυτοδιοίκησης η οποία ξέρει πάντοτε να διαμαρτύρεται χωρίς ίχνος αυτοκριτικής. Θέλετε παραδείγματα; Εδώ δεν έχουμε μαντήλι να κλάψουμε και ήδη έχει αρχίσει η διανομή κουπονιών κοινωνικού τουρισμού στους δικαιούχους. Τα ΚΑΠΗ συνεχίζουν ατάραχα τις πολυήμερες διακοπές τους με το μεγαλύτερο μέρος του κόστους να το επωμίζονται οι δήμοι. Στο Δήμο Αλίμου δόθηκαν 1.000.000 ευρώ περίπου για την αποψίλωση ανάμεσα σε άλλα των ελαιοδέντρων και τη αντικατάσταση τους από πεύκα, και ο δήμαρχος μας έστελνε επιστολές ότι αν δεν εκτελούσαν το έργο θα χάναμε τους πόρους. Μη σώναμε και τους χάναμε κύριε Ορφανε. Τα πέυκα ένα μήνα μετά είναι στην μεγάλη τους πλειοψηφία ξεραμένα.

Σύμφωνα με το μνημόνιο και τις επιταγές της Ε.Ε. θα έπρεπε να είχαμε προχωρήσει σε άνοιγμα της αγοράς ενέργειας καθώς επίσης και στην ιδιωτικοποίηση πολλών ΔΕΚΟ και εταιρειών που ελέγχονται από το κράτος. Αφού περάσαμε από διάφορες φάσεις όπως εκείνη της ύψιστης βλακείας να δηλώσει ο πρωθυπουργός ότι θα βάλει στο Σύνταγμα την απαγόρευση πώλησης δημόσιας περιουσίας, εδώ και δύο περίπου μήνες έχουμε αρχίσει να συζητάμε για την μερική αποκρατικοποίηση, μετοχοποίηση, πώληση του ΟΤΕ, της ΔΕΗ του ΟΠΑΠ κλπ. Είδατε εσείς να έχει προχωρήσει τίποτα; Εδώ και καιρό ακούμε ότι ο κύριος Παμπούκης έχει αναλάβει τις επαφές για την εκμετάλλευση του Ελληνικού με διάφορους εμίρηδες αλλά η ολυμπιακή έκταση συνεχίζει και μαραζώνει. Όπως είπε και η Κριστίν Λαγκάρντ δεν έχουμε πωλήσει ούτε τσίχλα.

Εκτός όμως από την ανικανότητα και την αναβλητικότητα της κυβέρνησης έχουμε και την στάση της μεγάλης μερίδας των πολιτών. Οι οποίοι με την στάση τους δείχνουν ότι είτε δεν συνηδειτοποιούν την κρισμότητα των στιγμών είτε δεν τους ενδιαφέρει. Οι δημόσιοι υπαλληλοι και αυτοί των ΔΕΚΟ δεν γουστάρουν να χάσουν τα κεκτημένα τους, υδραυλικοί, ηλεκτρολόγοι, γιατροί και λοποί ελέυθεροι επαγγελματίες δεν γουστάρουν να κόψουν αποδείξεις, καθηγητάδες όλων των βαθμίδων εκπαίδευσης δεν θέλουν να αξιολογηθούν, επιχειρήσεις εισφοροδιαφεύγουν κλπ.

Μετά από όλα αυτά επιμένουμε να φωνάζουμε και να λέμε ότι φταίει το μνημόνιο. Το οποίο δεν δείξαμε σε καμία στιγμή ότι θέλουμε να εφαρμόσουμε. Έχω την εντύπωση, και θα συμφωνήσω εδώ με τον Δημήτρη Τσιόρδα στην Ελευθεροτυπία, ότι επιτέλους θα πρέπει και οι πολίτες να αναλάβουν την ευθύνη των πράξεων και των επιλογών τους. Μέσα από ένα δημοψήφισμα ας αποφασίσουμε τι θέλουμε. Και εν τέλει ας κάνουμε ελεύθερα την επιλογή ακόμα και της καταστροφής μας συναισθανόμενοι όμως παράλληλα τις ευθύνες απέναντι στα παιδιά μας.

ΜΠΑΣΚΕΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

2011-04-29T13:46:00.006+02:00

Στα τρία τελευταία τεύχη του περιοδικού Allstar Basket δημοσιεύται μία εξαιρετική έρευνα του Γιάννη Ψαράκη (που ολοκληρώνεται στο επόμενο) για την τύχη πολλών από τους Ελληνοαμερικανούς αστέρες (...και παλτά) που έπαιξαν μπάσκετ στην Ελλάδα. Έτσι μάθαμε για την τύχη του (κτηματομεσίτη) Νταν Νικήτα, του (γυμναστη-προπονητή γυναικείων ομάδων μπάσκετ και softball) Κυριάκου Βίδα, του Άλμπερτ Μάλλαχ, του Μπίλ Μέλη, του Ντέιβιντ Καλλιγκάρη, του (sommelier) Λούη Καρκαμπάση, του (ανώτατου τραπεζικού στελέχους) Πωλ Μελίνι, του Τομ Κάππου, αλλά και εκμυστηρεύσεις διάφορων ιστοριών από εκείνα τα χρόνια. Χαρακτηριστικότερη όλων αυτή του Πωλ (Παύλου) Διάκουλα, ενός από τους τέσσερις χαρισματικούς ελληνοαμερικανούς του Ολυμπιακού των 70s (Γιατζόγλου, Καστρινάκης, Μελίνι οι άλλοι τρεις), κατά την άφιξη του στην Αθήνα στις αρχές της δεκαετίας του 70 και την πρώτη γνωριμία του με τον τότε πρόεδρο του Ολυμπιακού Νίκο Γουλανδρή. Αντιγράφω από το περιοδικό:

“Πέντε λεπτά αργότερα παρκάρει το αυτοκίνητο του (σ.σ. ο Φαίδωνας Ματθαίου τότε προπονητής του Ολυμπιακού που τον πήγαινε στον πρόεδρο) απέναντι από το Παναθηναϊκό Στάδιο, δίπλα στον Εθνικό Κήπο και μπαίνουμε στο σπίτι του προέδρου. Του αείμνηστου Γουλανδρή. Την πρώτη εντύπωση δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Ντρεπόμουν ακόμη και να πατήσω. Τόση χλιδή δεν είχα δει ποτέ στην ζωή μου. Σμαράγδια, αντίκες, πίνακες ζωγραφικής. Αφού περιμένουμε λίγο, εμφανίζεται ο αείμνηστος πρόεδρος φορώντας μία ρόμπα. Καθόμαστε στον καναπέ, εγώ και δίπλα μου ο Φαίδων και απέναντι μας ο Γουλανδρής. Συζητάμε για αρκετή ώρα και κάποια στιγμή ο πρόεδρος ανοίγει τα πόδια για να αλλάξει στάση και τι να δω; Δεν φορούσε καν εσώρουχο και είδα τα γεννητικά του όργανα. Και ξέρεις ποια είναι η ειρωνεία της ιστορίας; Ότι, τελικά, από τον Ολυμπιακό πήρα αυτό που μου είχαν δείξει εκείνο το πρωινό. Τα αρχ.... τους. Δυστυχώς όμως ήμουν μικρός τότε για να καταλάβω τι επρόκειτο να συμβεί, αν και το “σημάδι” ήταν ξεκάθαρο.”

Υ.Γ Ο Διάκουλας όρθιος, δεύτερος από δεξιά, ανάμεσα σε Γιατζόγλου και Καστρινάκη με το Νο 7

036

2011-04-04T10:54:00.003+02:00

Το πιο κάτω βιντεάκι των Juan Fernando Andrés και Esteban Roel με την Carolina Bang και τον Tomás del Estal πιθανόν να το έχετε δει. Εδώ το παραθέτω με την σχετική περίληψη από το imdb.

"Only somebody brave, with a rebel soul, may enter the jungle of the outlaw and fight face to face against the most dangerous men at this side of the river."

Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΗΔΑΚΙΣ

2011-03-28T11:05:00.010+02:00

Στο μήνυμα του τότε Προέδρου της Δημοκρατίας Χρήστου Σαρτζετάκη για την επέτειο αποκάταστασης της Δημοκρατίας στην οποία ανέφερε ανάμεσα σε άλλα ότι “Δικαία είναι βεβαίως η αξίωσίς μας η Ελλάς να ανήκει εις τους Έλληνες αλλά θε πρέπει πρωτίστως οι Έλληνες να ανήκωμεν εις την Ελλάδα” είχε διαμαρτηρηθεί εντόνως ο ΜΕΓΑΛΟΣ μουσικοσυνθέτης Μάνος Χατζιδάκις με την κάτωθι μνημειώδη επιστολή του στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ την 28η Ιουλίου 1988 (σελίδα 7).

“Αγαπητή Καθημερινή

με την ευκαιρία της 14ης επετείου “αποκαταστάσεως”της Δημοκρατίας ακούσαμε από τον ελληνολάτρη γλωσσολόγο Πρόεδρο μας κ. Σαρτζετάκη και το εξής εξωφρενικό: Οι Έλληνες να ανήκουν στην Ελλάδα. Και βέβαια το εξωφρενικό είναι στο ότι κατά τον Πρόεδρο μας, οφείλουμε να ανήκουμε. Τι ιδέα!

Σε ποιάν Ελλάδα κύριε Πρόεδρε; Στην Ελλάδα της αυθερεσίας, του κρατικού ερασιτεχνισμού, του εξογκωμένου παρακράτους, της αναλγησίας και του εξευτελισμού του ανώνυμου πολίτη, του με επίσημο πρόγραμμα καταποντισμού της αξιοπρέπειάς του, του ευνουχισμού της νεότητός του;

Στην Ελλάδα με την εξοντωτική φορολογία για να καλυφθεί η ανικανότητα του κράτους να ασκήσει οικονομική πολιτική; Στην Ελλάδα της κομπίνας και της αστυνομολατρείας, της ταύτισης έθνους και κάθε κυβερνήσεως, ώστε σαν ο πολίτης αντιδρά να χαρακτηρίζεται αυτομάτως ως αντεθνικός; Στην Ελλάδα των Γούκων, των οπλοφορούντων Κουρήδων και Μιχαλόπουλων, των εμπρηστών, του ανεκδιήγητου κ. Τόμπρα, της ρυπαρότητας και της συνεχώς “αθώας” Αγίας Αθανασίας του Αιγάλεω;

Όχι κ. Πρόεδρε. Όσοι ξεφύγαμε από τις “στοργικές θωπείες” της μητρός Ελλάδος και μείναμε ελεύθεροι, θα διδάξουμε και τους άλλους να γίνουν ελεύθεροι και να μην ανήκουν πουθενά. Κάθε σοβαρός Έλληνας οφείλει να αντιδράσει στην μεσαιωνικής προθέσεως – συγχωρέστε με – ρήση σας. Οι Έλληνες πολίτες δεν ανήκουν. Φροντίστε να κάνετε προεδρική θητεία πιο σεμνά και δίχως μεγαλοστομίες. Γιατί η Ελλάδα σας κ. Πρόεδρε αρχίζει να μας αρρωσταίνει.

Ευχαριστώ για την φιλοξενία

ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ

Ρηγίλλης 17”

Πόσο διαφορετικός πραγματικά από τον άλλο μεγάλο μουσικοσυνθέτη - πολιτικό χαμαιλέοντα και λαϊκιστή.

Κρατάω πάντα την τελευταία φράση του:

“…Όσοι ξεφύγαμε από τις “στοργικές θωπείες” της μητρός Ελλάδος και μείναμε ελεύθεροι, θα διδάξουμε και τους άλλους να γίνουν ελεύθεροι και να μην ανήκουν πουθενά. Κάθε σοβαρός Έλληνας οφείλει να αντιδράσει στην μεσαιωνικής προθέσεως – συγχωρέστε με – ρήση σας. Οι Έλληνες πολίτες δεν ανήκουν... Γιατί η Ελλάδα σας κ. Πρόεδρε αρχίζει να μας αρρωσταίνει.”

Υ.Γ. Ο Δευκαλίωνας μου θύμισε την επιστολή του (κάπου έχω και το απόκομμα από εκείνη την εποχή) στο post του "Υπο την αιγιδα του κρατους η ''αντικαθεστωτική'' ''Σπιθα'' του Θεοδωράκη".

ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

2011-03-27T08:55:00.004+02:00

Διαφορές...

Η έξαλλη Αριστερά των τριών Α (Αλέκας - Αλέκου - Αλέξη):

"Στις δηλώσεις του ότι η πλατεία Συντάγματος, και κάθε πλατεία στη χώρα, πρέπει να γίνουν «πλατεία Ταχρίρ» εμμένει ο Αλέκος Αλαβάνος..."

και η άλλη, η σκεπτόμενη Αριστερά (της φιλοσοφίας του Μιχάλη Παπαγιαννάκη) με τα λόγια του Φώτη Κουβέλη:

"Η Αριστερά δεν οργάνωσε ποτέ τη δική της εναλλακτική, πειστική πρόταση επί της ουσίας επισημαίνει ο πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς Φώτης Κουβέλης".

δίπλα - δίπλα στην ιστοσελίδα του ΣΚΑΙ.

Ο ΠΑΛΙΟΣ ΦΙΛΟΣ ΚΑΙ ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ

2011-02-24T15:26:00.003+02:00

Χωρίς σχόλιο

Η ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ ΤΗΣ VODAFONE KAI H ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΝΗΣΩΝ MARSHALL

2011-02-11T12:17:00.008+02:00

Δεν ξέρω αν η Vodafone προπαγανδίζει την ανεξαρτησία της Κρήτης όπως διαμαρτύρονται διάφορα “πατριωτικά” blogs, δεν ξέρω καν για ποιο λόγο χρησιμοποιήθηκε η συγκεκριμένη σημαία (σημαίες αν συνυπολογίσουμε και αυτή των Mashall Islands στην οποία και θα αναφερθώ) στο συγκεκριμένο διαφημιστικό spot, να σας πω και την αλήθεια δεν τις είχα καν παρατηρήσει μέχρι να γίνει ο σχετικός ντόρος από τους γνωστούς διαδικτυακούς φωνακλάδες συνωμοσιολόγους, αλλά το να προσπαθήσεις να υποστηρίξεις μία θέση σου με έωλα επιχειρήματα είναι εξοργιστικό. Στο παρακάτω βίντεο “Είναι τυχαία η διαφήμιση”, που υπάρχει και στο site της Ελεύθερης Ώρας, τίθεται το ερώτημα:

“Είναι τυχαίο αράγε; (η τοποθέτηση της σημαίας τους δίπλα σε αυτήν της Κρητικής Πολιτείας)

Η διπλανή σημαία είναι από τις Νήσους Mashall... Όπου το 1979 έγιναν ανεξάρτητο κράτος, με την βοήθεια των Αμερικανων!!!

Διοχετεύουν τα σχέδια τους στο υποσυνείδητό σου... και δεν το αντιλαμβάνεσαι”

Από ποια όμως χώρα ανεξαρτητοποιήθηκαν οι νήσοι Marshall με την βοήθεια των Αμερικάνων;;;

Αντιγράφω από την Wikipedia

“The Trust Territory of the Pacific Islands (TTPI) was a United Nations trust territory in Micronesia (western Pacific) administered by the United States from July 18, 1947, comprising the former South Pacific Mandate, a League of Nations Mandate administered by Japan and taken by the U.S. in 1944[1]. On October 21, 1986, the U.S. ended its administration of the Marshall Islands district. The termination of U.S. administration of the Chuuk, Yap, Kosrae, Pohnpei, and the Mariana Islands districts of the TTPI soon followed on November 3, 1986. The UN only formally ended the trusteeship for the Chuuk, Yap, Kosrae, Pohnpei, Mariana Islands, and Marshall Islands districts on December 22, 1990. On May 25, 1994 the UN ended the trusteeship for the Palau district, after which the U.S. and Palau agreed to establish the latter's independence on October 1.

This area is now divided into four territories:

• The Republic of the Marshall Islands was established in 1979 and signed a Compact of Free Association with the U.S. (effective October 21, 1986).

• The Federated States of Micronesia was established in 1979 and signed a Compact of Free Association with the U.S. (effective November 3, 1986).

• The Commonwealth of the Northern Mariana Islands was set up in 1978 as a commonwealth in political union with the U.S.

• The Republic of Palau was established in 1981 and concluded a Compact of Free Association with the U.S. (effective October 1, 1994)."

Με λίγα λόγια τα Marshall Islands κέρδισαν την ανεξαρτησία τους με την βοήθεια των Αμερικανών από ... τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής!!!!!!

Έλεος πια!!!! Η προπαγάνδα έχει και τα όρια της.

ΙΣΛΑΜΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

2011-02-09T07:44:00.003+02:00

Του Αντώνη Πανούτσου στην χθεσινή Sportday χωρίς κανένα άλλο σχόλιο:

"Eίμαστε η ισλαμική δημοκρατία της Ευρώπης. Η χώρα με τα περισσότερα ταμπού, η χώρα που αυτός που τα περνάει καλά είναι αυτός που σκάει. Η χώρα που δεν τολμάς να γράψεις στην προσωπική σελίδα σου στο Facebook ένα αστείο για τον Κολοκοτρώνη, που δεν θα σκεφτόσουν να πεις ότι κανένας δεν σκοτώθηκε μέσα στο Πολυτεχνείο, επειδή οι Αριστεροί θα πάθουν λαλά. Είμαστε μια χώρα που αν δεν θέλεις να τραβιέσαι, καλύτερα να μη μιλάς για τη Μικρασιατική Καταστροφή, τον Εμφύλιο, το 1821, την αρχαιότητα και την επταετία ή που αν θέλεις να μιλήσεις πρέπει να λες τις πιο ανώδυνες κοινοτοπίες, διότι και με στοιχεία να μιλάς, το επιχείρημα «Τι είναι αυτά που λες για τον Μέγα Αλέξανδρο;» είναι αρκετό για να τα διαψεύσει. Τέλος, είμαστε η χώρα που όταν όλα αυτά συμβαίνουν, θα βρεθούν πέντε δημοσιογράφοι να κολακεύσουν τον κόσμο κάνοντας τους προσβεβλημένους από αυτά που διάβασαν. Είμαστε η χώρα που όλες οι ομάδες έχουν μεγάλη ιστορία –η Παναχαϊκή κοντεύει να έχει αρχίσει να παίζει ποδόσφαιρο τον 18ο αιώνα–, που παίρνει τα Ολυμπιακά της μετάλλια καθαρά κι όταν πιάνουν μισή χιλιάδα αθλητές της είναι επειδή παντού τα κάνουνε, μόνο που αυτοί δεν τα βγάζουν στη φόρα. Και φυσικά η χώρα που η σχέση της με το χιούμορ είναι όση των Αφγανών με το σαπούνι."

ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΤΑΝ

2011-01-24T12:00:00.007+02:00

Σηκώθηκε το Σάββατο κατά τις 10 το πρωί. Η ημέρα παρά τις προβλέψεις της ΕΜΥ ήταν ηλιόλουστη. Τηλεφωνήθηκε με την καλή του και αποφάσισαν να πάνε στο κέντρο για ψώνια και βόλτα.

- “Θα πάμε με το μετρό;”, τον ρώτησε εκείνη.

- “Θα πάρω το αυτοκίνητο, κάπου θα βρω να το παρκάρω”, απάντησε εκείνος.

Γύρω στις δωδεκάμιση έφτασαν στην Αθήνα. Η Πανεπιστημίου είχε πυκνή ροή, εκείνος όμως χώθηκε μέσα στα στενάκια και τράβηξε προς το Κολωνάκι όπου και κατάφερε να το στριμώξει Τσακάλωφ και Ηρακλείου γωνία.

Πρώτη στάση το Attica στην Πανεπιστημίου. Κόσμος αρκετός μέσα, αλλά αυτό δεν αποθάρρυνε το νεαρό ζευγάρι. Στον δεύτερο όροφο στα αντρικά το ενδιαφέρον του στράφηκε σε κάτι αθλητικά παπούτσια.

- “40% έκπτωση;; Από 280 ευρώ μόνο 168. Τι λες αγάπη μου. Σου αρέσουν;”, την ρώτησε γεμάτος αγωνία.

Εκείνη έγνεψε καταφατικά. Τα έδωσε στην πωλήτρια για να τα σημειώσει στην κάρτα πολλαπλών αγορών και συνέχισαν στους υπόλοιπους ορόφους του πολυκαταστήματος.

Στον τρίτο εκείνος αγόρασε δύο πουκάμισα και ένα παντελόνι αρχικής αξίας 300 ευρώ με 50% έκπτωση στα 150 , ενώ στον τέταρτο εκείνη μία μπλούζα από 160 μόνο 90 ευρώ.

Βγαίνοντας από το Attica ανηφόρισαν την Κανάρη με προορισμό την Πλατεία Κολωνακίου. Στην διαδρομή ένα μαγαζί με τσάντες της τράβηξε την προσοχή. Μία Louis Vuitton της είχε μπει εδώ και πολύ καιρό στο μάτι και τώρα που την βρήκε με 40% έκπτωση δεν πρόκειται να την άφηνε. Έβγαλε την πιστωτική της κάρτα, μια και δεν είχε σε μετρητά το ποσό των 400 ευρώ, και την έδωσε στην πωλήτρια. Την ίδια ώρα εκείνος ζαχάρωνε ένα πορτοφόλι Βurberry τελικής αξίας 250 ευρώ αλλά τελικά αποφάσισε να μην το πάρει.

Φτάνοντας στην πλατεία εκείνος πήγε να βρει τραπέζι στο Da Capo ενώ εκείνη έκανε μία βόλτα από τον Χαραλά για να δει ένα ζευγάρι ψιλοτάκουνα.

“Θα πρέπει να περιμένετε.”, του είπε ο σερβίτόρος δείχνοντας του περίπου πέντε παρέες που περίμεναν να αδειάσει κάποιο από τα τραπέζια γύρω από την ιερή (κατά Πανούτσο) κολώνα.

Μισή ώρα αργότερα και ενώ η καλή του είχε επιστρέψει με το νέο της απόκτημα κάτι δεμάτινες μπότες (τα ψιλοτάκουνα που ήθελε είχαν εξαντληθεί) ένα τραπεζάκι άδειασε και μπόρεσαν να καθίσουν. Εκείνος έβγαλε το blackberry του και τσεκάρισε τα mails, ενώ εκείνη το i-phone για να ανανεώσει το status της στο facebook. Παρήγγειλαν δύο freddo capuccino. Ξαφνικά βλέπουν να κατηφορίζει ένα φιλικό τους ζευγάρι που είχαν καιρό να δουν. Κατάφεραν και βρήκαν δύο καρέκλες που μόλις και χώρεσαν ανάμεσα στις δικές τους.

- “Ωραίες οι ανταύγειες σου. Πόσο πήγαν;” ρώτησε την φίλη της.

- “200 ευρώ με κάτι λοσιόν μαζί”, της απάντησε αυτή.

- “Πως από εδώ, ξέρω ότι δεν πολυανεβαίνεις για ψώνια Αθήνα, προτιμάς την Γλυφάδα”, ρώτησε εκείνος τον φίλο του.

-“ Ήθελα να πάρω καφέδες από το μαγαζί της Nespresso αλλά η ουρά έφτανε μέχρι έξω”, του απάντησε αυτός.

- “Το βραδύ θα πάμε για ποτό στο Γκάζι, θέλετε να έρθετε;” τους ρώτησαν οι φίλοι τους.

-“Μία άλλη φορά. Σήμερα έχουμε κλείσει με τους κουμπάρους μας τραπέζι στον Οικονομόπουλο” απάντησε το ζευγάρι μας.

- “Κατα τ’αλλά πως τα πάμε;” ρώτησε ο φίλος.

- “Δεν τα ξέρεις. Κρίση. Δεν υπάρχουν λεφτά. Να δούμε πως θα την βγάλουμε μέσα στο 2011. Εγώ να σας πω την αλήθεια έχω αρχίσει και προσέχω. Δεν έχω ανάψει καθόλου καλοριφέρ μέχρι στιγμής. Σιγά μην τους δώσω 78 λεπτά το λίτρο. Για μ@λ@κες ψάχνουν αυτοί.”, απάντησε εκείνος.

- “Παιδιά έχει καταντήσει αηδία το θέμα. Στην υπηρεσία μας έχουν κόψει τα επιδόματα, ενώ με το ενιαίο μισθολόγιο θα μειωθεί και άλλο ο μισθός μας. Με 1,40 το μετρό που να τα βγάλεις πέρα. Εγώ συμμετέχω στο κίνημα του δεν πληρώνω. Να τα δώσουν αυτοί που τα κλέψανε.” σχολίασε εκείνη.

- “Θυμάστε τι είχε πει ο Κίσινγκερ για τους Έλληνες; Θέλουν να μας κάνουν Γουατεμάλα για να μπορέσουν να βάλουν εύκολα χέρι στο πετρέλαιο και στον ορυκτό μας πλούτο. Το έδειξε και ο Αυγερόπουλος στον Εξάντα”, είπε εκείνος και όλοι συμφώνησαν.

ΤΑ ΠΕΤΡΕΛΑΙΑ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ ΝΟ 3

2010-12-24T12:07:00.004+02:00

Ο για μια ακόμη φορά απολαυστικός Αντώνης Πανούτσος μας θυμίζει με τον δικό του μοναδικό τρόπο στην χθεσινή SPORTDAY κάθε πότε επανέρχεται στην δημοσιότητα το γνωστό έργο τα "Ελληνικά Πετρέλαια στο Αιγαίο":

"Νιος ήμουνα και γέρασα και όποτε η Ελλάδα περνάει κρίση, το γυρίζει στην πετρελαιοπαραγωγή. Το 1972 μετά την πρώτη πετρελαϊκή κρίση η δικτατορία είχε συστήσει μία εταιρεία για την εκμετάλλευση των πετρελαίων της Θάσου, είχαν ρίξει στο νερό και μία πλατφόρμα να κάνει εξορύξεις και όλοι οι Ελληνες σιδέρωναν τα σεμέν για να τα κάνουν σαρίκια και να τη βγάζουν εμίρικα. Στην αρχή υπήρχε ενθουσιασμός, μετά το θέμα έπεσε στα δεύτερα και με τη Μεταπολίτευση τα πετρέλαια και το φυσικό αέριο που θα έβγαιναν από τον πυθμένα του Αιγαίου ξεχάστηκαν, έως να φτάσουμε στη δεύτερη τετραετία του ΠΑΣΟΚ.

Το 1987 οι Τούρκοι είχαν βγάλει τσάρκα στο Αιγαίο ένα πλοίο που το έλεγαν «Σισμίκ». Το όνομα δεν ήταν καθόλου συμπτωματικό, μια και το 1976 με κυβέρνηση της Ν.Δ. είχαν βγάλει στο Αιγαίο το «Χόρα», ο Καραμανλής έκανε διαβήματα, ο Παπανδρέου έλεγε ότι αν ήταν πρωθυπουργός θα το είχε βυθίσει, οπότε το έβγαλαν «Σισμίκ» για να μη δημιουργούνται παρεξηγήσεις. Πώς λέμε «Στρωματέξ», στρώματα λοιπόν φτιάχνει. «Αταράξ», το καταπίνεις και είσαι ατάραχος. «Σισμίκ», με τους σεισμούς ασχολείται. Ελα, όμως, που το ΠΑΣΟΚ στην πρώτη τετραετία τα είχε φάει όλα. Οπότε ήτανε δεν ήτανε, αμέσως η κυβέρνηση έστειλε το μήνυμα στον λαό. «Για πετρέλαια ψάχνει το "Σισμίκ", αλλά εμείς δεν είμαστε Ν.Δ. για να καθόμαστε να τους κοιτάμε». Ο Ανδρέας είχε στείλει πολεμικά πλοία, οι Τούρκοι διαμαρτύρονταν ότι το σκάφος βρισκόταν σε διεθνή ύδατα, εμείς απαντούσαμε «στο Αιγαίο δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα και αν δεν μας πιστεύετε, να σας δείξουμε την υφαλοκρηπίδα μας» και η ιστορία κράτησε ένα-δυο μήνες, έβγαλε και δύο τίτλους επιθεώρησης με το «Υφαλοκρηπίδα» και μετά πάλι το ελληνικό πετρέλαιο πήγε περίπατο. Μέχρι χθες.

Που σε πλήρη δικαίωση της παροιμίας «κατά μάνα, κατά κύρη» ο Γιώργος Παπανδρέου βρήκε ξανά πετρέλαια στο Αιγαίο. Οπου στον Real FM ο υφυπουργός Περιβάλλοντος, Γιάννης Μανιάτης, δήλωσε ότι συγκροτείται κυβερνητικός φορέας που θα μελετήσει την εξόρυξη πετρελαίου στην Ελλάδα. Προσθέτοντας ότι υπάρχει και φυσικό αέριο στα νότια της Κρήτης και ότι πετρέλαιο δεν πρέπει να υπάρχει μόνο στο Αιγαίο, αλλά και στο Ιόνιο. Οπότε εκτός από Aegean θα έχουμε και Ionian. Συμπέρασμα; Προσωρινά είναι τώρα τα σφιξίματα με το ΔΝΤ και σε 18 μήνες θα έρχεται ο Στρος Καν όχι για να δανείσει, αλλά για να δανειστεί. Και το 18 δεν είναι δικό μου, αλλά του υφυπουργού, ο οποίος είπε αυτολεξεί ότι σε 18 μήνες θα έχουμε «ορατά οικονομικά αποτελέσματα». Και ρωτάω και εγώ με το φτωχό μου το μυαλό. Πού στον διάολο τους βρίσκει αυτούς ο Παπανδρέου; Εχει κανένα μηχανάκι η οικογένεια και τους κλωνοποιεί; Γιατί σε 18 μήνες να έχει γίνει η έρευνα και να έχουμε ορατά οικονομικά αποτελέσματα, κομμάτι δύσκολο. Το μόνο οικονομικό αποτέλεσμα που μπορώ να σκεφτώ είναι το κόστος του κυβερνητικού φορέα.

Από πείρα τώρα ξέρω ότι έρχεται το δεύτερο μέρος. Το οποίο ξεκινάει με τους ψιθύρους ότι είναι γνωστό ότι στο Αιγαίο υπάρχει πετρέλαιο, αλλά οι Αμερικανοί δεν μας αφήνουν να κάνουμε έρευνες επειδή θέλουν να κρατηθούν οι τιμές ψηλά. Συνεχίζεται με τις διάφορες ιστορίες από πρώτο χέρι, που «ένας φίλος έκανε ψαροντούφεκο στη Μυτιλήνη και κυνηγούσε ένα ροφό. Τον ακολούθησε μέσα σε μία τρύπα, όπου όλα ήταν μαύρα. Κατάλαβε, λοιπόν, ότι η φωλιά του ροφού ήταν τίγκα στο πετρέλαιο και όχι μόνο αυτό. Μετά ένα χταπόδι μίλησε με ανθρώπινη φωνή και του είπε: «Αμόλυβδη ή Super αμόλυβδη;» και μέχρι να απαντήσει, το χταπόδι είχε πιάσει μια πατσαβούρα και του καθάριζε το γυαλί από τη μάσκα. Γιατί μέχρι και τα ψάρια έχουν πάρει πρέφα ότι το Αιγαίο είναι ένα απέραντο βενζινάδικο και οι προδότες πολιτικοί μας δεν μας λένε την αλήθεια.

Kαι πάντα όλα αυτά τελειώνουν με τους αρχαιολάτρες. Οι οποίοι πάντα λένε ότι ένας αρχαίος, ας πούμε ο Κρίτων ο Μπιπής, στο έργο του «Οι διανυκτερεύοντες» είχε αναφερθεί στην ύπαρξη πετρελαίου στο Αιγαίο και πως ο μηχανισμός των Κυθήρων, εκτός από κομπιούτερ, ήταν και αντλία. Στην εικόνα ερευνήτρια της αρχαιότητας κατά τη διάρκεια πειραμάτων."

"Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΒΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΦΑΣΙΣΤΙΚΗ"

2010-12-16T08:34:00.006+02:00

Βλέποντας τις εικόνες ξυλοδαρμού του Κώστα Χατζηδάκη χθες στο Σύνταγμα θέλησα να γράψω πολλά και πιθανόν πολύ σκληρά για όλους αυτούς τους ψευτοδημοκράτες που νομιμοποιούν και δικαιολογούν την δική τους βία, αλλά καταδικάζουν και επαναστατούν όταν αυτή προέρχεται από αλλού. Ξαναδιαβάζοντας όμως τα δύο άρθρα του Θανάση Τριαρίδη με κοινό τίτλο “Η Πολιτική Βία είναι Πάντοτε Φασιστική”, που παραθέτει στο εξαιρετικό post του ο Avarell, προτιμώ απλά να παραθέσω την πρώτη από τις δημοσιεύσεις του Θανάση (ο οποίος τα όσα λέει τα έχει κάνει πράξη και γι’ αυτό έχει υποστεί και τους τραμπουκισμούς διαφόρων) και το ερώτημα που θέτει στην δεύτερη με αφορμή τον θάνατο των τριών (ή τεσσάρων;;;) στην Marfin.

“Αny man‘s death diminishes me, because I am involved in mankind * Ο θάνατος του κάθε ανθρώπου με λιγοστεύει αφάνταστα γιατί εγώ είμαι η ανθρωπότητα * John Donne, 1624

Τις τελευταίες μέρες οι δοξολογίες του φόνου εναλλάσσονται με την πράξη του φόνου, ξαναδείχνοντας (: ξαναεπιβεβαιώνοντας) το φασιστικό πρόσωπο της πολιτικής βίας. Οι κτηνώδεις Ο.Υ.Κ. που έκαναν παρέλαση στο όνομα της… δημοκρατίας ουρλιάζοντας συνθήματα φόνου («Έλληνας γεννιέσαι, δεν γίνεσαι ποτέ, το αίμα σου θα χύσουμε, γουρούνι Αλβανέ…») απέδειξαν για μια ακόμη φορά πως ο στρατός (ο κάθε στρατός) είναι ένας θεσμός θανάτου, μια απάνθρωπη εκπαίδευση στο μίσος, στον φόνο και την κτηνωδία. Η βόμβα που διαμέλισε έναν δεκαπεντάχρονο Αφγανό μετανάστη και τύφλωσε τη δεκάχρονη αδελφή του ενώ έψαχναν στα σκουπίδια για να επιβιώσουν, ξαναϋπογράμμισε το αυτονόητο: πως όποιος φτιάχνει βόμβες (και κάθε άλλο όπλο), τις φτιάχνει για να σκοτώσει ανθρώπους – και πως στο βάθος του ορίζοντα προσδοκίας του υπάρχει ο φόνος, άλλοτε σαφώς στοχοθετημένος κι άλλοτε θαμπός και τυφλός, μα πάντοτε ζωντανός. Έτσι, ο δεκαπεντάχρονος Χαμί Νατζάφι έγινε κομμάτια επειδή ένας άλλος συνάνθρωπός του αποφάσισε πως αξίζει να υπογραμμίσει τις όποιες σκέψεις του φτιάχνοντας μια βόμβα θανάτου και σπέρνοντάς τη μέσα στο πλήθος.

Εδώ και χρόνια γράφω βιβλία και κείμενα ενάντια σε κάθε πολιτική βία από όπου κι αν προέρχεται – είτε από κτηνώδεις θεσμούς θανάτου (όπως ο στρατός), είτε από μηχανές φόνου, τρόμου και ρατσισμού (όπως οι θρησκείες και τα έθνη), είτε από φασιστικές ακροδεξιές ή φασιστικές «αντιεξουσιαστικές» ομάδες. Και πλήρωσα το τίμημα για αυτήν τη στάση με πολύπλευρες επιθέσεις, λοιδορίες και παντοειδή αποκλεισμό – ο οποίος ωστόσο μεταφράζεται μέσα μου ως η μεγαλύτερη δυνατή τιμή για κάποιον που γράφει. Ωστόσο, παρά το ότι έχω ζήσει επί αρκετά χρόνια τον τυφλό ανορθολογισμό του δημόσιου διαλόγου, συχνά προβληματίζομαι με την υποκριτική αφέλεια που συμπλέκεται με την ανυπόκριτη βλακεία: Χρειάζεται κανείς να ακούσει τα απάνθρωπα συνθήματα των Ο.Υ.Κάδων για να διαπιστώσει τον τρόμο και τον φόνο που κηρύσσει κάθε στρατός και κάθε «έθνος»; Και χρειαζόταν να διαμελιστεί ένα δεκαπεντάχρονο παιδί για να διαπιστώσουμε (περίπου έκπληκτοι) πως οι βόμβες διαμελίζουν ανθρώπους; Τι ήταν αυτό που μας έκανε να υποθέσουμε πως μπορούν να υπάρξουν «ανθρώπινοι στρατοί δολοφόνων», «δίκαιοι φόνοι» και «καλές βόμβες»; – εν τέλει, τι ήταν αυτό που μας έπεισε πως μπορεί να υπάρξει μη φασιστική πολιτική βία σε βάρος των συνανθρώπων μας;

Κι αν η καθαρή ναζιστική ιδεολογία θεωρεί τη βία, τον τρόμο και τον φόνο μέσα απόδειξης της «φυσικής ισχύος» του «δυνατού» επί του «αδύναμου» (και άρα θεμιτή πολιτική μέθοδο στο κτηνώδες και απάνθρωπο σύστημα που ευαγγελίζεται), τι κάνει αυτούς που θέλουν να αντιπαραταχτούν στον φασισμό να χρησιμοποιούν τις ίδιες μεθόδους (τη βία, τον τρόμο και τον φόνο); Ιδίως για όσους αυτοπροσδιορίζουν την πολιτική τους δράση στην «αντι-εξουσία» και συνάμα θεωρούν τις βόμβες «μέσο αγώνα», συχνά προβληματίζομαι, πέραν των άλλων, για το μέγεθος της ευήθειάς τους: υπάρχει πιο κτηνώδης εξουσιαστική πράξη από τον φόνο του άλλου; Πώς μπορεί η πολιτική δολοφονία και ο πολιτικός τρόμος να είναι προστάδιο της «ελευθερίας» την οποία επικαλούνται; Δεν καταλαβαίνουν πως «ελευθερία» εν τρόμω και εν φόνω δεν υπάρχει παρά μόνο ως ολοκληρωτικό τέρας; Δεν καταλαβαίνουν πως έχουν γίνει νεοναζί φασίστες – απαράλλακτοι με αυτούς που υποτίθεται πως αντιμάχονται (και με τους οποίους αλληλοτροφοδοτούνται με μίσος και τρόμο);

Επίσης προβληματίζομαι και για όσους επιχειρούν να αρθρώσουν δημόσιο παρεμβατικό λόγο και με τη σειρά τους αυτοπροσδιορίζονται ως διαφόρων αποχρώσεων «ελευθεριακοί», «αναρχικοί» ή ό,τι ανάλογο (σε «καταλήψεις», «στέκια», εκδοτικές ή άλλες προσπάθειες): άραγε, τι περιμένουν για να πουν πως όποιος φτιάχνει μια βόμβα είναι ένας κτηνώδης δολοφόνος (γιατί, στη βάση της χρήσης της, κάθε βόμβα φτιάχνεται για να μακελέψει ανθρώπινες ζωές) ανεξάρτητα από τα «κίνητρα»-νεφελώματα που απλώνονται στο μυαλό του; Κάποιοι από τους ανθρώπους ετούτου του χώρου σιώπησαν (και σιωπούν) επί χρόνια για τους βαθύτατα εξουσιαστές-αυτόκλητους «δικαστές»-δολοφόνους της «17 Νοέμβρη», της «Σέχτας Επαναστατών» και των λογιών άλλων ομάδων δολοφόνων, γιατί θεώρησαν πως κάτι τέτοιο θα ακύρωνε την κριτική τους για τα εγκλήματα του αστικού κράτους (ποιος πανηλίθιος τούς έπεισε για κάτι τέτοιο; – όσοι δηλαδή κάνουμε επί χρόνια κριτική για αυτά τα εγκλήματα των αστικών κρατών και ταυτόχρονα μιλάμε καθαρά για τα εγκλήματα των λογής ολοκληρωτισμών, αυτοακυρωνόμαστε;). Κάποιοι (και, αλίμονο, όχι λίγοι) φτάσανε στο σημείο να θεωρούν τα «αντιεξουσιαστικά»-ναζιστικά τάγματα εφόδου με τις βαριοπούλες ως χαριτωμένα «μπάχαλα» (δικιά τους έκφραση) και να λογαριάζουν τα γκαζάκια (μια φασιστική μαφιόζικη πράξη ακραίου πολιτικού τρόμου) ως κάτι περίπου ασήμαντο και περίπου άμεμπτο, με το οποίο συνταυτίζονται ή (στην καλύτερη περίπτωση) «απλώς διαφωνούν» (αλίμονο, οι ίδιοι άνθρωποι ενοχλήθηκαν βαθύτατα που στο βιβλίο μου Κόψε-κόψε έβαλα τους δήθεν «αντι-εξουσιαστές» να χαιρετούν ναζιστικά, γιατί όπως είπαν «τσουβαλιάζω απαράδεκτα…») Και τις τελευταίες μέρες βλέπω (με κλιμακούμενη φρίκη) πως οι ίδιοι πάνω-κάτω άνθρωποι περιμένουν να δουν τι πολιτικό πρόσημο είχε ο ηθικός αυτουργός της βόμβας που διαμέλισε το δεκαπεντάχρονο παιδί, ώστε να τοποθετηθούν για το εάν είναι φασίστας δολοφόνος (παρόμοιος με τον Κουφοντίνα, τον Κορκονέα, τους νεοναζί που μαχαιρώνουν μετανάστες, τους φονιάδες της «Σέχτας») ή κάτι άλλο (τι άραγε;). Πώς μπορούν να εκπέφτουν σε τόση απανθρωπιά; Πώς μπορούν με τη βουερή σιωπή τους να γίνονται ηθικοί αυτουργοί του πολιτικού φόνου;

Ας είναι. Οι άνθρωποι κρινόμαστε από την επιλεκτική ή καθολική σιωπή μας όσο και από τα λόγια μας – και πρώτα από όλους σταθμίζουμε οι ίδιοι τις πράξεις μας στο όποιο ζύγι λογαριάζει ο καθένας ως δραστικότερο. Εγώ πιστεύω πως πρέπει να μιλούμε για όλους και για τα εγκλήματα όλων – πρωτίστως για τα δικά μας. Όλοι όσοι διαβάζουν τα βιβλία μου ξέρουν πως στην κριτική μου για τα εγκλήματα των αστικών κρατών, ποτέ δεν έβγαλα τον εαυτό μου από το κάδρο των φονιάδων (το αντίθετο θαρρώ). Μα αυτό δεν σημαίνει πως θα πάψω να μιλάω για τα εγκλήματα των εθνών και των θρησκειών, για τα εγκλήματα κάθε λογής ολοκληρωτισμού (μαύρου, λευκού, γαλάζιου, κόκκινου, μαυροκόκκινου ή όπου άλλου) και κάθε φονικής ανθρωποδιόρθωσης που λογαριάζει μια ντούμπα με πτώματα ως προϋπόθεση της αγάπης.

Έτσι επιμένω στο ίδιο αμόνι – και όσο πιο καθαρά μπορώ: Η πολιτική βία είναι πάντοτε φασιστική, από όπου κι αν προέρχεται. Όσοι την ασκούν (είτε με το ρόπαλο, είτε με την πέτρα, είτε με το πιστόλι, είτε με τη βόμβα είτε με όποιον άλλο τρόπο) είναι διαφόρων διαβαθμίσεων νεοναζί. Και όσοι σιωπούμε απέναντι σε τούτη την πολιτική βία, είτε περιμένοντας να δούμε αν αυτοί που την άσκησαν είναι οι «δικοί μας» «καλοί» δολοφόνοι ή οι «κακοί άλλοι», είτε θεωρώντας πως με τη σιωπή μας υπηρετούμε την ηθική τάξη της «ανώτερης ιδεολογίας» μας, είμαστε αδιαβάθμητοι συνένοχοι.”

Και το ερώτημα που θέτει στο δεύτερο δημοσιεύμά του:

“Καταγράφω τη σκέψη μου: Είναι προφανέστατο πως η πολιτική βία, όχι μόνο δε θα σταματήσει, αλλά θα πολλαπλασιαστεί – θα ανατροφοδοτείται από τη θεσμοθετημένη βία, την προγραμματική αμορφωσιά, την κρατική καταστολή και κτηνωδία, την κοινωνική αδικία, από τη φτώχεια, την υπαρξιακή σύγχυση και τον διάσπαρτο τρόμο. Κι άλλοι νεκροί θα υπάρξουν, θύματα δολοφόνων που πιστεύουν πως έχουν το δικαίωμα να υπογραμμίζουν τις απόψεις τους με το αίμα των άλλων. Οι ιερουργοί της πολιτικής βίας θα επιμένουν πως έτσι πολεμούν το «σύστημα», θα λένε πως η βία τους είναι «αντι-συστημική» (δίχως φυσικά να γνωρίζουν καν τι σημαίνει η λέξη – ούτε ποιος και πώς την εισηγήθηκε), θα διατρανώσουν πως όσοι εναντιώνονται στην κτηνωδία τους είναι «δεκανίκια του συστήματος». Στον συγκεχυμένο κόσμο του τρόμου τους (όπου η αμάθεια θεωρείται αρετή, η βία ανδρεία και το κάψιμο ανθρώπων αγώνας), το «σύστημα», όπως το ορίζουν στο φαντασιακό τους, είναι το τέρας που τους μοιάζει απελπιστικά. Αυτοί οι ίδιοι είναι ζωτικά κομμάτια ετούτου του συστήματος: το υποστηρίζουν, το αναπαράγουν, το ανατροφοδοτούν, το ζωογονούν. Ο τρόμος και ο θάνατος που σκορπούνε είναι μια βαθιά συστημική επιβεβαίωση.

Μα οι υπόλοιποι (όσοι δεν πιστεύουμε στη βία, όσοι δε θρησκευόμαστε με αυτήν) τι θα κάνουμε; Θα μείνουμε να βλέπουμε μια ακόμη δοξολογία του επικείμενου φόνου να γίνεται συνήθεια, συγκατάβαση, κοινωνικός θεσμός; Πέρα από την όποια οπτική μας για τη ζωή, πέρα από την όποια ιδεολογία μας, πέρα από τις προφανείς ή δυσδιάκριτες διαφορές μας (που εντέλει δίνουν περιεχόμενο στη ζωή), δε θα εκφράσουμε καθαρά και ρητά την αντίθεσή μας σε τούτη την πολιτική βία; Θα προσκυνήσουμε το τέρας επειδή μάς μοιάζει; Θα γίνουμε συνένοχοι διά της σιωπής μας, διά της εκκωφαντικής μας μούγγας; Θα τους φοβηθούμε επειδή σκοτώνουν;”

ΤO «ΤEA PARTY» ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΕΞΙΑΣ

2010-11-16T10:58:00.004+02:00

Του Γιώργου Παγουλάτου στην Καθημερινή της Κυριακής 14 Νοεμβρίου 2010.

"«Οχι στο Μνημόνιο!» βροντοφωνάζει ο τίτλος της παραταξιακής εφημερίδας την Κυριακή των δημοτικών εκλογών. «Ο αγώνας ενάντια στο Μνημόνιο θα νικήσει!», διακηρύσσει ως νέος Πάντσο Βίλα ο υποψήφιος περιφερειάρχης Αττικής, οδηγώντας τους αβράκωτους της υπαίθρου στην κατάληψη των χειμερινών ανακτόρων. «Αντιμνημονιακή ψήφο» ζητάει ο υποψήφιος περιφερειάρχης Μακεδονίας – ιππεύοντας, ως άλλος Μέγας Αλέξανδρος, τον Βουκεφάλα της αντίστασης στο κατεχόμενο κράτος των Αθηνών. «Το μήνυμα των εκλογών είναι ένα: καταδίκη του Μνημονίου», αποσαφηνίζει ο αρχηγός, για όσους δυσκολεύτηκαν να το κατανοήσουν. Οχι, δεν είναι το ΚΚΕ, δεν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν είναι καν το βαθύ πρωτο–ΠΑΣΟΚ του κ. Δημαρά. Είναι το αστικό κεντροδεξιό κόμμα της χώρας, η Ν.Δ. του κ. Σαμαρά. Ποτέ στη νεότερη πολιτική μνήμη, κεντροδεξιό κόμμα εξουσίας δεν χόρεψε με μεγαλύτερη ευκαμψία, με πιο πρόθυμα τσαλίμια και επιδέξια τσακίσματα της μέσης, το τσιφτετέλι του αριστερόστροφου λαϊκισμού.

Αν κάτι παραδοσιακά χαρακτήριζε την κεντροδεξιά στις δυτικές δημοκρατίες ήταν η σύνεση και μετριοπάθεια. Ο,τι της έλειπε σε φαντασία, το αναπλήρωνε σε πραγματισμό και εμπειρία. Δεν διέθετε το πάνθεον των ηρώων της Αριστεράς, είχε όμως κυβερνήτες που ήξεραν πώς δουλεύει η Ευρώπη, ο κόσμος και οι αγορές. Δεν είχε ιδιαίτερη πνευματική ευρύτητα, γνώριζε όμως το σύστημα και τους κανόνες. Στα δύσκολα, ενέπνεε εμπιστοσύνη, ότι δρα για το εθνικό συμφέρον. Οταν αποτύγχανε, ήταν συνήθως λόγω διαχειριστικής ανεπάρκειας ή φαυλότητας, και όχι επειδή βρισκόταν στη λάθος κατεύθυνση.

Ομως, από την επαύριο του Μνημονίου, στη χειρότερη κρίση της σύγχρονης Ελλάδας, η Ν.Δ. επέλεξε μια συγκρουσιακή τακτική ασυνήθη για ένα ευρωπαϊκό κεντροδεξιό κόμμα εξουσίας και ακατανόητη για τα αστικά στρώματα που εκπροσωπεί. Αντί να ασκεί αντιπολίτευση στην κυβέρνηση Παπανδρέου, στις επιλογές, παραλείψεις, αστοχίες και παλινωδίες της, στοχοποίησε το Μνημόνιο, δηλαδή τη δανειακή σύμβαση της χώρας με τους δανειστές της. Με τον τρόπο αυτό συμβάλλει καθοριστικά στην απονομιμοποίησή της, υποδαυλίζει έναν παρωχημένο εθνικισμό και μια εμπρηστική αντικαπιταλιστική ρητορεία σε μια κοινωνία που πρέπει να κάνει το μεγαλύτερο άλμα οικονομικής εξωστρέφειας αν θέλει να διασωθεί. Δημιουργεί βαθιά ρήγματα στις σχέσεις μας με την Ευρώπη και υπονομεύει το μόνο πρόγραμμα σταθεροποίησης και ανάταξης που χωρίζει τη χώρα από την πλήρη οικονομική καταστροφή.

Ποιο είναι άραγε το νόημα της «καταδίκης του Μνημονίου», που η Ν.Δ. δεν κουράζεται να επαναλαμβάνει; Υποστηρίζει η Ν.Δ. ότι υπήρχε άλλος τρόπος να καλυφθεί το θηριώδες δημόσιο έλλειμμα, κι αν ναι, γιατί δεν μας τον έχει αποκαλύψει; Επιμένει ακόμη ότι το έλλειμμα 12,7% που ανακοίνωσε η κυβέρνηση για το 2009 ήταν διογκωμένο, κι αν ναι, γιατί δεν καταγγέλλει τώρα την Ευρωπαϊκή Επιτροπή που το αναθεωρεί στο 15%; Ζητεί η Ν.Δ. να επιστρέψει η Ελλάδα τα χρήματα στους δανειστές της; Θεωρεί ότι υπάρχει κάποιος μυστικός τρόπος να τους υποχρεώσει να μας πληρώνουν χωρίς όρους – κι αν ναι, γιατί δεν μοιράζεται με τον ελληνικό λαό το πολύτιμο αυτό μυστικό;

Ενα κόμμα όπως η Ν.Δ. είναι σε θέση να αντιληφθεί ότι το Μνημόνιο και οι όροι του αποτυπώνουν συσχετισμούς ισχύος – μιας χώρας που βρέθηκε σε έσχατο σημείο δανειακής αδυναμίας και αναξιοπιστίας, απέναντι στους δανειστές της. Το Μνημόνιο δεν συνιστά μεγαλύτερη εθνική ταπείνωση από αυτή που συνεπάγονται για τη Ελλάδα οι εκλεγμένες κυβερνήσεις που την οδήγησαν στην ταπεινωτική χρεοκοπία. Βλέπει ή όχι η Ν.Δ. ότι ο ίδιος ακριβώς μηχανισμός διάσωσης Ε.Ε./ΔΝΤ έχει συσταθεί για να στηρίξει όποια οικονομία της Ευρωζώνης χρειαστεί να καταφύγει σε αυτόν; Αναγνωρίζει ή όχι η Ν.Δ. ότι το ίδιο πρόγραμμα λιτότητας ακολουθούν οι άλλες κυβερνήσεις της περιφέρειας (Ισπανία, Πορτογαλία, Ιρλανδία), με οικονομική κατάσταση καλύτερη από την Ελλάδα και χωρίς καν να έχουν προσφύγει στον μηχανισμό διάσωσης;

Υπάρχει αποδεκτή κριτική στο Μνημόνιο; Ασφαλώς και υπάρχει. Η αντιπολίτευση της Αριστεράς έχει τουλάχιστον ένα ιδεολογικό περιεχόμενο. Αντιτίθεται στον καπιταλισμό, στην Ε.Ε., στο Σύμφωνο Σταθερότητας, εκπροσωπεί λαϊκά στρώματα πεπεισμένα ότι στο υπάρχον σύστημα δεν πρόκειται να δουν άσπρη μέρα. Εχουν λάθος, λειτουργούν καταστροφικά, αλλά κανείς δεν μπορεί να τους προσάψει υποκρισία.

Υπάρχει σοβαρή κριτική στο Μνημόνιο; Βεβαίως και υπάρχει, αλλά, για να είναι σοβαρή, πρέπει να αντιλαμβάνεται την Ελλάδα στο διεθνές πλαίσιο. Να αναδεικνύει την παγκόσμια χρηματοοικονομική αταξία. Να επισημαίνει τις οικονομικές ανισορροπίες, που ΗΠΑ, Ευρώπη και Κίνα δείχνουν απρόθυμες να αντιμετωπίσουν. Να στηλιτεύει τον μεσοπρόθεσμο κίνδυνο αδιεξόδου της δημοσιονομικής προσαρμογής στον ευρωπαϊκό Νότο, χωρίς ευρωπαϊκές πολιτικές χρηματοδότησης επενδύσεων, δανεισμού με ευρωομόλογο, και τόνωσης της εγχώριας ζήτησης στις εξαγωγικές χώρες του Βορρά. Αυτά όμως δεν συνιστούν κριτική αναίρεσης του Μνημονίου, αλλά συμπλήρωσής του.

Υπάρχουν καλύτερα μείγματα οικονομικής πολιτικής που θα έπρεπε να είχε ακολουθήσει η κυβέρνηση Παπανδρέου; Πιθανόν ναι, αλλά δεν τα έχουμε ακούσει από τη Ν.Δ. Αντ’ αυτού, μάθαμε για έσοδα 50 δισ. σε δύο χρόνια από την ενοικίαση «φιλέτων» του Δημοσίου και για το «πρόγραμμα» μηδενισμού του ελλείμματος σε ενάμιση χρόνο, προτάσεις που έχουν τόση σχέση με την πραγματικότητα όση έχει ο Πίτερ Παν με το σύγχρονο φαινόμενο της πειρατείας.

Το 2010, υπό διαφορετικές συνθήκες, πατώντας στη λαϊκή δυσαρέσκεια, άγνοια και ανασφάλεια, δύο δεξιά κόμματα παραδόθηκαν στην αφροσύνη: Οι Ρεπουμπλικανοί των ΗΠΑ στο «Πάρτι τσαγιού» και η Ν.Δ. στο πάρτι του αριστεροδεξιού «αντιμνημονιακού» λαϊκισμού."

ΠΕΡΙ ΕΚΛΟΓΩΝ

2010-11-15T09:27:00.005+02:00

Στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές που ολοκληρώθηκαν χθες, ηθελημένα δεν αναφέρθηκα καθόλου. Άλλωστε, όπως είπε και o πρώην Αντιπρόεδρος της Ευρωπαικής Τράπεζας Αναπτύξεως Παναγιώτης Γεννηματάς την περασμένη Κυριακή στον ΣΚΑΙ, τα νούμερα που πραγματικά έχουν σημασία δεν είναι τα ποσοστά των υποψηφίων στις εκλογές αλλά αυτά του αναθεωρημένου ελλείμματος που θα ανακοινωθούν ίσως και σήμερα. Παρόλα αυτά δεν μπορώ να μην είμαι ικανοποιημένος από την εκλογή Καμίνη και Μπουτάρη στους δύο μεγαλύτερους δήμους της χώρας, κυρίως λόγω του γεγονότος ότι δύο άνθρωποι εκτός κομματικού σωλήνα κατάφεραν και επικράτησαν. Παράλληλα ελπίζω ο Τάσος Αβραντίνης και ο Αλέξανδρός Τομπάζης να εκλέχθηκαν δημοτικοί σύμβουλοι καθώς και ο Διονύσης Κατρανίτσας διαμερισματικός σύμβουλος στην Θεσσαλονίκη. Το σκηνικό πάντως που δημιουργείται εκεί με Μπουτάρη από την μία και Άνθιμο-Ψωμιάδη από την άλλη είναι εκρηκτικό.

Την πιο κάτω φωτογραφία την αλίευσα στο blog του Στέλιου Φραγκόπουλου. Πραγματικά priceless.

ΤΡΙΠΟΝΤΟ: ΤΟ ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΤΟΥ ΜΠΑΣΚΕΤ

2010-11-09T08:33:00.013+02:00

Διαβάζοντας το χθεσινό άρθρο του Νίκου Παπαδογιάννη στο gazzetta για την 22η επέτειο από την πρώτη κυκλοφορία του αλήστου μνήμης περιοδικού “Τρίποντο” η αλήθεια είναι ότι μελαγχόλησα. Μελαγχόλησα τόσο για τα χρόνια που πέρασαν όσο και για το γεγονός ότι πλεόν δεν υπάρχει, μια ΚΑΙ για μας τους αναγνώστες του ήταν συνυφασμένο με τα χρόνια της νεανικής μας αθωότητας.

Θυμήθηκα λοιπόν ένα γράμμα που είχα γράψει στον Δημήτρη Καρύδα προ πενταετίας περίπου όταν έκαναν την πρώτη εκδοτική απόπειρα (μετά το κλείσιμο του “Τρίποντου”) με την "Βasketnews":

“Κύριε Καρύδα.Είμαι ένας από τους φανατικούς της πορτοκαλί μπάλλας. Κολλημένος με το μπάσκετ πολύ πριν από το ηρωϊκό 87. Θυμάμαι την πρώτη φορά που πήγα να παρακολουθήσω αγώνα μπάσκετ στον ιστορικό Τάφο του Ινδού κάπου στις αρχές του 80. Την μεγάλη τότε ομάδα του Παναθηναϊκού με προπονητή τον Πολίτη. Θυμάμαι επίσης εκείνο το τρομερό τσάλεντζ ράουντ της Κωνσταντινούπολης με τον Ιωαννίδη στον πάγκο της Εθνικής μας το 1981. Θυμαμαι επίσης που προσπαθούσαμε να προμηθευτούμε βιντοκασέτες με αγώνες από το NBA για να δούμε τα μαγικά του Dr J και του Jordan, τις ασιστ του Magic τα σουτ του Bird και τα καρφώματα του Wilkins (που να φανταστούμε τότε ότι πολλά χρόνια αργότερα θα τον βλέπαμε στα μέρη μας). Εκείνη την εποχή μου μπήκε το μικρόβιο του basket και πηγα και γράφτηκα στις ακαδημίες της Γλυφάδας με προπονητή τότε τον Γιάννη Παραγιό. Το καλοκαίρι του 87 ασφαλώς και ήταν το ορόσημο για την πορεία που πήρε το basket, αλλά για εμένα η αρχή της μεγάλης πορείας της εθνικής ομάδας και κατ' επέκταση του ελληνικού basket είχε ξεκινήσει στο Εκεντρεβίλ με την νίκη μετά από δύο παρατάσεις επί της Γαλλίας και την πρόκριση μας στο Παγκόσμιο του 86 και κατόπιν στα γήπεδα της Ισπανίας όπου ένα άστοχο τρίποντο του Γιαννάκη δεν μας επέτρεψε να πάρουμε μία θέση πολύ καλύτερη από την (καθόλα τιμητική) 10η.

Κάπου εκεί, το 86-87 αν θύμάμαι καλά, σε γνώρισα πρώτη φορά φίλε Δημήτρη (έτσι σε νιώθω 20 χρόνια μετά). Μέσα από το "Επταήμερο του Basket" που είχατε ξεκινήσει με τον Τάκη Ευσταθίου αλλά πολύ περισσότερο μέσα από το "Τρίποντο". Αυτό το περιοδικό αποτελεί για εμένα μέρος της ιστορίας του ελληνικού basket. Θυμάμαι που τότε, μαθητής του Λυκείου πια, έτρεχα στο περίπτερο κάθε Τρίτη για να για το πάρω και να διαβάσω τον κ. Συρίγο να τα λέει δίχως μαλλιά στην γλώσσα, εσένα φίλε Δημήτρη, τον Σκουντή και τον Παπαδάκη που μας ενημέρωνε για τα νέα από τον άλλο πλανήτη. Η συνήθεια αυτή δεν μου κόπηκε ούτε και στην άλλη άκρη του Ατλαντικού όταν βρέθηκα για να συνεχίσω τις σπουδές μου και οδηγούσα 25 μίλια απόσταση για να πάω σ' ελληνικό μαγαζί και να αγοράσω το περιοδικό. Και αργότερα μ' εσας παρέα περνούσα τις ατέλειωτες ώρες βάρδιας και πλήξης στην Μυτιλήνη όπου βρέθηκα να υπηρετώ την θητεία μου. Και κάπου εκεί στα τέλη της δεκαετίας του 90 αρχες του 2000 ένας ένας αρχίσατε να εγκαταλείπετε το σκάφος. Του οποίου τα ίχνη τα έχασα κάποια στιγμή στα τέλη του 2003 αρχές του 2004. Να σου πω την αλήθεια φίλε Δημήτρη ένοιωσα τότε, να κόβεται ο ομφάλιος λώρος με τα χρόνια της παιδικής μου αθωότητας. Προχθές έπεσε στα χέρια μου το πρώτο φύλλο της "Basketnews". Το πήρα με δυσπιστία στην αρχή γιατί δεν ήξερα για τι ακριβώς πρόκειται. Το άνοιξα και είδα μέσα μερικούς φίλους από τα παλιά. Εσένα, τον Ευσταθίου, τον Φιλέρη, τον Ντεντόπουλο. Ένα χαμόγελο ήρθε στα χείλη μου. Σας εύχομαι κάθε επιτυχία. Βοηθήστε το Basket. Το αξίζει. Όσο για μένα, στην τέταρτη δεκαετία της ζωής μου πιά και μπαμπάς, κάθε Τρίτη θα ανοίγω την πόρτα σ' ένα νέο φίλο που ήρθε όμως από τα παλιά. Καλή Επιτυχία.”

H "Basketnews" μπορεί να μην μακροημέρευσε, αλλά λίγο μετά τον Νοέμβριο του 2005 ήρθε το "Allstar Basket". Μπορεί να μην είναι Τρίποντο, και ότι αυτό σήμαινε για μας, αλλά σίγουρα είναι άξιος συνεχιστής του μια και βασικά του στελέχη αποτελούσαν ραχοκοκαλιά του. Σε αυτή την ωραία παρέα θα ήθελα να δω να προστίθεται δίπλα στον Καρύδα, το Σκουντή και τον Ψαράκη, και ο Νίκος Παπαδογιάννης και ο Ηλίας Δρυμώνας, και ο Ντεντόπουλος γιατί όπως έγραψα στο πιο πάνω mail μου όλοι πρέπει να βοηθήσουν το basket, ιδίως στις δύσκολες σημερινές μέρες, γιατί πραγματικά το αξίζει.

Υ.Γ.1 Στην απάντηση που μου είχε στείλει ο Δημήτρης Καρύδας, ο οποίος πάντα απαντά στα mail και αυτό πραγματικά είναι εύσημο, και δεν θα ήθελα να κοινοποιήσω, αναφέρει ότι και για τους συντελεστές του (Τρίποντου, του Allstar Basket σήμερα) στην πραγματικότητα τρόπος ζωής είναι και όχι απλά επάγγελμα. Αυτό από μόνο του λέει πολλά γι’ αυτή την “μασονία” που υπηρετεί την “σπυριάρα” τόσα χρόνια.

Υ.Γ.2 Η φωτογραφία είναι από το site του Τζίμυ Πανούση.

ΜΕ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ ΠΑΝΟΥΤΣΟΥ

2010-10-29T10:58:00.003+02:00

Έχω γράψει και παλιότερα ότι ένας από τους αγαπημένους μου γραφιάδες είναι ο Αντώνης Πανούτσος. Με ψαγμένο χιούμορ και αιρετικές, για πολλούς, απόψεις είναι, ιδίως όταν έχει διάθεση, απολαυστικός.

Έγραφε χθες στην στήλη που έχει στην Sportday για την σχέση των Ελλήνων με την, πικρή πολλές φορές, αλήθεια:

“Δεν είμαστε λαός που μας λένε ψέματα, αλλά λαός που δεν θέλει να ακούσει την αλήθεια. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι κάποιοι φοβερά πλούσιοι έφαγαν 30 δισεκατομμύρια, κάποιοι Ντε Μπλέκερε μας σφάζουν τις ομάδες και κάποιο 80% του πληθυσμού επτά χρόνια, από το 1967 μέχρι το 1974 που τα κατάφερε, αγωνιζόταν να ρίξει τη δικτατορία. Δεν μας αρέσει να ακούμε τον Πάγκαλο να λέει ότι όλοι μαζί τα φάγαμε και προτιμάμε να ακούμε ότι η λύση είναι να μην πληρώσουμε ή να προσληφθούν 100.000 άτομα στο δημόσιο, όπως είπε και ο Τσίπρας. Οι Ελληνες είναι ένας λαός που περισσότερο από τη σκλαβιά δεν αντέχει την αλήθεια.”

Ενώ εκεί που πραγματικά “ζωγραφίζει” είναι η αναφορά του στο νόημα των παρελάσεων και των εθνικών εορτών εν γένει.

“Είναι αστείο να λέμε ότι το ποδόσφαιρο που παιζόταν πριν από 40 χρόνια δεν έχει σχέση με το σημερινό και να πιστεύουμε ότι μπορούμε να καταλάβουμε μια κοινωνία πριν από 70 χρόνια, όπως η Ελλάδα του 1940. Κάποιες φωτογραφίες νεοσυλλέκτων που φεύγουν για την Αλβανία, κάποια τραγούδια, που με τα χρόνια το μόνο που έμεινε είναι ο Ντούτσε που βάζει τη στολή του, και κάποιες ιστορικές βινιέτες, όπως ο Ιωάννης Μεταξάς να μιλάει στο χολ με τον Ιταλό πρεσβευτή και να απορρίπτει το τελεσίγραφο με ένα «Οχι», είναι μια αδύναμη προσπάθεια να περιγράψουν μια περίπλοκη πραγματικότητα.

Στην πραγματικότητα το '40 είναι το «νόημά» του. Για την ακρίβεια, όχι το «νόημα», αλλά τα «νοήματα». Γιατί το νόημα του '40 στη δεκαετία του '50 και του '60, με τις νοσοκόμες να σπρώχνουν τα καροτσάκια των αναπήρων στις παρελάσεις, ήταν διαφορετικό από το νόημα της δεκαετίας του '70, όταν ο κόσμος, μπαφιασμένος από τους στρατόκαυλους της επταετίας, ήταν πρόθυμος να δεχτεί ότι το «Οχι» το είπε όχι ο Μεταξάς, αλλά ο λαός, και του '80, που παραλίγο να το έλεγε το ΠΑΣΟΚ. Οπως και με κάθε άλλη επέτειο, και με την 28η Οκτωβρίου περάσαμε από τον ρεαλισμό στην απόλυτη απλοποίηση. Οπως και με την 25η Μαρτίου, έτσι και την 28η Οκτωβρίου γιορτάζουμε επειδή δεν φοβηθήκαμε την ιταλική αυτοκρατορία, όπως δεν είχαμε φοβηθεί την οθωμανική. Κι αν μπορούσαμε να κολλήσουμε και την Ακρόπολη, τον Μαραθώνα, την Αγιά Σοφιά, το Πολυτεχνείο, τη γέννηση του Αριστοτέλη και τα γενέθλια της Μπουμπουλίνας, θα το κάναμε. Γιατί από το να στρώσουμε τον κώλο μας κάτω και να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε, προτιμάμε να γιορτάζουμε πραγματικά και λιγότερο πραγματικά πράγματα που έκαναν οι πρόγονοι μας.

Ο,τι γιορτάζουμε σήμερα έγινε παλιά. Πολύ παλιά. Σήμερα δεν χρειαζόμαστε γιορτές για το ό,τι έκαναν οι πρόγονοί μας, αλλά να κάνουμε πράγματα για να τα θυμούνται και να τα γιορτάζουν οι απόγονοί μας. Κυρίως χρειαζόμαστε κάποιους σοβαρούς πολιτικούς να μας πουν ποια είναι αυτά κι όχι γιατί πρέπει να ψηφίσουμε Σγουρό ή Δημαρά.”

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΣΑΣ ΚΥΡΙΕ ΣΑΜΑΡΑ

2010-10-12T09:07:00.005+02:00

“Τέσσερις εβδομάδες πριν τις εκλογές, ο κ. Μητσοτάκης, ενεργώντας σαν ναυαγοσώστης του κ. Παπανδρέου, επιτέθηκε απόψε εναντίον της Παράταξης, που τον ανέδειξε στα ύψιστα αξιώματα της χώρας, σε μια στιγμή που είναι ορατή η ραγδαία φθορά του ΠΑΣΟΚ και η ανάκαμψη της Νέας Δημοκρατίας. Αλλά ο λαός μας έχει μνήμη, γνώση και κρίση. Καλή σας νύχτα κ. Μητσοτάκη...”

Δεν γνωρίζω εάν ο λαός έχει μνήμη και κρίση, αλλά η χθεσινή δήλωση του περιβάλλοντος (αν όχι του ιδίου) του προέδρου της Νέας Δημοκρατίας σίγουρα απευθύνεται σε αμνήμονες. Γι’ αυτό θυμίζω:

Αντώνης Σαμαράς 6 Σεπτεμβρίου 1993:

“…μόνον η διακοπή της ανοχής προς την σημερινή Κυβέρνηση μπορεί να αποτρέψει τα επερχόμενα δραματικά γεγονότα (…) στο εθνικό θέμα της Μακεδονίας, που θα νομιμοποιούσαν το επαίσχυντο πωλητήριο του ΟΤΕ (…) Κατά συνέπεια καθιστώ δημόσια σαφές προς όλους ότι “Άνοιξη” και στήριξη της Κυβέρνησης αποτελούν δυο αντίθετες θέσεις που είναι αδύνατον να συνυπάρξουν”

Αντώνης Σαμαράς 21 Δεκεμβρίου 1993 στην Βουλή:

“Εύχομαι να διαψευσθώ και να έχει δίκιο στην επιλογή του (σημ. ο Α. Παπανδρέου για το Μακεδονικό), αλλά δεν παρουσιάζει καμιά εναλλακτική λύση (…). Εμείς αυτό που τώρα αποκάλυψε ο κ. Παπανδρέου, θυμίζω ότι ήταν το αίτιο για το οποίο ρίξαμε την κυβέρνηση Μητσοτάκη”

Αντώνης Σαμαράς 6 Νοεμβρίου 1995 στην Βουλή απευθυνόμενος προς τον Ανδρέα Παπανδρέου:

“… Γιατί εσείς ο ίδιος όταν εμείς ανατρέψαμε την κυβέρνηση Μητσοτάκη, για να αποτρέψουμε την παράδοση του ονόματος “Μακεδονία”, σηκώσατε τη σημαία του αδιαπραγμάτευτου.”

Και τα πρωτοπαλλίκαρα του στην ανατροπή της κυβέρνησης Μητσοτάκη

Στέφανος Στεφανόπουλος στην δήλωση της ανεξαρτητοποίησης του την 7η Σεπτεμβρίου 1993:

“Κύριε Πρόεδρε, Η συνείδησή μου μού απαγορεύει να συμπράττω στην επικίνδυνη αυτή κυβερνητική πορεία και μου υπαγορεύει να επιχειρήσω να αποτρέψω ό,τι μπορεί ακόμα να αποτραπεί. Συμμερίζομαι και προσυπογράφω τις διαπιστώσεις που περιλαμβάνονται στη χθεσινή δήλωση του Προέδρου της Πολιτικής Άνοιξης, Αντώνη Σαμαρά. (…) Αίρω τη εμπιστοσύνη μου από την κυβέρνηση και καθίσταμαι ανεξάρτητος βουλευτής”

Γιώργος Συμπιλίδης την 9η Σεπτεμβρίου 1993:

“Το θέμα της Μακεδονίας μας δρομολογήθηκε (…) προς την κατεύθυνση της εθνικής τραγωδίας. (…) Το θέμα του ΟΤΕ, μετά μάλιστα από τις γνωστές περιπέτειες της ΑΓΕΤ, εγείρει τεράστια ερωτηματικά (…) Κύριε πρόεδρε, όλα τα παραπάνω με φέρνουν στην επώδυνη θέση να κάνω χρήση του συνταγματικού μου δικαιώματος και να προχωρήσω στην άρση της εμπιστοσύνης μου από την κυβέρνηση.”

Επειδή όπως είπατε απευθύνεστε σε ανθρώπους με μνήμη, γνώση και κρίση, Καληνύχτα σας κ. Σαμαρά

Υ.Γ Όλες αυτές τις δηλώσεις δεν θα τις θυμόμουνα εάν δεν τις είχε γράψει ο Τάσος Αβραντίνης επ’ ευκαιρία της εκλογής του Αντώνη Σαμαρά στην θέση του προέδρου της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, την 12η Νοεμβρίου 2009 στο e-rooster.

ΠΕΡΙ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ Ή ΑΛΛΙΩΣ –ΔΙΑΒΑΣΑΝ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ;

2010-09-24T10:16:00.009+03:00

Τον τελευταίο καιρό ο νέος μεγάλος εχθρός των νεοελλήνων, μετά την λέσχη Μπίλντεμπεργκ, τον Παγκόσμιο Σιωνισμό και δεν ξέρω εγώ τι άλλο είναι το περιβόητο Μνημόνιο. Χθες μάλιστα ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης σε συνέχεια της ακατάσχετης μπαρουφολογίας που εκφράζεται από παντού (Αριστερά και Δεξιά) ανακοίνωσε την πρόθεση του να δημιουργήσει Εξεταστική Επιτροπή για το μνημόνιο όταν η ΝΔ επιστρέψει στην εξουσία. Το κακό λοιπόν Μνημόνιο που φταίει για όλα μας τα δεινά, ενώ εμείς τόσα χρόνια δεν βάζαμε τα χέρια μας για να βγάλουμε τα ματάκια μας. Αφιέρωνω λοιπόν σε όλους αυτούς τους αντιμνημονιακούς (“δεν έχουμε να κάνουμε ανάμεσα σε μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς, αλλά ανάμεσα σε λογικούς και σε ηλίθιους” δήλωσε προχθές ο Στέφανος Μάνος και σε ένα μεγάλο βαθμό συμφωνώ) ένα στιχάκι από το “Μιά Βραδιά στην Αμφιάλη” του Νίκου Γκάτσου σε μουσική Σταύρου Ξαρχάκου

“Ποιος του φταίει του Μιχάλη το ξερό του το κεφάλι

Το ξερό του το κεφάλι να ποιος φταίει του Μιχάλη.”

καθώς επίσης και το πιο κάτω άρθρο (ειδικού οικονομικού συνεργάτη) που δημοσιεύεται στην σημερινή ΕΣΤΙΑ με το πραγματικά καίριο ερώτημα “Διάβασαν το Μνημόνιο;”.

"ΔΙΑΒΑΣΑΝ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ;

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι τα αγγλικά τους είναι πτωχά και δεν μπορούν να μελετήσουν τα πρωτότυπα. Αλλά κάτι τέτοιο δεν ισχύει, αφού οι περισσότεροι μιλάνε αγγλικά ακόμα και στο σπίτι τους.

Θα μπορούσαμα να πούμε ότι τα κείμενα είναι σύνθετα, απαιτούν εξειδικευμένες γνώσεις και πιθανώς δεν τα έχουν κατανοήσει. Αλλά και αυτό απορρίπτεται διότι το επιχείρημα δεν συνάδει με τα αξιώματα τα οποία κατέχουν.

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι σπούδασαν Ιατρική, Νομική ή Πολιτικές Επιστήμες και Κοινωνιολογία και δεν αντιλαμβάνονται τις “εξωτερικές οικονομίες” που συνεπάγονται οι αποφάσεις που η χώρα δεσμεύτηκε να πραγματοποίησει με το μνημόνιο. Αλλά δυστυχώς οι περισσότεροι έχουν σπουδάσει στα καλύτερα πανεπιστήμια και κολλέγια των ΗΠΑ και της Αγγλίας, έχουν αποκτήσει μεταπτυχιακά διπλώματα και δυστυχώς είναι οικονομολόγοι.

Γεννάται λοιπόν η απορία: Γιατί μας λένε ότι το μνημόνιο είναι ένα κείμενο που δεσμεύει την χώρα μονοσήμαντα στη δημοσιονομική πειθαρχία; Δηλαδή μόνο αύξηση των φόρων και συγκράτηση δαπανών; Γιατί μας λένε ότι δεν υπάρχει αναπτυξιακή πολιτική στο μνημόνιο; Γιατί μας αποκρύπτουν το πλήθος των διαρθρωτικών αλλαγών που υπεγράφησαν από τους ίδιους με σαφές χρονοδιάγραμμα;

Υπάρχει λόγος να μας θεωρούν τελικά, είτε τόσο “’ασχετους”, είτε ανίκανους να χρησιμοποιούμε το διαδίκτυο; Το κείμενο που υπάρχει στην σελίδα του ΔΝΤ και αφορά στην πρώτη έκθεση για την χώρα μας, ανακοινώθηκε τον Σεπτέμβρη του 2010 ως εκθεση “Ελλάς” 10/286. Από την δεύτερη σελίδα και όχι κάπου στα ψιλά, αναφέρονται οι στόχοι του μνημονίου. Είναι τρεις:

1.Παγίωση των Δημοσιονομικών επιτυχιών. Δηλαδή περιορισμός των αποκλίσεων μεταξύ εκτέλεσης του προϋπολογισμού σε επίπεδο ισολογισμού – αποτελέσματα σε λογαριασμούς Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους – και σε επίπεδο ρευστότητας – αποτελέσματα σε λογαριασμούς Τραπέζης της Ελλάδος.

2.Προστασία του Χρηματοπιστωτικού Συστήματος. Δηλαδή προστασία της αξιοπιστίας του Εθνικού τραπεζικού συστήματος και όχι προστασία των οφειλετών τους.

3.Διατύπωση συμπαγούς προγράμματος δράσης για διαρθρωτικές αλλαγές από το 2010. Ενεργοποίηση των διαρθρωτικών αλλαγών, με στόχο τις πολιτικές που αποκαθιστούν την ευελιξία και την ανταγωνιστικότητα της πραγματικής οικονομίας σύμφωνα με το πρωτόκολλο συνεργασίας.

Αντιλαμβανόμαστε όλοι ότι ένα κείμενο 100 σελίδων πιθανά να είναι αρκετά μεγάλο για να διαβαστεί και να γίνει κατανοητό. Τόσοι σύμβουλοι όμως υπάρχουν. Δεν μπορούν να κάνουν μία περίληψη σε όσους ενημερώνουν τους μη αγγλόφωνους πολίτες;

Αντιλαμβανόμαστε όλοι ότι το μνημόνιο δεν έγινε αντικείμενο διαπραγμάτευσης, διότι δεν το συνέταξαν η ΕΕ και το ΔΝΤ. Είναι το μνημόνιο “Παπακωνσταντίνου-Ζαννιά”, το οποίο μετά από εσωτερικό έλεγχο των δύο οργανισμών έγινε αποδεκτό. Οι συντάκτες ως άριστοι οικονομολόγοι γνώριζαν τι πρέπει να πουν στους συναδέλφους τους στην ΕΕ και το ΔΝΤ για να το δεχθούν. Υπήρχε κίνδυνος κατάρρευσης και γνώριζαν τι έπρεπε να προτείνουν. Περίπου τα ίδια με το πρώτο σταθεροποιητικό σχέδιο του Μαρτίου.

Στο διαδίκτυο υπάρχει ένα εξαιρετικά σαφές κείμενο επτά Ελλήνων πανεπιστημακών από τα σπουδαιότερα πανεπιστήμια του εξωτερικού και του εσωτερικού. Ο τίτλος “Η οικονομική κρίση: Μεταρρυθμίσεις και ευκαιρίες σε μία κρίσιμη συγκυρία”. Εξηγούν τα αυτονόητα. Αναλύουν γιατί είναι αναγκαία αυτά που περιγράφει το μνημόνιο και οφείλουμε να τα κάνουμε αν αντιληφθούμε την κρισιμότητα και τις ευκαιρίες που προκύπτουν από την συγκυρία.

Η ατυχία συνίσταταται στο εξής: Οι σύμβουλοι και των δύο πολιτικών ηγετών δεν ενδιαφέρονται για λύσεις. Τους απασχολεί η αιτιολόγηση της θέσεως των ηγετών τους. Ήταν προφανές από τις ομιλίες αμφοτέρων, του Πρωθυπουργού και του αρχηγού της αξιωματικής Αντιπολίτευσης, στην Θεσσαλονίκη. Αντί να προτείνουν την επιτάχυνση των μέτρων του μνημονίου, μίλησαν σαν να μην το έχουν διαβάσει!

Ο κ. Πρωθυπουργός: Η καταστροφική πενταετία, που δεν γνωρίζαμε πόσο καταστροφική ήταν, μας έφερε στο αδιέξοδο του μνημονίου. Ποτέ εμείς στο ΠΑΣΟΚ δεν θα κάναμε αυτά που δεσμευτήκαμε με το μνημόνιο. Οι αγορές όμως μας έκλεισαν την πόρτα. Έλληνες είσαστε πολύ τυχεροί γιατί είμαστε εμείς που διαπραγματευόμαστε για εσάς και προσπαθούμε με νύχια και με δόντια να κάνουμε όσο το δυνατόν λιγότερα. Οι κακοί δεν θα περάσουν. “Και αν δεν ήμουν πρωθυπουργός θα ήμουν μαζί σας στις πορείες και στις διαμαρτυρίες σας.”

Ο κ. Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης: Είπατε ψέματα ενώ γνωρίζατε το αδιέξοδο. Δεν αξιοποιήσατε τις ευκαιρίες που σας δόθηκαν στο ξεκίνημα, ενώ αντίθετα για να δικαιωθείτε, μας φέρατε σε ακόμα μεγαλύτερο αδιέξοδο. Θέλατε, να ξεχάσουμε το “χρήματα υπάρχουν”. Φορολογείτε ασύστολα, αρμέγετε πολλαπλά την αγελάδα και ξεχνάτε να προτείνετε αναπτυξιακή πολιτική. Τα οικονομετρικά μοντέλα όμως της ΝΔ έχουν προτάσεις και μετρήσεις. Η ανάπτυξη θα προέλθει από την διαρθρωτική πολιτική, που μόνο η ΝΔ έχει αξιολογήσει και την προτείνει με νέα μέτρα και αναδιαπραγμάτευση του μνημονίου.

“Τι έχεις Γιάννη...”. Τα γραπτά μένουν, έλεγαν οι Λατίνοι. Αρκεί να τα διαβάσεις συμπληρώνουμε εμείς."

Η ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΑΛ ΣΑΛΕΧ ΚΑΙ Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΣΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΤΥΠΟ

2010-09-10T09:24:00.007+03:00

Παρακολουθώ εδώ και καιρο την κατρακύλα του Ελεύθερου Τύπου. Η πάλαι ποτέ εφημερίδα του Άρη και της Λίλιαν Βουδούρη, η οποία μπορεί να ήταν πάντα κομματική και χρωματισμένη (αλήθεια ποια εφημερίδα δεν ήταν εκείνη την εποχη;) αλλά μέσα στα όρια της δεοντολογίας, έχει καταντήσει σήμερα η χειρότερη φυλλάδα της Σαμαρικής Δεξιάς. Εδώ και καιρό βλέπω πως προβάλλει τα θέματα στο πρωτοσέλιδο της, προσβάλλοντας πολλές φορές την κοινή (μη φανατισμένη) λογική, αλλά σήμερα πέρασε στα όρια της ΑΝΗΘΙΚΟΤΗΤΑΣ. Παρουσιάζοντας ως μέγα σκάνδαλο την πρόσληψη της Αφροδίτης Αλ Σάλεχ (που διετέλεσε σύμβουλος σε θέματα μετανάστευσης στο πλευρό του Σπύρου Βούγια ως Υφυπουργού Προστασίας του Πολίτη) στην ΕΡΤ για την παρουσίαση της εκπομπής “Οι Φυλές της Αθήνας” με θέμα τους ξένους μετανάστες στην Ελλάδα την συνόδευσε με την πιο κάτω φωτογραφία υπονοώντας φυσικά πως τα ξέκωλα του ΠΑΣΟΚ παίρνουν ρουσφετολογικά εκπομπες.

Το ζήτημα του πως η κρατική ΕΡΤ κάνει τις επιλογές των συνεργατών της ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ είναι βέβαια ένα θέμα που θέλει πολύ συζήτηση, αλλά δεν είδα την φυλλάδα του Μπενέκου (αλήθεια τι Μελισσανίδειος κωλοτούμπα είναι αυτή για τον πρώην μέγα Πασόκο τέως διευθυντή του Εθνους και εκδότη του Πονιτικιού) και του Μιχελάκη να ασχολείται π.χ. με τα ιλλιγιώδη ποσά που έδωσε η ΕΡΤ επί Νέας Δημοκρατίας για να αποκτήσει τα διακαιώματα του Ολυμπιακού και παλιότερα και του Παναθηναϊκού. Στο κάτω κάτω της γραφής αν κάποιος άξιζε και ήταν σχετικά καταρτισμένος για να παρουσιάσει την low budget εκπομπή για τους μετανάστες δεν ήταν άλλος από την Αφροδίτη Αλ Σάλεχ η οποία είναι από τις πιο σημαντικές ακτιβίστριες στην Ελλάδα στο μεταναστευτικό. Αντί λοιπόν να παρουσιάσουν το βιογραφικό της στο συγκεκριμένο θέμα και να αφήσουν τον αναγνώστη να βγάλει τα συμπεράσματά του, λαμβάνοντας υπόψιν όλες τις παραμέτρους, προτίμησαν να συμπληρώσουν το σχόλιο τους “Αξιοκρατικά στην ΕΡΤ η σύμβουλος του Βούγια” με την εν λόγω φωτογραφία. Η πλήρης μετεξέλιξη του Ελεύθερου Τύπου σε Ελεύθερο Ρύπο (αξιολογικός ο χαρακτηρισμός που λέει και ο λ:ηρ)έχει πλέον συνετελεσθεί. Ιδού και το πρωτοσέλιδο:

ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ OPRAH WINFREY

2010-09-09T10:35:00.006+02:00

Η αλήθεια είναι ότι κατά τα χρόνια παραμονής μου στις ΗΠΑ δεν πρέπει να είδα την εκπομπή της περισσότερες από 5 με 10 φορές. Κάτι το γεγονός ότι μεταδιδόταν στις 4μ.μ. και συνήθως ήμουν στο Πανεπιστήμιο, κάτι το γεγονός ότι αν έβλεπα τηλεόραση εκείνη την ώρα προτιμούσα τις επαναλήψεις των sitcoms στο syndication, κάτι ότι δεν μ’ ενθουσίαζαν οι εκπομπές της. Παρόλα αυτά πάντα θαύμαζα το γεγονός ότι ήταν μονίμως στην κορυφή και ότι καθήλωνε εκατομμύρια τηλεθεατές (κυρίως νοικοκυρές αλλά όχι μόνο) στις οθόνες τους απολαμβάνοντας καθολική αναγνώριση. Και μάλιστα σε μία ώρα που απέναντι της έπαιζαν δυνατά ονόματα όπως ο Phil Donahue στο NBC και ο Geraldo Rivera στο CBS. Σε συζητήσεις με φίλους είχαμε αναλύσει πολλές φορές το φαινόμενεο Oprah δίνοντας πολλές και διαφορετικές εξηγήσεις. Με αφορμή το γεγονός ότι σε ακριβώς ένα χρόνο, στις 9 Σεπτεμβρίου 2011 έχει δηλώσει ότι θα σταματήσει την τηλεόραση, ο Νίκος Καραγιαννίδης στον σημερινό Φίλαθλο κάνει μία πολύ εμπεριστατωμένη, με τον δικό του πάντα τρόπο, προσέγγιση:

“Τελικά το μυστικό της επιτυχίας της πρέπει να βρίσκεται στο ότι χωρίς να είναι το τεράστιο ταλέντο, ή και γαμώ την ετοιμότητα της μπροστά στην κάμερα, ή και γαμώ την ευφυία της, την γνώση της, αποτελεί την ενσάρκωση του αμερικανικού ονείρου.

Ένα φτωχοκόριτσο από το Μισισίπι με στοιχειωμένη από δράματα την προσωπική της ζωή κατάφερε να γίνει το τέταρτο σε επιρροή στις μάζες ισχυρώτερο πρόσωπο των ΗΠΑ. Το αμερικανικό όνειρο...η Αμερική η χώρα των ευκαριών..

Και μπορεί μία νέγρα να φθάσει τόσο ψηλά όσο η Όπρα και χωρίς να είναι η περίπτωση στο είδος της.”

ΔΡΑΣΗ ΚΑΙ ΒΕΝΙΤΙΣΜΟΣ

2010-09-08T11:35:00.007+02:00

Εδώ και πάρα πολύ καιρό, χρόνια θα έλεγα, λαμβάνω spams από διαφορετικές email διευθύνσεις (eurofirefly@yahoo.com, globaltaxrevolt@yahoo.com, ludwig_von_mises_1973@yahoo.com, ronpaul.congress@yahoo.com κλπ.) με το ίδιο πάνω κάτω περιεχόμενο, τα οποία βέβαια δεν χρειαζόταν να ψάξω και ιδιαίτερα για να βρω ότι προέρχονται από ένα και μόνο άτομο. Τον Βασίλη Βενίτη. Τα δε κείμενα του τελειώνουν πάντα κάπως έτσι: “…The most efficient political system is venitism, where...”. Βέβαια τα emails του καταλήγουν αμέσως στον κάδο και δεν θα ασχολιόμουν αν δεν παρατηρούσα ότι στις τελευταίες του αποστολές χρησιμοποιεί την email διεύθυνση drasiparty@yahoo.com παραπλανώντας φυσικά τους παραλήπτες της junk αλληλογραφίας του ότι θέσεις όπως “PLANETARCH'S NOSE HAS REACHED HIS TELEPROMPTER” ή “HOMESCHOOL AND UNSCHOOL” και εν τέλει ο βενιτισμός αποτελεί την ιδεολογία της Δράσης. Επειδή μετά την κακή πρακτική του βομβαρδισμού με εκατοντάδες mails τόσο καιρό την ακολούθησε η ΑΝΗΘΙΚΗ ενέργεια να χρησιμοποιήσει το όνομα της Δράσης στο mail του θεώρησα ότι έπρεπε να κοινοποιήσω στους όποιους αναγνώστες του blog ότι ο Βασίλης Βενίτης και ο βενιτισμός δεν έχει καμία σχέση με το πολιτικό κόμμα Δράση και ότι ο συγκεκριμένος κύριος, πρώην πολιτευτής του ΛΑΟΣ, είναι ο μεγαλύτερος έλληνας spammer και ΑΠΑΙΤΩ να σταματήσει να με βομβαρδίζει με μηνύματα καθημερινά.

Υ.Γ. Διαβάστε εδώ για το θέμα των spams του εν λόγω κυρίου και τον διάλογο που ακολούθησε.

ΑΠΟΥΣΙΑΖΕΙ Η ΚΟΙΝΗ ΛΟΓΙΚΗ

2010-08-24T10:04:00.003+02:00

Στο σημερινό πρωτοσέλιδο άρθρο της η ΕΣΤΙΑ φωτογραφίζει το βασικότερο ίσως αίτιο της νεοελληνικής παρακμής. Την απουσία Κοινής Λογικής.

"Απουσιάζει η Κοινή Λογική

Μοναδικό Ελληνικό Φαινόμενο

Τα περισσότερα προβλήματα της χώρας μας είναι αποτέλεσμα της απουσίας κοινής λογικής. Από τα απλούστερα μέχρι τα πλέον σύνθετα. Στην Ελλάδα συμβαίνουν πράγματα που σε οποιαδήποτε άλλη χώρα θα ήταν αδιανόητα, αφού θα θεωρούντο παράλογα. Εδώ όχι μόνο είναι ανεκτά, αλλά συχνά αποτελούν τον κανόνα. Κανένας δεν εξετάζει τα θέματα υπό το πρίσμα της λογικής. Αν κάτι άρχισε στραβά, συνεχίζεται έστι επ’ άπειρον. Τα παραδείγματα δεν έχουν αρχή και τέλος.

Τα αριστερά ταμπού

‘Αραγε σε ποια άλλη χώρα επιτρέπεται να κλείνουν οι κεντρικοί δρόμοι των πόλεων για να διαδηλώσουν 100 ή 200 πολίτες; Μπορεί να σταθεί κάτι τέτοιο στην κοινή λογική; Προφανώς όχι. Στην Ελλάδα ομως είναι καθεστώς. Ελάχιστοι πολίτες προκαλούν δυσανάλογη αναστάτωση, ταλαιπωρία και οικονομική ζημία. Για να εκφράσουν μερικοί την διαμαρτυρία τους αναστέλλεται η εμπορική ζωή της πόλεως. Αν και τελείως ανορθόδοξο, στην χώρα μας αυτό θεωρείται φυσιολογικό.

Άραγε υπάρχει άλλη τουριστική χώρα, η οποία να κάνει τα πάντα για να διώξει τους τουρίστες; Που θα γινόταν ανεκτή η παρεμπόδιση του κατάπλου κρουαζιεροπλοίων και η κατάληψη των εισόδων κεντρικών ξενοδοχείων; Διανοείσθε να φθάνατε στο Λονδίνο ή το Παρίσι και κάποιοι συνδικαλιστές να σας εμπόδιζαν την είσοδο στο ξενοδόχείο όπου έχετε κρατήσει δωμάτιο; Θα το απαγόρευαν όχι μόνο οι αρχές αλλά και η κοινή λογική. Στην Ελλάδα δεν το απαγορεύει κανένας.

Άραγε σε ποια άλλη πρωτεύουσα δεν έχει απομείνει τοίχος κτιρίου ή ακόμα και ιστορικά αγάλματα που να μην είναι μπογιατισμένα με συνθήματα; Ακόμα και η μαρμάρινη βάση του αγάλματος του Κολοκοτρώνη στην Αθήνα έχει καταστραφεί από τις μπογιές. Βάνδαλοι υπάρχουν σε όλα τα κράτη. Η διαφορά είναι ότι εκεί τιμωρούνται. Οι αρμόδιες αρχές κάποιους συλλαμβάνουν. Ακούσατε ποτέ να έχει τιμωρηθεί έστω και ένας βάνδαλος στην Ελλάδα; Ούτε ως προς αυτό δεν υπάρχει κοινή λογική.

Άραγε σε ποιο ευνομούμενο κράτος ισχύει πανεπιστημακό άσυλο για να βρίσκουν καταφύγιο κοινοί εγκληματίες; Που αλλού θα γινόταν ανεκτό οι πανεπιστημαικοί χώροι να αποτελούν ορμητήριο για την πυρπόληση της πόλεως και η Αστυνομία να μην επεμβαίνει, προκειμένου να μην κατηγορηθεί ότι παραβιάζει το άσυλο; Μόνο στην Ελλάδα, όπου η έννοια του νόμου ερμηνεύεται επιλεκτικά και κατά το δοκούν. Ακόμα και όταν αυτό συμαίνει την βάναυση παραβίαση της κοινής λογικής.

Τα ανωτέρω προφανώς οφείλονται στα αριστερά ταμπού που διστάζουν να ανατρέψουν οι εκάστοτε κυβερνήσεις. Αν θέσουν περιορισμούς στις διαδηλώσεις, θα κατηγορηθούν ότι περιορίζουν τα συνταγματικά διακαιώματα. Αν καταστείλουν τις καταλήψεις, θα κατηγορηθούν για αυταρχισμό. Αν συλλάβουν έστω και έναν βάνδαλο την ώρα που ρυπαίνει τοίχους, θα κατηγορηθούν ότι περιορίζουν την ελευθερία εκφράσεως. Και αν αφήσουν την Αστυνομία να συλλάβει ταραξίες σε πανεπιστημιακούς χώρους, θα κατηγορηθούν ότι καταλύουν την δημοκρατία!

Προτιμούμε την πτώχευση

Όμως δεν περιορίζεται μόνο σε αυτά η απουσία κοινής λογική. Στην χώρα μας τίποτα σχεδόν, από αυτά στα οποία εμπλέκεται το κράτος δεν διέπεται από στοιχειώδη λογική. Η γραφειοκρατία αγγίζει τα όρια του παραλόγου. Οι δημόσιες υπηρεσίες δεν υπάρχουν για να υπηρετούν τους πολίτες, αλλά για να απασχολούνται οι υπάλληλοι. Εξ’ ου και η μονιμότητα. Η Κυβέρνηση υποτίθεται ότι διώκει τους φοροφυγάδες, αλλά την ίδια στιγμή αυξάνει τους φόρους επιβαρύνοντας ακόμα περισσότερα τους έντιμους φορολογούμενους. Πλήρης παραλογισμός.

Το γεγονός ότι φθάσαμε στα όρια της πτωχεύσεως είναι και αυτό αποτέλεσμα της απουσία κοινής λογικής. Το δημόσιο χρέος αυξανόταν τα τελευταία χρόνια με αλματώδη ρυθμό, αλλά κανένας δεν ελάμβανε μέτρα. Η κοινή λογική είχε εντελώς χαθεί. Και έτσι μοιραίως φθάσαμε εδώ που φθάσαμε. Αλλά και τώρα που οι ξένοι μας υποχρεώνουν να λάβουμε μέτρα που επιβάλει η κοινή λογική, πάλι αντιδρούμε. Έχουμε δαιμονοποιήσει το μνημόνιο και ζητούμε την ανατροπή του. Είναι τέτοια η έλλειψη κοινής λογικής, ώστε φαίνεται ότι προτιμούμε την πτώχευση."

Σημείωση: Το πρώτο μέρος του άρθρου ουσιαστικά φωτογραφίζει την πλήρη ανατροπή του “All individuals have the right to exercise sole dominion over their own lives, and have the right to live in whatever manner they choose, so long as they do not forcibly interfere with the equal right of others to live in whatever manner they choose” στο ελληνικό γίγνεσθαι. Όσον αφορά το μνημόνιο και η δική μου η άποψη είναι (και της εφημερίδας όπως έχει διατυπωθεί και στο παρελθόν) ότι έχει και αρνητικά σημεία όπως οι φορολογικές και λοιπές αυξήσεις, αλλά έχει μέσα μέτρα που ενώ έπρεπε να είχαν παρθεί από χρόνια σκόντραφταν στην απουσία κοινής λογικής και σταα μικροσυντεχνιακά προνόμια.

ALL SUMMER LONG

2010-08-17T10:45:00.008+02:00

Πριν από ένα χρόνο περίπου είχα γράψει για μία εφηβική μου ανάμνηση, εκεί στα μέσα της δεκαετίας του 80, με αφορμή μία πανσέλληνο και ένα τραγούδι των Λαθρεπιβατών. Κάτι ανάλογο εξιστορεί και ο (συνομήλικος μου) Kid Rock κατά κόσμον Robert James "Bob" Ritchie στο τραγούδι All Summer Long.

It was 1989, my thoughts were short my hair was long

Caught somewhere between a boy and man

She was seventeen and she was far from in-between

It was summertime in Northern Michigan

Splashing through the sand bar

Talking by the campfire

It's the simple things in life, like when and where

We didn't have no internet But man I never will forget

The way the moonlight shined upon her hair

And we were trying different things

We were smoking funny things

Making love out by the lake to our favorite song

Sipping whiskey out the bottle, not thinking 'bout tomorrow

Singing Sweet home Alabama all summer long

Catching Walleye from the dock

Watching the waves roll off the rocks

She'll forever hold a spot inside my soul

We'd blister in the sun

We couldn't wait for night to come

To hit that sand and play some rock and roll

While we were trying different things

And we were smoking funny things

Making love out by the lake to our favorite song

Sipping whiskey out the bottle, not thinking 'bout tomorrow

Singing Sweet Home Alabama all summer long

Now nothing seems as strange as when the leaves began to change

Or how we thought those days would never end

Sometimes I'll hear that song and I'll start to sing along

And think man I'd love to see that girl again

Singing Sweet Home Alabama all summer long

Η ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

2010-08-13T09:14:00.005+02:00

Εύστοχο το πρωτοσέλιδο άρθρο της σημερινής ΕΣΤΙΑΣ για τον τρόπο παρουσιάσεως της ελληνικής οικονομικής πραγματικότητας από τα δελτία ειδήσεων και την αρνητική επίδραση που έχουν στην ψυχολογία των τηλεθεατών:

Η Τηλεοπτική Πραγματικότητα

Όλα γίνονται μαύρα μετά τις ειδήσεις

Σημαίνων παράγων της οικονομικής μας ζωής σχολίαζε πως μέχρι τις οκτώ το βράδυ η κατάσταση δεν είναι τόσο κακή. Όταν όμως αρχίζουν τα βραδυνά δελτία ειδήσεων, όλα γίνονται μαύρα. Αισθάνεται κανείς ότι έρχεται το τέλος του κόσμου. Και πράγματι. Ακόμα και οι πρόσφατες διακοπές ηλεκτρικού ρεύματος στην Αίγινα λόγω βλάβης στα υποθαλάσσια καλώδια, παρουσιάσθηκαν από τις ειδήσεις ως γεγονός μέγιστης σημασίας. Και ως προάγγελος καταρρεύσεως του τουρισμού.

Εικόνα Καταστροφής

Ακόμη χειρότερες είναι οι περιγραφές για την οικονομική κρίση και τις συνέπειες της. Η αλήθεια είναι πως η κατάσταση κάθε άλλο παρά ευχάριστη είναι. Αν όμως παρακολουθήσει κανείς τα δελτία ειδήσεων, μένει με την εντύπωση ότι η οικονομία δεν θα ανακάμψει ποτέ. Ότι οι επιχειρήσεις θα κλείνουν διαρκώς και ότι σε λίγο οι μισοί Έλληνες θα είναι άνεργοι. Αυτή η εντύπωση δίδεται. Μάλιστα ειδικώς για τα τα εμπορικά καταστήματα επελέγη η περίοδος του Αυγούστου – δηλαδή όταν οι πόλεις ερημώνουν – για να γίνουν “οδοιπορικά” και να προβάλλουν μία εικόνα κρίσεως πολύ χειρότερη απ’ ότι είναι.

Ασφαλώς υπάρχει ύφεση. Ασφαλώς πλήττεται το εμπόριο. Ασφαλώς υπάρχει μεγάλη πτώση του τζίρου. Ασφαλώς και έχουν μείνει πολλά καταστήματα ξενοίκιαστα. Όμως πολλά από τα μαγαζιά που κλείνουν είναι υποκαταστήματα αλυσίδων που αποφασίζουν να περιορισθούν. Και βεβαίως αρκετά μικρά μαγαζιά για τα οποία απορούσε κανείς πως τα έβγαζαν πέρα μέχρι τώρα. Κοινώς συνετελείται και στο εμπόριο αναδιάρθωση. Αφού άνοιξαν σαν τα μανιτάρια τόσα νέα καταστήματα ή και ολόκληρα εμπορικά κέντρα, επόμενο ήταν κάποια στιγμή τα πράγματα να συμμαζευτούν. Διότι η κατάσταση είχε μάλλον ξεχειλώσει.

Όμως αυτή την πτυχή του θέματος κανένα δελτίο ειδήσεων δεν την δείχνει. Όλα προβάλλουν την καταστροφή. Το ίδιο πράττουν και για την ανεργία. Προχθές ήλθαν στο φως στοιχειά του ΟΑΕΔ που έδειχναν ότι για πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια ήταν θετικό το ισοζύγιο προσλήψεων – απολύσεων. Κατά το μήνα Ιούνιο προσελήφθησαν περισσότερα άτομα απ’ όσα απελύθησαν. Όμως τα δελτία ειδήσεων αδυνατούσαν να το χωνέψουν, αφού ανέτρεπε την εικόνα της καταστροφής την οποία ήθελαν πάση θυσία να μεταδώσουν. Και διερωτώντο: Πως είναι δυνατόν να βγαίνουν τέτοια στοιχεία όταν γύρω μας είναι όλοι άνεργοι;

Η αλήθεια είναι πως ο τρόπος μετρήσεως της ανεργείας δεν είναι τόσο αντιπροσωπευτικός της πραγματικότητας αφού κάποιος που εργάζεται ακόμη και μία μέρα την εβδομάδα δεν θεωρείτα άνεργος. Όμως αυτός ο τρόπος μετρήσεως ίσχυε μέχρι τώρα και αυτός ισχύει στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Επομένως από στατιστικής πλευράς είναι αποδεκτός. Και βεβαίως αυτό που αποκρύπτουν οι καταστροφολόγοι των καναλιών είναι ότι υπάρχει και ένα αντίθετο φαινόμενο το οποίο δεν καταγράφεται. Δεν είναι λίγοι οι εγγεγραμμένοι άνεργοι που είτε έχουν δουλειά την οποία δεν εμφανίζουν, είτε αυτοαπασχολούνται. Επομένως υπάρχει και η αντίστροφη ανάγνωση των στοιχείων του ΟΑΕΔ.

Αρνητικό Κλίμα

Δεν είναι στις προθέσεις μας να ωραιοποιήσουμε τα πράγματα που κάθε άλλο παρά ρόδινα είναι. Όμως για να ξεπερασθεί η κρίση και να έλθει η ανάκαμψη πρέπει απαραιτήτως να αλλάξει το ψυχολογικό κλίμα. Και εν προκειμένω, τα περισσότερα μέσα ενημερώσεως – κυρίως τα τηλεοπτικά – κάνουν τα πάντα για να επιδεινωθεί το ψυχολογικό κλίμα. Αυτό φαίνεται ακόμα και στα πρόσωπα κάποιων τηλεπαρουσιαστών. Μιλούν για τον αριθμό των καταστημάτων που κλείνουν ή τον αριθμό των ανέργων και δείχνουν να χαίρονται γι’ αυτά που μεταδίδουν!

Τα μέσα ενημερώσεως έχουν παίξει καταλυτικό ρόλο στην διόγκωση της κρίσεως. Αν δεν υπήρχαν τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων που ανταγωνίζονται μεταξύ τους ποιο θα μεταδώσει περισσότερη καταστροφή, η εικόνα θα ήταν αρκετά καλύτερη. Και πάντως δεν θα είχε καταρακωθεί σε τέτοιο βαθμό το ηθικό των πολιτών. Σήμερα βλέπει και ακούει κανείς τηλεόραση και φοβάται τι θα συμβεί στον ίδιο. Όλα καταρρέουν. Ενώ πριν από τα δελτία ειδήσεων, η κατάσταση είναι σαφώς καλύτερη. Ασφαλώς όχι ευχάριστη, αλλά σίγουρα διαχειρίσιμη.

ΤΟ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟ ΣΟΚ

2010-08-02T10:07:00.003+03:00

Tου Παναγη Γαλιατσάτου στην Καθημερινή της Παρασκευής

Το 1990 ο αριθμός των αδειών φορτηγών δημοσίας χρήσεως ανερχόταν στις 35.000. Εκτοτε το ΑΕΠ έχει διπλασιαστεί, όμως ο αριθμός των αδειών παραμένει ο ίδιος. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς οικονομολόγος για να αντιληφθεί τις στρεβλώσεις που προκαλούν αυτά τα δύο δεδομένα. Οταν το μεταφορικό έργο αυξάνεται, ενώ ο αριθμός των αδειών παραμένει σταθερός, επιβαρύνεται πρώτα από όλα το κόμιστρο. Κάπως έτσι προκύπτει ένα μέρος του λεγόμενου δομικού πληθωρισμού της ελληνικής οικονομίας.

Οι στρεβλώσεις όμως δεν σταματούν εδώ. Μια πολύ ενδιαφέρουσα μελέτη του ΙΟΒΕ, από τον Σεπτέμβριο του 2006 δείχνει, ότι για να αντιμετωπίσουν τη μεταφορική στενότητα οι ελληνικές εταιρείες δημιούργησαν και συντηρούν ιδιόκτητους στόλους φορτηγών, οι οποίοι και το λειτουργικό τους κόστος επιβαρύνουν και ως πάρεργο αντιμετωπίζονται. Ολα αυτά είναι γνωστά εδώ και πολλά χρόνια. Επίσης, γνωστό είναι, ότι αντιβαίνουν τις τάσεις που διαμορφώθηκαν εδώ και δύο δεκαετίες διεθνώς, να ανατίθεται το μεταφορικό έργο σε εξειδικευμένους μεταφορείς.

Η φιλελεύθερη προσέγγιση σε ένα τέτοιο πρόβλημα θα ήταν η απελευθέρωση των αδειών. Η φιλελεύθερη προσέγγιση όμως λογίζονταν ως αιρετική στην Ελλάδα ώς τον Μάιο του 2010. Αυτό που ευαγγελίζονταν τα δύο κόμματα εξουσίας ήταν κάτι διαφορετικό, κάτι που ίσως να αποδίδει με τον καλύτερο τρόπο ο νεόκοπος όρος «κοινωνικός φιλελευθερισμός», τον οποίο εισήγαγε προσφάτως ο αρχηγός της αντιπολίτευσης στα πολιτικά μας πράγματα. Τι ακριβώς είναι ο «κοινωνικός φιλελευθερισμός»; Στην πράξη, γιατί αυτή μας ενδιαφέρει, σημαίνει στα λόγια να τάσσεσαι υπέρ της ελεύθερης αγοράς -κάτι που είσαι υποχρεωμένος να κάνεις ως μέλος της Ε.Ε. και της ΟΝΕ- αλλά με τον προσδιορισμό «κοινωνικός» να κλείνεις το μάτι σε όλες τις αναξιοπαθούσες κοινωνικές ομάδες ότι δεν θα θιγούν. Ιδιαίτερα μάλιστα σε εκείνες που είτε έχουν εκλογική ισχύ, είτε μπορούν να σου κάνουν τη ζωή πολύ δύσκολη, όπως οι μεταφορείς. Αυτό που επιθυμεί να δηλώσει άλλωστε ένας φιλελευθερισμός με επιθετικό προσδιορισμό είναι ότι δεν είναι φιλελευθερισμός. Το διαπιστώσαμε στην πράξη τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια. Δεν είναι υπερβολή να πει κανείς πως όλες οι λύσεις ήταν βραχύβιες και όλες οι διαρθρωτικές αλλαγές σταματούσαν εκεί που έθιγαν ισχυρά οργανωμένα κοινωνικά συμφέροντα.

Σε μια τέτοια πολιτική πραγματικότητα, ήταν εύλογο το Μνημόνιο να αποτελέσει ένα φιλελεύθερο σοκ. Και δεν είναι τυχαίο, ότι και τα δύο κόμματα εξουσίας έσπευσαν είτε να το απαξιώσουν ως «νεοφιλελεύθερο» είτε να δηλώσουν την απαρέσκειά τους για τις πολιτικές που πρέπει να εφαρμόσουν. Δεν τους προβληματίζει όμως καθόλου, το γεγονός όλες αυτές οι πολιτικές λειτουργούν σε χώρες με το διπλό βιοτικό επίπεδο και ανταγωνιστικότητα από τη δική μας, σε χώρες όπου δεν χρειάζεται να είσαι πλούσιος για να ζεις σαν άνθρωπος...

ΚΑΤΙ ΣΑΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

2010-07-15T17:54:00.012+03:00

Ο Πέτρος θα ‘ταν δε θα ‘ταν είκοσι πέντε χρονών και αυτή σκάρτα δεκαοκτώ. Την είχε δει, του άρεσε, αλλά μέχρι εκεί. Άλλωστε εκείνα τα χρόνια στην Μάνη ακόμα και αυτό ήταν υπερβολικό. Παρόλα αυτά το προσπάθησε και έπεισε την προξενήτρα του χωριού να πει μιά καλή κουβέντα στην οικογένεια της. Αυτοί στην αρχή δεν το είδαν με καλό μάτι αλλά στην πορεία οι αντιδράσεις τους κάμφθηκαν μια και εκείνος δεν ζητούσε και προίκα. Την γνώμη της βέβαια δεν την ρωτήσανε, δεν είχε καμία σημασία. Ότι αποφάσιζαν ο πατέρας και ο μεγάλος αδελφός αποτελούσε νόμο. Στην πραγματικότητα δεν είχε και ιδιαίτερο πρόβλημα να παντρευτεί τον Πέτρο. Ήταν νέος, σχετικά ωραίος και η οικογένεια του είχε μία κάποια περιουσία – όχι τίποτα σπουδαία πράγματα βέβαια, τόσα όμως ώστε να θεωρείται από τους συγχωριανούς ως “καλή”. Για τον ίδιο βέβαια είχε ακούσει ότι δεν ήταν και ο πιο εργατικός άνθρωπος του χωριού, και ότι του άρεσε να παίζει που και που κανένα χαρτάκι. “Δεν σημαίνει τίποτα αυτό” σκέφτηκε, “όταν παντρευτεί θα αλλάξει”.

Ο γάμος έγινε με κάθε επισημότητα. Αυτός σημαιοστολισμένος φορώντας τα γυαλιστερά μαύρα παπούτσια που του είχε στείλει ο ξέδελφος του ο Θωμάς από το Σικάγο, ενώ εκείνη ήταν ντυμένη με το νυφικό της μάνας της – πρώτη κόρη της οικογένειας που παντρευόταν ήταν – που το είχε μεταποιήσει με μαεστρία η γιαγιά της. Όταν φάνηκε στην πλατεία του χωριού, ανεβασμένη πάνω σε μουλάρι, πολλοί ορκίστηκαν ότι τέτοια όμορφη νύφη δεν είχε ματαδεί το χωριό τους. Είμαι όμως σίγουρος ότι αυτό πρέπει να το είπαν και μερικές ακόμα φορές στο μέλλον. Το γλέντι που ακολούθησε ήταν τυπικό μανιάτικο. Με μπουζοπούλες* στο φούρνο, με σπαράγγια, με χειροποίητες δίπλες που είχαν φτιάξει οι καλύτερες μαγείρισσες του χωριού. Με κλαρίνα και χορό. Με μπιστολιές στον αέρα. Λέγεται ότι τρία μερόνυχτα δεν σταμάταγαν να τρώνε, να χορεύουνε και να ντουφεκορίχνουνε - ετσι ήταν τα πράγματα τότε.

Στον χρόνο απάνω ήρθε και το πρώτο παιδί της οικογένειας. Δυστυχώς ... κορίτσι. Εκείνος τσαντίστηκε, αποτελούσε περίπου ντροπή για τους Μανιάτες το πρώτο παιδί να μην είναι γιος. Έπνιξε την πίκρα του στο κρασί και στο χαρτάκι – τον παλιό του φίλο που στην πραγματικότητα ποτέ δεν είχε εγκαταλείψει παρά τα όσα αντίθετα έλεγε τόσο στον πατέρα του όσο και σε εκείνη. Αυτή με μηνώ παιδί στο ένα χέρι και την τσάπα στο άλλο κινούσε για το κτήμα μια και ο Πέτρος δεν έδειχνε και διάθεση να δουλέψει. Παρόλα αυτά κάθε βράδυ προσπαθούσε να πραγματοποιήσει την επιθυμία του για γιό.

Αυτός δεν άργησε να έρθει. Πριν κάν συμπληρωθούν έντεκα μήνες από την πρώτη κόρη, την Σταυριανή, ήρθε και ο γιόκας του. Μόλις του ‘παν τα χαρμόσυνα νέα κατέβηκε στην πλατεία και κέρναγε τους πάντες κρασί. Εκείνη χρόνια μετά είπε ότι ήρθε να δει τον γιό τους τρεις με τέσσερις μέρες αργότερα σκνίπα στο μεθύσι. Άλλοι είπαν ότι ήταν περισσότερο. Ο ερχομός του Μήτσου – του γιού του - δεν φάνηκε όμως να τον αλλάζει. Στο κτήμα εμφανιζόταν αραιά και που, στο σπίτι γύριζε από την πλατεία ξημερώματα, πολλές φορές και μέρες μετά. Όλα τα έτρεχε αυτή. Το κτήμα, τα ζώα, το σπίτι. Δεν ήταν καν είκοσι (άλλωστε μόλις που είχε κλείσει δύο χρόνια γάμου) και τα μαλλιά της είχαν αρχίσει να ασπρίζουν.

Κάπως έτσι πέρασαν ακόμα επτά χρόνια μέσα στα οποία προστέθηκε μία δεύτερη κόρη και κάμποσες αποβολές. Ο Πέτρος καιρό με τον καιρό χανόταν όλο και πιο πολύ στα χαρτιά, άρχιζε να βάζει υποθήκη ότι είχε και δεν είχε. Ανάμεσα σε αυτά και το μεγαλύτερο κτήμα τους. Εκείνη όταν το έμαθε έγινε έξαλη. Πρώτη φορά την είχε δει έτσι. Όλα αυτά τα χρόνια που ασώτευε δεν του είχε πει ποτέ τίποτα. Ούτε τότε που κοιμήθηκε είκοσι τέσσερις ολόκληρες ώρες και δεν πήγε στον έμπορο που θα αγόραζε το λάδι τους σε καλή τιμή, ούτε τότε που έπαιξε το βόδι – ναι! το βόδι, το υπέρτατο περιουσιακό στοιχείο εκείνα τα χρόνια – στα χαρτιά, ούτε τότε που έμαθε από κάποιους μακρινούς συγγενείς ότι τριγύριζε με κάτι παστρικές στο Γύθειο που υποτίθεται ότι είχε πάει για να δουλέψει στην κατασκευή της δημοσιάς**. Ήταν τόσο νευριασμένη που του είπε πολλά.Τόσα πολλά που από κάποια στιγμή και μετά ο Πέτρος δεν είπε καμία κουβέντα. Εκείνη πίστεψε ότι τον ταρακούνησε έστω και λιγάκι. Εκείνος όμως ουσιαστικά αποφάσιζε αυτό που στροβίλιζε στο μυαλό του καιρό τώρα. Για μερικές μέρες αποσύρθηκε στο σπιτάκι στο κτήμα. Όταν επέστρεψε μπήκε στην κάμαρή του, άνοιξε το μπαούλο και άρχισε να μαζεύει τα πράγματα του. Εκείνη μαζί με τα παιδιά τον κοίταγαν με αποροία. “Φεύγω” τους είπε. “Θα πάω στο Τσίκαγο, στον Θωμά”. Τα ΄χασε. Δεν ήξερε αν θα έπρεπε να λυπηθεί ή να χαρεί. Το να φύγει ο άντρας εκείνη την εποχή για την Αμερική ήταν πολύ συχνό φαινόμενο. Συνήθως πηγαίνανε, κάνανε πέντε – δέκα χρόνια διάφορες δουλειές, μαζεύανε και πέντε δεκάρες και επιστρέφανε. Έτσι είχε κάνει και ο Καρβουνάκος που γυρίζοντας αγόρασε τον μύλο, έτσι και ο γιός της Βασίλως που πήρε το κτήμα στην Λαγκάδα. Αν ήταν να κάνει έτσι και ο Πέτρος δεν είχε πρόβλημα να φύγει. Του είχε όμως εμπιστοσύνη;

Ήταν τέλος Νοέμβρη παραμονές των Βαλκανικών πολέμων όταν έπαιρνε το πλοίο από το Γύθειο για Νίκαια και απο εκεί για Halifax και Νέα Υόρκη. Εκείνη δεν του είπε απολύτως τίποτα, απλά του κούνησε το μαντήλι και προσπαθούσε από τα μάτια του να καταλάβει τι είχε στο μυαλό του. Αυτός είχε στραμένη την προσοχή του στον γιό του που τον κοιτούσε με ύφος άγριο. Αυτό το βλέμμα θα έμενε πάντα χαραγμένο στη μνήμη του.

Τον πρώτο καιρό ερχόταν αραιά και που κάποιο γράμμα με κάποια δολλάρια μέσα, αλλά σταδιακά σταμάτησε κάθε επικοινωνία. Από γνωστούς που επέστρεφαν από το Αμέρικα μάθαιναν ότι άλλοτε δούλευε λάτζα, άλλοτε σε κάποιο μπακάλικο και άλλοτε καρότσι με πινότσια*** στο δρόμο. Χρόνια μετά λάβανε από αυτόν και μία φωτογραφία με άλλους συγχωριανούς από κάποια εκδήλωση στην Αμερική. Ήταν καλοντυμένος, με γραβάτα και καπέλο, είχαν όμως αρχίσει να αραιώνουν τα μαλλιά του.

Στο μεταξύ όμως μεσολάβησε ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος, η μικρασιατική καταστροφή και η επικοινωνία χάθηκε οριστικά. Τα παιδιά είχαν μεγαλώσει, η μεγάλη η Σταυριανή ήταν πια στα είκοσι και έπρεπε να παντρευτεί. Ο Τζων συγχωριανός που είχε φύγει οκτώ χρονών παιδάκι για την Αμερική και ήρθε για πρώτη φορά τότε, στα είκοσι οκτώ του, πίσω, την είδε, του άρεσε και είπε στην μάνα της ότι θα την πάρει μαζί του. Τον Οκτώβρη φύγανε μαζί με την ξαδέλφη της την Χρυστάλλα. Παρότι η μάνα της, της είπε να ψάξει να βρει τον πατέρα της, η Σταυριανή δεν το έκανε ποτέ. Δεν επιθυμούσε να τον βρει. Αργότερα μαθεύτηκε ότι ο Πέτρος που είχε μάθει ότι η μεγάλη του κόρη ήταν καλοπαντρεμένη στην Νέα Υόρκη, την έψαξε και την βρήκε λίγο μετά το μεγάλο κραχ το 30-32, όντας απένταρος και άνεργος, αλλά εκείνη αφού τον έβρισε του έκλεισε την πόρτα.

Εν τω μεταξύ τα άλλα δύο παιδιά, ο Μήτσος και η μικρή κόρη, παντρεύτηκαν στο χωριό και έκαναν καλές και μεγάλες οικογένειες. Η γυναίκα του Πέτρου τον είχε ξεγράψει οριστικά και ασχολιόταν με το να βοηθάει τα παιδιά και τα εγγόνια της. Στην κατοχή σταμάτησαν και εκείνες οι σποραδικές πληροφορίες από γνωστούς που γυρνούσαν και είχαν δει ή είχαν ακούσει κάτι για τον Πέτρο.

Τα χρόνια του εμφυλίου με τα χίτικα ήταν πολύ σκληρά και αιματηρά στην Μάνη. Ο Μήτσος τα μεγάλα αγόρια για να μην τα στρατολογήσουν είτε οι μεν είτε οι δε τα είχε στείλει στην Αθήνα για να μάθουν τέχνη, ο ένας μάλιστα ήταν και φοιτητής στην Ανωτάτη Εμπορική. Τον έτρωγε πολύ όμως η μεγάλη κόρη. Είκοσι ενός χρονών, μεγάλωνε επικίνδυνα. Η πρόσκληση της αδελφής του ίσχυε από καιρό. Το πήρε απόφαση. Τέλη του 1950, αρχές του 51 πήραν το πλοίο για Νέα Υόρκη. Σκοπός του όμως ήταν είτε να γυρίσει άμεσα πίσω, είτε να φέρει όλη την οικογένεια στην Αμερική. Τα μικρότερα (από τα επτά) παιδιά του άλλωσε ήταν πολύ μικρά και δεν είχε σκοπό να γίνει σαν τον πατέρα του.

Μετά την εγκατάσταση του εκεί και αφού τακτοποιήθηκε και άρχισε να φαίρνει σταδιακά και την υπόλοιπη οικογένεια αποφάσισε να πραγματοποιήσει την επιθυμία της μάνας του την οποία είχε αγνοήσει η αδελφή του. Να βρει τον πατέρα του. Έστειλε επιστολές σε κάποιες διευθύνσεις στο Σικάγο που είχε μάθει σε διάφορες στιγμές ότι έμενε ο πατέρας του, αλλά επέστρεφαν ως “αγνώστου παραλήπτη”. Είχε αρχίσει να απογοητεύεται. Μια μέρα στο εστιατόριο που δούλευε στο Flatbush του Brooklyn κάποιος συγχωριανός του είπε ότι τον είχε δει και έπρεπε να έμενε σε μία νέα διεύθυνση. Δεν έχασε χρόνο. Έστειλε καινούργια επιστολή και περίμενε. Μετά από δύο-τρεις μήνες που δεν έλαβε καμία απάντηση, ούτε καν το “ αγνώστου παραλήπτη” - αυτό ήταν που τον ενθάρρυνε και του έδινε ελπίδα - έστειλε και δεύτερο και τρίτο και τέταρτο γράμμα. Καμία απάντηση. Περίπου ένα χρόνο αργότερα και ενώ είχε ήδη γίνει short order cook στο εστιατόριο είδε από το παράθυρο έναν γεράκο να τον παρακολουθεί. Στην αρχή νόμιζε ότι απλά κοιτούσε μέσα αλλά μετά αντιλήφθηκε ότι ο γέροντας κοιτούσε αποκλειστικά αυτόν. Έβγαλε την ποδιά του και πήγε να του μιλήσει. Μόλις βγήκε έξω όμως ο παππούς είχε εξαφανισθεί. Μπαίνοντας ξανά μέσα άκουσε ένα πελάτη να μιλάει για ένα γεροντάκι που είχε δει να απομακρύνεται από το εστιατόριο με δάκρυα στα μάτια.

Καλό Καλοκαίρι

Η Ιστορία βασίζεται σε αληθινά γεγονότα

*μπουζοπούλα=γουρουνοπούλα

**δημοσιά=δημόσιο δρόμος

***πινότσια=φυστίκια από το peanuts

ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΜΕΤΡΩΝ

2010-06-22T10:15:00.006+03:00

Στο σημερινό πρωτοσέλιδο της η ΕΣΤΙΑ αναφέρεται στους (όλων των αποχρώσεων) λαϊκιστές που με την στάση τους και το πως προβάλλουν τα αναγκαία εργατικά και ασφαλιστικά μέτρα προς τα έξω τορπιλίζουν την δύσκολη ούτως ή άλλως προσπάθεια εξόδου της χώρα μας από την στενωπό. Μία μόνο παρατήρηση δική μου ως προς αυτό. Ενώ όλοι φωνάζουν για την “αγριότητα” των μέτρων, για τον “εργασιακό μεσαίωνα” που έρχεται, για την ενδεχόμενη αύξηση της ανεργίας, για, για (για πολλά για), δεν άκουσα κανένα να αναφέρει (ούτε καν τους υποστηριχτές των μέτρων) ότι η διαχρονική ανελαστικότητα της εργατικής νομοθεσίας στην χώρα μας είχε ως αποτέλεσμα να έχουμε τα μεγαλύτερα ποσοστά μακροχρόνιων ανέργων, τα μεγαλύτερα ποσοστά ανεργίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση στις ηλικίες μέχρι 30 χρονών (22,3% στους άνδρες και 27,4% στις γυναίκες) καθώς και την κατακόρυφη αύξηση, τα τελευταία χρόνια, των εργαζομένων με αποδείξεις παροχής υπηρεσιών και όχι με εξαρτημένη μισθωτή εργασία. Μπορεί λοιπόν η ανελαστική εργατική νομοθεσία που ίσχυε μέχρι σήμερα να προστάτευε τους ήδη εργαζομένους αλλά αποτελούσε πραγματικό Γολγοθά για όλους εκείνους (και κυρίως τις νέες γενιές) που ήταν εκτός.

"Επιστρέφουν οι Λαϊκιστές

Παρεμποδίζουν την λήψη των αναγκαίων μέτρων

Η χώρα βρίσκεται στα πρόθυρα της πτωχεύσεως. Ο κύριος λόγος που έφτασε εκεί είναι ο λαϊκισμός. Επί δεκαετίες οι λαϊκιστές παρεμπόδιζαν την λήψη μέτρων για την εξυγίανση της οικονομίας και του ελληνικού δημοσίου. Έτσι, η μεν οικονομία οδηγήθηκε σε μαρασμό, το δε δημόσιο σε υπερχρέωση. Τώρα λοιπόν, πρέπει κατεπειγόντως να ληφθούν μέτρα για να αποφευχθεί η χρεοκοπία. Αλλά οι λαϊκιστές επιστρέφουν. Προσπαθούν να αποτρέψουν την λήψη των αναγκαίων μέτρων.

Όπως το έτος 2001

Στο ΠΑΣΟΚ αποκαλείται εσωκομματική εξέγερση. Πολλοί βουλευτές καταφέρονται κατά των μέτρων για τα εργασιακά και απειλούν να καταψηφίσουν το ασφαλιστικό νομοσχέδιο. Δηλαδή επαναλαμβάνεται περίπου κατά γράμμα ότι συνέβη το 2001 με την απόπειρα της μεταρρυθμίσεως του ασφαλιστικού από τον τότε Υπουργό Εργασίας κ. Γιαννίτση. Μόλις ανακοίνωσε τις προτάσεις του, έγινε επανάσταση στο ΠΑΣΟΚ. Ξεσηκώθηκαν οι λαϊκιστές απείλησαν τον τότε Πρωθυπουργό και ουσιαστικώς τον ανάγκασαν να πάρει πίσω την μεταρρύθμιση.

Έτσι το ασφαλιστικό δεν λύθηκε. Αντιμετωπίσθηκε μόνο με ημίμετρα. Και τώρα, εννέα χρόνια αργότερα, εκσπάει σε πολύ χειρότερη μορφή. Αλλά οι λαϊκιστές του ΠΑΣΟΚ – και όχι μόνο – είναι αμετανόητοι. Είναι έτοιμο να επαναλάβουν τα ίδια που έκαναν το 2001. Αντί να συναισθανθούν τις τεράστιες ευθύνες τους για το γεγονός ότι το πρόβλημα παρέμεινε άλυτο και έτσι ο τόπος οδηγήθηκε σε πλήρες ασφαλιστικό και συνταξιοδοτικό αδιέξοδο, επιμένουν στα ίδια. Άραγε που θα βρεθούν τα χρήματα για να γεμίσουν τα άδεια ασφαλιστικά ταμεία; Αυτό δεν φαίνεται να απασχολεί κανένα από τους αντιδρώντες.

Τα ίδια και χειρότερα γίνονται με τα εργασιακά. Εκεί φέρει ευθύνη και ο σημερινός Υπουργός Εργασίας, διότι ακολουθεί την τακτική του “τραβάτε με και ας κλαίω”. Είναι αδιανόητο να ασκηθεί επιτυχώς μία πολιτική όταν ο Υπουργός που καλείται να την εφαρμόσει διατυμπανίζει ότι δεν πιστεύει σε αυτήν. Όταν ο ίδιος ο κ. Λοβέρδος εμφανίζεται ως διαφωνών με την αναγκαιότητα των μέτρων για τις απολύσεις τις αποζημιώσεις και την διαιτησία, τα οποία επιρρίπτει καθ’ ολοκληρία στους ξένους δανειστές μας, ουσιαστικώς ανοίγει τον δρόμο στους λαϊκιστές να αντιδράσουν. Και αυτό έγινε.

Είναι ομολογουμένως απίστευτο ότι επί μία ολόκληρη εβδομάδα που έχουν ανακοινωθεί τα με εργασιακά μέτρα, δεν έχει βρεθεί ούτε μία φωνή να μιλήσει δημοσίως για την σκοπιμότητά τους. Οι μόνες φωνές που ακούγονται είναι αυτές των λαϊκιστών. Έτσι, η κοινή γνώμη έφθασε να πιστεύει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο που προτείνουν αυτά τα μέτρα, αποσκοπούν στην καταστροφή της ελληνικής οικονομίας. Κανένας δεν έχει εξηγήσει στον ελληνικό λαό ότι ένας από τους κυριότερους λόγους που η ανεργία έφθασε σήμερα στην χώρα μας στο 11,7% είναι η εργατική νομοθεσία που επενεργεί ως αντικίνητρο σε προσλήψεις. Και ότι οι ξένοι δανειστές μας αυτό προσπαθούν να αντιμετωπίσουν με τις αλλαγές που υπαγορεύουν.

Ο κίνδυνος πτωχεύσεως

Όμως οι εγχώριοι λαϊκιστές είναι ανένδοτοι. Δεν αποδέχονται τίποτε από όλα αυτά. Προσπαθούν να στρέψουν τους πολίτες εναντίον εκείνων που επιδιώκουν την σωτηρία τους. Διότι ας υποτεθεί ότι περνάει αυτό που επιζητούν οι αντιδρώντες στα εργασιακά και ασφαλιστικά μέτρα και η Κυβέρνηση τα παίρνει πίσω. Και ότι οι ξένοι δανειστές μας, βλέποντας την αβουλία της Ελληνικής Κυβερνήσεως να τηρήσει τα συμφωνημένα αποφασίζουν να παγώσουν την καταβολή των επόμενων δόσεων του δανείου. Η Ελλάς πολύ απλά, θα βρεθεί ακόμα πιο κοντά στην πτώχευση. Άραγε αυτό προτιμούν οι τορπιλίζοντες την λήψη των μέτρων;

Οι λαϊκιστές δεν ανήκουν μόνο στο κυβερνών κόμμα. Απλώς οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ σήμερα μπορούν να επηρεάσουν τα πράγματα πιο έντονα. Λαϊκιστές υπάρχουν και στην αντιπολίτευση, δυστυχώς όχι μόνο στα αριστερά κόμματα. Και από φωνές Νεοδημοκρατών τα ίδια ακούγονται. “Η Κυβέρνηση να πάρει πίσω τα αντιλαϊκά μέτρα!!!”. Οπότε διερωτάται κανείς πως θα μπορέσει η χώρα να ξεφύγει από το αδιέξοδο; Όταν κυριαρχεί τέτοιος λαϊκισμός ποιος κα πώς να λάβει τα απαιτούμενα μέτρα;”

ΜΟΥΝΤΙΑΛΙΚΑ...

2010-06-18T14:07:00.002+03:00

Το αλίευσα πριν από λίγο στο www.in.gr και το αφιερώνω στους έλληνες θαυμαστές του πατερούλι Κιμ Γιονγκ Ιλ:

"Οι υπεύθυνοι της αποστολής της Βόρειας Κορέας στο Παγκόσμιο Κύπελλο έχουν προγραμματίσει συνέντευξη Τύπου για την Παρασκευή, δίνοντας εξηγήσεις για την απουσία τεσσάρων ποδοσφαιριστών τους από το ματς κόντρα στην Βραζιλία.

Πρόκειται για τον τερματοφύλακα Κιμ Μιόνγκ, τον επιθετικό Αν Τσοκ Χιόκ και τους μέσους Κιμ Κιόνγκ Ιλ και Πακ Σουνγκ Χιόκ, οι οποίοι μυστηριωδώς δεν βρίσκονταν στον πάγκο της ομάδας τους στην πρεμιέρα του Μουντιάλ.

Φήμες θέλουν τους τέσσερις απόντες να έχουν αποχωρήσει από το προπονητικό κέντρο της Β. Κορέας προκειμένου να ζητήσουν πολιτικό άσυλο από τις αρχές της Νότιας Αφρικής.

Μέχρι στιγμής η FIFA δηλώνει άγνοια για το ζήτημα, ενώ δεν έχει υπάρξει κάποια επίσημη ενημέρωση από το στρατόπεδο της ασιατικής ομάδας.

Στο μεταξύ, ο προπονητής της Β. Κορέας Κιμ Γιονγκ-Χαν αποκάλυψε ότι συνομιλεί με τον πρόεδρο της χώρας, Κιμ Γιονγκ-Ιλ, κατά τη διάρκεια των ματς, μέσω ενός... αόρατου κινητού τηλεφώνου!

Μιλώντας στο «espn.com», ο Γιονγκ-Χαν εκμυστηρεύτηκε πως δέχεται «αρκετές συμβουλές τακτικής κατά τη διάρκεια των παιχνιδιών» από τον Κιμ Γιονγκ-Ιλ «μέσω κινητών τηλεφώνων που δεν είναι ορατά στο γυμνό μάτι».

«Ο Γιονγκ-Ιλ λέγεται ότι έχει αναπτύξει ο ίδιος την συγκεκριμένη τεχνολογία», κατέληξε ο τεχνικός των βορειοκορεατών."

Χωρίς άλλο σχόλιο

ΜΕΝΟΥΜΕ ΕΛΛΑΔΑ

2010-06-08T12:43:00.005+03:00

Ίσως το πιο χιουμοριστικό και εύστοχο κείμενο που έχω διαβάσει τελευταία και με εκφράζει απόλυτα. Του Στέφανου Τσιτσόπουλου στην Athensvoice.

"Τα τελευταία 10 χρόνια, η χώρα δεν παρήγε τίποτα, πέρα από λαϊκά σταρ και παικταράδες. Ο Ντέμης κι η Βανδή ήταν η απάντησή μας στο ζεύγος Μπέκαμ και Βικτόρια. Sakis, ο Έλλην Ρίκι Μάρτιν, NIVO σε ρόλο λευκού μαγκίτη, Snoop Doggy Dog από τα προάστια. Fabulous Βίσση, Μαντόνα a la grec. Σόου ολκής, τις νύχτες στις μπουζουκλερί το πόπολο καρδιοχτυπούσε για τη στιγμή που θα πιάσει κι αυτό το μικρόφωνο, «δικό σας» φώναζε η φίρμα, πάμε όλοι μαζί, «έλα να μάθεις πώς είν’ η ζωή κι όλα τα ωραία μέχρι το πρωί».

Αρκούσε ένα αόρατο πρόσταγμα για τα αγόρια να σηκώσουν τον γιακά από τον Hilfiger ή τον Ralph Lauren και να μεταμορφωθούν σε αλάνια-πρίγκιπες του βαλκανικού μας Μπελέρ. Δεν μπορούσες να ξεχωρίσεις την κομμώτρια από την account manager, τη νοσοκόμα από τη μεγαλοεργολάβαινα ή τη γιατρέσσα, όλες τους ντυμένες Burberry πατόκορφα. Ένα εθνικό καρό μπαλ μασκέ, σαν το βιντεοκλίπ της Νατάσσας Θεοδωρίδου, αυτό που είχε γυρίσει έξω από τα «Harrod’s».

Ήμασταν ο περιούσιος λαός της Ευρώπης. Η συνεισφορά μας στην ΟΝΕ, εκτός από πλαστά στατιστικά στοιχεία κι επιδοτήσεις που γίνονταν χαρτοπετσετάκια, ήταν οι δέκα τρόποι για να τσακίσεις την πιστωτική σου κάρτα κι ο φρέντο καπουτσίνο. Γάλα και παγάκια, δηλαδή, μέσα στον ζεστό εκχύλισμα, να χαρώ greek πατέντα! Επαρχιώτισσες φορτωμένες Galliano, όλοι Μύκονο, 3, 2, 1, «Βαρελάδικο». Χωριάτικη σαλάτα στα 10 ευρώ, ντοματίνια ιταλικά, φέτα δανέζικη, λάδι σικελιάνικο, δε γα****, η ζωή είναι πολύ μικρή, για να είναι θλιβερή. Δεν παρήγαμε τίποτα.

Ψαροταβέρνες έψηναν φαγκριά Σενεγάλης, σαμπανιέρες στην άμμο, ο lounge ήχος του παριζιάνικου hotel «Costes» αντι λαλούσε στην Ξάνθη και τα Ψακούδια. Κατανάλωση μοχίτο σε τσανάκα, αντιστρόφως ανάλογη με την εθνική παραγωγή ζαχαρότευτλου. Ήμασταν η Κούβα της Μεσογείου, χωρίς τη μιζέρια του Φιντέλ Κάστρο. Ερωτιάρες λευκές μουλάτες στολισμένες με στρας t-shirt στάμπα των Rolling Stones τσάκιζαν μέση στα κλαμπ φλερτάροντας με ψωμωμένα ντερβισόπαιδα που φορούσαν φωσφοριζέ πουκάμισα με σήμα Takeshi Kurosawa. Ούζο power και εκλεκτικός γιαπωνέζικος μαξιμαλισμός.

Πολιτικοί με προγούλια ρέμβαζαν στα πριβέ και κοιτούσαν τον λαό τους με λατρεία. Εκείνη τη διόρισαν σε ΔΕΚΟ, εκείνον τον είχαν αναλάβει εργολαβία από τον στρατό, βοηθώντας τον, αντί να πάει σε μονάδα στον Έβρο, να γίνει ταϊστής πουλιών στο φυλάκιο Λυκαβηττού. Μετά τον βάφτισαν σταζέρ. Με το καλό, θα γινόταν και μόνιμος δημόσιος υπάλληλος. Ήταν ωραία στον Παράδεισο.

Στις παραλίες τα κορίτσια διάβαζαν ζώδια, συνταγές για τέλειο ριζότο φράουλα και μάσκες ομορφιάς με το αγγούρι στη μάπα, εννοείται πάντα εισαγόμενο. Ας πούμε, Ισπανίας. Ο Σημίτης ήταν ξενέρωτος, πολύ τεχνοκράτης, βρε παιδί μου, με τον Καραμανλή μπορούσες να παίξεις ένα τάβλι ή μια μπιρίμπα. Σε ενέπνεαν και αυτός και η καλή του: σύζυγος, μητέρα διδύμων, νηπιαγωγός, γιατρός, κάτοχος ντοκτορά, φιγουρίνι σκέτο, καλέ, πώς τα προλαβαίνει; Τα αγόρια ξεκοκάλιζαν τα παραλειπόμενα των αθλητικών εφημερίδων. Πήραμε το Euro 2004 με τη μαγκιά μας, ταπώσαμε τα γερμανικά Πάντσερ και τους φλωρούμπες Σουηδούς δίχως σύστημα, χωρίς καμιά υποδομή, μόνο με τη λεβεντιά μας, ρεεε, τον γίγαντα Καραγκούνη και τη μέθοδο «γιούρια στον ταβλά με τα κουλούρια». Γιατί η Ελλάδα ποτέ δεν πέθαινε, δεν την έσκιαζε φοβέρα καμιά.

Ο Θέμος αναδείχτηκε σε πρότυπο επιτυχημένου πενηντάρη άντρα, εκπρόσωπος της γενιάς του πάρ’ τα όλα, του σεξιστικού άρρωστου χιούμορ και του κυνισμού, αλλά, come on, ήταν περικυκλωμένος από καλλίγραμμες γλάστρες, σχολίαζε βιντεάκια της κυρίας Λουκά, μετέδιδε σε αποκλειστικότητα τσόντες με τον Ζαχόπουλο, τον συνέλαβαν σε κάποια σύνορα με αδήλωτο χρήμα, μη σκας, όλοι έτσι κάνουν.

Lakis Gavalas, σπα, νύχι-νύχι artists, style editor, features beauty editor, studio pilates, αυτοφωράκηδες, μποντιμπιλντεράδες σεκιούριτι, θυμάσαι τον πιπερωτή; Εκείνη τη θέση εργασίας στα ρέστο-μπαρ, όπου κομψευόμενος νέος σαν να είχε δραπετεύσει από διαφήμιση του Armani περιφερόταν στα τραπέζια ρωτώντας αν η κυρία θέλει πιπέρι Ινδίας ή ναπολιτάνικη παρμεζάνα στο πιάτο της. Λες και η κουλή δεν είχε χέρια για να τη βάλει μόνη της.

Απόλυτες ελληνίδες σταρ, μάνατζερ της χρονιάς, διαχειριστές ανθρώπινων πόρων, ρηξικέλευθες λύσεις ακόμα και για το μεταναστευτικό. Είχαμε τους Αφρικανούς για να πουλούν μαϊμού Gucci στα φτωχαδάκια, που δεν τους περίσσευε για authentic, αλλά θέλαν κι αυτά να πάρουν μερτικό από την εικόνα. Τις Βουλγάρες για να ξεσκατίζουν τη γιαγιά, τα Ουκρανά για να βγαίνουν τα γούστα στις καβάτζες του κάμπου, τα Αλβανά και τα Πακιστάνια για τα μπετά στα ημιυπαίθρια. Βάλε το αυθαίρετο, βάζω τη διακόσμηση, ιδέες και λύσεις. Μυκονιάτικο deep blue στο Άργος Ορεστικό, α λα Γκαουντί στο Νευροκόπι, country life στην Εικοσιφοινίσσα.

Οι πατριώτες μπορούσαν να ζήσουν και να ονειρευτούν όπως οι αναγνώστριες της «Vogue», να ακολουθήσουν τις συμβουλές του «Wallpaper*». Plasma οθόνες στο σαλόνι μετέδιδαν ασπρόμαυρες ταινίες του Ξανθόπουλου. That was then, this is now, ήταν το μότο. Ζούσαμε τη ζωή στο μάξιμουμ, δεν υπήρχαν όρια, δε μετρούσε ο προορισμός, αλλά το ταξίδι. Τα τσιτάτα της διαφήμισης, τα αστείρευτα αποθέματά μας σε θετική ενέργεια και η σωστή χωροθέτηση των σιντριβανιών με τους κανόνες του φενγκ σούι εγγυώνταν το ατέρμονο της ελληνικής ευδαιμονίας.

Μπαλωμένοι δρόμοι, χιλιοφαγωμένα οδοστρώματα, κλάιν μάιν, δε μασάμε. Η απάντησή μας στο λακκουβιασμένο και παρατημένο εθνικό δίκτυο ήταν τα 4Χ4 με τα και-γαμώ αμορτισέρ, «μία δεν καταλαβαίνει ο κώλος μου, ρε, φάση Καλιφόρνια λέμεεε». Και ποστάρισμα! Τρελό ποστάρισμα! About last night: ανέβαζαν τις φωτογραφίες της χθεσινής νύχτας στα ψηφιακά ευδαιμονικά τους λευκώματα κι όλοι είχαν να κάνουν ένα comment, να μοιραστούν μια φάση, ένα χαβαλέ, ένα «δεν παίζει», «δεν υπάρχεις», ένα «γκαγκάν».

Οι πιο ψαγμένοι, αντί για Μύκονο, έφευγαν Βαρκελώνη κι επέστρεφαν με μαλλί τζίβα. Γιατί παράλληλα με το εθνικό κιτς του βλαχώδους και βλακώδους mainstream, η πατρίδα απέκτησε και εναλλακτική κουλτούρα. Ακαλλιέργητα alternative τυπάκια και ανορθόγραφοι graffiti artists αντι παρέβαλλαν μοντέλο ζωής προχώ με ισλανδικές γραμματοσειρές και νορβηγικό μίνιμαλ τέκνο. Για κάθε έναν δημόσιο υπάλληλο αντιστοιχούσε κι ένας dj, για κάθε συγγραφέα τύπου Παυλίνας Νάσιουτζικ που αναζητούσε τον έρωτα στα Βόρεια Προ¬άστια, αναλογούσε και μια ανερχόμενη ηθοποιός πειραματικού σχήματος, που παρέλασε στην τελετή έναρξης πίσω από τη Μπιοργκ. All was full of love.

Ήμασταν μια χώρα που ζούσε σε παροιμιώδεις φαντασιακούς ρυθμούς. Και ξαφνικά, στοπ. Ανώμαλη προσγείωση. ΔΝΤ. Φέρτε τα λεφτά πίσω. Τι έγινε; Χιούστον, Κεφαλάρι, Πανόραμα, Λάρισα, we have a problem. Η κίνκι συμβασιούχος των ρεπορτάζ του Star Channel από την Πάρο (η νέα Μύκονος) μεταμορφώθηκε σε μελαγχολική άνεργη. Στο μπαρ του τρέντι μπάρμαν πατάει μόνο ο ΣΔΟΕ. Του γιαμπανά αγρότη τις επιδοτήσεις αυτό το αρ**** ο Όλι Ρεν τώρα του τις ζητάει πίσω.

Ελλάς, ρεεε, μας ζηλεύουνε, συνωμοτούν εναντίον μας, δε μας πάνε μία, γιατί 10 χρόνια τώρα βγάζουμε τα καλύτερα talent shows, τα πιο ντιριντάχτα next top models, γιατί στα τραγούδια μας οι αετοί πεθαίνουν στον αέρα ελεύθεροι και δυνατοί, ενώ στα δικά τους άκου ξενερωσιά: «They’re afraid of what they see. That’s the price that you all pay, our valued destiny comes to nothing, I can’t tell you where you’re going, I guess there is just no way of knowing».

New Order, ΔΝΤ, οι φάλαγγες της μαύρης νύχτας, οι πραιτοριανοί της νέας τάξης, οι δυνάμεις της καινούργιας Κατοχής, όπως τις αποκαλούν ο Λαζόπουλος και η Λιάνα. Λαέ, κουράγιο, μη σκύβεις το κεφάλι, η νέα τάξη θέλει… θέλει τι; Επιστροφή στον Στάλιν; Αγροτικά κολχόζ στα Τρίκαλα και γκούλαγκ στο Νευροκόπι, όπου μόνο ο σύντροφος Μπογιόπουλος δικαιούται να αποφασίσει για πενθήμερη άδεια των κρατούμενων αστών που κερδοσκόπησαν εις βάρος του λαού; Γιατί και για τη Λιάνα και για τον Λάκη ο λαός είναι πάντα αθώος, ο λαός παρασύρεται από τα ψεύτικα τα λόγια, τα μεγάλα. Ω Θεέ, μήπως εκτός από τα ανυπόφορα κλισέ του lifestyle, τα κλισέ για το προλεταριάτο και την πλουτοκρατία είναι πολύ πιο για τα μπάζα;

Τα τιμημένα γηρατειά, κάγκελο. Κοιτάζουν βουβά, απορούν, εξίστανται, είναι ανήμπορα να εξηγήσουν πώς ο γιος βγήκε χλιδάμπουρας, η νύφη μερακλού shopacholic και το εγγόνι φορώντας κουκούλα βγαίνει στους δρόμους και τα σπάει. «Κάψτε τα όλα, κάψ τε τα όλα», ούρλιαζε η υστερική φωνή, 4 νεκροί στη Marfin, σε αυτόν τον τόπο το κάψιμο ήταν, είναι και θα είναι το εθνικό μας σπορ. Στις μέρες της ευδαιμονίας καίγανε λεφτά και φιάλες ουίσκι.

Στις μέρες της νέας σκλαβιάς καίνε ανθρώπους. «Να απεργούσαν, να ήταν μαζί μας, συμπαραστάτες στον ιερό και όσιο αγώνα μας, θέλουν να μας καταντήσουν Αργεντινή, αυτός είναι ο στόχος τους». Περίεργο! Σε αυτή τη χώρα πάντα δεν ήμασταν με τον Μαραντόνα; Οι μαντάμες που έβγαιναν στα κοσμικά δεν κόπιαραν τον κότσο, τη φιλανθρωπία και το total look της Εβίτα Περόν; Ο Τσίπρας δεν κανόνιζε να φέρει πετρέλαιο τον περσινό χειμώνα από τον παραδίπλα σύντροφο Ούγκο Τσάβες; Το steak δεν το θέλαμε καλοψημένο στην πέτρα αλα λατινοαμερικάνικα;

Το καλοκαίρι έρχεται βασανιστικά αργά. Αν ήταν σαν πέρσι, τέτοιες ώρες θα προσευχόμασταν για τον Αλκαίο στη Eurovision, θα κλείναμε τσάρτερ για να θαυμάσουμε τις γκολάρες στη Νότια Αφρική, θα ξεροσταλιάζαμε μπροστά στα περίπτερα με τα αθλητικά πρωτοσέλιδα που θα υμνούσαν τα λιοντάρια, τους γενναίους, τα Ελληνόπουλα που πάντα βρίσκουν την άκρη. Φέτος μάλλον όχι. Κάνουμε την αυτοκριτική μας; Δεν υπάρχει λόγος. Οι Έλληνες έχουν πάντα δίκιο, το σύμπαν φταίει που συνωμοτεί για να τους καταστρέψει, κι ας ο Κοέλιο τα τελευταία χρόνια μας δίδαξε το αντίθετο."

ΟΙ ΜΑΓΚΕΣ ΠΕΡΙΣΣΕΥΟΥΝ, ΗΓΕΤΕΣ ΑΡΑΓΕ ΥΠΑΡΧΟΥΝ;

2010-06-02T11:36:00.003+03:00

Του Στέλιου Σταυρίδη στον capital.gr

"Μαγκιά είναι να ακούς τους πολίτες και όχι τους τεχνοκράτες", δήλωσε στους δημοσιογράφους κορυφαίος πολιτειακός παράγων, με αφορμή τη συζήτηση στη Βουλή για το σχέδιο "Καλλικράτης". Τα τελευταία 35 χρόνια, στην Ελλάδα περίσσεψαν οι μάγκες, που "ακούγοντας", έπρατταν αντίστοιχα. Γι’ αυτό και βουλιάξαμε, αφού ταυτόχρονα είχαμε και μεγάλη ανεπάρκεια σε ηγέτες.

Ηγεσία είναι να καθοδηγείς τον πολίτη προς τη σωστή κατεύθυνση, τολμώντας να επιχειρηματολογήσεις εύστοχα και κυρίως κρυστάλλινα, ενάντια σε συντεχνιακές αντιλήψεις και σε απόψεις ξεπερασμένες, ακόμα και επικίνδυνες. Έλειψαν δηλαδή και λείπουν οι πραγματικοί ηγέτες που θα συμβάλλουν στην τιτάνια προσπάθεια που κάνει η χώρα μας, να διαγράψει απ’ άκρου εις άκρον τις ανεκδιήγητες πρακτικές του παρελθόντος, προκειμένου να αποφύγουμε την χρεοκοπία.

Η κοινωνία αντιλαμβάνεται φαίνεται πολύ ταχύτερα από τους πολιτικούς, ότι η Ελλάδα μας όχι μόνο δεν χρειάζεται "μαγκιές", αλλά πρέπει ταχύτατα να τις ξεχάσει. Χρειαζόμαστε ηγέτες σοβαρούς, εργατικούς, σεμνούς, αποφασισμένους, που θα δουλέψουν σκληρά και υπεύθυνα για την ανόρθωση της χώρας. Επί 35 χρόνια, χάρη στις «μαγκιές» και λαμογιές πολλών από μας, το ασύδοτο πάρτυ καλά κράτησε. Ήρθε, όμως, δυστυχώς η ώρα να πληρώσουμε και μάλιστα πανάκριβα τις "μαγκιές" αυτές... Και επειδή το τελικό αποτέλεσμα μετράει, η σκληρή σημερινή αλήθεια δείχνει πόσο τραγικά αποτυχημένοι είμαστε, δυστυχώς όλοι μας.

Επιτέλους, ας σταματήσουμε να σκεφτόμαστε και να λειτουργούμε με τόση αφροσύνη, υποκρισία και προκλητικότητα. Είναι η δωδεκάτη ώρα να αλλάξουμε πορεία. Να κάνουμε δηλαδή στροφή 180ο σε κουλτούρα και να επαναφέρουμε δοκιμασμένες αρχές και αξίες που όποτε ίσχυσαν στο παρελθόν, έκαναν την Ελλάδα και τους Έλληνες να μεγαλουργήσουν και να κατακτήσουν νίκες περιφανείς: εθνικές, κοινωνικές, οικονομικές, πολιτικές!

Σοβαροί και υπεύθυνοι άνθρωποι από κάθε κοινωνικό χώρο, ανησυχούν βαθύτατα βλέποντας την αδυναμία μας να πειστούμε να αλλάξουμε ρότα. Ένα σύστημα που καταρρέει και αποσυντίθεται, ανθίσταται λυσσαλέα προκειμένου να διατηρήσει τα κεκτημένα του, συνεχίζοντας να μεταδίδει τη σαπίλα του στα λιγοστά υγιή κύτταρα που απέμειναν. Ας κάνουμε εμείς την επανάστασή μας, διότι αν το πιστέψουμε, θα είναι σχετικά εύκολο τα υγιή κύτταρα να βοηθήσουν τα άρρωστα να γιατρευτούν.

Ας το πάρουμε απόφαση ότι δεν νοείται ηγέτης εμποτισμένος μέχρι το κόκαλο στο λαϊκισμό, στη διγλωσσία, στην υποκρισία, στον κομματισμό και στην πελατειακή αντίληψη. Δεν νοείται ηγέτης που να ασχολείται με δημοσιεύματα ασήμαντων περιοδικών οποιασδήποτε άλλης χώρας, όσο προσβλητικά κι αν είναι για τη χώρα του. Δεν νοείται ηγέτης που να δικαιολογεί κατασπατάληση δημοσίου χρήματος με την αιτιολογία ότι το ποσό προέρχεται από... κοινοτικά κονδύλια. Ηγέτης που δεν καταλαβαίνει, δηλαδή, ότι η λεηλασία δημοσίου πλούτου είναι έγκλημα κατά της κοινωνίας. Με αυτή την απίστευτη νοοτροπία, κατασπαταλήσαμε κοινοτικά κονδύλια εκατοντάδων δισεκατομμυρίων ευρώ, αντί να τα αξιοποιήσουμε για να γίνουμε περισσότερο παραγωγικοί και ανταγωνιστικοί. Κονδύλια που μας δόθηκαν για την ανάπτυξη της χώρας και όχι για το φούσκωμα της τσέπης διάφορων "αετονύχηδων". Κάθε στοιχειωδώς ευφυής άνθρωπος με κοινό νου, τα καταλαβαίνει πλήρως όλα αυτά. Και η ευφυΐα δεν λείπει από τους πολιτικούς μας. Λείπει όμως η κατανόηση ότι το "δούλεμα" όχι μόνο δεν πουλάει πλέον, αλλά ευτελίζει ραγδαία. Όταν επιτέλους το καταλάβουν, τότε μάλλον γρήγορα οι μάγκες θα μπορέσουν να γίνουν ηγέτες.

ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΜΙΧΑΛΗ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΑΚΗ

2010-05-27T09:47:00.002+03:00

Στις σημερινές καταστάσεις που ζούμε, με την παντελή έλλειψη ουσιαστικής πολιτικής πρότασης, διαλόγου και ανταλλαγής ιδεών, η απουσία του φαντάζει ακόμα πιό έντονη. Πέρασε κιόλας ένας χρόνος από την ημέρα που ένα από τα φωτεινότερα μυαλά της πολιτικής ζωής του τόπου, ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης, “έφυγε” αλλά η σκέψη του, οι ιδέες του και η πολιτική του στάση πρέπει να παραμείνουν ζωντανές γιατί αποτελούν όαση στον οχετό και φάρο ελπίδας για το μέλλον. Η επιμονή του στο διάλογο, στην κριτική σκέψη, στην αναζήτηση πρακτικών λύσεων, τον έκαναν στα δικά μου μάτια, τον έναν από τους πυλώνες πάνω στους οποίους θα έπρεπε να χτιστεί η εναλλακτική πολιτική πρόταση για την οποία μιλάγαμε πριν από ένα περίπου χρόνο, γράφοντας τότε (29/3/2009 – και μην ξέροντας για την κατάσταση της υγείας του) “Ως φιλελεύθερος πολίτης, και παρά τις όποιες σημαντικές ιδεολογικές διαφορές μας, αλλά κυρίως ως πολίτης που βλέπει ότι η στροφή προς μία άλλη κατεύθυνση όχι μόνο της πολιτικής ζωής αλλά και της νοοτροπίας που διέπει πολλούς από τους συμπολίτες μας, η ανάγκη σύμπλευσης και δράσης των υγιώς σκεπτόμενων πολιτών ακουμπάει σίγουρα την Αριστερά που εκφράζει ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης.”

Με την απώλεια του Μιχάλη Παπαγιαννάκη, αλλά και του Άγγελου Ελεφάντη η ανανεωτική ευρωπαϊκή αριστερά έχασε την ραχοκοκαλιά της. Οι λίγοι που έχουν μείνει πια μέσα στο Συνασπισμό και συνθλίβονται από την πολιτική και τα τερτίπια του Αριστερού ρεύματος και των τσάτσων του, οφείλουν στην μνήμη τους να ενεργοποιηθούν και να φέρουν στο κέντρο του πολιτικού σκηνικού τον λόγο τους. Η σιωπή και η αποδοχή της υφιστάμενης κατάστασης αποτελεί συνενοχή.

Στην μνήμη του Μιχάλη Παπαγιαννάκη παραθέτω την συνέντευξη που είχε δώσει περύσι μετά την έξοδο του από το νοσοκομείο στον Σταύρο Θεοδωράκη και αναδημοσίσευσε χθες το protagon.gr

"Για να αλλάξει η ρότα της χώρας πρέπει να συνεργασθούμε.

Τον θυμάμαι σαν χθες. Είχε μόλις επιστρέψει από τα νοσοκομεία. Με ένα μάτσο ταλαιπωρημένες εφημερίδες με πρώτη την Αυγή, στα πόδια του. Η τηλεόραση έπαιζε «ειδήσεις» αλλά στο σαλόνι ακουγόταν χαμηλά μια όπερα. Το γραφείο του είναι πνιγμένο στα βιβλία, που και που ξετρύπωνε και μια ασπρόμαυρη φωτογραφία. Οι γιοί του, η Λιλή, οι διακοπές στη Ναύπακτο, ο πατέρας του που τον σκότωσαν στην Κατοχή. Σε μια γωνία παρατημένες και οι πίπες του και ένας φορητός υπολογιστής σε θέση standby. Και ο Body στα πόδια του να κουνάει συνεχώς την ουρά του.

Φαίνετε ότι του έχετε λείψει.

- Μπα. Πάντα έτσι χαδιάρης ήταν.

Τον έχετε πολλά χρόνια;

- Από μωρό. Τον πήραμε πριν 7 χρόνια στις Βρυξέλλες. Και όταν έγινε τριών μηνών μετακομίσαμε στην Ελλάδα.

Ένας μετανάστης δηλαδή.

- Στην ουσία Έλληνας είναι. Όπως Έλληνες είναι και οι χιλιάδες μετανάστες που μεγαλώνουν ανάμεσα μας.

Το Μάη του 68 ήσασταν στο Παρίσι, έτσι δεν είναι;

- Τον Μάη από μία περίπου σύμπτωση βρέθηκα να είμαι πρόεδρος της κατάληψης της Νομικής Σχολής. Και κάναμε τις φοβερές διαδηλώσεις μπροστά στο Χρηματιστήριο «να καεί, να καεί το μπορντέλο», όχι η Βουλή αλλά το Χρηματιστήριο.

Υπάρχουν κάποιοι που λένε ότι ακόμη και σήμερα το κόμμα σας δεν νοιάζεται για τίποτε παρά μόνο για συγκρούσεις.

- Ναι, το έχει κάνει ο Συνασπισμός και είναι λάθος. Γιατί αριστερά δεν είναι μόνο σύγκρουση. Ο Συνασπισμός έχει στο DNA του, την «συνεργασία» και τον «διάλογο». Και υπάρχουν προβλήματα που για να λυθούν απαιτούν ευρύτατες συσπειρώσεις. Αν κάποια στιγμή βάλουμε μυαλό και αποφασίσουμε να αλλάξουμε τη ρότα της χώρας, θα πρέπει να συνεργαστούμε.

Ποιο θέμα δεν μπορεί να λυθεί χωρίς ευρύτατες συσπειρώσεις;

- Ε, το θέμα της παιδείας. Υπάρχουν βέβαια διαφορές αλλά πρέπει κάποια στιγμή να τολμήσουμε.

Πάντως συνήθως η συζήτηση για την παιδεία σταματάει στο θέμα του ασύλου.

- Δυστυχώς. Εγώ είμαι υπέρ του ασύλου, να μην σε εμποδίζει δηλαδή κανείς να αναπτύξεις τις ιδέες σου. Αλλά δεν συμμερίζομαι την άποψη ότι «το άσυλο αφορά όλη την κοινωνία» και όλες τις πράξεις. Και μερικοί που φωνάζουν υπέρ του ασύλου το έχουν κακομεταχειριστεί πολλαπλώς. Στο Πάντειο προπηλάκισαν καθηγητές. Έχουμε τον ξυλοδαρμό του καθηγητή Πανούση. Με συγχωρείς, με ποιο δικαίωμα;

Πώς βλέπετε την επανεμφάνιση των «επαναστατικών οργανώσεων»;

- Καλλιεργούν μια αντίληψη της βίας χωρίς στόχο. Η οποία θα κάνει τι; Θα δώσει κουράγιο στο μαζικό κίνημα; Αυτές είναι παλιομοδίτικες θεωρίες. Ελπίζω όλα αυτά που βλέπουμε, οι πυροβολισμοί, τα γκαζάκια και τα κείμενα με τις αμερικανιές για τα «τα donuts που έχουν μια τρύπα», ότι είναι ένα είδος επίδειξης που όπου να ‘ναι θα υποχωρήσουν. Για φαντάσου να αρχίσουνε να σκοτώνονται άνθρωποι χωρίς να ξέρεις και γιατί. Όχι ότι άμα ήξερες θα ήταν καλύτερα, αλλά εν πάση περιπτώσει θα μπορούσες να καταλάβεις που πάει το πράγμα.

Στο παρελθόν πάντως η δράση της «17 Ν» είχε βρει αρκετούς σιωπηλούς υποστηρικτές.

- Δε νομίζω ότι ζούμε κάτι αντίστοιχο σήμερα. Αυτή η διάχυση της βίας δημιουργεί μικρά γκέτο. Όλοι ψάχνουν σεκιουριτάδες, με αυτοκίνητο, χωρίς αυτοκίνητο, μέσα στο σπίτι, έξω από το σπίτι. Και γίνεται αυτό που οι Γάλλοι λένε banalization, δηλαδή κοινότοπο θέμα. Σηκώνεσαι το πρωί και ακούς το δελτίο εκρήξεων. Αυτό όμως δεν είναι καλαμπούρι, δημιουργεί ένα γενικό κλίμα φόβου. Βία, φόβος, αποχή από τα κοινά. Αυτή είναι η πορεία.

Κουμουνιστής υπήρξατε ποτέ;

- Όχι. Στις αρχές της δεκαετίας του ’60 έκανα ένα ταξίδι στη Μόσχα και γυρνώντας είπα στους καθοδηγητές μου "παιδιά με συγχωρείτε εγώ δε θέλω να έχω σχέση με όλα αυτά".

Φτώχια;

- Δεν ήταν μόνο η φτώχια. Υπήρχε παντού μιζέρια. Αυτά που λένε, για τα κορίτσια που κυνηγάγανε τις νάιλον κάλτσες, δεν είναι ψέματα. Ο άλλος πούλαγε την ψυχή του για ένα τζιν. Εμένα έτυχε να με σταματήσει άνθρωπος, στο δρόμο και να μου ζητήσει τη μπλούζα μου.

Τόσο μοντέρνα ήτανε;

- Μπα, ήταν μια μπλούζα που είχε πλέξει η μακαρίτισσα η μάνα μου και της είχε βάλει ένα κομμάτι δέρμα μπροστά στο στήθος. Και με παρακαλούσε να του την πουλήσω. Μετά πήγα στη Ρουμανία. Με κάλεσε ένας πανεπιστημιακός να φάμε και στο τραπέζι είχε μια κονσέρβα τουρσί και μια γεμιστή ντομάτα. Μία. Εντάξει, δε λέω, η Σοβιετία απέκτησε υποδομές και έγινε βαριά βιομηχανική δύναμη, αλλά με τι κόστος; Πόσοι θυσιάστηκαν και τι οικολογικές καταστροφές έγιναν;

Μπορείτε να μου πείτε το πρώτο πράγμα που θα προωθούσατε σε μια κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ – Συνασπισμού.

- Η εισαγωγή νέων φόρων και κατάργηση άλλων. Γιατί οι φόροι είναι εκείνοι που δίνουν την πολιτική σου αντίληψη. Δηλαδή να βάλουμε πράσινους φόρους και βέβαια φόρο μεγάλης ακίνητης περιουσίας.

Ό,τι και να λέμε στην οικολογία το γυρνάτε.

- Μα δεν είναι δυνατόν η Ελλάδα να έχει χαμηλότερα επιδόσεις από τη Γερμανία, στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, στη βιολογική γεωργία.

Ενώ γεωγραφικά είμαστε μια ευνοημένη περιοχή, αυτό εννοείτε;

- Βέβαια και τεχνολογικά δεν είναι τίποτα το τρομακτικό, δεν είναι πυρηνική ενέργεια. Πρέπει λοιπόν να το καταλάβουμε. Αν οι Κινέζοι αποκτήσουν την ίδια αναλογία αυτοκινήτων που έχουμε στην Ευρώπη, ο πλανήτης θα καταστραφεί. Ή λοιπόν πρέπει να πεις ‘’εγώ θα έχω αυτοκίνητο κι εσύ δεν θα έχεις’’ ή πρέπει να οργανώσουμε αλλιώς τις ανάγκες της κοινωνίας."

ΜΕ ΕΜΦΑΣΗ ΣΕ ΚΑΙΝΟΤΟΜΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ

2010-05-19T12:21:00.010+03:00

Στο τελευταίο μου post έγραψα “Τέρμα η Γκρίνια”, από εδώ και στο εξής θα ασχολούμαι μόνο με προτάσεις και παραδείγματα, για ένα διαφορετικό και καλύτερο αύριο. Προχθές λοιπόν στον Γαστρονόμο της Καθημερινής διάβασα για την βραβευμένη βιολογική και καινοτόμα καλλιέργεια ελαιολάδου του Νίκου και της Μυρτιάς Καλαμποκά από το Πλωμάρι της Λέσβου. Το δικό τους παράδειγμα είναι νομίζω η καλύτερη απάντηση στην πολιτική των επιδοτήσεων και στο περιέργο εξάμβλωμα του αγρότη-δημοσίου υπαλλήλου που αυτή είχε δημιουργήσει. Παραθέτω κόμματια από το Οικο της Καθημερινής της 11ης Ιανουραίου 2010 (το προχθεσινό δημοσίευμα δυστυχώς δεν το βρήκα).

“Eλαιοχώραφα γεμάτα με αρωματικά φυτά αντίκρισα για πρώτη φορά στα ορεινά κτήματα της οικογένειας Καλαμποκά, στο Πλωμάρι της Λέσβου. Μέχρι τότε δεν ήξερα ότι η ελιά μπορεί να συνυπάρξει με άλλα φυτά, αρωματικά και μη, όπως δεν γνώριζα και τις περισσότερες από τις καλλιεργητικές φροντίδες που εφαρμόζουν ο Νίκος και η Μυρτιά Καλαμποκά. «O,τι και να κάνεις στο χωράφι, η ελιά σ' το επιστρέφει πίσω σε ποιότητα», υποστηρίζει το ζευγάρι, που έχει κάθε λόγο να υπερηφανεύεται για το εξαιρετικής ποιότητας βιολογικό ελαιόλαδο που παράγει. Εύγευστο, αρωματικό και πολυβραβευμένο, το συσκευασμένο -εδώ και δύο χρόνια- ελαιόλαδο Πλωμαρίου «Ειρήνη» μαρτυρεί από μόνο του το ότι η παραγωγή, η επεξεργασία και η εμφιάλωση έχουν προσεχθεί με κάθε λεπτομέρεια.

Tο πρώτο βήμα στην αναζήτηση μιας καλύτερης ποιότητας ζωής αλλά και διατροφής ήταν μέσω της βιολογικής καλλιέργειας. Στόχος που επετεύχθη το 1996, με τη βοήθεια του πιστοποιητικού οργανισμού ΔΗΩ. Πέρα όμως από την τήρηση όλων των καλλιεργητικών μεθόδων που εγγυώνται την οργανική καλλιέργεια, αυτό που κάνει το ελαιόλαδό τους να ξεχωρίζει είναι το πάθος του Νίκου και της Μυρτιάς να πετύχουν το άριστο προϊόν: μια κοπιαστική και επίμονη προσπάθεια ετών που τους απέφερε πολλές διακρίσεις σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Ηδη με την εμφάνισή του στην αγορά, το 2008, το έξτρα παρθένο ελαιόλαδο με την επωνυμία «Ειρήνη» (σ.σ. από το όνομα της μητέρας της Μυρτιάς) σάρωσε τα βραβεία. Μέσα σε δύο μόνο χρόνια έχει λάβει συνολικά έξι διακρίσεις: η πρώτη τον Απρίλιο του 2008, στον διεθνή διαγωνισμό του ιταλικού οργανισμού ελέγχου και πιστοποίησης βιολογικών προϊόντων Premio Internazionale Biol, ενώ το Μάιο του 2008 ακολούθησε η πρώτη πανελλήνια διάκριση από το Ευρωπαϊκό Δίκτυο Περιφερειακής Ανάπτυξης στο Φεστιβάλ Ελαιολάδου και Ελιάς.

Τον Απρίλιο του 2009, το «Ειρήνη» κατέκτησε την κορυφή στα βραβεία του Biol και ταυτόχρονα συγκαταλέχθηκε από τον ιταλικό οργανισμό στη λίστα με τα καλύτερα προϊόντα παγκοσμίως. Τον επόμενο μήνα σειρά είχε το Βραβείο Ποιότητας από το Διεθνές Συμβούλιο Ελαιολάδου Mario Solinas (στην κατηγορία «Μεσαία φρουτώδης γεύση»), κάτι σαν το Οσκαρ του ελαιολάδου, και από τον Ιούνιο του ίδιου έτους τo UC Davis Olive Center στην Καλιφόρνια, στo συμπόσιο με τίτλο «Πέρα από το έξτρα παρθένο ελαιόλαδο», τίμησε το «Ειρήνη» για τον τρόπο καλλιέργειας και άλεσης του καρπού, καθώς και της παραγωγής του λαδιού, τη συντήρηση μετά την παραγωγή κ.λπ. Επειτα από όλα αυτά, ήρθε και η βράβευση από τον πιστοποιητικό οργανισμό ΔΗΩ, ενώ το τμήμα Περιβάλλοντος του Πανεπιστημίου Αιγαίου τούς απένειμε, τον περασμένο Οκτώβριο, πιστοποιητικό περιβαλλοντικά υπεύθυνης επιχείρησης για το σύνολο των δραστηριοτήτων τους.

Πλούσιο σε αρώματα

Μπορεί τα βραβεία να ήρθαν ύστερα από είκοσι χρόνια σκληρής δουλειάς, αλλά αυτό συνέβη γιατί, μέχρι σχετικά πρόσφατα, η οικογένεια Καλαμποκά πωλούσε το παρθένο ελαιόλαδό της εξ ολοκλήρου σε χονδρέμπορο. Η επιμονή τους, ωστόσο, τους οδήγησε, το Μάρτιο του 2009, στο εργαστήριο της εταιρείας Zhaw Life Sciences and Facility Management στην Ελβετία. Εκεί ελέχθησαν τα οργανοληπτικά χαρακτηριστικά του λαδιού και τα αποτελέσματα έδειξαν ότι, μεταξύ άλλων, υπήρχαν αρώματα από άγουρα φρούτα, πικραμύγδαλο, αρωματικά φυτά και πεύκο. Ετσι, η πολύ ιδιαίτερη «μύτη» του ελαιολάδου «Ειρήνη» είχε πλέον και επιστημονική σφραγίδα. «Σήμερα φαίνεται αυτονόητο, αλλά στην αρχή δεν ήταν καθόλου εύκολο να ξεκινήσουμε με τη συσκευασία και την προώθηση του λαδιού.

Ηταν ένας Γολγοθάς, γιατί δεν υπήρχε κανείς να μας βοηθήσει και εμείς δεν ξέραμε τίποτα. Τα μάθαμε όλα μόνοι μας, διαβάζοντας και ψάχνοντας στο Ιντερνετ», θυμάται η Μυρτιά. «Κατάγομαι από τη Λαμία, αλλά στο σπίτι μου δεν καλλιεργούσαμε ελιές• μόνο βαμβάκι και καπνά είχαμε», συνεχίζει ο Νίκος. «Αρχισα λοιπόν να διαβάζω, να ψάχνω και να ακούω προσεκτικά: για παράδειγμα, στην Κρήτη άκουσα έναν παππού να λέει «κάλλιο ψαλίδι στην ελιά παρά κοπριά στη ρίζα». Ηταν η εποχή που μόλις είχα στραφεί στη βιοκαλλιέργεια. Ετσι, όταν γύρισα στο Πλωμάρι, το εφάρμοσα αμέσως. Με την πάροδο του χρόνου, διαπίστωσα ότι είχε αποτέλεσμα. Και αυτό γιατί το ψαλίδι, αντίθετα με το πριόνι, δεν πληγώνει την ελιά. Αντίθετα, της επιτρέπει να βγάζει περισσότερους βλαστούς και κάνει το λάδι πιο γλυκό».

Με σεβασμό στη φύση

Η επιμονή του Νίκου για «τα ψιλά γράμματα» της καλλιέργειας είναι μεγάλη, εξ ου και έχει υιοθετήσει το σύστημα χλωρής λίπανσης του χωραφιού με σπορά ψυχανθών. «Λίγο πριν βγάλουν άνθη τα φυτά, τα κόβω με το χορτοκοπτικό. Με αυτό τον τρόπο, αφήνουν τη γη πλούσια σε άζωτο και το χωράφι γεμάτο τροφή για τα άλογα. Ετσι, έχω κοπριά όλο το χρόνο αντί να αγοράζω βιολογικά λιπάσματα που είναι ακριβά». Ο κ. Καλαμποκάς, μάλιστα, δεν δίστασε να μοιραστεί μαζί μας και κάποια άλλα μυστικά: για παράδειγμα, το ότι δεν οργώνει τα κτήματα με τα λιόδεντρα, για να μη σπάσει τα τριχίδια από τις ρίζες, που παίρνουν την υγρασία της ατμόσφαιρας, ότι φροντίζει τις πεζούλες γιατί δίνουν αέρα και υγρασία στο χώμα, ότι ποτίζει τις ελιές το Μάρτιο και τον Απρίλιο, γιατί εκείνη την περίοδο το έχουν ανάγκη, ότι τις μαζεύει πολύ νωρίς (από τα μέσα Οκτωβρίου)με ήπιους τρόπους, και έτσι δεν πληγώνει το δέντρο, οπότε έχει λάδι κάθε χρόνο - αν και όχι τις ίδιες ποσότητες.

Τα μυστικά είναι πολλά, αλλά σ' εμάς τους καταναλωτές έχει μείνει το θεσπέσιο άρωμα όταν ανοίγεις ένα μπουκάλι από το έξτρα παρθένο ελαιόλαδο «Ειρήνη» (παράγεται από την «Κολοβή ελιά», μια ποικιλία που συναντάται κυρίως στη Λέσβο). Και αυτό γιατί ανάμεσα στα δέντρα φύονται ρίγανη, φασκόμηλο, θυμάρι, θρούμπι, βαλσαμόχορτο, άγριες αγκινάρες καθώς και κυδωνιές, συκιές και πικραμυγδαλιές. Ετσι, έχω αρχίσει να κολλάω τη μύτη μου στο στόμιο του μπουκαλιού, ακριβώς όπως κάνουμε στα καλά κρασιά.”

Ποιότητα, μεράκι και καινοτομία είναι το τρίπτυχο με το οποίο πρέπει να πορευτούμε στην νέα εποχή, ιδιαίτερα στα προϊόντα τα οποία μας προσφέρει με αφθονία η ελληνική γη.

Υ.Γ. Η ιστοσελίδα του προϊόντος είναι www.irini-oliveoil.gr

ΠΑΡΑΣΥΡΘΗΚΑ, ΣΩΠΑΙΝΩ ΓΙΑ ΝΑ ΗΡΕΜΗΣΩ

2010-05-12T08:18:00.005+03:00

Ίσως παρασύρθηκα και εγώ. Τα γεγονότα ήταν καταιγιστικά, αιματηρά. Η ένταση της στιγμής με έκαναν (μας έκαναν) να πούμε και να γράψουμε πράγματα φορτισμένα. Με αντεγκλήσεις όμως και διαμάχες το μόνο που θα επιτύχουμε είναι να οδηγήσουμε τον τόπο μας, το μέλλον το δικό μας και κυρίως των παιδιών μας στην άβυσσο. Διαβάζοντας το post του κυρίου Νίκου Δήμου στο blog του συνειδητοποίησα ότι θα πρέπει να ηρεμήσω (ηρεμήσουμε). Από εδώ και στο εξής τα όποια γραπτά μου θα αφορούν το μέλλον και τις προοπτικές του τόπου. Ενωτικά. Δίχως εντάσεις. Το χρωστάω στις κόρες μου.

Κλείνω με την τελευταία παράγραφο από το post του Νίκου Δήμου “Η Τέφρα του Μίσους”.

“Το μίσος αιωρείται στον αέρα σαν την τέφρα του ηφαιστείου. Ασφυκτιώ. Πραγματικά δεν καταλαβαίνω τίποτα. Είμαι ανίκανος να συλλάβω αυτή την πραγματικότητα – πόσο μάλλον να την σχολιάσω. Αποσύρομαι. Κλείνω το κινητό, κλείνω το blog, κλείνω τον υπολογιστή και σωπαίνω.”

ΟΙ ΔΕΚΑ ΜΙΚΡΟΙ ΣΤΑΛΙΝ

2010-05-11T11:45:00.011+03:00

Οι μάσκες έπεσαν. Μπορεί στην αρχή κάποιες ενέργειες να θεωρούντο γραφικές, όπως η περίφημη ανυπακοή στην οποία μας καλούσε χρόνια τώρα το ΚΚΕ, αλλά τον τελευταίο καιρό τα πράγματα έχουν πάρει μια απίστευτη ταχύτητα η οποία θεωρώ ότι δεν θα πρέπει να αντιμετωπίζεται αψήφιστα. Πριν από μία εβδομάδα μόλις, ο εκπρόσωπος του Περισσού Μάκης Μαΐλλης δήλωσε απερίφραστα στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του MEGA ότι το Κομμουνιστικό Κόμμα δεν σέβεται το Σύνταγμα (η Αλέκα βέβαια προσπάθησε να το μαζέψει αργότερα αλλά δεν νομίζω ότι ήταν ιδιαίτερα πειστική). Το βράδυ της απεργίας και των δολοφονιών στο κέντρο της Αθήνας ο καθηγητής Σύγχρονης Ιστορίας του τμήματος Πολιτικών Επιστημών του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Γιώργος Μαργαρίτης (προσκείμενος στο ΚΚΕ) μιλώντας στην εκπομπή “Ανιχνεύσεις” της ΕΤ3 και στον Παντελή Σαββίδη δήλωσε ότι η απάντηση του λαού πρέπει να είναι δυναμική για την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και την επιβολή της δικτατορίας του προλεταριάτου. Την Κυριακή σε άρθρο του στην Καθημερινή το στέλεχος του ΠΑΜΕ Κώστας Ζιώγας έγραφε: “ Εμείς θέτουμε ανοιχτά το ζήτημα, παράλληλα με την οικονομική πάλη, της αναγκαιότητας του άλλου δρόμου ανάπτυξης, όπου τον παραγόμενο πλούτο θα καρπώνονται αυτοί που τον παράγουν. Τα μέσα παραγωγής θα είναι κοινωνικοποιημένα, μόνο αυτός ο δρόμος μπορεί να εξασφαλίσει τη λαϊκή ευημερία.”, ενώ μόλις σήμερα ο Ριζοσπάστης στην πρώτη σελίδα του γράφει: “Δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Δεν υπάρχει άλλη διέξοδος πέρα από αυτήν της κοινωνικοποίησης των μονοπωλίων.”

Όλα τα παραπάνω, σε διάστημα μίας μόλις εβδομάδας, δείχνουν ότι το ΚΚΕ ήταν έτοιμο από καιρό και απλά περίμενε την κατάλληλη στιγμή για να θέσει ζητήματα ανατροπής του πολιτικού και κοινωνικού συστήματος, σαν ένα δεύτερο ημίχρονο ενός αγώνα που οι υπόλοιποι πιστεύαμε ότι είχε λήξει εξήντα χρόνια πριν. Η ένταση με την οποία σπρώχνει την κατάσταση προς τα άκρα ενεργώντας τις περισσότερες φορές στα όρια της νομιμότητας (αν και έχω την εντύπωση και δεν πρέπει να είμαι ο μόνος ότι τα περνάει σε πολλές περιπτώσεις) δείχνουν ξεκάθαρα ότι ο Περισσός δεν είναι διατεθειμένος να αφήσει την ευκαιρία που του παρουσιάστηκε από τα μειονεκτήματα του δημοκρατικού μας συστήματος και την ασέβεια που επιδείξαμε όλοι μας (πολιτικοί και πολίτες) προς το σπουδαιότερο επίτευγμα της μεταπολιτευτικής περιόδου. Την ελευθερία (έκφρασης, άποψης, δράσης κλπ.).

Είναι τραγικό με τα λάθη μας να δίνουμε την ευκαιρία να εμφανίζεται ως υπερασπιστής των αδυνάτων ένα κόμμα που είναι θιασώτης ενός από τα εγκληματικότερα και στυγνότερα καθεστώτα του 20ου αιώνα (σταλινικού), το οποίο έχει κατ’ επανάληψη δείξει την μονολιθικότητα του, την αυταρχικότητα του και την παντελή ασέβεια προς τις δημοκρατικές διαδικασίες με την στάση του στα περισσότερα ζητήματα. Για πείτε μου, απάντησε ποτέ η κ. Παπαρήγα και ο Περισσός για τις συνθήκες εργασίας στην Τυποεκδοτική; Είναι ή δεν είναι αλήθεια ότι δεν δέχονται με κανένα τρόπο έλεγχο των οικονομικών του κόμματος και της επιχείρησης τους; Αποχώρησαν ή όχι από την ΓΣΕΕ και δημιούργησαν το ΠΑΜΕ γιατί δεν μπόρεσαν να επικρατήσουν μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες;

Υ.Γ Ο κύριος Θανάσης Παπανδρόπουλος στην σημερινή ΕΣΤΙΑ βλέπει διαφορετικά το όλο ζήτημα. Θεωρεί ότι το ΚΚΕ γνωρίζει ότι με τις υπάρχουσες γεωπολιτικές συνθήκες είναι απίθανο να επικρατήσει και ότι οι λόγοι των ενεργειών του είναι η πολιτική του επιβίωση μια και βλέπει ότι αργά ή γρήγορα θα έχει την τύχη των άλλων δυτικοευρωπαϊκών κομμουνιστικών (προσοχή όχι αριστερών) κομμάτων τα οποία χρόνια τώρα αποτελούν μουσειακούς πολιτικούς σχηματισμούς. Ελπίζω έτσι να είναι τα πράγματα, αλλά ότι και να συμβαίνει η αντίδραση μας θα πρέπει να είναι προς την κατεύθυνση που ανέφερα πιο πάνω.

Η ΑΠΕΡΙΓΡΑΠΤΗ ΕΛΑΦΡΟΤΗΤΑ – ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ ΤΩΝ ΕΝΤΥΠΩΝ ΚΑΙ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΩΝ ΜΜΕ

2010-05-10T11:56:00.007+03:00

Είναι εξοργιστικό να βλέπεις την πλειοψηφία των έντυπων και ηλεκτρονικών ΜΜΕ να συνεχίζουν την ανεύθυνη τουλάχιστον (γιατί εγώ την θεωρώ εγκληματική) στάση τους στην αντιμετώπιση των θεμάτων που σχετίζονται με την κρίση χρέους της Ελλάδας και την ενεργοποίηση του μηχανισμού στήριξης Ε.Ε.-ΔΝΤ. Το τελευταίο παράδειγμα σήμερα, μετά την απόφαση της Ε.Ε. για την θεσμοθέτηση μηχανισμού στήριξης που θα ενεργοποιείται για την διάσωση χωρών που αντιμετωπίζουν προβλήματα ανάλογα των ελληνικών. Η συμφωνία ήταν αναπόφευκτη λόγω της στοχοποίησης και άλλων κρατών - μελών (Πορτογαλία, Ισπανία. Ιταλία, Ιρλανδία) με δημοσιονομικά προβλήματα από τις κεφαλαιαγορές. Η χθεσινή ημέρα, που θα έπρεπε βέβαια να είχε γίνει μερικούς μήνες πριν, αποτελεί πολύ θετικό βήμα, παρά το γεγονός ότι τα 700 δισεκατομμύρια ευρώ που αναμένεται να χορηγηθούν μέσω του μηχανισμού είναι λίγα σε σχέση με τα 1,2 τρις που υπολογίζεται ότι έχουν παιχτεί στην κατάρρευση του ενιαίου νομίσματος.

Ο ελληνικός τύπος όμως (και κυρίως ο αντιπολιτευόμενος όπως κάθε φορά άλλωστε) παρουσιάζει τον μηχανισμό σαν δωρεά χρημάτων προς τις άλλες χώρες εν αντιθέσει με τα σκληρά μέτρα στα οποία υποχρεώθηκε η Ελλάδα.

Παραθέτω ενδεικτικά:

Ελεύθερος Τύπος:

“Κόλαφος. Μας παρέδωσε σκόπιμα στο ΔΝΤ. Η απόφαση της Ευρώπης για Δίχτυ Ασφαλείας απέδειξε τελικά ότι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο δεν ήταν μονόδρομος. Οι ευρωπαίοι έφτιαξαν μηχανισμό στήριξης εκατοντάδων δις και μόνο εμείς μείναμε με τα απάνθρωπα μέτρα και τον ξένο έλεγχο”

Αυριανή

“Μας έπιασαν κορόιδο οι Ευρωπαίοι αναγκάζοντας την Ελλάδα να πάρει δάνεια με τοκογλυφικά επιτόκια και μας φόρτωσαν το ΔΝΤ. Ενώ μέσα σε 24 ώρες πήραν αποφάσεις για να σώσουν Ισπανία, Πορτογαλία και Ιταλία μοιράζοντας τζάμπα δεκάδες εκατομμύρια ευρώ.”

Είναι όμως έτσι; Είναι αλήθεια τα όσα γράφουν οι δύο (κάποτε αντιμαχόμενες) φυλλάδες; Τα έδωσαν τζάμπα τα ευρώ οι Ευρωπαίοι;

Αντιγράφω από την Ναυτεμπορική:

“Συγκεκριμένα, κατά τις πρώτες πρωινές ώρες, οι 27 υπουργοί οικονομικών της ΕΕ που συνεδρίαζαν εκτάκτως στις Βρυξέλλες για περισσότερες από 11 ώρες, συμφώνησαν στη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης – με τη συμμετοχή του ΔΝΤ – ο οποίος θα μπορούσε να διαθέσει 720 δισ. ευρώ στις χώρες του ευρώ που απειλούνται με χρεοκοπία.

Ο ευρωπαϊκός μηχανισμός στήριξης θα διαθέτει 60 δισ. ευρώ μέσω δανείων από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και 440 δισ. ευρώ μέσω δανείων από τα κράτη – μέλη του ευρώ. Παράλληλα, το ΔΝΤ θα συμμετάσχει στο μηχανισμό με ποσό που θα μπορούσε να φτάσει τα 250 δισ. ευρώ.

Όσον αφορά στο επιτόκιο των δανείων από τα κράτη – μέλη, ο ευρωπαίος Επίτροπος για τις Οικονομικές και Νομισματικές Υποθέσεις Όλι Ρεν δήλωσε ότι θα ακολουθηθεί η ίδια «φόρμουλα» που συμφωνήθηκε στην περίπτωση της Ελλάδας.

Εξάλλου, οι χώρες του ευρώ δεσμεύτηκαν να εντείνουν τις προσπάθειές τους για τη δημοσιονομική προσαρμογή. Η Πορτογαλία και η Ισπανία δεσμεύτηκαν να υιοθετήσουν το συντομότερο δυνατό, πρόσθετα μέτρα για τη μείωση των δημοσιονομικών τους ελλειμμάτων.”

Τα ψεύδη τους λοιπόν είναι ασύστολα δημιουργώντας λανθασμένες εντυπώσεις στην (ευκολόπιστη) κοινή γνώμη η οποία θεωρεί ότι οι κακοί ξένοι μας έχουν βάλει για μια ακόμα φορά στο μάτι, ενώ η ρυπαροφυλλάδα του Ταύρου έχει και δήλωση του Τσάβες(!!!) για το που οδηγούμαστε.

Η αλήθεια είναι ότι η δεινή θέση στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα θα την οδηγούσε, όποια επιλογή και εάν αποφάσιζε (ενεργοποίηση μηχανισμού στήριξης, αναδιάρθρωση του χρέους, χρεοκοπία), σε δύσκολα και επίπονα μέτρα. Αυτά τα μέτρα (η φιλοσοφία τους) ήταν μονόδρομος ανεξαρτήτως του δρόμου που θα ακολουθούσαμε. Με τον μηχανισμό στήριξης απλά κερδίσαμε κάποιο χρόνο. Είμαστε σαν τον ναρκομανή που μπαίνει σε πρόγραμμα απεξάρτησης (ΕΕ-ΔΝΤ) του δίνεται μεθαδόνη (δάνεια με επιτόκια μικρότερα της αγοράς) αλλά αν θα απεξαρτηθεί εναπόκειται αποκλειστικά στην θέληση και την δύναμη του.

Τα ΜΜΕ λοιπόν αντί να πουν έστω και τώρα την αλήθεια συνεχίζουν το καταστροφικό έργο της παραπληροφόρησης χαϊδεύοντας αυτιά, και φέρνοντας στο προσκήνιο εκείνες τις αποσταθεροποιητικές δυνάμεις (υπόσχομαι να γράψω σύντομα) που ευελπιστούν σε τέτοιες περιόδους για την υλοποίηση των μακροχρόνιων πολιτικών τους στόχων.

Εδώ και τώρα ας σταματήσει η ηλιθιότητα της παραπληροφόρησης και ας συναισθανθούν εκδότες και δημοσιογράφοι τον σημαντικό ρόλο που πρέπει να παίξουν.

ΤΑ ΨΕΥΤΙΚΑ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

2010-05-07T14:05:00.007+03:00

“People talking without speaking” λέει σε κάποια στιγμή το τραγούδι “Sound of Silence” των Paul Simon και Art Garfunkel και είναι αυτό ακριβώς που χαρακτηρίζει τα λόγια της Ελληνικής Κοινοβουλευτικής Αριστεράς. Ή αλλιώς λόγια κενά που μόνο σκοπό έχουν να χαϊδεύουν αυτιά. Η εργατιά, η αγροτιά, η νεολαία, το μεγάλο κεφάλαιο, η πλουτοκρατία. Και εντάξει να τα περιμένεις από το ΚΚΕ που μια ζωή αυτό ήταν, άσχετα αν ορισμένες φορές κυρίως επί Χαριλάου Φλωράκη στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων, αλλά το θλιβερό είναι ότι τα τελευταία χρόνια (πάνω από 10-15 πλέον) στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και το θλιβερό μόρφωμα που αποτελεί υποτίθεται συνέχεια της ανανεωτικής ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ (με μεγάλα και έντονα γράμματα μήπως και το δει η ανερμάτιστη ηγεσία του) αριστεράς του Μιχάλη Παπαγιαννάκη (θα τρίζουν τα κόκαλα του) του Λεωνίδα Κύρκου κλπ. Δεν θα σταθώ σε τίποτα άλλο από τα πλείστα όσα θα μπορούσα να σχολιάσω παρά μόνο σ’ ένα που είναι και οικονομικό. Δήλωσε λοιπόν ο επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ στην χθεσινή συζήτηση στην Bουλή ότι θα μπορούσε η κυβέρνηση να φορολογήσει το μεγάλο κεφάλαιο σε επίπεδα άνω του 40% όπως είχε κάνει ο Ανδρέας την δεκαετία του 80, ενώ η κυβέρνηση φορολογεί τις επιχειρήσεις με 25%. Η πιο πάνω δήλωση είναι ψέμα. Να το γράψω και αλλιώς. Αλέξη λες βλακείες. Ή δεν ξέρεις όποτε είσαι άσχετος και παραπληροφορείς ή γνωρίζεις και κρύβεις οπότε είσαι ψεύτης. Λοιπόν για να μπαίνουν τα πράγματα στην θέση τους η φορολόγηση των επιχειρήσεων ανέρχεται σε 25% επί των κερδών, συν την φορολόγηση επί των μερισμάτων, συν την έκτακτη φορολόγηση για την τριετία (από 2% και κλιμακωτά έως 10% για κέρδη πάνω από 5.000.000 ευρώ) συν το φόρο που βγαίνει από τους τακτικούς φορολογικούς ελέγχους. Με πρόχειρούς υπολογισμούς για μία κερδοφόρο επιχείρηση ο συνολικός φόρος ανέρχεται σε πάνω από 40% και μπορεί να αγγίζει και το 50%. Άντε λοιπόν Αλεξάκο να προσελκύσεις εσύ επενδύσεις από το εξωτερικό όταν Βουλγαρία και ΠΓΔΜ στα βόρεια σύνορα σου προσφέρουν φορολογία από 0 έως και 10% συν το γεγονός ότι εμείς εδώ έχουμε και υψηλότατο εργατικό κόστος με τις ασφαλιστικές εισφορές που καλούνται να καταβάλλουν οι επιχειρήσεις να ανέρχονται στο 30% του μισθού. Και να πω ότι είχαμε και κανένα συγκριτικό πλεονέκτημα συγκεκριμένης ειδίκευσης. Πες μου λοιπόν πως θα δημιουργήσεις δουλειές, πώς θα προσελκύσεις χρήμα στην Ελλάδα για να ενεργοποιήσεις την πολυπόθητη και πολυθρύλητη ανάπτυξη με τέτοιες πολιτικές; Μπορεί να αποταθείς βέβαια στο ίνδαλμα σου τον Τσάβες όπως τότε για το φτηνό πετρέλαιο, αλλά έχω την εντύπωση ότι ούτε ένα μπιτόνι δεν είδαμε από δαύτον.

Άκουσα και τον συμπαθή Δημήτρη Παπαδημούλη να μιλάει για εσωτερικό δανεισμό. Είναι δεδομένο ότι μία τέτοια κίνηση θα οδηγούσε σε πτώχευση και στάση πληρωμών εντός μερικών μόνο μηνών λόγω της στέρευσης της αγοράς από ρευστό και της συνακόλουθης αδρανοποίησης των πάντων. Τα λόγια είναι εύκολα. Οι πράξεις όμως, τις οποίες δεν καλείται ποτέ να πάρει η υπερφίαλη αριστερά, είναι πολλές φορές και δύσκολες και αναπόφευκτες. Όπως σήμερα.

ΒΙΑ ΤΟ ΚΥΡΙΟ ΠΑΡΑΓΟΜΕΝΟ ΠΡΟΪΟΝ ΤΗΣ ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

2010-05-06T09:26:00.003+03:00

Το post που ακολουθεί το είχα γράψει προ τριετίας (18 Ιουνίου 2007 με αφορμή άλλο γεγονός – την δολοφονία στην Λεωφόρου Λαυρίου και την αντιμετώπιση της από σωματεία, αθλητές, δημοσιογράφους και κόσμο) αλλά νομίζω ότι είναι σήμερα το ίδιο επίκαιρο. Έχω την εντύπωση ότι αν δεν κοιταχτούμε πρώτα στον καθρέπτη, ΟΛΟΙ ΜΑΣ, για να δούμε τους πρώτους υπαίτιους της κρίσης (κοινωνικής και ηθικής πρώτα και έπειτα οικονομικής) δεν θα αντιληφθούμε ότι το φως που μπορεί να βλέπουν κάποιοι στην άκρη του τούνελ δεν είναι παρά τα φώτα του τρένου που έρχεται κατά πάνω μας. Το post είχε τίτλο “Τι πολιτισμό παράγουν σήμερα οι Έλληνες;”

“Η ελληνική κοινωνία έχει πάρει προ πολλού τελείως λάθος δρόμο. Ο ανθρωπισμός, ο σεβασμός της προσωπικότητας του άλλου είναι στοιχεία που αγνοούνται παντελώς από την πλειονότητα των συμπολιτών μας. Το βλέπεις, το βιώνεις κάθε μέρα. Το βιώνεις στις δημόσιες υπηρεσίες, το βιώνεις στους δρόμους, το βιώνεις στα σχολεία, το βιώνεις στα γήπεδα.

Χθες παρακολουθούσα τον αγώνα μπάσκετ μεταξύ Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού στο ΣΕΦ για την τελική φάση των play offs. Κατά την μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα ήταν αναρτημένο σε εμφανή θέση για να γίνεται ορατό από τον τηλεοπτικό δέκτη ένα πανό που έγραφε, με αφορμή προφανώς τα τραγικά γεγονότα της Λεωφόρου Λαυρίου προ διμήνου, “Στα μαχαίρια ήρθατε κότες με τα χέρια”. Δεν με πείραξε τόσο το περιεχόμενο του πανό που ασφαλώς αποδεικνύει το αυτονόητο, δηλαδή τον μέγεθος της βλακείας αυτών που το έγραψαν, όσο η απάθεια όλων των άλλων. Δεν άκουσα κανένα από τους σχολιαστές της κρατικής τηλεόρασης μεταξύ των οποίων ήταν και ο εθνικός μας κόουτς Κώστας Πολίτης να το αναφέρουν, δεν είδα κανένα από τον επίσημο Ολυμπιακό είτε διοίκηση, είτε προπονητικό τιμ, είτε παίκτες να κάνει έστω και την παραμικρή κίνηση για να το κατεβάσει, δεν είδα κανένα από τους χιλιάδες άλλους φιλάθλους να δυσφορούν. Έχουμε γίνει τόσο χοντρόπετσοι που τέτοια γεγονότα ούτε καν μας αγγίζουν πλέον (για να μην παρεξηγηθώ τα ίδια ισχύουν και για τους πράσινους, κίτρινους, μαύρους κλπ).

Αλλά τι περιμένεις από μία κοινωνία, που βλέπει τα παιδιά της να κάνουν κάθε χρόνο καταλήψεις, είτε σε πανεπιστήμια είτε σε λύκεια και γυμνάσια, για ασήμαντης αφορμής θέματα και δικαιολογεί τους βανδαλισμούς των κτιρίων και την βία προς αυτούς που έχουν αντίθετη άποψη. Τι περιμένεις από μία κοινωνία που βλέπει τα παιδιά της να βιαιοπραγούν εναντίον άλλων παιδιών που είναι “διαφορετικά” και να τα δικαιολογούν (ποιος δεν θυμάται την αποκρουστική αντιμετώπιση του βιασμού της κοπελίτσας από την Βουλγαρία από την πλειονότητα των κατοίκων της Αμαρύνθου). Τι περιμένεις από μία κοινωνία που οι πολίτες της είναι έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να έρθουν στα χέρια είτε είναι σε δημόσιες υπηρεσίες, είτε στον δρόμο, είτε σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση. Πόσες και πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει, ή έχουμε πει και οι ίδιοι, αν δεν φωνάξεις δεν πρόκειται να βρεις το δίκιο σου.

Ακούω πολλές φορές άλλους συνέλληνες, που λέει και ο Λιακόπουλος, να μιλάνε με δέος για το παρελθόν, για την κληρονομιά που έχουν αφήσει οι πρόγονοί μας κλπ. Αυτό μας έχει φάει. Το παρελθόν. Όλοι οι άλλοι οφείλουν να μας σέβονται γιατί είμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων. Ασχέτως του τι κάνουμε εμείς σήμερα. Του τι πολιτισμό παράγουμε εμείς σήμερα. Και δυστυχώς παράγουμε μόνο βία. Ώρες, ώρες οι σύγχρονοι Έλληνες μου θυμίζουν την Ρίτα Μουσούρη στην παλιά ελληνική ταινία “η Βίλα των Οργίων” που ενώ την είχαν πιάσει για μαστροπεία εκείνη έλεγε “μιλάτε μου σας παρακαλώ στον πληθυντικό, εγώ είμαι κόρη ναυάρχου”.

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΑΠΕΡΓΩ ΣΗΜΕΡΑ

2010-05-05T09:27:00.005+03:00

Είναι αλήθεια ότι η κατάσταση στην σημερινή Ελλάδα με γεμίζει θλίψη. Είναι αλήθεια ότι θέλω πολλές φορές να βροντοφωνάξω “ως εδώ ρε μάγκες με τον οίκο ανοχής τον οποίο έχουμε φτιάξει”. Είναι αλήθεια ότι η οργή μου με φτάνει ώρες ώρες σε σημείο να θέλω να χειροδικήσω. Αλλά είναι και επίσης αλήθεια ότι δεν μπορώ να στοχοποιήσω μόνο μία ομάδα. Βλέπετε η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων αυτής της χώρας είναι συνυπεύθυνη. Ο πολιτικός κόσμος εμάς εκπροσωπούσε. Τα δικά μας αυτιά χάιδευε, τα δικά μας μικροσυμφέροντα εξυπηρετούσε. Η οικονομική κρίση που μας χτύπησε δεν είναι παρά το κερασάκι σε μία βαθύτατη κοινωνική κρίση. Την κρίση και παρακμή της ελληνικής κοινωνίας. Τις (λίγες) φωνές της λογικής που προειδοποιούσαν για το τι επέρχεται στην καλύτερη περίπτωση η πλειοψηφία τις αγνοούσε ενώ τις περισσότερες φορές τις λοιδορούσε και στοχοποιούσε.

Θα ήθελα λοιπόν να βγω στους δρόμους και να απαιτήσω κάτι διαφορετικό. Να φωνάξω για κάτι άλλο. Αλλά με ποιους; Με τους κομματικά εγκάθετους του ΠΑΜΕ; Με τους αναρχοφασίστες του ΣΥΡΙΖΑ και των συνιστωσών του; Με τους επαγγελματίες συνδικαλιστές της ΓΣΕΕ, και της ΑΔΕΔΥ. Όχι κύριοι. Δεν θα σας κάνω την χάρη να με προσμετρήσετε σαν έναν από τους υποστηριχτές σας. Δεν σας επιτρέπω να μιλάτε στ' όνομα μου μια και σας θεωρώ συνένοχους στην σημερινή τραγωδία. Άλλωστε η Ελλάδα που ονειρεύομαι είναι τελείως διαφορετική από αυτή την οποία εσείς επιθυμείτε.

Κλείνω με τα λόγια του Μάνου Ματσαγγάνη. Δεν απεργώ γιατί:

“Δεν πιστεύω ότι θα βγούμε από την κρίση απεργώντας αλλά δουλεύοντας. Άλλωστε στη χώρα μας, εκείνοι που έχουν σοβαρούς λόγους να απεργήσουν συνήθως δεν μπορούν, οπότε απεργούν κυρίως όσοι το κάνουν εκ του ασφαλούς. Το θέαμα των συντεχνιών που διέλυσαν το Δημόσιο και μπλόκαραν κάθε μεταρρύθμιση τότε που είχαμε ακόμη καιρό, ενώ τώρα (ξανα)κατεβαίνουν στους δρόμους γιατί ”δεν φταίνε σε τίποτε για την κρίση”, μου είναι ειλικρινά απεχθές. Δεν θα ήθελα να είμαστε και εμείς ανάμεσά τους.”

“Κ. Παπούλιας: Να τιμωρηθούν οι υπαίτιοι”

2010-05-03T13:45:00.005+03:00

Να τιμωρηθούν οι υπαίτιοι της κρίσης ζήτησε από τον πρωθυπουργό ο πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας. Και εγώ αναρωτιέμαι αν κι ο ίδιος οφείλει δημόσια να απολογηθεί γιατί ως πρωτοκλασάτος υπουργός των κυβερνήσεων του Ανδρέα Παπανδρέου συμφώνησε στην υπερδιόγκωση του κράτους και την διάβρωση της νοοτροπίας του μέσου Έλληνα πολίτη. Ας μην ξεχνάμε επίσης ότι ήταν ένας (ο πρώτος) από τους φερόμενους ως “δανειστές” του Ανδρέα Παπανδρέου στο (ύποπτο τουλάχιστον) “πόθεν έσχες” της ροζ βίλας της Εκάλης (Κατσιφάρας, Λιβάνης, Αλεξίου, Λαμπρινόπουλος και Χάλαγκ οι υπόλοιποι δανειστές, έτσι για να θυμόμαστε). Δεν νομίζετε λοιπόν ότι οφείλετε και εσείς μία (τουλάχιστον) συγγνώμη κύριε (υπερκομματικέ τρομάρα μου) Πρόεδρε της Δημοκρατίας;

ΜΗΠΩΣ ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΝΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΟΥΜΕ; - Νο 2

2010-04-30T11:09:00.004+03:00

Αντιγράφω από το προηγούμενο post μου, μια και λίγα αλλάζουν. "Την ίδια στιγμή που η χώρα ζει τις κρισιμότερες στιγμές της νεώτερης ιστορίας της, που κάθε κίνηση μπορεί να έχει δραματικά αποτελέσματα, κάποιοι έχουν επιλέξει..." να συνεχίζουν να ενεργούν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που μας οδήγησε ως εδώ. Παραθέτω αυτούσιο το σχόλιο της Καθημερινής:

"Κανείς δεν πρέπει να απορεί με τον θυμό της κοινής γνώμης για τους πολιτικούς. Ακόμη και τώρα, σε συνθήκες χρεοκοπίας του ελληνικού κράτους και πλήρους παγώματος των προσλήψεων στο Δημόσιο, προσλαμβάνονται υπάλληλοι στη Βουλή. Οχι απλώς υπάλληλοι, αλλά οι «κολλητοί» πολιτικών και κομμάτων. Ο πρόεδρος της Βουλής ισχυρίζεται ότι υλοποιεί απλώς μία απόφαση της προηγούμενης ηγεσίας της. Αυτές οι δικαιολογίες είναι αστείες για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η χώρα και δείχνουν την απέραντη υποκρισία των πολιτικών, οι οποίοι από τη μια ανακοινώνουν με φανφάρες το ταμείο στήριξης της χώρας και από την άλλη διαχειρίζονται το δημόσιο ταμείο σαν να είναι δικό τους."

Αίσχος και ντροπή βρε καραγκιόζηδες*.

* αξιολογικός χαρακτηρισμός που λέει και ο λ:ηρ

ΜΗΠΩΣ ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΝΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΟΥΜΕ;

2010-04-28T08:43:00.003+02:00

Την ίδια στιγμή που η χώρα ζει τις κρισιμότερες στιγμές της νεώτερης ιστορίας της, που κάθε κίνηση μπορεί να έχει δραματικά αποτελέσματα, κάποιοι έχουν επιλέξει να παίξουν το υπονομευτικό τους παιχνίδι οδηγώντας μας στον απόπατο. Πιθανόν βέβαια αυτός να είναι και ο απώτερος στόχος τους. Η οριστική ισοπέδωση της Ελλάδας ούτως ώστε να βρουν πρόσφορο έδαφος για να πραγματοποιήσουν την επανάσταση τους. Άλλωστε όπως είχε γράψει κάποτε και ο Αντώνης Πανούτσος στην Sportday η ελληνική αριστερά σε περιόδους κρίσης είναι “θέλει η πουτάνα να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει”. Το αποτέλεσμα της κατάληψης της προβλήτας του λιμανιού από τα καλόπαιδα του ΠΑΜΕ είναι αποκαλυπτικό. Αντιγράφω από Τα Νέα:

“Τη διαγραφή του Πειραιά από τα λιμάνια προορισμού του κρουαζιερόπλοιου «Ζενίθ» στη Μεσόγειο εξετάζουν πλέον σοβαρά οι ισπανοί διαχειριστές του πλοίου, μετά τα προχθεσινά γεγονότα στο μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας.

Η διακοπή των δρομολογίων του “Ζενίθ” θα σημάνει για την Ελλάδα απώλεια εσόδων τουλάχιστον 10 εκατ. ευρώ και 400 θέσεις εργασίας», επισημαίνει ο Σύνδεσμος Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων (ΣΕΤΕ), ο οποίος καλεί την κυβέρνηση να προστατεύσει τον ελληνικό τουρισμό και τη χώρα από τον διασυρμό.”

Πρέπει επιτέλους όλοι εμείς που επιθυμούμε κάτι καλύτερο για εμάς και τα παιδιά μας να αντιδράσουμε. Δεν μπορούμε πλέον να τους αφήνουμε ανεξέλεγκτους. ΩΣ ΕΔΩ!!!

ΤΙ ΕΙΔΕ Ο ΔΑΝΟΣ

2010-04-22T07:46:00.002+02:00

Από το σημερινό πρωτοσέλιδο των Νέων η λεζάντα στην πιο πάνω φωτογραφία (όλα τα λεφτά ο χοντρός που απολαμβάνει την φραπεδιά του και στον οποίο είναι στραμμένο το βλέμμα του Δανού οικονομολόγου.)

“O Paul Thomsen, επικεφαλής του κλιμακίου του ΔΝΤ στην Αθήνα, προσπαθεί να ανακαλύψει τη σχέση του φραπέ με τους δείκτες της ελληνικής οικονομίας. Έχει μόλις τελειώσει η συνάντηση στο Υπουργείο Οικονομικών και ο δανός εμπειρογνώμονας κάνει την πρώτη αναγνωριστική βόλτα του στα καφενεία γύρω από την Πλατεία Συντάγματος. Είναι προφανές ότι με μια ματιά δεν είναι εύκολο να κατανοήσει κανείς τον τρόπο ζωής ενός λαού, αλλά ανέκαθεν μια εικόνα ισοδυναμούσε με χίλιες λέξεις.”

Ουδέν περαιτέρω σχόλιο!!!

ΦΕΡΣΤΕ ΚΑΙ ΧΑΜΙΝΤΟΥΛΛΑ: ΠΑΙΔΙΑ ΕΝΟΣ ΚΑΤΩΤΕΡΟΥ ΘΕΟΥ

2010-04-20T07:55:00.003+02:00

Αντιγράφω από το www.protagon.gr μέρος του άρθρου του Σταύρου Θεοδωράκη για την μικρή Φερστέ, την αδελφή του άτυχου Χαμιντουλλά που σκοτώθηκε από την έκρηξη της βόμβας που είχαν τοποθετήσει οι τρομοκράτες του Επαναστατικού Αγώνα, που παλεύει να σώσει το ένα της, τουλάχιστον, μάτι:

“…Η Αφροδίτη Αλ Σάλεχ είχε έρθει στο μεταξύ για συμπαράσταση, φέρνοντας ένα μεγάλο παγωτό χωνάκι όπως της είχε ζητήσει η μικρή. Η ξανθιά κούκλα είναι συνεχώς στην αγκαλιά της Φερστέ. Το ελληνικό κράτος όμως το σκέφτεται αν θα αγκαλιάσει την μικρή Φερστέ. Όλοι αναγνωρίζουν ότι την χτύπησε η τυφλή βόμβα των τρομοκρατών, ο νόμος όμως αναγνωρίζει ως θύματα τρομοκρατίας μόνο τους έλληνες πολίτες (και όχι τους παράνομους πρόσφυγες!). Ο Χρυσοχοίδης υποσχέθηκε ότι η γραφειοκρατία δεν θα σταθεί εμπόδιο για την βοήθεια στη Φερστέ μέχρι τότε όμως όσοι θέλουν μπορούν να καταθέσουν ένα ποσό στον λογαριασμό της οικογένειας στην Εθνική Τράπεζα. Αριθμός Λογαριασμού 129/341635-64 Najafi Mohammad Isa Mirza Hose

Έξω από το δωμάτιο, το προαύλιο ήταν σχεδόν έρημο. Είναι φανερό ότι αυτή η δολοφονία 15χρονου δεν έχει μεγάλο κοινό. Ούτε αφίσες, ούτε διαδηλώσεις, ούτε μπλόκ, ούτε σχολεία να φωνάζουν.”

Όλο το άρθρο του Σταύρου Θεοδωράκη μπορείτε να το διαβάσετε εδώ, ενώ η φωτογραφία από το ίδιο site είναι της Μαρίας Μαράκη.

Η ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ ΚΑΙ Ο ΚΑΚΟΣ ΛΥΚΟΣ

2010-04-19T10:46:00.019+02:00

Άλλοτε ως θήραμα έτοιμο να κατασπαραχθεί από επιθετικό γεράκι (Τράγκας στο δελτίο ειδήσεων του ALTER), άλλοτε ως κοκκινoσκουφίτσα στα χέρια του κακού λύκου (τρέιλερ εκπομπής “Έρευνα” του Παύλου Τσίμα) και άλλοτε ως Τζούλια Αλεξανδράτου στα χέρια σφριγηλού επιβήτορα (σημερινή Ελεύθερη Ώρα),

παρουσιάζεται από την πλειοψηφία των έντυπων και ηλεκτρονικών ΜΜΕ η χώρα λόγω της επικείμενη ενεργοποίησης του μηχανισμού στήριξης της ευρωζώνης και της συνεπακόλουθης εμπλοκής του ΔΝΤ. Διαβάζοντας τα μάλιστα κανείς φθάνει στο συμπέρασμα ότι πλέον παραδίδουμε το σώμα μας (την ψυχή μας βέβαια ποτέ, γιατί ως γνωστόν του έλληνα ο τράχηλος κλπ. κλπ.) στα χέρια του πιο σαδιστικού οργανισμού της παγκόσμιας οικονομίας, ενός Κόμη Δράκουλα, που βέβαια δεν εδρεύει στα Καρπάθια όρη αλλά στην Washington. Βομβαρδιζόμαστε από παντού με αναφορές για το πάθημα της Αργεντινής, την οικτρή οικονομική θέση της Ουγγαρίας, την ύφεση της Λετονίας που προκάλεσε η εμπλοκή του ΔΝΤ στις χώρες αυτές, χωρίς όμως ποτέ να συζητείται και να αναλύεται ποια άλλη επιλογή είχαν και ΠΡΟΠΑΝΤΟΣ ΣΕ ΠΟΙΑ ΘΕΣΗ ΘΑ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΝ ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΑΠΟΤΑΘΕΙ ΣΕ ΑΥΤΟ;;;;; (Μήπως σε χειρότερη;;;).

Εν τέλει αυτό που δεν συζητείται σοβαρά στην χώρα μας είναι οι επιλογές που έχουμε στην παρούσα φάση. Τι ακριβώς μπορούμε να κάνουμε. Η αλήθεια είναι ότι η τραγική οικονομική θέση στην οποία βρισκόμαστε απόρροια της στρεβλής νοοτροπίας δεκαετιών δεν μας αφήνει και με πολλά περιθώρια. Το θέμα δεν είναι αν θα πονέσουμε, γιατί το ότι θα πονέσουμε είναι και σίγουρο και αναπόφευκτο και αν θέλετε και την γνώμη μου σε πολλές περιπτώσεις δίκαιο. Το ερώτημα λοιπόν είναι τι επιλέγουμε και για ποιον λόγο. Στα δικά μου μάτια τα σενάρια είναι τα ακόλουθα:

Το πρώτο είναι να συνεχίσουμε να βγαίνουμε στις αγορές και να δανειζόμαστε ανεξαρτήτως επιτοκίων, και γι’ όσο βέβαια καιρό οι αγορές θα είναι διατεθειμένες να μας δανείζουν, προωθώντας παράλληλα και τις κατάλληλες μεταρρυθμίσεις και ελπίζοντας ότι σταδιακά οι αγορές θα πειστούν και θα αρχίσουν να μειώνουν τα περίφημα spreads. Πιθανόν αυτό να είναι και η καλύτερη δυνατή επιλογή αλλά έχει δύο πολύ σημαντικά μειονεκτήματα. Το πρώτο και κυριότερο είναι ότι θα συνεχίσουμε να στέλνουμε μεγάλης αξίας τοκοχρεολύσια στο μέλλον φαλκιδεύοντας και τις επόμενες γενιές και το δεύτερο είναι ότι πιθανόν να επαναπαυτούμε από την δυνατότητα να δανειζόμαστε και έτσι να φανούμε άτολμοι στην προώθηση των μεταρρυθμίσεων με αποτέλεσμα τα επιτόκια να μην πέσουν και ύστερα από σύντομο χρονικό διάστημα να είμαστε σε σημείο ακόμα χειρότερο απ’ ότι βρισκόμαστε σήμερα.

Η δεύτερη περίπτωση είναι να ενεργοποιήσουμε τον μηχανισμό στήριξης των χωρών της ευρωζώνης και την συνεπακόλουθη εμπλοκή του ΔΝΤ. Αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα βίαιες είναι αλήθεια αλλαγές σε μέχρι πρότινος (στρεβλά) κεκτημένα ετών, αύξηση της ανεργίας και ύφεση (που όμως κατά την άποψη μου είναι αναπόφευκτη όποια οδό και εάν επιλέξουμε). Το θετικό όμως είναι ότι θα πάρουμε τα αναγκαία μέτρα τώρα και δεν θα παγιδεύσουμε τις ερχόμενες γενιές.

Η τρίτη περίπτωση (ανέφικτη) είναι να αποπληρώσουμε τα δάνεια μας. Να πωλήσουμε νησιά, κάμπους και λιβάδια (όπως μας προέτρεψαν και οι Γερμανοί), να μειώσουμε τις κρατικές δαπάνες στο ελάχιστο (ουσιαστικά στάση πληρωμών από το δημόσιο), να είμαστε ωραίοι, κιμπάρηδες, να τους τα τρίψουμε με άλλο λόγια στην μούρη και να ακολουθήσουμε μόνοι τον υπερήφανο δρόμο μας (μην γελάτε μας προτρέπει να το κάνουμε η Αυριανή).

Η αλήθεια είναι ότι υπάρχει χώρα που το έχει κάνει στο παρελθόν. Είναι η Ρουμανία του Τσαουσέσκου στην δεκαετία του 80. Ύστερα από μία σκληρή πενταετία το τέλος γράφτηκε κάπως έτσι.

Η τέταρτη και τελευταία λύση είναι να χρεοκοπήσουμε. Αλλά σε μια τέτοια περίπτωση είναι σίγουρο ότι θα μπούμε σε καταστάσεις ανάλογες και πιθανόν ακόμα χειρότερες από αυτές που φοβόμαστε σήμερα.

Στα μάτια μου μόνη αξιοπρεπής επιλογή είναι η προσφυγή στον μηχανισμό στήριξης. Για την κατάντια της χώρας φταίμε ΟΛΟΙ μας (σε διαφορετικούς βέβαια βαθμούς ο καθένας) και όλοι θα πρέπει να πληρώσουμε. Στο κάτω κάτω είναι προτιμότερο να φωνάζουν όλοι αυτοί που έχουν συμβάλει με το έναν ή άλλο τρόπο στο σημερινό χάλι

παρά να στείλουμε νέο, φουσκωμένο, λογαριασμό σε αυτά.

Υ.Γ. 20/4 ώρα 11:00π.μ.

Παραθέτω μέρος από το άρθρο του Κώστα Στούπα στον capital "Ποιοι φοβούνται το ΔΝΤ και γιατί;"

"...Το ΔΝΤ δεν είναι η καλύτερη λύση, δεν είναι όμως και η χειρότερη. Η χειρότερη ήταν αυτή που εφαρμόζαμε τόσα χρόνια. Αδιέξοδη και κυρίως άδικη για ένα μεγάλο μέρος Ελλήνων που δεν είχε πρόσβαση στο δημόσιο φαγοπότι...

Με τα παραπάνω δεδομένα η δημοσιονομική περίπτωση της Ελλάδας είναι ανατάξιμη, αυτό που είναι πιο δύσκολο είναι η αλλαγή νοοτροπίας για να μην επαναλάβουμε τα ίδια λάθη."

ΤΑΦΟΣ – ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΣΤΟ ΜΙΚΡΟ ΑΦΓΑΝΟ

2010-03-30T10:06:00.017+02:00

Και επειδή για το 15χρονο Αφγανάκι (που ούτε καν όνομα δεν έχει - όπως σημειώνει η Αναστασία Λαμπρία) δεν πρόκειται να έχουμε - ούτε ξεσηκωμούς, ούτε επαναστάσεις, ούτε βανδαλισμούς - ευτυχώς γιατί ο τρόπος αυτός της αντίδρασης προσωπικά δεν με εκφράζει - αλλά ούτε – αυτό που θα επιθυμούσα και εδώ - μια σιωπηλή διαμαρτυρία χιλιάδων με ένα αναμμένο κερί σε ένδειξη αγανάκτησης, μια και η βία φαίνεται να είναι κατακριτέα μόνο όταν προέρχεται από συγκεκριμένη πλευρά, θα ακολουθήσω την πρόταση της κυρίας Λαμπρία και θα παραθέσω το ποίημα του Κωστή Παλαμά “Τάφος” ως ένα ιδιότυπο μνημόσυνο στο μικρό Αφγανό που έφυγε τόσο άδικα από την ανεξέλεγκτη ενέργεια κάποιων υπανθρώπων.

Ἥσυχα καὶ σιγαλά,

διψώντας τὰ φιλιά μας,

ἀπὸ τ᾿ ἄγνωστο γλιστρᾶς

μέσα στὴν ἀγκαλιά μας.

Ὡς κ᾿ ἡ βαρυχειμωνιὰ

μ᾿ αἰφνήδια καλοσύνη

κ᾿ ἥσυχη καὶ σιγαλὴ

σὲ δέχτηκε κ᾿ ἐκείνη.

Ἥσυχα καὶ σιγαλὰ

σὲ χάιδευεν ὁ ἀέρας,

τῆς νυχτὸς ἠλιόφεγγο

κι ὀνείρεμα τῆς μέρας.

Ἥσυχα καὶ σιγαλὰ

μᾶς γέμιζες τὸ σπίτι,

γλύκα τοῦ κεχριμπαριοῦ

καὶ χάρη τοῦ μαγνήτη.

Ἥσυχα καὶ σιγαλὰ

ζοῦσε ἀπὸ σὲ τὸ σπίτι,

ὀμορφιὰ τ᾿ αὐγερινοῦ

καὶ φῶς τοῦ ἀποσπερίτη.

Ἥσυχα καὶ σιγαλὰ

φεγγάρια, ὢ στόμα, ὢ μάτι,

μίαν αὐγούλα σβήσατε

στὸ φονικὸ κρεββάτι.

Ἥσυχα καὶ σιγαλὰ

καὶ μ᾿ ὅλα τὰ φιλιά μας,

γύρισες πρὸς τ᾿ ἄγνωστο

μέσ᾿ ἀπ᾿ τὴν ἀγκαλιά μας.

Ἥσυχα καὶ σιγαλά,

ὢ λόγε, ὢ στίχε, ὢ ρίμα,

σπείρετε τ᾿ ἀμάραντα

στ᾿ ἀπίστευτο τὸ μνῆμα!

Ἄφκιαστο κι ἀστόλιστο

τοῦ Χάρου δὲ σὲ δίνω.

Στάσου μὲ τ᾿ ἀνθόνερο

τὴν ὄψη σου νὰ πλύνω.

Τὸ χρυσὸ τὸ χτένισμα

μὲ τὰ χρυσὰ τὰ χτένια,

πάρτε ἀπ᾿ τὴ μανούλα σας

μαλλάκια μεταξένια.

Μήπως καὶ τοῦ Χάροντα

καθὼς θὰ σὲ κυττάξει,

τοῦ φανεῖς ἀχάϊδευτο

καὶ σὲ παραπετάξει!

Στὸ ταξίδι ποὺ σὲ πάει

ὁ μαῦρος καβαλλάρης,

κύτταξε ἀπ᾿ τὸ χέρι του,

τίποτε νὰ μὴν πάρεις.

Κι ἂν διψάσεις μὴν τὸ πιεῖς

ἀπὸ τὸν κάτου κόσμο

τὸ νερὸ τῆς ἀρνησιᾶς,

φτωχὸ κομμένο δυόσμο!

Μὴν τὸ πιεῖς κι ὁλότελα

κι αἰώνια μᾶς ξεχάσεις...

βάλε τὰ σημάδια σου

τὸ δρόμο νὰ μὴ χάσεις,

κι ὅπως εἶσαι ἀνάλαφρο,

μικρὸ σὰ χελιδόνι,

κι ἅρματα δέ σοῦ βροντᾶν

παλικαριοῦ στὴ ζώνη,

κύτταξε καὶ γέλασε

τῆς νύχτας τὸ σουλτάνο,

γλίστρησε σιγὰ - κρυφὰ

καὶ πέταξ᾿ ἐδῶ πάνω,

καὶ στὸ σπίτι τ᾿ ἄραχνο

γυρνώντας, ὦ ἀκριβέ μας,

γίνε ἀεροφύσημα

καὶ γλυκοφίλησέ μας!

“ΤΡΥΠΙΟ ΒΑΡΕΛΙ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΟ” – ΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ ΤΗΣ ΕΣΤΙΑΣ

2010-03-09T12:23:00.009+02:00

Απολύτως εύστοχο το σημερινό κεντρικό άρθρο της ΕΣΤΙΑΣ “ Τρύπιο Βαρέλι το Ελληνικό Δημόσιο” που παραθέτω (η έντονη γραφή και οι σημειώσεις στις παρενθέσεις δικές μου):

"Τρύπιο Βαρέλι το Ελληνικό Δημόσιο

Δεν σώζεται με ταμειακά μπαλώματα.

Πλανώνται όσοι θεωρούν ότι τα μέτρα τα οποία έλαβε η κυβέρνηση θα λύσουν το δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας. Μπορεί να μετριάσουν το εφετινό ταμειακό έλλειμμα. Όμως ενόσω δεν αντιμετωπίζεται η αιτία της δημιουργίας των δημοσιονομικών ελλειμμάτων, το πρόβλημα θα παραμένει. Και η αιτία δεν είναι ο 14ος μισθός των δημοσίων υπαλλήλων, ούτε βεβαίως ο κακός εισπρακτικός μηχανισμός του κράτους. Είναι ο τρόπος λειτουργίας του δημοσίου καθ’ εαυτόν. Το ελληνικό δημόσιο έλλειμμα θυμίζει τρύπιο βαρέλι. Όσο νερό και αν του ρίξεις, το χάνει από παντού. Και όσα μπαλώματα και αν τους κάνεις, ανοίγουν διαρκώς νέες τρύπες.

Ριζική αναδιάρθρωση.

Εν προκειμένω, η πολιτική που ακολουθείται τα τελευταία χρόνια, αυτό κάνει. Οι κυβερνώντες προσπαθούν να γεμίσουν το βαρέλι με νερό, τουτέστιν να αυξήσουν τα φορολογικά έσοδα. Αλλά επειδή το βαρέλι είναι τρύπιο, τα έσοδα χάνονται. Παράλληλα, κατά καιρούς προσπαθούν να μπαλώσουν κάποιες τρύπες του βαρελιού, μειώνοντας – υποτίθεται – κάποιες δημόσιες δαπάνες. Εν τω μεταξύ όμως έχουν δημιουργηθεί νέες δαπάνες, τουτέστιν νέες τρύπες.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι από ταμειακές πλευράς, τα μέτρα που αναγκάστηκε να πάρει η Κυβέρνηση Παπανδρέου είναι σημαντικά. Όμως αν δεν συνδυασθούν με ριζική αναδιάρθρωση του ελληνικού δημοσίου, εις τρόπο ώστε να παύσει να δημιουργεί νέες δαπάνες, το πρόβλημα δεν πρόκειται να λυθεί. Θα το ξαναβρούμε μπροστά μας, υπό ακόμα πιο επιτακτική μορφή.

Σκεφτείτε προς στιγμήν τον δημόσιο σαν να ήταν ιδιωτική επιχείρηση. Δεν είναι βεβαίως αυτός ο ρόλος του, αλλά υπηρεσίες παρέχει και αυτό έναντι κάποιου κόστους που επιβαρύνει το κοινωνικό σύνολο. Επομένως οι υπηρεσίες αυτές πρέπει να παρέχονται με αποτελεσματικό τρόπο. Δηλαδή το κοινωνικό σύνολο να καρπούται τις καλύτερες δυνατές υπηρεσίες με την χαμηλότερη δυνατή επιβάρυνση.

Σήμερα λοιπόν, το κόστος λειτουργίας του δημοσίου σε σχέση με την ποιότητα των υπηρεσιών που παρέχει είναι αστρονομικό. Και αυτό ασφαλώς δεν αντιμετωπίζεται με μειώσεις αποδοχών αδιακρίτως σε όλους τους απασχολούμενους σε αυτό. Διότι κάποιοι δημόσιοι υπάλληλοι είναι πολύ πιο παραγωγικοί από άλλους. Είτε επειδή εργάζονται οι ίδιοι πιο φιλότιμα και αποδοτικά είτε επειδή η θέση του είναι πιο χρήσιμη από άλλες παντελώς άχρηστες (Με το post μου “Περί δημοσίων υπαλλήλων” ακριβώς αυτό ήθελα να τονίσω και να προτρέψω τους εργατικούς δημοσίους υπαλλήλους να επαναστατήσουν εναντίον όλων εκείνων των κηφήνων που αυτούς πρωταρχικά υποβαθμίζουν).

Αν μία ιδιωτική επιχείρηση κατέφευγε στην συνταγή της Κυβερνήσεως μειώνοντας τις αποδοχές όλων των εργαζόμενων της, αργά ή γρήγορα θα οδηγείτο στην χρεοκοπία. Διότι έτσι θα εμειούτο η παραγωγικότητα ακόμη και των παραγωγικών τμημάτων της. (Το κίνητρο άλλωστε αποτελεί το Νο 1 παράγοντα ανάπτυξης και προόδου). Οι επιχειρήσεις που θέλουν να επιβιώσουν, είτε περιορίζουν είτε κλείνουν τα τμήματα που δεν είναι παραγωγικά. Και το ελληνικό δημόσιο, αν θέλει να αποφύγει την πτώχευση κάτι ανάλογο πρέπει να κάνει. Να καταργήσει τις άχρηστες υπηρεσίες που δημιουργούν δαπάνες χωρίς λόγο. (Στο Βήμα της Κυριακής και στο άρθρο “Διώξτε 230.000 υπαλλήλους” θεωρείται σχεδόν ειλημμένη η απόφαση της Κυβέρνησης για μείωση του προσωπικού του δημοσίου με διάφορους τρόπους κατά 230.000)

Πρόσθετα Μέτρα.

Εάν κατέφευγε η Ελλάδα στο ΔΝΤ, εκτός από τα μέτρα που ήδη ελήφθησαν θα επεβάλλοντο και απολύσεις στον δημόσιο τομέα. Θα μας έλεγε το ΔΝΤ ότι δεν είναι δυνατόν μία χώρα 11 εκατομμυρίων κατοίκων να απασχολεί περίπου 700 χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους και θα μας υποχρέωνε να τους περιορίσουμε. Το ότι θα ήταν αυτή η συνταγή δεν χωρεί αμφισβήτηση, αφού αυτό είναι η κύρια πηγή δημιουργίας των δημοσίων ελλειμμάτων. Όχι οι μισθοί στο δημόσιο – που δεν είναι υψηλοί – (στην πλειοψηφία τους, γιατί υπάρχουν και υπηρεσίες με προκλητικά μισθολόγια) αλλά ο αριθμός των απασχολούμενων σε αυτό. Αν θέλει λοιπόν η κυβέρνηση να αντιμετωπίσει το δημοσιονομικό πρόβλημα στην ρίζα του, ώστε να μην φτάσουμε να μας επιβληθούν νέα μέτρα έξωθεν – που θα είναι χειρότερα των σημερινών – προς αυτή την κατεύθυνση πρέπει να κινηθεί. Να καταλάβει ότι το βαρέλι είναι τρύπιο και ότι δεν επιδέχεται επί μέρους μπαλώματα. Χρειάζεται ριζική ανακατασκευή, ώστε να παύσει να χάνει νερά από παντού."